နတ်သမီးပုံပြင်
နတ်သမီးပုံပြင် ၁
ဂစ်တာ၊ မူးယစ်ဆေး အစရှိသည့် အရာများဖြင့် ဘဝကို အလျားလိုက် ဖြတ်ကူးနေသော လူငယ်တစ်ယောက်နှင့် ၎င်းအား ကယ်တင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့သော မိန်းမတချို့အကြောင်း။
တန်ဆောင်မုန်းလပြည့်ညမို့ လမင်းဟာ အခါတိုင်းထက် ပိုလို့တောင် အရွယ်စားကြီးနေသလား ထင်ရတယ်။ ထိန်ထိန်သာနေတဲ့ လရောင်အောက်က ထင်းရှူးပင်အုပ်အုပ်တွေ စုဝေးနေတဲ့ ဟော့ဒီတောင်ကုန်းလေးပေါ်က အမိုးအကာမဲ့တဲ့ ခေါင်ရည်ဆိုင်လေး အရှေ့က စားပွဲဝိုင်းမှာ လူတစ်စု တိတ်တဆိတ်ပဲ ချေသားခြောက် ဝါးလိုက်၊ ဝါးဆစ်ခွက်ထဲက ခေါင်ရည်ကို မော့လိုက်နဲ့ ငြိမ်သက်နေကြတယ်။ အမြင့်ပိုင်းနေရာမို့ ထင်းရှူးရွက်တွေကို လေတစ်ချက်တစ်ချက် အသုတ်မှာ တရှဲရှဲမြည်သံ တခါတလေ ကြားရတာကလွဲလို့ ဘယ်သူမှ စကားဟဟ မပြောကြဘူး။ စီးကရက်ဗူးခွံအလွတ်ထဲက ငွေရောင်ခဲစက္ကူကို မပြဲအောင် သတိထားပီး ကျနော် ထုတ်ယူလိုက်တာ အောင်မြင်သွားတယ်။
ထမင်းစားတဲ့စတီးဇွန်းပုံစံပေါက်သွားအောင် ခဲစက္ကူလေးကို ခပ်မြန်မြန်လေး သေသေချာချာ ခေါက်ချိုးလိုက်တယ်။ ဂျင်းဘောင်းဘီအိတ်ကပ်ထဲက ပင်နင်ဆလင် ပုလင်းသေးသေးလေးကို ထုတ်ယူပီး ပုလင်းထဲက အမှုန့်ဖြူဖြူတစ်ချို့ကို ခုနကလုပ်ထားတဲ့ခဲစက္ကူ "ပေါ့ခွက်" ထဲ သင့်တော်သလောက် အသာလှုပ်ပီး ထည့်လိုက်ပီ။ လက်တစ်ဖက်က ဇွန်းပုံသဏ္ဍန် စက္ကူခွက်ကလေးကို ကိုင်ထားရင်း ကျန်လက်တစ်ဖက်က မီးခြစ်နဲ့ ခွက်အောက်ခြေကနေ အပူပေးလိုက်တော့ ထည့်ထားတဲ့ အဖြူမှုန့်လေးတွေက ရှဲကနဲ လောင်ကျွမ်းသွားတယ်။ ချက်ချင်းပဲ ကျနော့်နှာခေါင်းက ထွက်လာသမျှ အငွေ့တွေကို အလွတ်မပေးတမ်း ရှူရှိုက်ပစ်လိုက်တယ်။ "တစ်ကောင်" ကျသွားပီ။ နောက်ထပ် "တစ်ကောင်" ထပ်လုပ်ဖို့ ပင်နင်ဆလင် ပုလင်းအဖုံးကို ထပ်ဖွင့်ပြန်တယ်။ အပူထပ်ပေးတယ် လောင်ကျွမ်းပီး အငွေ့လေးတွေ တလူလူထွက်လာပြန်ပီ။ တတိယ "တစ်ကောင်" ပီးသွားတော့ လူက တော်တော် နေသာထိုင်သာရှိသွားသလိုပဲ။ ခပ်မတ်မတ်ထိုင်နေရာကနေ အလိုလိုနေရင်း ကွေးညွှတ်ကျလာသလိုလိုဖြစ်လာမှန်း ကျနော့်ကို ကျနော်သိနေတယ်။ မျက်လုံးကို အသာမှေးစင်းထားရင်း ကျနော့် လွတ်မြှောက်နေပီ။
*** *** ***
မနှဲလေးအသံနဲ့ ယင်းကိုက်နေတဲ့ ခပ်ပိန်ပိန်လူငယ်တစ်ယောက်က ရုတ်တရုတ်ထအော်လိုက်တော့ အားလုံးရဲ့အကြည့်က သူ့ဆီရောက်သွားကြပြန်တယ်။ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေတဲ့ လူအုပ်ကြီးရဲ့ ဝိုင်းကြည့်တာခံလိုက်ရတော့ ကယောင်ကတမ်းဖြစ်နေတဲ့ အဲ့ဒီငဖောင်ရိုးက ရုပ်မြင်သံကြားဆီကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်တယ်။ အားလုံးရဲ့စိတ်ထဲမှာ ဖျင်းကနဲ ဖြစ်သွားကြပီ။ ဘယ့်နှယ် အားလုံးက ယင်းထ နေကြပါတယ်ဆို ရုပ်မြင်သံကြားသတင်းက နံပါတ်ဖိုး တွေကီလို လိုက်မီးရှို့ဖျက်ဆီးတာကိုပြနေတာကိုးဗျ။ ဘယ်လောက် နှမြောစရာကောင်းသလဲ။ ဒီမှာ တစ်ယောက်ကို ၄-၅-၁၀ ကောင် လောက်ဝယ်ချင်တာ ဝယ်မရဖြစ်လို့ ဝေဒနာခံနေရပါတယ်ဆို သူတို့က ကီလိုထုပ်ကြီးတွေကို မီးရှို့ပြနေရတယ်လို့။ ဘယ်လောက်ယင်းကိုက်ကိုက် မျက်နာမပျက်တတ်တဲ့ ဝါရင့်ဆေးသမားတစ်ယောက်က အသံအောအောနဲ့ စကားစပြောတယ်..
"တောက်! ခုချိန်သာ ငါ့မှာ အဲ့ဒီအပုံလိုက်ကြီးရှိလို့ကတော့ကွာ"
"ဘာလုပ်မှာလဲ? အားလုံးကိုဝေပေးမှာမလား?"
"ချီး! မင်းတို့ကို ခွဲပေးရမယ်ဟုတ်လား? ငါ့ဖာငါချပစ်မှာပေါ့.. ချတာမှ ရိုးရိုးမဟုတ်ဘူး အလှူမှာ ဝက်သားနီထိုးတဲ့ မိုးပြဲဒယ်ကြီးရှိပါရောလား .. အေး! အဲ့ဒါကြီးကို "ပေါ့ခွက်" လုပ်.. ကီလိုထုပ်တွေကို ဖောက်ပီးထည့် ..အောက်ကနေ မီးအပူပေး.. ထွက်လာတဲ့ အငွေ့တွေကို အလေအလွှင့်မရှိအောင် အုန်းနှဲစိန် ဇာတ်အဖွဲ့က သုံးတဲ့ လော်စပီကာကြီး ကို "ပေါ့တံ" လုပ်ပီး တေ့တေ့ပီး ရှူပစ်မယ်ကွာ အဟီး"
"ဟားဟားဟား"
"မင်းတို့စဉ်းစားကြည့်စမ်းပါ .. နှစ်ချက်လောက် လော်ကြီးကိုင်ပီး ရှူလိုက်တာနဲ့ တနေကုန် "ကွဲ" လောက်တယ် ငါ့အကြံမပိုင်ဘူးလားကဲ ဟားဟား"
မျက်စိထဲမြင်အောင် အမူအရာနဲ့အတူသရုပ်ဆောင်ပြနေတဲ့ အဲ့ဒီပုဂ္ဂိုလ်ကို ကြည့်ပီး အားလုံးကိုယ့်ဝေဒနာကိုယ်မေ့ပီး တဝါးဝါးတဟားဟားဖြစ်သွားကြတယ်။ အဲ့လို အူမြူးနေကြတုံး ဒုတိယမြောက် ကွန်ပစ်တဲ့သူတစ်ယောက် ဆိုင်ထဲဝင်ချလာတယ်။
"အားလုံး အိမ်ပြန်လို့ရပါပီ ခင်ဗျား"
"ဟာ.. ဘာဖြစ်လို့တုံး ဟိုမအေဘေးတွေ ဝင်ဖမ်းကုန်ပီလား"
"ဟုတ်ဘူး.. ဒီနေ့တော့ အရောင်းအဝယ်မလုပ်တော့ဘူး လို့ "တာမား" က သူ့အိမ်ရှေ့မှာယောင်ချာချာလုပ်နေတဲ့ ငါ့ကိုထွက်ပြောလာတာဟေ့ .. "ကျန်တဲ့အိမ်တွေကတော့ "တာမား" မရောင်းရင် ရောင်းရဲမယ်မထင်ဘူး"
"ဒီအဘွားကြီးကလည်း သောက်ရေးမပါတာကွာ.."
"သွားပါလေရော.."
"တောက်!"
ညည်းညှူကျိန်ဆဲသံတွေဆူညံစွာနဲ့ပဲ အားလုံးအိမ်မပြန်ချင့်ပြန်ချင်ထလိုက်ရတယ်။ သေချာတယ် ဒီနေ့ညတော့ ဘယ်ကောင်မှအိပ်ပျော်မယ်မထင်တော့ဘူး။ လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်နဲ့ မွန်ထရီစီးကရက်တစ်ဗူးဖိုး ကောင်တာမှာရှင်းနေတုံး မြို့အစွန် သစ်တောဝင်းထဲမှာနေတဲ့ ဘော်ဒါတစ်ကောင်နဲ့ မျက်နာချင်းဆိုင်မိတော့ ဘယ်လိုလဲ ဘာညာနဲ့ စကားစမြည်ပြောလိုက်မိတယ်။ သကောင့်သားက နှုတ်ခမ်းပေါ်လက်ညှိုးတင်ပီး ရှူးဆိုတဲ့ အမူအရာနဲ့ ကျနော့်အနားကပ်လာပီ ခပ်တိုးတိုးပြောလာတယ်။
"ဟကောင် ဖိုးသက် .. ငါ့အိမ်လိုက်ခဲ့.. ငါ့ဆီမှာလိုက်အိပ်ကွာ မင်းအကျိုးရှိစေရမယ်"
"မင့်ဆီမှာ တိုထားလျှိုထားတဲ့ လက်ကျန်လေးဘာလေးရှိသေးလို့လားဟ?"
"ဟိုဟာတော့ ဘယ်ရှိမလဲဟ.. "ရင်ဖောင်" ရှိတယ်"
"ဘယ်လောက်များမှာမို့လဲကွာ.. ဟိုမရောက်ဒီမရောက်ဖြစ်မယ်.."
"ဟောင်" လိုက်ကိုရထားတာ ဟုတ်ပီလား ငါတို့၂ကောင် အဝအပြဲလုပ်လို့ရတယ်"
တစ်ညလုံး အိပ်မရဖြစ်တော့မယ့် အတူတူဆိုပီး အောင်အောင် လို့ခေါ်တဲ့ အဲ့ဒီသူငယ်ချင်းနဲ့ ထလိုက်သွားခဲ့မိတယ်။ သူ့အဖေက သစ်တော ဝန်ထောက် ဆိုတော့ သစ်သမား၊ ဆင်သမားတွေ အသုံးများတဲ့ ဘိန်းမဲတို့ ဘိန်းအဆီခဲ တို့ကပေါပေါများများကိုး။ ဟိုတောခေါင်းက လက်ဆောင်ဆိုပီးယူလာလိုက်၊ ဒီတောအုပ်က ရော့ ငါ့တူဆိုပီး လက်သိပ်ထိုးပေးသွားလိုက်နဲ့ ဒင်းက ဆူဖြိုးနေတာ။ အဲ့ဒါတွေပေါနေလျှက်နဲ့ကို အမှုန့်ဖက်ကိုခြေဦးလှည့်လာသေးတယ်။ အမှန်တိုင်းပြောရရင် ကျနော် အဲ့ဒီအမဲနွယ်တဲ့ မူးယစ်ဆေးတွေကိုမကြိုက်ဘူးဗျ။ တအိအိအရသာကိုမုန်းတာ။ အစားအသောက်ကလေးကလဲဖက်ဦးမှ။ လုပ်ပီးပီးချင်း အစားအသောက်ဗိုက်ကားအောင် ကောက်တွယ်ပစ်လိုက်မှ အတက်မြန်တာကိုး။ ပီးတော့ ရေနွေးကြမ်းခါးခါးလေး တဖူးဖူး မှုတ်သောက်လိုက်၊ စီးကရက်ကလည်းအဆက်မပြတ်ဖွာနေရသေး (စီးကရက်ရှိုက်ရှိုက်လိုက်တိုင်း ထိုးထိုးတက်လာတာ) တော်တော် မမိုက်ဘူးလို့ထင်တယ်။ ဒါပေမယ့် လောလောဆယ် ဟိုကိစ္စက အရောင်းအဝယ်မှ မဖြစ်တော့တာ လိုက်သွားရုံပေါ့ဗျာ။
*** *** ***
"အောင်အောင်ရေ!"
"ဗျာ! မမကြီး"
"ဟေ့ကောင်.. မြန်မြန်လုပ် မမကြီး တို့ပြန်လာပီ"
"ငါပီးပီ.. ရော့! မင်းဝေစု မြန်မြန်သောက်ချလိုက်.. လုပ်လုပ်"
ဂလု ဂလု နဲ့ပန်းကန်ဇောက်ထဲက အရည်တွေကို အောင်အောင်တစ်ယောက် မျိုချနေတဲ့အချိန်မှာ မီးဖိုပေါ်က ဒန်အိုးသေးသေးလေးကို လက်နှီးအဝတ်နဲ့ ကျနော် ကိုင်မ သွားပီး ဘေစင်မှာ ခပ်မြန်မြန်ဆေးကြောပစ်နေမိတယ်။
အောင်အောင့် အိမ်ရောက်သွားတော့ သူ့အဖေက တောတက်သွားလို့ အိမ်မှာလူရှင်းနေတယ်။ ဒီကောင့်မှာ အမေ မရှိတော့ဘူး။ အမတစ်ယောက်ပဲရှိတာ။ မအင်ကြင်းမေတဲ့။ မမကြီးလို့အောင်အောင် ခေါ်သလို ကျနော်တို့သူငယ်ချင်းတစ်သိုက်လည်း လိုက်ခေါ်တဲ့ အမပေါ့။ နှစ်ကောင်သား
ဘယ်သူမှမရှိတဲ့ နှစ်ဆောင်ပြိုင်အိမ်ကြီးထဲက မီးဖိုခန်းထဲကမှာ ကျိုချက်ပီး ခပ်ပျစ်ပျစ်ဖြစ်လာတဲ့ အရည်တွေကို တစ်ယောက်တစ်လှည့် သောက်မျိုနေကြတုံး ဒီကောင့်အမအော်သံကြားရတော့ သူခိုးလူမိဖြစ်ပီး ပျာယာခတ်သွားကြတယ်။ လူရှစ်ယောက်လောက်ထိုင်လို့ရတဲ့ ကျွန်းသား
ထမင်းစားပွဲကြီးပါတဲ့ မီးဖိုခန်းအကျယ်ကြီးထဲကို ဖိနပ်သံတွေတရှပ်ရှပ်နဲ့ လမ်းလျှောက်လာသံတွေကြားရပေမယ့် ဟိုကောင်မော့ချပီး လာပေးသွားတဲ့ ပန်းကန်ကိုဆေးနေတဲ့ ကျနော်လှည့်မကြည့်ဖြစ်ဘူး။
"အမယ်! ဧည့်သည်ရောက်နေပါလား ပေါ်တော်မူလေး မောင်သက်"
"ခင်ဗျာ မမကြီး"
"အတော်ပဲ နင်ရောက်နေတာနဲ့ ငါတို့ခုနကမှ ကြက်သားအုန်းထမင်း ချက်ထားတာ တခါထဲ ဝင်စားသွားတော့ အအီပြေသောက်ဖို့ စပါကလင်နဲ့ ရေခဲထွက်ဝယ်နေတာ"
"ဟုတ်.. ဟီးဟီး"
ပန်းကန်စင်ပေါ် ဒန်အိုးနဲ့ပန်းကန်ကိုလှမ်းတင်ပီး ကျောပေးထားရာက မျက်နာလှည့်လိုက်တော့ ကျနော်အိုးတိုးအမ်းတမ်းဖြစ်သွားတယ်။
ထောင်ထောင်မောင်းမောင်း ကိုယ်လုံးတောင့်တောင့်နဲ့ ပုခုံးကျော်ရုံ ဆံပင်တွေကို အကြေကောက် ကောက်ထားတဲ့ မမကြီးရဲ့ဘေးမှာ ခပ်ချောချောမိန်းမ တစ်ယောက် ပြုံးစိစိနဲ့ရပ်ရင်း ကျနော့်ကိုလှမ်းကြည့်နေတာကိုး။ အဝါရောင်တောက်တောက်ဝမ်းဆက်နဲ့ ဆံပင်ကို နဖူးအပြောင်သိမ်းပီးနောက်စေ့နား
မှာစုချည်ထားတော့ မျက်နာက ခပ်ဖူးဖူးလေးဗျ။ ဆက်ပီးအကဲခတ်ဖို့မကောင်းတော့တာနဲ့ (ခုနကသောက်ထားတဲ့ဟာတွေကြောင့်)နားထင်နားမှတဒိတ်ဒိတ်ဖြစ်လာတဲ့အရှိန်နဲ့ နှုတ်သွက်လျှာသွက် စကားလှမ်းပြောလိုက်မိတယ်။
"မမကြီး ဘော်ဒါလား အဟီး တွေ့ရတာဝမ်းသာတယ်ဗျာ"
"ဟဲ့ မိခိုင် .. နင်ပြောတော့ နင့်ကောင်းဘွိုင်လေးက မာနကြီး မျက်နာကြောတင်းတင်းလေးဆို.. ဘယ့်နှယ့်ရှိစ ခွိ"
"ဟေ့! အင်ကြင်း နင်မကောင်းဘူးဟာ တော်တော့"
မမကြီးရဲ့သူငယ်ချင်းခပ်ချောချောအမျိုးသမီးကိုရှက်ရကောင်းမှန်းမသိတော့ပဲ သူတို့၂ယောက်နဲ့တူတူ ကြက်သားအုန်းထမင်းတွေကို ပလုတ်ပလောင်းကောက်လွေးရင်း စကားတွေဖောင်ဖွဲ့နေမိတယ်။ ဟိုမအေဘေး အောင်အောင်ကတော့ ဘယ်လစ်သွားပီလဲမသိဘူး။ ကွဲကွဲနဲ့ အိပ်ယာထဲသွားခွေနေပီနေမယ်။
ဟုတ်ပါတယ်။ ပုံမှန်ဆို ကျနော်က သူတစိမ်းမိန်းကလေးတွေနဲ့အရောတဝင်နေတတ်တဲ့ကောင်မျိုးလဲမဟုတ်ရပါဘူးလေ။ ခုလောလောဆယ် ကျနော်ဟိုအရည်တွေမျိုထားလေတော့ကာ သောက်စကားကအတော်များတာကလားဗျ။ စကားတစ်ခွန်းကိုပြောဖို့စဉ်းစားမိတာကနောက် ပါးစပ်ကထွက်ကျသွား
တာက အရင် ဆိုသလိုကိုဖြစ်နေတာ။ ကျနော်ပြောဖို့မေ့နေတာက အောင်အောင့်အမ ကျနော်ကမမကြီးလို့ခေါ်တဲ့ မအင်ကြင်းမေက ကျနော်တို့မြို့နယ်ဆေးရုံက ဆရာဝန်မလေးဗျ။ ခုသူက မိခိုင်လို့ခေါ်ခေါ်နေတဲ့ သူ့သူငယ်ချင်းက မီမီခိုင်တဲ့။ အလည်လာတဲ့ဧည့်သည်။ သူနဲ့ကျောင်းတုံးကအတန်းဖော်ပဲ
လောလောဆယ် ဗမာပြေအလယ်ပိုင်းက မြို့ကြီးမှာ တာဝန်ကျနေတဲ့ဆရာဝန်မလို့ပြောတယ်။ ဆက်စပ်ပီးပြောရရင် ကျနော်တို့မြို့က တီအမ်အို(မြို့နယ်ဆရာဝန်ကြီး) ထိပ်ပြောင်က သူ့အဖေတဲ့။ သူ့အဖေဆီအလည်လာရင်း မမကြီးနဲ့ ပြန်ဆုံပုံရတယ်။
"ဖိုးသက်! နင်တို့ဟိုနေ့က အာလူးပိန်တို့ခေါင်ရည်ဆိုင်မှာ ညဖက်ဂစ်တာတီးတဲ့အကြောင်းငါကြားလိုက်တယ် ဟီဟိ"
"ကျွတ်! အင်ကြင်းးး" (အုန်းထမင်းကို ဇွန်းခရင်းနဲ့စတိုင်မလိုင်ထုတ်ပီး နှုတ်ခမ်းနီမပျက်အောင် စားနေတဲ့ မမီမီခိုင်က ရှက်စနိုးနဲ့ ထအော်တယ်)
"ဟားဟား.. ငါ့သူငယ်ချင်းဆရာဝန်မပေါက်စလေး ရှက်နေတယ်တော့်"
"နင်အကျင့်မပုတ်နဲ့ဟာ.. တော်တော့"
"ခွိ! အမလေးဟဲ့ .. ဒီမယ်.. ဒါငါ့မောင်လေးနဲ့ တူတူ ငါ့မျက်စိအောက်မှာ ကြီးလာတဲ့ ကလေးပါ .. ဖိုးသက်ရေ နင့်ကို နင့်မမ က ဂစ်တာအတီးကောင်း ဂျစ်တီးဂျစ်ကန် ထီမထင်အမူအရာနဲ့မို့ အဲ့ဒီကောင်းဘွိုင်သီချင်းတွေတီးတဲ့ကောင်လေးဟာလေ ..အဲဒီကောင်လေးလေ နဲ့ညွှန်းလွန်းလို့ဟေ့"
.. ... .. (မမကြီး နောက်ပြောင်နေသမျှ ဘာမှပြန်မပြောနိုင်တော့ပဲ ခေါင်းလေးငုံ့နေတဲ့ အဲဒီအမျိုးသမီးကိုကြည့်ပီး ကျနော်ရယ်ချင်လာတယ်)
"မမကြီးကလဲ ဗျာ သူများအနေရခက်အောင် လျှောက်နောက်ပေးနေပြန်ပီ"
"အမယ်မယ် ဖိုးသက်! နင်က ခုမှတွေ့သေးတယ် မမချောချောလေးကို သနားသွားပီပေါ့"
"ဟီးဟီး မဟုတ်ပါဘူး ကျနော့်လိုသောက်ပေါကို ဂျစ်တီးဂျစ်ကန် မာနကြီးတယ်ဆိုလို့ ရယ်ချင်နေတာဗျ"
"မိခိုင် နင့်အကြောင်းငါ့ကိုစပြောကထဲက ဒါဖိုးသက် ငပေါကောင် ဖြစ်မယ်ဆိုတာ ငါသိပီးသား လူထူပီဆို အဲ့လို လူအထင်ကြီးအောင် အစွမ်းလျှောက်ပြတတ်တဲ့ သောက်ပေါက နင်ပဲရှိတာလေ ငါတို့မြို့မှာ ခွိ"
"အာဗျာ .. ဟုတ်ပါပူး ဟီးဟီး"
တဖြေးဖြေးနဲ့ ကျနော်နဲ့မမကြီးဟီလာတိုက်ပီး စကားဖောင်ဖွဲ့နေတာကို ရှက်ပြုံးလေးနဲ့ တစ်ချက်တစ်ချက် ဝင်ဝင်ရယ်ရင်း အဲ့ဒီမီမီခိုင်ဆိုတဲ့ ဆရာဝန်မလေး နေသားကျလာတယ်။
စားသောက်ဆေးကြောပီး ကြတဲ့အချိန်မှာ တော်တော်လေး နေရထိုင်ရမခက်တော့ဘူးဆိုတာ သူ့ပုံစံကို ကြည့်တာနဲ့ သိသာတယ်ဗျ။ ၃ယောက်သား အအေးခွက်ကိုယ်စီနဲ့ ဧည့်ခန်းဖက်ကိုထွက်လာကြတော့ အပြင်မှာ မိုးက တော်တော်သည်းနေတယ်ဗျ။ မမီမီခိုင်အိမ်ပြန်ဖို့မဖြစ်သေးတာနဲ့ ဧည့်ခန်းထဲကဆက်တီမှာ ထိုင်ကြရင်း
စကားစမြည်ပြောနေကြတယ်။ ကလေးစိတ်မကုန်သေးတဲ့ မမကြီးက မိုလိုပိုလီဆော့မယ်ဟာ ဆိုပီး နံရံကတ်ဗီရိုထဲက ကားချပ်တွေ အံစာတုံးတွေထုတ်ပီး ဆက်တီစားပွဲပေါ်ဖြန့်ခင်းလာတယ်။ စကားပြောလိုက် ဆော့လိုက်နဲ့ တဟီးဟီးတဟားဟား(အစာစားလိုက်လို့ အရှိန်တက်တာ ကြမ်းလာတဲ့ ကျနော့်အသံက ပိုဆူနေမှာသေချာတယ်)
ကလေးပေါက်စလေးတွေလို ပျော်နေကြတယ်။ ဆော့ကစားရင် ကျနော်သူ့ကို ဘာရယ်မဟုတ်အကဲခတ်နေမိတယ်။ ခပ်သွယ်သွယ် ကိုယ်လုံးအမျိုးအစားပိုင်ရှင်လေးပါ။ အသားဖြူဆွတ်ဆွတ်နဲ့ ထိုင်နေရင် ကိုယ်ကို ကျုံ့ပီး ယုန်တစ်ကောင်ဝပ်နေသလိုမျိုးဗျ။ နှုတ်ခမ်းတော်တော်လှတယ်လို့ပြောရမယ့်အမျိုးသမီး။ ကျောလယ်လောက်ရှိမယ့်
ဆံပင်တွေကတော့ အညိုရောင်ဖက်နည်းနည်းလုပေမယ့် ဖြောင့်စင်းပီး သန်စွမ်းနေတယ်။ အပြောင်သိမ်းထားလို့ ဆံပင်တစ်မျှင်မှမကျန်ထားတဲ့ နဖူးပြောင်လက်လက်ကလေး အစပ်နားမှာ ခပ်စိမ်းဖန့်ဖန့်အရောင်လေးတွေမြင်ရတဲ့အထိ သွေးကျောမျှင်ကလေးတွေနဲ့။ ဆော့နေရင်း သူ့ကိုသေသေချာချာကြည့်နေတဲ့ ကျနော့်ကို တစ်ချက်တစ်ချက်
တိတ်တခိုးလှမ်းကြည့်ရင်း မျက်လုံးချင်းဆုံလိုက်တိုင်းမျက်နာပြင်ပေါ်မှာ ပန်းသွေးရောင် ထထသွားတဲ့အထိ ရှက်ဝဲ၀ဲဟန်ဖြစ်ဖြစ်သွားသေးတယ်။
"ဟယ်တော်! ကုန်ပါပီ ငါ့ပိုက်ဆံတွေပြောင်ခါနီးလာပီ မိခိုင် နင်ကော"
"အင်ကြင်း နင့်ဖိုးသက်က (ကျနော့်ကိုတိုက်ရိုက်မခေါ်ရဲဘူးအဟီး) ငါတို့အိမ်တွေ ဟိုတယ်တွေနေရာနားရောက်ရင် ကံကောင်းပီး လွှတ်လွှတ်သွားတယ် ငါလည်း သူ့ကိုချည်းရော်နေရတာ ကုန်တော့မယ်"
"ဟီဟိ ကျနော် ကံတော်တော်ကောင်းနေတာပါဗျ ကဲ!ပိုက်ဆံကုန်ရင် ချေးမလား ဟိုတယ်တွေ အပေါင်ခံမယ် သူဌေးလေးမောင်သက် အပေါင်တွေ ခံနေပါတယ်"
ခဏကြာတော့ ဆရာဝန်မ၂ယောက်လုံး ဒေဝါလီခံပီး ပိုက်ဆံတွေပြောင်သွားရှာတယ်။ တဟင်းဟင်းနဲ့ မျက်စောင်းထိုး၊ ကြိတ်မနိုင်ခဲမရ ဖြစ်နေတဲ့ မမကြီးက မကျေမနပ်နဲ့ဝိုင်းသိမ်းလိုက်ရတယ်။
"မမကြီး!"
"ဘာတုံး?" (ဆူအောင့်အောင့်နဲ့ ပြန်ဖြေလာတဲ့ မမကြီးကိုကျနော် ပြုံးစိစိနဲ့ မိုနိုပိုလီဆော့တဲ့အခါ ခေါက်ရတဲ့ အံစာတုံး၂တုံးကို ကိုင်ပြထားရင်း ဆက်တီစားပွဲပေါ် ပစ်တင်ပြလိုက်တယ်)
"ဘယ်လောက်လဲခု?"
"၆၊ ၆ ဆိုတော့ ၁၂ ပေါ့ ဘာဖြစ်လဲ အဲ့ဒါ?"
"ဟော့ဒီမှာ နောက်တစ်ခါ ထပ်ပစ်ပြမယ် ဘယ်လောက်လဲ?" (အံစာတုံးက ၆၊ ၆ ပဲထပ်ကျတယ်)
... ... ...
"နောက်တစ်ခါ ထပ်ပစ်ပီနော် ကဲ!" (၆၊ ၆ ပဲကျပြန်တယ်)
"ကဲ.. ဒီတစ်ခါ ဘာကျချင်လဲပြော.. ထပ်ပစ်ပြမယ်"
"၁၀! ၅၊ ၅ ၁၀" (မမကြီးမပြောချင် မမီမီခိုင်က ဝင်အော်လိုက်တယ်)
"ဟော့ဒီမှာ ၅နှစ်လုံး .. အပ်ချလောင်း.. အဟိ"
"ဟယ်! ဟာ!"
"နောက်ထပ် ၅နှစ်လုံးတဲ့ တွေ့လား ကျပြန်ပီ အံ့သြစရာမကောင်းဘူးလား ဟားဟား"
ကျနော့်ကျောပြင်ကို အုန်းကနဲ အသံမြည်သွားအောင် မမကြီးက လက်သီးဆုပ်နဲ့ ထုပစ်တာ မြန်လွန်းလို့ ရှောင်လိုက်ချိန်ကိုမရဘူးဗျာ။ ခွေးစုတ်.. လောင်းကစားသမား .. သူခိုး ဆိုပီး ကျနော့်ကိုထုပါလေရော။ ကျနော်က တဟားဟားရယ်ရင်း ပေခံနေလိုက်တယ်။ မမီမီခိုင်က ကျနော်နဲ့ မမကြီးတို့ ကလေးတွေလိုလုံးထွေးနေတာကိုကြည့်ပီး တခစ်ခစ်နဲ့ သဘောကျနေဟန်တူတယ်ဗျ။ ကစားဝိုင်းသိမ်းပီးတဲ့အချိန်ရောက်တော့ မိုးတော်တော်စဲသွားပီမို့ မမီမီခိုင်တစ်ယောက် ပြန်ဖို့ပြင်တယ်။ အိမ်ရှေ့ဆင်ဝင်အောက်မှာ ရပ်ထားတဲ့ ဝီလီဂျစ်ကလေးပေါ်တက်ပီး မောင်းထွက်သွားတဲ့ သူ့ကို ကျနော်နဲ့ မမကြီး လိုက်ပို့ရင်း လက်ပြလို့ ကျန်ရစ်ခဲ့ကြတယ်။ အိမ်ထဲပြန်ဝင်လာကြတော့ မမကြီးက ငါ အိုက်စပ်စပ်ကြီး ရေချိုးတော့မယ်ဆိုပီး သူ့အခန်းရှိရာ အပေါ်ထပ်ကိုတက်သွားတော့ ကျနော်လည်း အိမ်တံခါးမကြီးကို ပိတ်၊ သစ်သား မင်းတုံးတွေထိုး ပီးတာနဲ့ အိမ် အပေါ်ထပ်ကို တက်လာခဲ့တယ်။ အိမ်အပေါ်ထပ်က အကျယ်ကြီးဗျ။ ဘုရားစင် အရှေ့မှာ အခန်းမဖွဲ့ထားပဲဟာလာဟင်းလင်းကြီးထားပီး ကော်ဇောတွေပဲခင်းထားတာ။ အောင်အောင့်အခန်းနဲ့ မမကြီးအခန်းက အိမ်အနောက်ဖက် အပိုင်းမှာ မျက်နာချင်းဆိုင်လျှက်ဖွဲ့ထားတယ်။ ကျန်တဲ့ အရှေ့တစ်ခြမ်းလုံးကတော့ ဟောကြီးပဲ။ ကျနော်အောင်အောင့်အခန်းထဲဝင်သွားတော့ ဟိုမသာလေးက မိုးအေးအေးနဲ့ စောင်ကလေးခြုံပီး နတ်ပြည်တက်နေပီ။ မှိုစော်နံနေတဲ့ သူ့အခန်းထဲ မအိပ်ချင်တာနဲ့ သံသေတ္တာထဲက ခေါင်းအုံးနဲ့စောင်အသစ်တစ်စုံ ထုတ်ပီး အိမ်ရှေ့ ဘုရားစင်အရှေ့က ကော်ဇောပေါ်မှာ ကျောခင်းဖို့ထွက်လာခဲ့တယ်။ လေးပေမီးချောင်းရဲ့ အလင်းရောင်အောက်မှာ ပက်လက်လှန်လဲအိပ်ရင်း စီးကရက်ပြာခွက်ကို အနားဆွဲယူပီး ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ပီးတစ်လိပ်ဖွာနေမိတယ်။ အရှိန်ကျစ ပြုလာတာကို ဆေးလိပ်နဲ့ပြန်ပြန်တင်နေရတဲ့ဘဝလေ။ ကျနော်ပြောခဲ့သလိုပဲ အမဲသုံးရတာ အဖြူလိုမဟုတ်ဘူးဗျ။ လူတစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် တုံ့ပြန်မှုချင်းမတူတာလားတော့မသိဘူး။ တချို့အရက်သောက်ပီး ထိုးအိပ်ချင်လာသလို၊ တချို့က သွေးဆိုးတတ်တယ်မလား။ အင်း.. ကျနော်လည်း အဖြူချပီးရင် ငြိမ်ကျသွားသလောက်၊ အမဲဆိုရင်စကားတော်တော်သွက်၊ ဂနာမငြိမ် ဟိုလှုပ်ဒီလှုပ်နဲ့ ပြောင်းပြန်ကြီးဗျ။ ဟိုကောင်အောင်အောင့်ကိုပဲ ကြည့်လေ၊ မျိုပီးတာနဲ့ ဘယ်ပျောက်သွားမှန်းမသိပဲ ခုဆိုအိပ်နေတာ သိုးလို့။
*** *** ***
ပက်လက်လှန်အိပ်၊ ဒူးတစ်ချောင်းထောင်ထားရင်း နောက်ခြေထောက်တစ်ချောင်းကို ခြေကလိမ်ချိတ်ထားရင်း စီးကရက်ခဲလို့ ဇိမ်ယူနေတဲ့ ကျနော် မွှေးကနဲရနံ့နဲ့ လူတစ်ယောက်အနားလာရပ်သလိုလိုခံစားရလို့ မော့ကြည့်လိုက်တော့ ရေချိုးခေါင်းလျှော်ပီးစ ထမီရင်ခေါင်းလျှားနဲ့ မွှေးပွတဘက် ပတ်ထားရင်း ခေါင်းက ဆံပင်စိုတွန့်ကောက်ကောက်တွေကို သုတ်နေတဲ့ မမကြီးဖြစ်နေတယ်။ ရုတ်တရက်ထထိုင်လိုက်ရင်း..
ဟော ..မမကြီးဖျားမယ်နော် .. ဒီလောက်မိုးချုပ်မှ ခေါင်းထလျှော်နေတာ ခြောက်အောင်သုတ်ခေါင်းကို"
"မလျှော်လို့ မဖြစ်ဘူးဟေ့ မနေ့ညကထဲက အိုပီတီ ထဲက မထွက်ရတာ လူကိုသေချင်စော်နံကရော ... တစ်ကိုယ်လုံးလည်း ကပ်စေးစေးဖြစ်နေတာ.. နှုန်းချိနေတာပဲ မွေးလူနာက နှစ်ယောက်.. အူအတက်ပေါက်တဲ့လူနာက ပါသေး..မလွယ်ပါဘူးဟာ"
"ဆရာဝန်လုပ်ရတာ မလွယ်ဘူးနော် မမကြီးတို့ဘဝကိုမြင်ရတာနဲ့ သိပီအဟီး"
"နေဦး.. ဟကောင်.. နင့်အောင်အောင် ဘာဖြစ်သွားတာလဲ ပြောစမ်းပါဦး?"
"သိပူးလေ အိပ်သွားတာပဲ"
"ငါ့ကို မအူမလည်မှတ်နေသလား ဖိုးသက် .. ငါတို့ မီးဖိုခန်းထဲဝင်လာတာ အနံ့တွေကို တထောင်းထောင်းထနေတာ.. ငါမပြောလိုက်ချင်ဘူး ကြပ်ကြပ်လုပ်.. နင်ကော အောင်အောင်ကော တော်တော်ပျက်စီးနေကြပီ ဟုတ်လား"
"တခါတလေ အပျင်းပြေပါဗျာ .. အညောင်းပြေ အညာပြေလေးလုပ်တာပါ.. မမကြီး ခုနိုက်ဂျူတီတွေ ဆက်ထားတာ ညောင်းညာကိုက်ခဲနေတာမလား.. "
"မယုံရင် နည်းနည်းလုပ်ကြည့် အညောင်းပြေတယ်သိလား ဟီးဟီး"
"မသာလေး.. ငါ နင့်အဘွားကို တိုင်ပြောမယ် ဟွန်း! တကယ်ကို သွားတိုင်ဦးမယ်"
"မမကြီး သွားမလုပ်နဲ့နော် ကျနော့်ကို သတ်မှာ သေချာတယ် ဟီး"
"အေးပါ.. လွန်လွန်ကျွံကျွံ ဖြစ်လာရင်တော့ ငါ့အဆိုးမဆိုနဲ့ ဒါပဲ .. မိုးသည်းလာပီ မိုးပက်မယ် ပြူတင်းပေါက်တွေ အကုန်လိုက်ပိတ်ချေ"
"ဟုတ်!"
ပြူတင်းပေါက်တွေအကုန်လိုက်ပိတ်ပီးတာနဲ့ ကျနော့်ခေါင်းအုံးလေးပေါ်ခေါင်းပြန်ချလိုက်ရင်း ကော်ဇောပေါ်မှာ ဟိုကောင်အောင်အောင်ဖွထားဟန်တူတဲ့ မဂ္ဂဇင်းစာအုပ်တွေထဲက တစ်အုပ်ကိုဆွဲယူပီး အပြင်းပြေ ဟိုလှန်ဒီလှန် လှန်လောနေမိတယ်။ မမကြီး အခန်းထဲက သနပ်ခါးသွေးနေတဲ့အသံ ကြားရပေမယ့် သေချာသတိမထားမိတော့ဘူး။ အိပ်တာတောင် သနပ်ခါးခြေဆုံးခေါင်းဆုံးလိမ်းပီးမှ အိပ်ပုံရတယ် ဒီအပျိုကြီး။ ကျနော်ကတော့ ထုံးစံအတိုင်း ဒီအရည်တွေသောက်ပီးရင် တစ်ညလုံး စာအုပ်ဖတ်ပီးမိုးလင်းတော့မှာလေ။ ဒါကြောင့်မို့ မကြိုက်တာဗျ။ ဆေးလိပ်ဖွာလိုက် စာဖတ်လိုက်နဲ့ မိုးလင်းတဲ့အထိ အဲ့လိုကြီးပဲ သူ့ဖီလင်က ဟိုဟာလောက်ကိုမကောင်းပါဘူးဗျာ။ ရုတ်တရက်ခေါင်းအုံးကို ဖုံးကနဲ ပစ်ချလိုက်ပီး မမကြီးတစ်ယောက် ကျနော့်ဘေးမှာ လာဝင်လှဲအိပ်လိုက်တာကြောင့် လန့်သွားတယ်။ ရှင်မတောင်သနပ်ခါးနံ့သင်းသင်းလေးက မွှေးနေတာပဲဗျ။
"မွှေးလိုက်တာဗျာ.. မမကြီးက ပင်ပန်းနေတယ်ဆို မအိပ်သေးဘူးလား?"
"မိုးက ပိုပိုသည်းလာတယ်ဟ.. တော်ကြာမိုးကြိုးပစ်တော့မယ်ထင်တယ် .. ငါကြောက်လို့ နင့်အနားမှာ အိပ်မယ်.."
"ခွိ ဒီအသက်အရွယ်ကြီးနဲ့များဗျာ"
"ငါ့ဖာငါ ဘယ်အရွယ်ရောက်နေနေ နင့်ပါးစပ်ပိတ်"
"ဟုတ် အာဝု!"
နေရောင်ခြည်တွေက သွေးကြောမျှင်လေးတွေ ယှက်သမ်းနေတဲ့ သူမ ပါးပြင်ပေါ်ဖြာကျနေတယ်။
လှလိုက်တာဗျာ။ ဖြောင့်စင်းတဲ့ ဆံနွယ်ခက်တွေက ကပိုကရိုလေး မျက်နာတစ်ခြမ်းကို ဖုံးအုပ်လို့။ အဲ့ဒီဆံနွယ်တွေကြားထဲကနေ စိုက်ကြည့်နေတဲ့ မျက်ဝန်းနက်နက်ကလေးတစ်စုံကလည်း စိန်ပွင့်လေးတွေအလားလက်လက်ထလို့ပေါ့။ မချင့်မရဲဖြစ်လာတဲ့စိတ်နဲ့ ကိုယ်လုံးအိထွေးထွေးလေးကို
ရင်ခွင်ထဲအတင်းဆွဲသွင်းလိုက်တော့ အိကနဲနွေးသွားတယ်။ ၂ဦးသား မျက်နာချင်းဆိုင် ဘေးတိုက်လှဲ အိပ်နေရာကနေ ကျနော်သူ့ကိုယ်လုံးလေးကို ခွထားလိုက်တယ်။ ခွထားတဲ့ ခြေထောက်ကိုကွေးလိုက်ပီး လျှောကျနေတဲ့ ထမီကြောင့် ဖင်ပြောင်ကလေးဖြစ်နေတဲ့ သူမရဲ့တင်ပါး ချောမွတ်မွတ်
ကလေးကို ခြေဖဝါးနဲ့ ပွတ်ပေးနေမိတယ်။ ကျနော့်လက်မောင်းပေါ် ခေါင်းအုံးလို့ ရင်ခွင်ထဲမှာ မှိန်းနေတဲ့ မျက်နာလေးက ဆတ်ကနဲမော့လာပီး မျက်တောင်ကော့ကော့လေးတွေပွင့်လာတယ်။
"ဟာကွာ.. အေးတယ် .. ဟေ့ မလုပ်နဲ့ပါဆိုနေ သူများ ဖင်ကို ကျွတ်"
"အိစိအိစိလေး.. ဟိ ပွတ်လို့ကောင်းလို့ပါဗျာ"
"ပြောလို့မရဘူးလား ကျမ စိတ်တိုလာရင် ရှင့်ရင်ဘတ်ကို နာအောင်ကိုက်ပစ်မှာနော်.."
"အမလေး .. အမလေး .. မပွတ်တော့ပါဘူး မကိုက်ပါနဲ့"
တစ်တစ်ရစ်ရစ်ရှိလွန်းလှတဲ့ တင်ပါးပြောင်ချောချောလေးပေါ်ကနေ ခြေဖဝါးကိုဖယ်ပေးလိုက်ပီး သိုင်းဖက်ထားတဲ့ လက်နဲ့ အင်းကျီအောက်ကနေလျှိုပီး ကျောပြင်ပေါ်လက်တင်လိုက်တော့ ညောင်နာနာအသံကလေးနဲ့ ပူဆာလိုက်သံကိုကြားလိုက်ရတယ်။
"စီစီးး လုပ်ပေးပါ" ( ကျောပြင်တစ်ခုလုံးကို လက်ဖဝါးနဲ့ ကပ်ပီး ခပ်ရွရွလေးပွတ်ပေးရင်း သွားစေ့ထားလျှက်နဲ့ လေသံကလေးနဲ့ စီစီ.. စီစီ သံပေးရင်း ချော့တာကို ကျနော်တို့၂ယောက်ကြားမှာ စီစီး လုပ်တယ်လို့ နာမည်ပေးထားတယ်)
"ဟွန်း! ဒါမျိုးကြတော့ ဖီးလ်ခံချင်တယ် ဟုတ်လား?"
"သိပူးဟာ အခု လုပ်ပေးလို့ဆို .. မလုပ်ရင် ကိုက်မှာနော်"
.... .... ....
"ဖိုးသက်လေးးး "
"ခင်ညာာ လုပ်ပီလုပ်ပီ .. စီစီးးး စီစီးးး"ပြုံးချိုသွားတဲ့ မျက်နာလေးနဲ့ ကျေနပ် နှစ်သိမ့်သွားဟန်ကလေးကို ကျနော်ချစ်လိုက်တာဗျာ။ နဖူးပြောင်တင်းတင်းကလေးကို ကျနော့်မေးစိနဲ့ဖိထားပေးရင်း ကျောပွတ်ရင်း ပါးစပ်က ခပ်တိုးတိုး စီစီး စီစီး သံပေးရင်း ချစ်သူရဲ့ဆံနွယ်တွေဆီက လွှင့်ပျံ့နေတဲ့ ချွေးနဲ့ရောယှက်
နေတဲ့ အမွှေးရနံ့ချိုချိုလေးကို ရှူရှိုက်ရင်း ကျနော့် ကမ္ဘာကြီးဟာ အင်မတန်သာယာလှပနေခဲ့တာပေါ့လေ။ မိနစ်အတန်ကြာအောင် ဒင်း ဇိမ်ခံချင်သမျှ ကျောပွတ်ပေးပီးတော့မှ မျက်လုံးမှိတ်လျှက်နဲ့ ရဘီ !တပည့်ကြီး ဆိုတဲ့ အမိန့်ပေးသံကြားမှရပ်လိုက်ရတယ်။ လက်လည်းညောင်း ပါးစပ်ကစီစီး
သံပေးနေရတာကလည်း ညောင်းနေပီ။ ဇိမ်ခံလို့ဝသွားတော့မှ မျက်လုံးလေး ဆတ်ကနဲပွင့်လာပီး ကျနော့် ရင်ဘတ်ကိုတစ်ချက်လှမ်းပီး နမ်းရင်း "ချစ်လွန်းလို့ရူးသွားမလားတောင်မသိတော့ပါပူး" လို့ သူ့ဖာသာ ရေရွတ်သလိုလိုပြောနေပြန်ရော။
ဆရာမလေး "ချို"
"ရှန်!" (ပြောင်တိပြောင်ချော်အသံလေးနဲ့ ပြန်ထူးလာရင်း မျက်တောင်တွေကို တမင် ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်ပြနေတယ်)
"ဘုရားဘုရား! လူတွေက ဒီဆရာမလေး ဒီလောက်မျက်နာရူးမှန်း မသိကြပါလားနော် .. ကျနော်ခေါ်ပြလိုက်ချင်တာ အဟိ အဟိ"
"ဆရာမလေးကို ကျနော်အတည်ပြောမလို့ဗျ"
"ဟုတ်!"
"ဆံပင်တွေက နက်ပီးသန်စွမ်းရမယ်.. မျက်နာလေးက အပြုံးချိုချိုလေး ပီးတော့ စွာတေးလေး.. ကျနော့်ကိုလည်းနိုင်စားမယ်"
"အင်း"
"အဲ့လိုမျိုး သမီးလေးတစ်ယောက်လောက် ကျနော်တို့ အိမ်ထောင်ကျရင် မွေးပေးပါလားဗျာ?"
"မွေးပေးပေါင်!"
"ဟမ်.."
"ကျမကရှင့်ကို ပြန်မွေးပစ်မှာ.. ရှင်းပီလား? အသားဖြူဖြူဆံပင်ဂုတ်ထောက် မျက်ခုံးမွှေးထူထူ... အရပ်မြင့်မြင့်.. ကျွတ်ဆတ်ဆတ် မာကျောကျော.. စာတတ်ပေတတ် ဖဲသမား..လမ်းသရဲ.. ပီးတော့နှာဗူးလေး.. မိဘတွေကို ဒုက္ခပေးမယ့်ကောင်.. အဲ့လို သားလေး မွေးပစ်မယ် ဟွန်းဟွန်း"
"သေရောဗျာ.. ဆရာမလေး ခင်ဗျား အဲ့လိုကောင်သွားမွေးတာဟုတ်ပါပီ.. အရွယ်ရောက်လာလို့ ဒုက္ခပေးရင်ကော?"
"သူ့အဖေ ကိုဖိုးသက်လေး ရှင်းလိမ့်မယ် .. ကျမ ခင်ချိုမေ မသုဓ္ဓမစာရီ သွားလုပ်မှာပေါ့ ခွိ "
"ဘာရယ်?"
"မယ်သီလရင် ဝတ်ပီလေ အဟိ ရှင်တို့သားအဖကို ထားသွားပီး သံသရာက လွှတ်မြှောက်ရာလွှတ်မြှောက်ကြောင်း.. အမေ.. အမေ.. ဟိဟိဟိဟိဟိဟိ ယားတယ် ကိုဖိုးသက်လေး"
စိတ်မထိန်းနိုင်တော့တဲ့ ကျနော်တစ်ယောက် နှုတ်ခမ်းလေးကို ထော်ထော်ကလေးလုပ်ပီး ပေါက်ကရတမင်လျှောက်ပြောနေတဲ့ ချစ်သူကို ကလိထိုးပီးစနေမိတယ်။ ကျနော့်ရင်ခွင်ထဲကို အတင်းတိုးဝင်လာရင်း တစ်ကိုယ်လုံးတွန့်လိမ်လို့ ရယ်မောနေတဲ့သူမကို ကြည်နုးနေတဲ့စိတ်
နှလုံးနဲ့ ကျနော် အားရပါးရ အနမ်းမိုးစွေနေမိတယ်။ မျက်နာလေးကို အားရပါးရနမ်း၊ လည်တိုင်ဖော့ဖော့လေးကို နှုတ်ခမ်းနဲ့ဖိကပ်နမ်း.. သူမက တစ်ကိုယ်လုံးတွန့်ပီးရှောင်နဲ့ ဆော့ကစားနေရင်းက ညဝတ်အိပ်ထားတဲ့ရှပ်အင်းကျီက ကြယ်သီးတွေပြုတ်ထွက်ကုန်တာမို့ အတွင်းခံမဝတ်ထားတဲ့ ဖြူဖွေး
သန့်စင်တဲ့ ထွားကျိုင်းကျိုင်း နို့ကြီး၂လုံးက တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပြူစစပေါ်လာတယ်။ စိတ်လှုပ်ရှားသွားတဲ့ ကျနော်တစ်ယောက် မနေနိုင်တော့ပဲ ရင်ဘတ်ဟကွဲဖြစ်နေတဲ့ ရှပ်အင်းကျီအောက်က ဆူဖြိုးတဲ့ ချိုဗူးတွေကို လက်နဲ့နှိုက်ထုတ်လိုက်မိတယ်။ နံနက်လင်းစ နေရောင်ခြည်နုနုလေးအောက်မှာ နီမြန်းတဲ့ အရောင်နဲ့ နို့သီးခေါင်းလေးတွေက တောင်မတ်တင်းမာနေတယ်။ လက်ဖဝါး၂ဖက်စလုံးနဲ့ အားပါးတရဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ချေမွဆော့ကစားလိုက်တော့ ငြိမ်ကျသွားတယ်။ နို့တစ်အုံလုံးကို ကိုင်ထားရင်း လက်မနဲ့ နို့သီးထိပ်ကလေးတွေကို ဖွဖွပွတ်ရင်း ဆရာမလေးရဲ့နို့တွေဟာ အခါတိုင်းထက် အဆမတန် ပိုကြီးလာသလိုပဲလို့ သတိထားလိုက်မိလို့ တစ်ခုခုပြောဖို့ ခေါင်းငုံ့ထားရာကနေ ကျနော်မော့ကြည့်လိုက်မိတယ်။ ဆံပင်အခွေလိမ်လိမ်ကလေးတွေကြားထဲက မျက်နာဝိုင်းဝိုင်းတစ်ခု.. မျက်လုံးတွေက အံ့သြတုန်လှုပ်သလိုစိုက်ကြည့်နေတယ်။
"ဘုရားရေ.. ဒါဟာ မမကြီးးး !"
.... .... .....
"ကန်တော့မမကြီး ... ကျနော်တမင်လုပ်တာမဟုတ်ဘူးနော်... ကန်တော့ ကန်တော့"
ဝုန်းကနဲ အိပ်လျှက်ကနေ ခုန်ထလိုက်ပီး ဆောင့်ကြောင့် ကလေးထိုင်လို့ လက်အုပ်ချီထားလိုက်မိတယ်။ ရှက်ကြောက်နေဟန်တူတဲ့ မမကြီးတစ်ယောက်ခမျာ လည်း အတင်းလူးလဲထထိုင်ရင်း လျှောကျနေတဲ့ ထမီ ကိုပြင်ပီးစည်း၊ ဟကွဲဖြစ်နေတဲ့ယောကျ်ားဝတ်ရှပ်အင်းကျီထဲကို ကျနော်
အိပ်မက်ယောင်ပီး ဆွဲထုတ်ထားတာ ခံထားရတဲ့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်နဲ့လိုက်အောင်သူမရဲ့ အင်မတန်ထွားကြိုင်းလှတဲ့ နို့ကြီး၂လုံးကို အတင်းပြန်ထိုးထည့်ပီး ကြယ်သီးတွေပြန်တပ်နေတယ်။ လက်အုပ်ချီခေါင်းငုံ့ထားရင်း မသိမသာ အသနားခံတဲ့အကြည့်နဲ့မော့ကြည့်လိုက်တော့ ကျနော်နဲ့အောင်အောင်တို့ကို ငယ်ကထဲက အမတစ်ယောက်လိုထိန်းကျောင်းခဲ့တဲ့ အပျိုကြီးဆရာဝန်မလေးခမျာ ရှက်ရှာလွန်းလို့နေမယ် နှုတ်ခမ်းတွေတဆတ်ဆတ်တုန်၊ လက်ချောင်းတွေလည်း တုန်ခါလို့ဗျာ။ ကျနော်က ခုမှလန့်နိုးလာပေမယ့် သူ့မျက်နာကြည့်ရတာ လန်းဆန်းနေတယ်။ သူနိုးနေတာကြာပီပေါ့။ ဒါဆို ကျနော်ကကော ဘယ်လောက်ကြာအောင် လက်သရမ်းနေမိတာလဲ။ သူလည်းရှက်လို့ ငြိမ်ခံနေရှာတာလား။
"ဖိုးသက်.. အဲ့လိုမျိုးကြီး လုပ်မနေနဲ့ တော်တော့ အောင်အောင် အိပ်ယာထလာပီး မြင်သွားရင်မကောင်းဘူး နင့်ကိုငါဘာမှမပြောချင်တော့ဘူး"
ကျစ်ဆမြီး အရှည်ကြီးနဲ့ ပြုံးချိုချိုမျက်နာလေးကို မျက်လုံးစုံမှိတ်ထားလျှက်က ရုပ်ရှင်ပိတ်ကားပေါ်မှာ မြင်နေရသလို ကျနော် မြင်ယောင်ကြည့်လို့ ရနေတယ်။ ကျနော့်လက်မောင်းနဲ့ ဆွဲပွေ့ယူလိုက်တိုင်း ကျိုးသွားမလားထင်မှတ်မှားခဲ့ရတဲ့ ခါးကျင်ကျင်ကလေး။ ခေါင်းပေါ်မှာ ခွေခွေကလေး ချည်နှောင်ပီး ပန်ဆင်ထားတတ်တဲ့ ပန်းကုံးကလေးဆီက လတ်ဆတ်တဲ့ စံပယ်ပန်းရနံ့တွေတောင် ထောင်းကနဲရစပြုလာပီ။ ခစ်! ကနဲရွှင်မြူးနေတဲ့ ရယ်မောလိုက်သံက ကျနော့် ပါးစပ်ကထွက်ကျလာတယ်။ စားပွဲပေါ်တင်ထားတဲ့ ကျနော့် လက်ချောင်းတွေက အငြိမ်နေလို့မရတော့သလိုပဲ။ ဒေါက်ဒေါက်ဒေါက်ဒေါက်.. ဒေါက်ဒေါက်ဒေါက်ဒေါက်.. မြည်သံနဲ့အတူ အလိုလိုခေါက်နေမိပီ။ အဲ့လို စိတ်လွှတ် ကိုယ်လွှတ် ဖြစ်နေရက ဆတ်ကနဲမျက်လုံးဖွင့်ကြည့်မိလိုက်တော့ ဆေးအရှိန်နဲ့ "ဖိန်း" နေတဲ့ ကျနော်လန့်သလိုလိုတောင်ဖြစ်သွားတယ်။ ဘယ့်နှယ် လူတွေအကုန်လုံးက ကျနော့်ကို ဝိုင်းငေးနေကြတာဗျ။ ခုနက ကျနော်လုပ်သမျှဟာတွေ အကုန်လုံးကိုလည်း သူတို့မြင်နေခဲ့တာကိုး။ စားပွဲအပုလေးတွေနဲ့ဝိုင်းဖွဲ့ထားတဲ့ ခေါင်ရည်ဝိုင်း၃-၄ခုက လူတွေအကုန်လုံး ကျနော်တို့ထိုင်နေတဲ့ စားပွဲဆီ မျက်လုံးရောက်နေကြတယ်။ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ကျနော် ပေါက်မြှောက်နေပီမဟုတ်လား။ ရွှီ! ကနဲလေတစ်ချက်ချွန်ရင်း တစ်ဝိုင်းထဲထိုင်နေတဲ့ သူငယ်ချင်းဆီလက်ကမ်းရင်း လက်ဖျောက်တစ်ချက်တီးလိုက်တယ်။ စုတ်ချွန်းချွန်းမျက်နာတစ်ခုလုံးကို ဖွာလံကျဲနေတဲ့ဆံပင်ရှည်တွေအောက်မှာ ဖုံးကွယ်ထားရင်း ခေါင်ရည်စုပ်နေတဲ့ ကျနော့်သူငယ်ချင်းက ဘာမှစကားမဆိုပဲ စားပွဲကိုအလိုက်သင့်မှီပီးထောင်ထားတဲ့ ဂစ်တာ၂လုံးထဲက နိုင်လွန်ကြိုး တပ်ထားတဲ့ စပိန်ဂစ်တာကို လှမ်းပေးလာတယ်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ကျန်တဲ့ သံကြိုးတပ်ဂစ်တာကိုဆွဲယူပီး ပေါင်ပေါ်တင်ရင်း ဆေးပေါ့လိပ်တစ်လိပ်ကိုမီးညှိလိုက်တယ်။
လရောင်အောက်မှာ လေပြေကလေးက ဆော့ကစားစပြုအလာ ငြိမ်သက်တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ခပ်သွက်သွက်ကလေး ကြိုးတွေကို ကုတ်တွယ်တီးခတ်လိုက်တဲ့ ဂစ်တာသံက ဖြိုခွဲလိုက်တယ်။ အဟား! လို့အသံထွက်မိမတတ် ကျနော်ရွှင်မြူးသွားပီ။ ဆံပင်ရှည်ရှည်နဲ့ ကျနော့် သူငယ်ချင်း တီးလိုက်တဲ့သီချင်းကို သဘောကျမိလို့။ အကြိမ်ပေါင်းမရေမတွက်နိုင်အောင် ၂ယောက်တူတူ တွဲဖက်တီးခဲ့ဖူးတာမို့ ခပ်သုတ်သုတ်ကလေးပဲ ကျနော့်ရင်ခွင်ထဲက စပိန်ဂစ်တာလေးပေါ်မှာ ကျနော့်လက်ချောင်းတွေကို စိတ်ရှိတိုင်း ပြေးလွှားကစားလိုက်မိတယ်။ ကလင့်အိစ်ဝုဒ် ရဲ့နာမည်ကျော် "လက်တစ်ဆုပ်စာအသပြာ" ကောင်းဘွိုင်ဇာတ်ကားထဲက ဂစ်တာသံ။ ၂ယောက်သားတက်ညီလက်ညီ ဂစ်တာကြိုးတွေအပေါ်လက်ချောင်းတွေပြေးလွှားနေသလို မျက်လုံးခပ်မှေးမှေးလုပ်ထားတဲ့ ကျနော်တစ်ယောက် လေချွန်သံကို ခပ်စူးစူးလေး ချွန်ရင်း သံစဉ်နဲ့ အလိုက်နဲ့ အသားတကျရွှင်မြူးနေမိတယ်။ တစ်ခေါက်ပီး သွားပေမယ့် ဒုတိယတစ်ခေါက်ထပ်ကျော့တယ်။ အိုကေ! ရတယ်။ ခုမှပိုပီး ဈာန်ဝင်လာသလိုပဲ။ ဆက်တီးတယ်။ နှစ်ကျော့ကျော့ အပီးမှာ ကျနော့်သူငယ်ချင်းက ချက်ချင်းမရပ်သွားပဲ နံပါတ်လေး ဂစ်တာကြိုး တစ်ချောင်းထဲကို ခပ်အုပ်အုပ် ကလော်ခတ်ပီး တီးနေရင်း ကျနော့်ဂစ်တာသံ ဝင်အလာကို စောင့်နေဟန်ပြတယ်။ ခေါင်းတစ်ချက်ငြိမ့်ပြပီး ကျနော့်လက်ချောင်းတွေကို ဆော့ကစားပစ်လိုက်တယ်။ နောက်ထပ်တစ်ပုဒ်ကို ဆက်တီးလိုက်မိပီ။ "နောက်ထပ်အသပြာ အနည်းငယ်အတွက်" ဆိုတဲ့ ကလင့်အိစ်ဝု ရဲ့ကောင်းဘွိုင်ဇာတ်ကားထဲက ဇာတ်ဝင်တေး။ ကျနော်ဘာမှမသိတော့ဘူးဗျာ။ ကျနော်သိနေတာက ကျနော် ဖန်တီးနေတဲ့ဂီတသံ။
ကျနော်ဟာ ကျနော်မဟုတ်တော့သလိုပဲ။ ကျနော်အရမ်းပျော်နေတယ်။ ခါးကြားထဲမှာ ခြောက်လုံးပူးသေနတ် ထိုးထားပီး နွားကျောင်းသားဦးထုပ်ကို ခပ်ငိုက်ငိုက်ဆောင်းထားတဲ့ ကြွစောင်းစောင်း ကောင်းဘွိုင်တစ်ယောက်လိုပဲ။ ကျနော်ဟာ အမည်မဲ့သေနတ်သမားတစ်ယောက်။ ခပ်မွဲမွဲ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနဲ့ သေမှာမကြောက်တဲ့လူ၊ ထီမထင်ဟန်နဲ့ မြင်းတစ်ကောင်ရဲ့ကျောပေါ်မှာပေါ့။ ၂ယောက်သား တိုင်ပင်စရာတစ်ချက်မှ မလိုပဲ "ဟာမိုနစ်ကာနဲ့လူ" "မောင်ကောင်း၊ မောင်ဆိုး၊ မောင်ရုပ်ဆိုး" အစရှိတဲ့ အနောက်ပိုင်းက သေနတ်ပစ်ကောင်းဘွိုင်ဇာတ်ကားတွေထဲက ဇာတ်ဝင်တေးတွေအကုန်ဆက်တိုက် မီးကုန်ယမ်းကုန်တီးပစ်လိုက်မိခဲ့တယ်။ကျနော့်ကိုလေသံတိုးတိုးနဲ့လှမ်းပြောပီးတာနဲ့ မမကြီးတစ်ယောက် ခေါင်းအုံးနဲ့စောင်ကိုဆွဲယူပီး သူ့အိမ်ခန်းဖက်ကိုထထွက်သွားတယ်။ ရှက်ရွံ့အားနာပီး ထူပူနေတဲ့ ကျနော်လည်း ဘာလုပ်ရမှန်းမသိတော့ဘူး။ မိုးစင်စင်လည်း လင်းစပြုနေပီ။ အိမ်အောက်ထပ်ကို ဆင်းလာပီး မီးဖိုခန်းထဲဝင်၊ မီးဖိုခန်းကနေ ခြံထဲဆင်းတဲ့တံခါးကိုဖွင့်ပီး နောက်ဖေးရေကပြင်က စည့်အိုးတွေချထားတဲ့နေရာမှာ မျက်နာထိုင်သစ်နေမိတယ်။ မျက်နာသစ်ပလုတ်ကျင်းပီးတော့ နံနက်လင်းစ ကျေးငှက်တွေအော်မြည်သံတွေကြားထဲ ဖြာကျနေတဲ့ နေရောင်ခြည်တန်းတွေကို ဘာရယ်မဟုတ်ငေးရင်း စီးကရက်တွေ တစ်လိပ်ပီး တစ်လိပ် ဖွာနေမိတယ်။
ကျနော်ဟာ စက်ဝိုင်းတစ်ခုထဲက ဘယ်တော့မှ မလွတ်မြှောက်နိုင်တော့မယ့်ကောင်ပါလေ။
"ချို" ရယ်.. ကျနော်ချစ်တဲ့ ဆရာမလေး "ချို"ဟာ ဘယ်ဘဝရောက်သွားပီလဲနော်။ ခင်ဗျားချစ်တဲ့ ကိုဖိုးသက်လေးဟာ ဘဝကို ဖြစ်သလိုဖြတ်သန်းပီး လေလွှင့် ပျက်စီးသွားခဲ့ပီဆိုတာတောင်မှ မသိနိုင်တော့ပါလားဗျာ။ မှောင်မဲပီးအေးစက်တိတ်ဆိတ်လွန်းတဲ့ ဘဝတစ်ခုထဲမှာ ဆရာမလေးချစ်တယ်ဆိုတဲ့ ကျနော့်ကို ထားပစ်ခဲ့ရသလားဗျာ။ ၂ယောက်တူတူမက်ခဲ့တဲ့ အိပ်မက်တွေအစတောင်မပြုခင်မှာ ကမ္ဘာမြေပြင်ပေါ်က ပျောက်သွားခဲ့တယ်ဆိုတာပဲ ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ..
ကျနော် အံကိုတင်းတင်းကြိတ်ထားရင်းက ကို ပါးပြင်တစ်ခုလုံး ပူနွေးသွားတယ်။
"ဟေး! ဖိုးသက်.. မမကြီး မင့်ကိုစိတ်မဆိုးပါဘူး ငါ့မောင်ရာ ဒီမှာရှက်ပီး လာငိုနေတယ်ဟုတ်လား"
... ... ....
"မနက်စာ ရေစိမ်ခေါက်ဆွဲချက်မလို့ မမကြီးကို မီးဖိုထဲမှာ လာကူပေးဦးကွာ လိမ္မာတယ် ... လာမောင်လေး"
ကျနော့်ပုခုံးကို ဖက်ပီး အပြုံးချိုချိုနဲ့ ချော့မော့နေတဲ့ မမကြီး ဆွဲခေါ်ရာနောက်ကို လိုက်သွားရင်း ကျနော့်ပါးပြင်ပေါ်က မျက်ရည်တွေကို အသာအယာ ခိုးသုတ်လိုက်မိတယ်။
ရက်သတ္တတစ်ပတ်လောက်ကြာတဲ့အထိ မြို့ပြင်က မူးယစ်ဆေးရောင်းတဲ့အိမ်တွေကို သက်ဆိုင်ရာက စောင့်ကြည့်နေတော့ တော်တော်ဒုက္ခရောက်နေကြရတယ်။
အရဲစွန့်ပီး သွားဝယ်တဲ့ကောင်တွေကို ပြန်အထွက်မှာ ပြည်သူ့ရဲတွေက "မ" သွားလေတော့ကာ ရောင်းတဲ့လူတွေလည်း မရောင်းရဲတော့သလို။ အတင်းဇွတ်သွားဝယ်တဲ့ ကျနော့်ဘော်ဒါ၂ယောက်ထဲက တစ်ယောက်က ပိုက်ဆံအများကြီးနဲ့ သူ့အိမ်ကလိုက်ရွေးလိုက်လို့ပြန်ထွက်လာပေမယ့်
နောက်တစ်ကောင်ကတော့ ဖြစ်ချင်ရာဖြစ်ဆိုပီး မိဘတွေဥပက္ခာအပြုခံလိုက်ရလေတော့ မော်စကို ရောက်သွားရှာတယ်။ အကုန်လုံးခြေငြိမ်နေရတော့တာပေါ့ဗျာ။
ကျန်တဲ့ကောင်တွေဘယ်လိုဒုက္ခရောက်နေ နေ ကျနော်ကတော့ အောင်အောင့် ဆီက အတုံးလိုက် အတစ်လိုက်ရှိနေတဲ့ဟာကြီးကို ယင်းကိုက်လာတိုင်းအရည်ကျိုပီး သွားသွားမျိုလို့ရနေတော့ ခံသာနေသေးတာပေါ့။
ဒါပေမယ့် လောဘတကြီးနဲ့၂ကောင်သားတက်ညီလက်ညီ ဆက်တိုက်ဆော်နေကြရင်း ပြတ်လပ်နေတဲ့ အောင်အောင့်ဘော်ဒါတချို့ကို မျှပေးလိုက်သေးတယ်ဆိုတော့ ရက်အတော်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ကျနော်တို့ပစ္စည်းပြတ်သွားတယ်။ မျက်လုံးမှိတ်ထားလိုက်ရင် အဝါရောင်တောက်တောက်
ကာလာတွေမြင်လာတာ၊ နှာရည်ယိုတာ၊ တသမ်းသမ်းတဝေဝေဖြစ်၊ ထိုင်ရမလိုထရမလိုနဲ့ ကော့လန်နေအောင်ခံရတော့တာပဲ။ ကျနော်က အခန်းတံခါးပိတ်ပေတေကြိတ်မှိတ်ပီးခံတယ်။ ညဖက်လူခြေတိတ်မှ တစ်ကိုယ်လုံးပူလောင်နေတဲ့ ဒဏ်ကိုမခံနိုင်တဲ့အဆုံး ရေအေးအေးတွေခေါင်းပေါ်က
လောင်းချပီးချိုး၊ ၁၅မိနစ်လောက် နေတော့ ပြန်ပူလာပြန်၊ ထပ်ပီးရေပြေးချိုးနဲ့ သံသရာလည်နေတော့တာပေါ့။ ၃-၄ရက် ကျော်သွားတော့ တော်တော်လေးသက်သာသွားပီမို့ အိမ်ကလူကြီးတွေမသိအောင်အခန်းအောင်းပီး ကြိတ်ခံနေရာက အပြင်ထွက်လာမိတယ်။ စိတ်က တောင်းဆိုနေသေးပေမယ့်ရုပ်ခန္ဓာက တောင့်တတာ
တွေအတန်ငယ်သက်သာရာရသွားပီ။ မနက်စောစောအိပ်ယာက လန်းလန်းဆန်းဆန်းနိုးလာတော့ ရေမိုးချိုးမျက်နာသစ်သွားတိုက်ပီး မြို့အစွန်မှာ ဂစ်တာ သင်တန်းဖွင့်ထားတဲ့ ကျနော့်သူငယ်ချင်း ဖိုးတေကို လက်ဖက်ရည်ဆိုင်သွားထိုင်ဖို့ ဝင်ခေါ်တယ်။ ဒါပေမယ့် ငတေက အိမ်မှာမရှိဘူး။ တဖက်
မြို့က မင်္ဂလာဆောင်မှာ ဂစ်တာသွားတီးဖို့လိုက်သွားလေရဲ့။တီတီ!
ငိုက်စိုက်စိုက်နဲ့စက်ဘီးနင်းပီး မြို့ထဲမှာ ယောင်ချာချာဖြစ်နေတဲ့ ကျနော့်ကို နောက်ကနေကားဟွန်းသံတတီတီပေးလိုက်သံကြောင့် လန့်သွားပီးလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဝီလီဂျစ်ပေါ်မှာ မမီမီခိုင်နဲ့မမကြီး။ စက်ဘီးပေါ်ကနေမဆင်းပဲခွထားရင်း လမ်းမပေါ်ခြေထောက် ထောက်ပီးရပ်လိုက်တော့ ဂျစ်ကားလေးကျနော့်
ဘေးမှာရပ်သွားတယ်။ ဆံပင်ရှည်တွေကိုလက်ကိုင်ပုဝါ အဖြူဆွတ်ဆွတ်ကလေးနဲ့စည်းနှောင်ထားတဲ့ မမီမီခိုင်က ကားစတီယာတိုင်ကို ကိုင်ထားရင်း ကျနော့်ကို ချစ်စဖွယ်လေးပြုံးပြနှုတ်ဆက်တယ်။ နံဘေးမှာပါလာတဲ့ မမကြီးကတော့ ဆံပင်တွန့်လိမ်လိမ်တွေကို သပ်တင်လိုက်ရင်း ထုံးစံအတိုင်းပွစိပွစိ လုပ်ဖို့နှုတ်ခမ်းပြင်ရင်းစကား
လှမ်းပြောတယ်။
"ဘယ်ပျောက်နေတာလဲ ဆရာလေး.. ပေါ်မလာဇာတ်ကားရိုက်သွားတာကြာပေါ့"
"နေမကောင်းလို့ပါဗျ .. ဘယ်ကဘယ်လို?"
"ဈေးဝယ်ပီး ပြန်လာတာဟေ့.. ဒီနေ့ မိခိုင်တို့အိမ်မှာ ဘုရားဝတ်တက်လုပ်မလို့ လိုအပ်တာလေးတွေသွားဝယ်ကြတာ.. ကဲမထူးပါဘူး နင်အားတယ်မလား"
"ဟုတ်"
"ငါတို့နောက်က လိုက်လာခဲ့.. လုပ်အားပေး"
"တိန်!"
*** *** ***
ရေကန်နံဘေးက ကုန်းမြင့်မြင့်ပေါ်မှာ မြက်ခင်းပြင်စိမ်းစိမ်း အကျယ်ကြီးနဲ့ တော်တော်လှတဲ့ မြို့နယ်ဆရာဝန်ကြီးအိမ်ဝင်းထဲ ကျနော်ရောက်နေတယ်။ အုတ်ကြွပ်မိုး တစ်ထပ်တိုက်ပု အနီရောင်လေးရဲ့ နောက်ဖက် ခြံဝင်းထဲက ဆီးတော်ပင်ကြီးတွေအောက်မှာ ချက်ရေးပြုတ်ရေးနဲ့ အလုပ်တွေ ရှုပ်နေကြတာပေါ့။ မမကြီး ဖျော်ပီး လာချထားပေးတဲ့ လက်ဖက်ရည်ဖန်ချိုလေး ငုံရင်း အုန်းသီးခြောက် ၄-၅ လုံးကို ဓားမထက်ထက်နဲ့ ကျနော် ခွဲနေတယ်။ ညဖက် ဘုရားဝတ်တက်မှာ ဧည့်ခံဖို့ အုန်းနို့ကျောက်ကျော အတွက် အုန်းနို့လိုတယ်လေ။ မမကြီးက ဆနွင်းမကင်းထိုးနေသလို မမီမီခိုင်နဲ့ သူ့အမေကြီးက ကျနော်တို့ လောလောဆယ် စားဖို့သောက်ဖို့ ချက်ပြုတ်နေကြတယ်။ အုန်းသီးအခွံခွါပီးတော့ အုန်းဆံခွဲ၊ အုန်းသီးခြစ် ပီးတာနဲ့ ပိတ်စပါးပါးလေးနဲ့ အုန်းနို့ညှစ် အစရှိသဖြင့် ကျနော်တစ်ယောက်ထဲ ဇယ်ဆက်သလိုဆက်တိုက် လုပ်နေမိတယ်။ ရပ်ကွက်ထဲမှာ သာရေးနာရေးရှိတိုင်း လုပ်နေကြမို့ ကျနော်က ကျွမ်းကျင်နေပီလေ။
"အုန်းနို့ရပါပီခင်ဗျာ!"
"မြန်တယ်နော် ခဏလေးပဲ တော်တော်ကျွမ်းတယ်" (မမီမီခိုင်က ကျနော့်ဆီမေးငေါ့ပြရင်း မမကြီးကို ပြုံးစိစိနဲ့လှမ်းပြောလိုက်တယ်)
"ဟင်းဟင်း ဖိုးသက်က နို့ညှစ်တာ တော်တယ်ဟ"
မမကြီးရဲ့ အဓိပ္ပါယ်ပါပါ စကားတွေကို ဘာကဘယ်လို သဘောပေါက်တယ် မသိဘူး သူတို့ ၂ ယောက်သား တခစ်ခစ်နဲ့ ဖြစ်နေကြတယ်။ ကျနော့်မှာသာ လိပ်ပြာမလုံဖြစ်ပီး ခပ်ရှက်ရှက်နဲ့ မမကြီးနော်! လို့ အရှက်ပြေ လှမ်းအော်ပီး ကျောက်ကျောကျိုဖို့ အလုပ်များချင်ယောင်ဆောင်နေရတယ်။ နေ့လယ်ခင်းရောက်သွားတော့ ကြက်သားနဲ့ဗူးသီး၊ မုန့်ညှင်းချဉ်ရည်၊ ငရုတ်သီးထောင်းနဲ့ နေ့လည်စာ တူတူစားသောက်ကြပီး ခဏနားလိုက်ကြတယ်။ ချက်ပြုတ်စရာတွေလည်း အားလုံးပီးသလောက် ဖြစ်နေပီလေ။ လက်ဖက်တွေလည်း သံဇလုံကြီးနဲ့နှပ်ထားပီးသလို ဆနွင်းမကင်းကော၊ ကျောက်ကျောတွေပါ ဗန်းတွေနဲ့ အားလုံးအဆင်သင့်ဖြစ်နေပီ။ အတော်လေးရင်းနှီးစ ပြုလာတဲ့ မမီမီခိုင်က သူ့အမေနဲ့ ကျနော့်ကို မိတ်ဆက်ပေးရင်း စကားစမြည်ပြောဖြစ်နေကြတယ်။ မမကြီးကတော့ လူလစ်တိုင်း သူ့သူငယ်ချင်းမနဲ့ ကျနော့်ကို မျက်စမျက်န ပစ်ပစ်ပြရင်း စနောက်နေတယ်။
"မမအင်ကြင်း မမ!"
ခြံဝက ကောင်မလေးတစ်ယောက် အော်သံကြားလို့ မမကြီး တစ်ယောက် ထထွက်သွားတယ်။ ခဏနေတော့ ပြန်ဝင်လာပီး ..
"ပြေးရဦးမယ် တော်ရေ့ ငါတို့ဝင်းထဲက အိမ်နီးချင်း အန်တီကြီးတစ်ယောက် မူးလဲသွားလို့တဲ့ လာခေါ်နေတယ်.. ဖိုးသက် မမကြီးကို လိုက်ပို့ပေး"
"ဟဲ့ အင်ကြင်း ငါလိုက်ပို့ပေးရမလား?"
"ရတယ်မိခိုင်.. ဒီကောင့်စက်ဘီးနဲ့ပဲ လစ်လိုက်မယ် နီးနီးလေးပဲဟာ.. ငါညနေစောင်းမှ ပြန်လာခဲ့မယ်.. လူနာသွားကြည့်ပီး အိမ်ပြန်ခဏနား ရေမိုးချိုး အဝတ်အစား လဲချင်သေးတယ်"
"အေးအေး"ကျနော့်စက်ဘီးကယ်ရီယာပေါ် စွေ့ကနဲ ခုန်တက်ပီး ခါးကို သိုင်းဖက်လိုက်တဲ့ မမကြီးကြောင့် ကျနော် တွန့်ကနဲ ဖြစ်သွားချင်တယ်။ ကိုယ်ကို ခပ်တောင့်တောင့် အနေအထားနဲ့ စက်ဘီးကို နင်းထွက်လာခဲ့တယ်။ မမကြီးရဲ့ ထွားကျိုင်းတဲ့ ရင်အစုံက ကျနော့်ကျောပြင်ကို လာထိထားတော့ အိစက်စက်အထိအတွေ့။ စိတ်ကို အဲ့ဒီနေရာမရောက်အောင် ထိန်းပီး စက်ဘီးကို ခပ်သွက်သွက်လေး နင်းနေမိတယ်။ အခါတိုင်းလိုပဲ ကိုယ့်မောင်လေးလို့ သဘောထားပီး မမကြီးက ကျနော့်ကို နောက်ကနေ တင်းတင်းဖက်ထားတာကို မလွှတ်ဘူးဗျ။
မမကြီးတို့ ဝင်းထဲရောက်တော့ အိမ်ကို အရင်ဝင် သူ့ဆေးအိတ်ကလေးဝင်ယူပီး တစ်ဖက်အိမ်ကိုကူးသွားတယ်။ ကျနော်ကတော့ မမကြီးတို့ အိမ်မှာပဲနေရစ်ခဲ့တယ်။ အိမ်အပေါ်ထပ်တက်သွားတော့ အောင်အောင်လည်း မရှိဘူးဗျ။ နေမွန်းတည့်ပီးစ ထမင်းစားပီးစ အချိန်မှာ စက်ဘီးကို မြန်မြန်နင်းလာရတော့ ချွေးအတော်ပြန်ပီး အိုက်လာလို့ ရှပ်အင်းကျီကို ချွတ်ပစ်လိုက်ပီး ကိုယ်တုံးလုံး ပုဆိုးတိုတိုနဲ့ အအေးခံနေမိတယ်။ ညောင်းသလိုလိုလည်း ရှိလာတော့ အိမ်အပေါ်ထပ် ကြမ်းပြင်ပေါ်က ဖျာအေးအေးလေးပေါ်မှာ ပက်လက်လှန်လှဲ အိပ်နေရင်း လေတဖြူးဖြူးတိုက်နေတာကို ဇိမ်ခံရင်း မှိန်းနေလိုက်မိတယ်။ နာရီဝက် တစ်နာရီလောက်နီးပါး ကြာတော့မှ မမကြီးတစ်ယောက် အိမ်ပြန်ရောက်လာတယ်။ အိမ်အပေါ်ထပ်ကို ဇောင့်ဇောင့်ဇောင့်ဇောင့်နဲ့ ပြေးတက်လာပီး ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို သူ့ဆေးအိပ်ကို အသာချထားရင်း "ဝှီး! အိပ်ငိုက်လာပီ" လို့ ကျနော့်ကို လှမ်းပြောတာကို ပြန်မဖြေပဲ မျက်လုံးမှိတ်ပီးငြိမ်နေလိုက်မိတယ်။ သူ့အိပ်ခန်းဖက်ကို လျှောက်သွားတဲ့ခြေသံ
ကြားလိုက်ရပီး ၅မိနစ်လောက်ကြာတော့ လေတဖြူးဖြူးတိုက်နေတဲ့ ကျနော့်ဘေးမှာ လာလှဲအိပ်ချလိုက်တာကို မွှေးကနဲကိုယ်သင်းနံ့ကြောင့်အလိုလိုသိလိုက်ရတယ်။
"ဟဲ့ကောင်! အိပ်ပျော်သွားတာလား"
"အိပ်ပါဘူး လေအေးအေးလေး တိုက်နေလို့ ဇိမ်ခံပီးမှိန်းနေတာ"
ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ကျနော် ပက်လက်လှန် အိပ်နေရာက မျက်လုံးဖွင့်ပီး ဘေးတစ်ဖက်စောင်းပီး မမကြီးဖက် လှည့်ကြည့်လိုက်မိတယ်။ အိုက်လို့ ထင်တယ်ဗျ။ မမကြီးက အိမ်နေရင်း ထမီအနွမ်းလေးနဲ့ စွပ်ကျယ်ဂျိုင်းပြတ်ကလေး သွားလဲလာတယ်။ မမကြီးရဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဍန်က မျက်စိထဲ မြင်အောင်ပြောရရင် ပုခုံးကျော်ရုံ ဆံပင်အတွန့်အလိမ်လေးတွေနဲ့၊ မျက်နာက ခပ်ဝိုင်းဝိုင်းရယ်ဗျ။ အရပ်က ကျနော့်ထက် နည်းနည်းလေးပဲ နိမ့်တယ်ဆိုတော့ မိန်းမထဲမှာ တော်တော်အရပ်မြင့်တယ်လို့ ပြောရမယ်။ အရပ်မြင့်သလောက် လူကလည်း တော်တော်တောင့်တင်းတယ်။ ခါးကလေးက သေးသွယ်သလောက်၊ တင်ပါးက ကောက်ချိတ်ချင်လောက်အောင် ကားကားထွားထွားကြီး၊ ရင်အစုံကလည်း လူကိုမြင်လိုက်တာနဲ့ အရင်ဆုံး ငေးကြည့်မိအောင်ကို ထွားတာ။ ဒါပေမယ့် သူက အရပ်မြင့်တော့ မြင်မကောင်းတော့ မဖြစ်ဘူးရယ်။ သူ့ဟာနဲ့သူ ကြည့်ကောင်းတယ်ပေါ့ဗျာ။ အသားအရေက မဖြူပေမယ့် မဖြူမညိုခပ်စိုစိုအသားအရေမျိုးပေါ့။ ခြုံပြောရရင် ယောကျ်ားတကာ စိတ်ကူးယဉ်ချင်စရာ ရုပ်ရည်၊ ကိုယ်လုံး အကုန်ရှိတာပေါ့။ ခက်တာက ဒီအပျိုကြီးက ပါးစပ်က ထစ်ကနဲဆို အပေါက်ဆိုးတာရယ်၊ ဆရာဝန်မ ဖြစ်နေတာရယ်ကြောင့်လားမသိဘူး ယောကျ်ားလည်းမရ၊ ရည်းစားလည်းမရှိ ဂွတီးဂွကျ အပျိုကြီးမမရယ်ဗျ။ ဘယ်ယောကျ်ားမှလဲ သူ့ကို ချစ်ရေးမဆိုရဲဘူးထင်တယ်။ အဲ့ဒီလို ဟိုတွေးဒီတွေး တွေးနေရင်း မျက်လုံးလေးမှိတ် ပက်လက်ကလေးလှန်ပီး လေတဖြူးဖြူးတိုက်နေတာကို ဇိမ်ခံရင်း အိပ်နေတဲ့ မမကြီးကို ကျနော်ဘေးတိုက်ငေးနေမိတယ်။ အသက်ရှူလိုက်တိုင်း နှိမ့်လိုက်မြင့်လိုက်ဖြစ်ဖြစ်သွားတဲ့ ရွှေရင်အစုံက အနီးကပ်ဆိုတော့ ပိုပီးကြီးနေသယောင်ယောင်ထင်ရတယ်။ ဟိုတလောကဒီနေရာမှာ မိုးအေးအေးနဲ့ဘေးချင်းယှဉ်လျှက်အိပ်ရင်း ငါအိပ်မက်ယောင်ယောင်နဲ့ အားရပါးရ ကိုင်မိသွားတာ ဒီနို့ကြီးတွေဘာလားဆိုတဲ့စိတ်က ဝင်လာတော့ ကျနော့်အောက်က လိင်တံက ဖြောင်းကနဲထောင်ထလာတယ်။ မတော်ပါဘူးလေ ဆိုတဲ့အသိနဲ့ မျက်နာလွှဲဖို့ကြိုးစားပေးမယ့် မျက်လုံးက စွပ်ကျယ်အောက်ကနေ ထိုးထွက်နေတဲ့ တောင်ပူစာ၂လုံးအပေါ်မှာပဲ ခွာလို့ကို မရဘူး ဖြစ်နေတယ်။ ငါဘာဖြစ်နေတာလဲ? ဒါငါ့အမလိုချစ်ရတဲ့သူပါ လို့ကိုယ့်ကိုကိုယ်ပြန်သတိပေးရင်း ဖောက်ပြန်ချင်လာတဲ့စိတ်ကိုထိန်းနေရပီ။ ဘာကြောင့်မှ မဟုတ်ဘူးဗျ။
ကျနော် မူးယစ်ဆေးပြတ်သလိုဖြစ်နေတာ။ အဲ့ဒါကြောင့်။ မူးယစ်ဆေးသုံးနေတဲ့သူတွေ(အထူးသဖြင့် အမှုန့်သမားတွေ)ဟာ ဆေးသုံးနေစဉ်ကာလမှာ လိင်ဆန္ဒရယ်လို့ ဘာမှမရှိတတ်ကြဘူး။ ရှင်းရှင်းပြောရရင် မေ့ကိုမေ့နေတာဗျ။ လပေါင်းများစွာ လက်နဲ့ဖြေဖျောက်တာတောင်မလုပ်ထားတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ ဆေးပြတ်သွားပီဆိုတဲ့ အခြေနေတစ်ခုအရောက်မှာ ငုတ်နေတဲ့
လိင်စိတ်က တားမရဆီးမရဖိမရထလာတတ်တာမျိုးကိုး။
"နင်ငါ့ကို အားရပါးရ ကြည့်ပီး စိတ်နဲ့ ပစ်မှားနေတယ် ဟုတ်လား?"မျက်လုံးမှိတ်ထားလျှက်က ခပ်ငေါက်ငေါက်လေသံနဲ့လှမ်းပြောလာသံကြောင့် ရှက်စိတ်နဲ့ ဆတ်ကနဲကျောပေးပီး လှည့်အိပ်လိုက်မိတယ်။ ဘုရားဘုရား! မမကြီး အိပ်သွားတယ်ထင်နေတာ။ ငါခိုးကြည့်ပီး စိတ်ဖောက်နေမှန်းသိသွားပီ။ သေရော!
"ဟဲ့အကောင် ဖိုးသက်!"
"ဗျာ"
"ဒီဖက်ကိုလှည့်စမ်းပါ.."
"ဟုတ်"
"နင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ"
"ဘာ.. ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး မမကြီး.. ကျ.. ကျနော်"
"ဟွန်း! ငါမပြောလိုက်ချင်ဘူး ဟိုနေ့ညကလည်း တညလုံး ငါကမိုးအေးအေးနဲ့ သူ့အနားနွေးမလားလို့ တိုးအိပ်မိပါတယ် တစ်ကိုယ်လုံးကို ရစရာမရှိအောင်နှို က်ပေးတယ် ကိုယ့်အမကို ငရဲမကြောက်ဘာမကြောက်"
"မ.. မဟုတ်ပါဘူးဗျာ"
"ဘာမဟုတ်တာတုံး .. တစ်ကိုယ်လုံးဖွတ်ဖွတ်ကြေတော့မယ်လေ .. သတ္တိကလည်းမရှိဘူး ဘာမှမလုပ်ရဲပဲနဲ့ဟာဟ"
"ကျနော် အိပ်မက်ယောင်သွားတာပါ မမကြီးရာ"
"သြော်! ခုကော ဒါက အိပ်မက်ယောင်နေတာလား ပြစမ်းပါဦး ကဲ"
"အာ.. မမကြီး"
ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ မမကြီးတစ်ယောက် ဇိုးကနဲ ဇတ်ကနဲ ပုဆိုးအောက်က ငေါထွက်ပီး ထိုးထိုးထောင်ထောင် ဖြစ်နေတဲ့ ကျနော့်လိင်တံကို ဖမ်းကိုင်လိုက်တယ်။ ဘယ်လောက်ပဲ ကြောက်လန့်နေပါစေ "မ" ဆိုတဲ့ အထိတွေ့ကြောင့် ကျနော့်လီးက ဆတ်ကနဲ ဆတ်ကနဲ နေအောင် တုံ့ပြန်ပီး မမကြီးရဲ့ လက်ဖဝါးထဲမှာ တုန်ခါနေတယ်။ ကယောင်ကတမ်းနဲ့ မော့ကြည့်လိုက်တော့ မမကြီးရဲ့ မျက်နာက နီမြန်းပီး အသက်ရှူသံတွေ ပြင်းစပြုလာတယ်။ ကျနော့်ကို ဆူနေကျ နှုတ်ခမ်းထူအမ်းအမ်းလေးကလည်း တဆတ်ဆတ် တုန်ခါလို့ တစ်စုံတစ်ရာကို မျှော်လင့်နေတဲ့ပုံစံဗျ။
"ဘာလုပ်နေတာလဲ ... မင်းအလကားကောင် စကြောက်!"
ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ကျနော့်ပုဆိုးကို ဆွဲဖြေလိုက်ပီး အောက်ခံဘောင်းဘီအောက်က နီရဲတင်းပြောင်နေတဲ့ လိင်တံကို တုန်ယင်နေတဲ့ လက်ချောင်းတွေနဲ့ ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။
ကျနော့်တစ်ကိုယ်လုံး လိင်စိတ်နဲ့ ရှက်ကြောက်စိတ်တွေ ရောယှက်နေလေတော့ တဆတ်ဆတ်ခါမတတ် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းနေတယ်ဗျာ။ ဟုတ်ပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့ သိပီးခဲ့သလိုပါပဲ ကျနော်ဟာ လူပျိုပေါက်ကလေး မဟုတ်တော့ပါဘူး။ ကျနော် ချစ်တဲ့ ရူပေဗေဒဆရာမလေးနဲ့ နေချင်သလို နေခဲ့ဖူးပီးသားပါ။ ဒါပေမယ့် မိန်းမတစ်ယောက်နဲ့မှ အထိအတွေ့မရှိတော့တာ နှစ်တွေချီလာခဲ့ပီလေ။ ပီးတော့ အခုလောလောဆယ် ကျနော့်လိင်တံကို ခပ်တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပီး ပွတ်သပ်နေတဲ့သူက ကျနော်ချစ်ကြောက်ရတဲ့ အမကြီးတစ်ယောက်လို ရိုသေရသူဗျ။ မွှန်ထူနေတဲ့စိတ်အလျင်က ဘာလုပ်ရမှန်းတောင် မသိတော့လောက်အောင် ထူပူနေတာပါပဲ။ မမကြီး မလုပ်နဲ့လို့လဲ မပြောရဲဘူး။ ကျနော့်ကို စိတ်ဆိုးသွားမှာလည်းကြောက်ရသေးတယ်။ ဂုဏ်သိက္ခာရှိ မျက်နာကျောတင်း အပျိုကြီးဆရာဝန်မလေ။ ဒီကြားထဲ ကျနော် ခုနကပြောခဲ့သလို ငုတ်လျှိုးနေခဲ့တာ ကြာပီဖြစ်တဲ့လိင်စိတ် ပြန်အပေါ်လာဆိုတော့ ကျနော် တော်တော်ရိုင်းစိုင်း ကြမ်းတမ်းတဲ့စိတ်က ဝင်စပြုလာပီ။ စိတ်ထဲရှိတဲ့အတိုင်း လွှတ်ပေးလိုက်မိတော့မလိုလို၊ တစ်ချက်တစ်ချက်စိတ်က လွှတ်ထွက်ချင်လာသလိုဖြစ်လာလို့မနည်းထိန်းနေရတယ်။ ခုကျနော်က ပက်လက်လှန်လှဲနေရာက တံတောင်ဆစ်၂ဖက်ထောက်ပီး ခေါင်းထောင်ထအနေအထားမှာ.. မမကြီးက ကျနော့်ဘေးမှာတင်ပါးလွှဲထိုင်ပီး ပေါက်ကွဲတော့
မတတ်တင်းမာပီး နီရဲတောင်မတ်နေတဲ့ ကျနော့်လိင်တံကြီးကို လက်နဲ့စေးစေးပိုင်ပိုင်ဆုပ်ကိုင်ပီး အပေါ်အောက်လျှောတိုက်ပေးစပြုလာပီ။ များများမဟုတ်ပါဘူး ၄-၅-၁၀ ချက်လောက်ပဲ လုပ်ရသေးတယ် ကျနော့်တင်ပါးနဲ့ ကြမ်းပြင် လွှတ်ထွက်သွားတဲ့အထိ ကော့တက်သွားရင်း ကယောင်ကတမ်း ပါးစပ်က အသံတွေ ထွက်ရင်း သုတ်ရည်တွေ ပန်းထုတ်မိလိုက်တယ်။
"အားးး မမကြီး ကျ.. ကျနော်မရတော့ဘူး.. ရှီးးး"
"ဟောတော့! အများကြီးပါလား အကုန်စင်ကုန်ပီ အားကလည်း သန်ပါ့"
မမကြီးရဲ့ အံ့သြတကြီး ရေရွတ်သံနဲ့အတူ ကျနော့်လိင်တံထိပ်ဖူးက သုတ်ရည်တွေက တဖျောဖျော ပန်းထုတ်နေတာဟာ လှုပ်ခါပီးစမှာ အဖုံးဖွင့်ထုတ်လိုက်တဲ့ ဆော်ဒါပုလင်းတစ်လုံးလိုပဲ။ ပထမတစ်ချက် ပန်းထုတ်ထုတ်ချင်းမှာ ဘယ်လောက် အားပြင်း သွားသလဲဆိုရင် ဖျစ်ကနဲ ထွက်လာပီး အမြင့်ကနေပြန်အကျမှာ မမကြီးလက်မောင်းအိုး၊ လက်ဖျံတွေပေါ်ကို ပေကုန်ကရော.. ဒါပေမယ့် မီးတောင်ပေါက်ကွဲလို့ အဆက်မပြတ် ပန်းထွက်လာသလို နောက်ပိုင်းလည်း ဆက်တိုက် ပန်းထုတ်နေသေးတာကို မမကြီးက အံ့သြတကြီးဖြစ်နေတာဗျ။ အေးလေ.. ကျနော်ပြောဖူးသလိုပဲ နှစ်တွေချီတဲ့အထိအောင်းထားသမျှခုမှဖောက်ထုတ်ပစ်လိုက်သလိုဖြစ်သွားတာနေမှာပေါ့။ အားကုန်သလိုဖြစ်သွားတဲ့ ကျနော်တစ်ယောက် ထောက်ထားတဲ့တစ်ထောင်ဆစ်တွေကိုလျှောချ
လိုက်ပီး ပက်လက်လှန်ပြန်လှဲအိပ်ပီး မျက်လုံးစုံမှိတ်ရင်း နားနေလိုက်တယ်။ မမကြီးတစ်ယောက် ကျနော့်ပြေလျော့နေတဲ့ ပုဆိုးအစကိုဆွဲယူပီး အကုန်လုံးရွှဲနစ်ပေပွသွားတဲ့ သုတ်ရည်တွေကို လိုက်သုတ်နေတယ်။ အားလုံးသန့်စင်သွားတော့မှ သက်ပြင်း မျှင်းမျှင်းကလေးချပီး တင်ပါးလွှဲထိုင် နေရာကနေ ကျနော့်ကိုကျောပေးလို့ပြန်လှဲသွားပြန်တယ်။ ၂ဦးစလုံးရဲ့ရင်ထဲမှာ တထိတ်ထိတ်နဲ့ဖြူစင်တဲ့ သံယောဇဉ်ကို အရောင်ဆိုးမိပါပီကောလား ဆိုတဲ့တုန်လှုပ်တဲ့စိတ်ရယ်.. ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲဆိုတဲ့ ဝေခွဲမရတဲ့စိတ်ရယ်.. အဆုံးစွန်ထိမရောက်ခဲ့ရသေးတော့ အလိုမကျသလိုဖြစ်တဲ့ စိတ်ရယ်ရောပီး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေကြတယ်။ သူ့ခမျာလည်းလုပ်တုံးက လုပ်လိုက်မိပီး ခုတအားရှက်နေရှာတယ်ထင်တယ်ဗျ။၅မိနစ်လောက် ငြိမ်နေလိုက်ကြတာ လေတိုးလို့ ပြူတင်းပေါက်ခန်းဆီးတွေ တဖျတ်ဖျတ်ခတ်သံကလွှဲပီးတိတ်ဆိတ်နေတယ်။ ခုနက တစ်ခါပီးသွားလို့ တင်းနေတာ လျှော့သလိုလိုဖြစ်သွားတဲ့ ကျနော့်လိင်တံက ပြန်မတ်လာပြန်ပီဗျာ။ ဒုက္ခပါပဲ။ မလုပ်တာကြာလို့ ချက်ချင်းပန်းထွက်ပီး ပီးသွားပီလို့ထင်နေတာ ခုဇာတ်လမ်းက စလာပြန်ပီ။ ကျနော်ကြားဖူးတဲ့ စီနီယာဆေးသမားတွေ ပြောပြတဲ့ပုံပြင်တွေထဲကလို ဖြစ်တော့မယ် ထင်တယ်။ ဆေးသမားတွေက ခုလိုဆေးပြတ်ပီးနလံအထမှာ အသေအကြေ စိတ်ထပီး ခဏခဏ အသေတွယ်တတ်တယ်ဆိုလားလေ။ ခုဆို ကျနော့်မှာ ကြောက်စိတ်က နည်းနည်းလျှော့သလိုလို ဖြစ်လာတာနဲ့အမျှရဲစိတ်ကလေးဝင်လာသလို မမကြီးကို အရိုင်းဆန်ဆန်ထကြမ်းချင်စိတ်ကပေါ်လာပီ။ ခက်တာက မမကြီးကလည်း သူ့ကို မထိရဲမကိုင်ရဲဖြစ်နေတာကို မခံချိမခံသာဖြစ်ပီး ဟိုဖက်ကနေ သက်ပြင်းခိုးခိုးချနေတော့ ဘာဖြစ်ဖြစ်အဆုံးစွန်ထိ လုပ်ပစ်လိုက်ဖို့ အားပေးသလိုကိုဖြစ်လာတယ်။ မျက်လုံးဖွင့်ပီး မမကြီးကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်တော့ ကျနော့်ကို ကျောပေးထားတဲ့ ကိုယ်လုံးတောင့်တောင့် ဖင်ကားကားကြီးက စိန်ခေါ်နေသယောင်ယောင်။ မထူးတော့ပါဘူးဆိုတဲ့စိတ်နဲ့ ကျနော်ထထိုင်လိုက်တယ်။ ကိုယ်တုံးလုံးဖြစ်နေတဲ့ ကျနော်ပြေလျှော့နေတဲ့ ပုဆိုးကို ပြန်ဝတ်လိုက်ပီး မမကြီးအနားကပ်ရင်း ပုခုံးကို ခပ်ဖွဖွဆုပ်ကိုင်ပီး လှုပ်နိုးရင်း ခေါ်လိုက်မိတယ်။
"မမကြီး!"
"အင်း .. ဘာလဲ?"
"ဒီ..ဒီနေရာကြီးမှာ မကောင်းပါဘူး .. အ.. အိပ်ခန်းထဲသွားကြမလား"
"နင်က ဘာထပ်လုပ်ဦးမလို့လဲ ဟွန်း!"
ဆူအောင့်အောင့်အသံနဲ့ ဟောက်သလိုလိုလုပ်လာလို့ လန့်သွားပေမယ့် ဘေးတစောင်းလှဲအိပ်နေရာက ဆတ်ကနဲ ထထိုင်ပီး သူ့ဆံပင်တွန့်လိမ်လိမ်လေးတွေကို တစ်ပတ်လျှိုချည်နှောင်လိုက်ပီး ကျနော့်ကို လှည့်မကြည့်ပဲ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပီး သူ့အိပ်ခန်းဖက်ကို ထထွက်သွားတယ်။ ထထွက်သွားတဲ့ မမကြီးကို လှမ်းငေးလိုက်မိတော့ ခြေလှမ်းလိုက်တိုင်း နှိမ့်တုံမြင့်တုံဖြစ်သွားတဲ့ အိမ်နေရင်း တပတ်နွမ်းထမီပါးလေးအောက်က တင်ပါးကြီး အလယ်တည့်တည့်မှာ စိုစိစိအကွက်လိုက်ကြီး။ ကျနော်သိလိုက်ပီ။ မမကြီးစိတ်ထလို့ ဟိုဟာက အရည်တွေ တောက်တောက်ယိုနေတာပဲ။ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဘာလုပ်လိုက်မှန်း မသိလိုက်ခင်မှာပဲ မမကြီးနောက်ကို အပြေးတပိုင်းလေး ခုန်ထပီး လိုက်သွားလိုက်မိတယ်။
*** *** ***
အိပ်ခန်းတံခါးကို ကျနော် ကလန့်ထိုးလိုက်တယ်။ ပရုတ်လုံးအနံ့နဲ့ အပျိုနံ့သင်းနေတဲ့ မမကြီးရဲ့ အခန်းထဲမှာ ကျနော်ရောက်နေခဲ့ပီ။ ခုနကလို ကတုန်ကယင်မဖြစ်တော့တဲ့ အပြင် ယောကျ်ားတစ်ယောက်ရဲ့ လိင်စိတ်ထတဲ့အခါ ဖြစ်လာတတ်တဲ့ ကြမ်းတမ်း ရိုင်းစိုင်းလွန်းတဲ့စိတ်က ကျနော့်ကိုလွှမ်းမိုးထားပီဗျ။ ကုတင်ပေါ်ကနေကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ခြေထောက် ချပီး ထိုင်နေတဲ့ မမကြီးက ရှက်ဝဲဝဲဟန်နဲ့ မျက်လွှာလေးချလို့ ခေါင်းငုံ့နေတယ်။ ကြောက်စိတ်မရှိတော့တဲ့ ကျနော်ကတော့ ပုဆိုးကို ဖြေချလိုက်ပီး အတွင်းခံဘောင်းဘီကိုပါ ချွတ်ချပစ်လိုက်တယ်။ ဝစ်လစ်စလစ်ဖြစ်သွားတဲ့ ကျနော့်ကိုယ်လုံးကို ဆတ်ကနဲလှမ်းကြည့်လိုက်တဲ့ မမကြီးတစ်ယောက် မျက်လုံးလေး ပြူးသွားဟန်ပဲ။ ကျနော့်လိင်တံက အဝတ်မဲ့ဖြစ်သွားတော့ လေထဲမှာ တရမ်းရမ်းနဲ့ နီရဲတင်းပြောင်နေတာကို သူမြင်လိုက်ရတာကိုးဗျ။ တစ်လှမ်းချင်းတိုးကပ်လာတဲ့ ကျနော့်ကို မော့မကြည့်ပဲ နီရဲတောင်မတ်ပီး မာန်ဖီနေဟန်တူတဲ့ ကျနော့် လိင်တံကြီးကိုပဲ ငေးကြောင်ကြည့်နေရှာတယ်။ အနားရောက်သွားတာနဲ့ စည်းနှောင်ထားပေမယ့် တစ်မျှင်နှစ်မျှင်လောက်ကျန်နေသေးတဲ့ အပျိုကြီးမမရဲ့ နဖူးပေါ်က ဆံနွယ်ခွေခွေလေးတွေကို သပ်ဖယ်လိုက်ရင်း ကိုယ်ကိုကိုင်းညွှတ်လို့ ကျနော်မျက်နာတစ်ပြင်လုံးကို အနမ်းတွေချွေချလိုက်မိတယ်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ မမကြီးဆီက တရှူးရှူးတရှားရှား အသံတွေထွက်ကျလာပီဗျ။ အင်မတန်စိတ်လှုပ်ရှားနေမှန်းသိသာနေတယ်။ ဆတ်ကနဲကျနော့် ခါးကို လက်၂ဖက်နဲ့ တင်းတင်းသိုင်းဖက်လာပီ။ ဖက်ထားတဲ့လက်တွေကလည်းအငြိမ်မနေဘူး။ ကျနော့်ကျောနဲ့ ပြောင်တလင်းခါနေတဲ့ ကျနော့် တင်ပါးပြင်ကိုပွတ်သပ်နေတယ်။ ထူအမ်းအမ်းနှုတ်ခမ်းကိုတေ့ပီး စုပ်ယူရင်း လျှာကိုထိုးထည့်လိုက်တော့ တစ်ကိုယ်လုံးကော့တက်လာပီး ကုန်းပေါ်ပစ်တင်ခံလိုက်ရတဲ့ ငါးစင်ရိုင်းတစ်ကောင်ကို တဆတ်ဆတ်ခါတက်သွားတယ်။ ဘယ်ကနေဘယ်လိုလုပ်လိုက်မိတယ်မသိဘူး။ မမကြီးရဲ့စွပ်ကျယ်လေးကို ဆွဲချွတ်ပီး ဘော်လီအင်းကျီမာဂေါက်ဂက်ကြီးကို ချွတ်ထုတ်ပစ်လိုက်မိပီ။ အကာအကွယ်မဲ့သွားတော့မှ ဆိုဒ်ကြီးတယ်လို့ သတ်မှတ်ရမယ့် နို့အကြီးကြီး၂လုံးက ဝင်းလက်လက်ကြီးဘွားကနဲပေါ်လာတယ်။ အင်မတန်ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်တောင့်တင်းပီး ဘယ်သူနဲ့မှထိတွေ့ဖူးဟန်မတူသေးတဲ့ အပျိုကြီးမမနဲ့ သန်မြန်တုံးအရွယ် ဆေးပြတ်ထားလို့ လိင်စိတ်ပေါက်ကွဲပီး အရိုင်းစိတ်ဝင်နေတဲ့ လူငယ်လေးကျနော်တို့ မီးကုန်ယမ်းကုန်ပေါက်ကွဲဖို့တာဆူနေပီဗျာ။
နတ်သမီးပုံပြင် ၂
နှုတ်ခမ်းချင်းအားရလောက်အောင်စုပ်နမ်းပီးမှ မွှေးတေးတေးရနံ့လေးတွေ သင်းပျံ့နေတဲ့ မမကြီးရဲ့လည်တိုင်ဖော့ဖော့လေးတွေကိုပါ ကျနော့်နှုတ်ခမ်းနဲ့ ရွရွ ရွရွလေး အထက်အောက် လျှောတိုက်ပီး နမ်းပေးနေလိုက်တယ်။ ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေတဲ့ ဆူဖြိုးဝင်းလက်နေတဲ့ နို့ကြီး၂လုံးကို လုံးဝကို မတို့မထိသေးဘူး။ နှုတ်ခမ်းစုပ်၊ လည်ပင်းနမ်းတာနဲ့တင် အပျိုကြီးခမျာ တွန့်လိမ်ပီး ပါးစပ်က မပီဝိုးတဝါးငြီးငြူသံတွေ ဒလကြမ်းထွက်ကျနေရှာပီ။ ကုတင်ပေါ်ကနေ ခြေထောက်ချပီး ထိုင်နေရာက ခါးကလေးမတ်ပီး ကျနော့်လည်တိုင်ကို သိုင်းဖက် တွယ်တက်သလို အတင်းဆွဲထားတော့ မတ်တပ်ရပ်ရင်း ကုန်းကွကွဖြစ်နေတဲ့ ကျနော် အနေရခက်လာတယ်။ အသာအယာလေး မမကြီးရဲ့ခါးကို သိုင်းဖက်ရင်း ကုတင်ပေါ်ကို တွန်းလှဲလိုက်ရင်း ကျနော်ပါ ထပ်လျှက်ဖိချလိုက်တယ်။ ကုတင်ပေါ် ပက်လက်ကလေးဖြစ်နေတဲ့ မမကြီးရဲ့ပြေလျော့စပြုနေတဲ့ခါးက ထမီလေးကို ကျနော်ဆွဲချွတ်ဟန်ပြင်တော့ မျက်လုံးစုံမှိတ်ထားလျှက်က လက်တစ်ဖက်နဲ့ အတင်း ထမီစတစ်ဖက်ကို လှမ်းကိုင်ပီး ဟင့်အင်း.. ဟင့်အင်း လို့ ကယောင်ကတမ်းနဲ့ ဘာမှန်းမသိ ငြင်းဆန်ပြန်ရောဗျ။ ဘာဖြစ်ရပြန်တာလဲမသိဘူး။ သူ့ဖာသာငြိမ်နေတဲ့ ချာတိတ်ကလေး ကျနော့်ကို ခပ်တည်တည်နဲ့ လီးလာကိုင်ပီး ဆွတုံးကလဲသူပဲ၊ ကျနော်တစ်ချီပီးသွားတုံးက အားရဝမ်းသာတဲ့ မျက်နာနဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးကိုက်ပီး သုတ်ရည်တွေကို ပြောင်အောင် အားရပါးရသုတ်သင်ပေးရင်း ကျနော့်လိင်တံကို တဇွိဇွိမြည်အောင် ညှစ်သွားတာလဲ သူပဲ၊ နောက်ဆုံး မိန်းမများ ခံချင်အစို၊ မခံချင် အခြောက်ဆိုတဲ့ ဆိုတဲ့စကားအတိုင်း ထမီအနောက်မှာ အကွက်ကြီးထတဲ့အထိ စိုရွှဲနေခဲ့တာလဲ သူပဲမဟုတ်လား။ ခုလို နဖူးတွေ့ဒူးတွေ့ အလိုးခံရတော့မယ်ဆိုတော့မှ မျက်စိသူငယ် နားသူငယ် ရုပ်ကလေးနဲ့ ထမီကို အချွတ်မခံနိုင်တာလိုလို လုပ်နေပြန်ပီဗျာ။
"အာ့!"
တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်နေတဲ့ ရာဂမီးကြောင့် အရင်လို ရိုသေလေးစားစိတ်တွေ ကြောက်စိတ်တွေ မရှိတော့တဲ့ ကျနော် စိတ်ဆင်ရိုင်းကို ချွန်းဖွင့်လိုက်မိပီ။ ထမီကို လွှတ်ပေးလိုက်ပီး နို့ကြီး၂လုံးကို လက်၂ဖက်နဲ့စုံကိုင်ပီး ညှစ်ချေနေရင်း ဘယ်ကောညာပါ ဟိုဖက်ဒီဖက် နို့သီးခေါင်း နီညို့ရောင်စူတူတူတွေကို ခပ်ပြင်းပြင်း စို့ပေးတယ်၊ နို့တစ်အုံလုံးကိုပါ လျှာအပြားလိုက် တပြတ်ပြတ်မြည်အောင် လျှောက်လျှက်ပေးပစ်လိုက်တယ်။ အပျိုကြီးခမျာ ကျောနဲ့ အိပ်ယာလွှတ်ထွက်သွားအောင် ကော့ကော့ တက်လာတဲ့အထိ အလူးအလှိမ့် ခံစားနေရရှာပီ။ အသက်ရှူသံ ခပ်ပြင်းပြင်းနဲ့ ကျနော့်ခေါင်းက ဆံပင်တွေကို လက်၂ဖက်စလုံးက လာဆုပ်ကိုင်ပီး...
"ဖိုးသက်.. ဖိုးသက် .. အာကွာ.. အရမ်းမောတယ် ... မမကြီး... အာ့... ဘယ်လိုကြီးမှန်းမသိဘူးးး"
အဲ့ဒီလို ကယောင်ကတမ်းသံတွေ ဆူညံလာတဲ့အထိ ၁၀မိနစ်လောက် မရပ်မနား နို့စို့ပစ်လိုက်တယ်။ မမကြီးရဲ့ကိုယ်ပေါ်မှာ မှောက်ထားရင်း အားရပါးရနို့စို့နေတာကို ရပ်၊ ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်ရင်း ထမီကို မချွတ်တော့ပဲ ဒခေါက်ကွေးရောက်တဲ့အထိလှန်နေတဲ့ ထမီကို အောက်စကနေကိုင်ပီး ဆွဲလှန်ပစ်လိုက်တယ်။ သန်စွမ်းလှတဲ့ အမွှေးနက်နက်ကြီးတွေအောက်က အရည်တွေစို့ပီး အဆီတဝင်းဝင်း ဖြစ်နေတဲ့ အဖုတ်ဖောင်းဖောင်းအိအိကြီးက ဝင်းကနဲပေါ်လာရော။ အစွမ်းကုန် တောင်မတ်နေပီဖြစ်တဲ့ အကြောပြိုင်းပြိုင်းထနေတဲ့ ကျနော်လိင်တံကို အရင်းက ကိုင်ထားရင်း ဖောင်းအိနေတဲ့ အဖုတ်ပေါ်မှာ တေ့ပီး ရှေ့ကိုဆတ်ကနဲ တိုးလိုက်တော့ အိကနဲအရသာနဲ့အတူ လိင်တံက ကျွံဝင်သွားတယ်။ တတောင်၂ဖက်ကို ထောက်ပီး ရုန်းကန်ဖို့ကြိုးစားလာတဲ့ မမကြီးကို တွန်းဖိထားရင်း အတင်း စွတ်ထည့်တယ်။ လိင်တံ တစ်ဝက်လောက်ထိ တအိအိနှစ်မြုပ်စပြုလာတယ်။
"မရဘူး... မရဘူးထင်တယ်.. တစ်ဆို့ဆို့ကြီး ... ပြန်ထုတ်လိုက်ကွာ ... မမကြီးနေရခက်လာပီ .. မောင်လေး.. အားးးးးးး ကွဲသွားမယ်.. ဟားးးးး"
ဘယ်လောက်ပဲငြင်းဆန်နေပါစေ ကာမဘီလူးစီးသွားပီဖြစ်တဲ့ ကျနော့်ကိုတားလို့မရတော့ပါဘူးဗျာ။ မမကြီးရဲ့ ခါးကျင်ကျင်လေးကို ကျနော့်လက်၂ဖက်နဲ့ စုံကိုင်ရင်း အတင်းထိုးထည့်ပစ်လိုက်မိပီ။
"သေပါပီ.. သေပါပီ.. ကျွတ်..ကျွတ်... အရမ်းလုပ်တယ်ကွာ.."
ကျနော့်လိင်တံ တစ်ချောင်းလုံး ခုဆို အပျိုကြီးရဲ့ စောက်ဖုတ်ဖောင်းဖောင်းကြီးထဲ အဆုံးထိမြုပ်သွားပီ။ ဆီးခုံချင်း ထိကပ်မိတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် မမကြီးတစ်ယောက် တတောင်ဆစ် ၂ဖက်ထောက်ထားရာက ပြန်လှဲအိပ်ပီး ငြိမ်ကျသွားတယ်။ ကျနော်ကိုယ်တိုင်လည်း ဘာမှဆက်မလုပ်သေးပဲ အသာလေးငြိမ်နေမိတယ်။ စက္ကန့်အနည်းငယ်လောက် ငြိမ်နေပီးတော့မှ အသာအယာလေး လိင်တံကို ဆွဲထုတ်ကြည့်လိုက်တော့ ကြပ်သိပ်လွန်းတဲ့ အဖုတ်ကြောင့် တထစ်ထစ်နဲ့ ဖြစ်နေတာမို့ ကျဉ်စိမ့်စိမ့်အရသာကို ခံစားရင်း ဖြေးဖြေးချင်း လိင်တံထိပ်ဖူးပေါ်တဲ့အထိ ဆွဲထုတ်လိုက်မိတယ်။ အထုတ်အသွင်းလေး ဖြေးဖြေးချင်း ၁၀ချက်လောက် လုပ်ကြည့်လိုက်တော့ အတော်လေး ချောမွှတ်စပြုလာပီ။ ဇိမ်လေးနဲ့ လိုးနရင်း မမကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ မျက်လုံးစုံမှိတ်ထားရင်း နို့ကြီး၂လုံးကို လက်၂ဖက်နဲ့အုပ်ကိုင်ထားရင်း အံကြိတ်ခံနေရှာတယ်။ သူ့လက်၂ဖက်ကိုဆွဲဖယ်ပီး နို့၂လုံးကို အားရပါးရဆုပ်ချေရင်း ကျနော့်ဆောင့်ချက်တွေကို အရှိန်စတင်ကြည့်တယ်။ ရုန်းကန်ငြင်းဆန်တာတွေမလုပ်တော့ဘူး။ အတော်လေး အဆင်ပြေလာပီဆိုတော့မှ ကျနော့်ဆောင့်ချက်တွေက မာန်ပါလာတယ်။
"ဖတ်..ဖတ်.. ဖြောင်း.. ဖတ်"
"အင့်... အင့်...ဟားးး ရှီးးး ရှီးးးးး ဖြေးဖြေးကွာ... ကျွတ်!"
"မမကြီး!"
"ဘာလဲ?"
"ကျနော် မရတော့ဘူး .. တအားဆောင့်ချင်လာပီ ... ဆောင့်မယ်နော်?"
"မသိဘူးကွာ.. ကျွတ်! နင့်သဘော.. စကားမများနဲ့"
မီးစိမ်းပြလာတာနဲ့ ကျနော့်ဆောင့်ချက်တွေကို အရှိန်တင်ပစ်လိုက်တယ်။ လိင်တံကို တစ်ချောင်းလုံး အပြင်ရောက်လုနီးပါး ဆွဲဆွဲထုတ်၊ ဆီးခုံချင်း တဖြောင်းဖြောင်း ရိုက်မိတဲ့အထိ ဆောင့်ဆောင့်သွင်း လုပ်နေရာက ၁၀မိနစ်လောက်နေတော့ မမကြီးတစ်ကိုယ်လုံး တွန့်လိမ်ကောက်ကွေးသွားတယ်။ လူပျိုပေါက်စလေး မဟုတ်တော့တဲ့ ကျနော်တစ်ယောက် မမကြီး ခရီးဆုံးရောက်သွားမှန်း ရိပ်မိလိုက်ပီ။ တစ်ကိုယ်လုံး တဆတ်ဆတ်တုန် တက်သွားပီး တောင့်တင်းနေရာက ပျော့ခွေငြိမ်သက်သွားတဲ့ မမကြီး ကိုယ်လုံးပေါ်ကို ဒူးထောက်ပီး ဆောင့်လိုးနေရာက မှောက်ချလိုက်ပီး ဂျိုင်းကြား၂ဖက်အောက် လက်လျှို၊ ပုခုံးကို စုံကိုင်ပီး တဖန်းဖန်းဆောင့် -ိုး ရင်း ဘယ်လိုမှ မထိန်းနိုင်တော့တဲ့အဆုံး သုတ်ရည်ပူပူတွေကို အပျိုကြီးရဲ့ အဖုတ်ဖောင်းဖောင်းကြီးထဲ တဇိဇိ ပန်းထုတ်ပစ်လိုက်မိတယ်။
*** *** ***
အားရပါးရ ကာမဂုဏ်အရသာကို ခံစားပီး ခရီးဆုံးရောက်သွားကြတဲ့ ကျနော်နဲ့မမကြီး ဘာမှစကားမဆိုပဲ ထပ်လျှက်အိပ်နေရင်း ငြိမ်သက်နေကြတာ မိနစ်အတန်ကြာသွားတယ်။ သုတ်ရည်တွေ ပန်းထုတ်ပီးသွားတော့ ကျနော့်လိင်တံက ခဏလောက် ပြန်ပီး ပျော့ခွေသွားပေမယ့်။ အဖုတ်ထဲက ဆွဲထုတ်ပီး ခဏကြာလာတော့ အလိုလို ပြန်တောင်မတ်လာပြန်တယ်။ ဖိကပ်ပီးအိပ်နေတာမို့ မမကြီးရဲ့ ဗိုက်ကို ထောက်မိနေတော့ကာ အထိအတွေ့ကြောင့်ကျနော့်ဟာပြန်တောင်လာတာကို သူသိနေမှာပေါ့။
မျက်လုံးလေးမှိတ်ပီး မှိန်းနေတဲ့ မမကြီးရဲ့ ပါးပြင်ကို ကျနော် ရွှတ်ကနဲနမ်းလိုက်ရင်း ခပ်တိုးတိုး စကားစပြောလိုက်တယ်။
"မမကြီး!"
"ဘာတုံး?"
"ကျနော် ပြန်ဖြစ်လာပြန်ပီ"
"ဘာဖြစ်လဲ အဲ့ဒီတော့?"
"မ.. မဝသေးဘူး... ထပ်.. ထပ်လုပ်ချင်သေးတယ်"
... ...
"လုပ်.. လုပ်ရမလား ဟင်?"
"မသိဘူးဟာ.. ငါတော့ အရူးအမဲသားကျွေးမိပီ.. သေချင်တာပါပဲဟာ .. ဟွန်း"
လုပ်.. လုပ်ရမလား ဟင်?
မသိဘူးဟာ.. ငါတော့ အရူးအမဲသားကျွေးမိပီ.. သေချင်တာပါပဲဟာ .. ဟွန်း
အတွေ့အကြုံမနုတဲ့ကျနော့်အမြင်အရပြောရရင် မမကြီးအင်ကြင်းမေ တစ်ယောက် အပျိုစစ်စစ်တော့မဟုတ်လောက်ဘူးဗျ။
ရတနာဝင်းထိန်ဝတ္ထုထဲကလို အပျိုစစ်စစ်ကို ကနဦး လုပ်လုပ်ချင်း အဆက်မပြတ်၃-၄ချီလောက်အားပါးတရ လုပ်ပစ်ဖို့ဆိုတာ တကယ်တမ်းအပြင်လောကမှာဖြစ်မှမဖြစ်နိုင်တာကိုး။ (ဟိုနာမည်ကျော် စာရေးဆရာကြီးရေးတဲ့ ဇာတ်လမ်းထဲက တရားသူကြီးမကို ချာတိတ်လေး
မောင်မောင်ရဲ စစချင်း ဖင်ထောင်ချတဲ့ကိစ္စတုံးက သူက အပျိုစစ်စစ်လို့ဆိုပေမယ့် အပြိုကြီး ဖြစ်မယ်လို့ယူဆရမယ်ထင်တယ်၊ အပျိုကြီးစစ်စစ်ကို ဖွင့်ဖွင့်ချင်း ဖင်ထောင်ချဖို့ဆိုတာ မနည်းလှတဲ့ကျနော့်အတွေ့အကြုံအရ မလွယ်ဘူးဆိုတာသေချာတယ်လေ) ခုဒုတိယတစ်ကြိမ်
ဇာတ်လမ်းပြန်စတော့ ကျနော့်စိတ်တွေက တော်တော်ရဲတင်းသွားပီဗျ။ မိန်းမအတော်များများဟာ ယောကျာ်းတစ်ယောက်ရဲ့ အချစ်ခံ(ရိုင်းရိုင်းပြောရရင် အလံခိုး) လိုက်ရတဲ့နောက်မှာ အလိုလိုနေရင်း အလွှမ်းမိုးခံရသလိုဖြစ်ဖြစ်သွားတတ်တာလည်းပါတာပေါ့လေ။ တော်ရုံမငြင်း
ဆန်နိုင်တော့ပဲ အလိုလိုက်လာကြတတ်တာမလားဗျာ။ အရင်က ကျနော်အင်မတန်ချစ်ကြောက်ရိုသေရတဲ့ မမကြီးကို ကျနော်ခုလုပ်ချင်သလိုလုပ်ပေးနေပီ။ နောက်ထပ်တစ်ချီထပ်လုပ်ဖို့ ခွင့်ပန်တာကို စူတူတူမျက်နာအိုအိုလေးနဲ့ မသိဘူးဟာ.. လို့ပြောသံမဆုံးခင်လေးမှာကို ကျနော်
ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်ပီး အရည်တွေတစိမ့်စိမ့်ယိုစီးကျနေတဲ့ သူ့အဖုတ်ဖောင်းဖောင်းကြီးအဝမှာ ကျနော့် တင်းပြောင်နေတဲ့ လိင်တံကို တေ့ပီးသားဖြစ်နေခဲ့တာဗျ။အု! ဖြေးဖြေးဟာ ... နင်က ကိုယ့်အမ ကိုနည်းနည်းပါးပါးညှာတာမယ်မရှိဘူး အရမ်းကြီးလုပ်ရသလား ကျွတ်!
လမ်းကြောင်းက ချောနေပီးသားမို့ လိင်တံထိပ်ဖူးမြုပ်သွားတာနဲ့ အဆုံးထိဆောင့်သွင်းလိုက်တော့ အောင့်ကနဲဖြစ်သွားဟန်တူတဲ့မမကြီးက ပက်လက်လှန်အိပ်နေရာကနေ မျက်လုံးပြူးပြပီး လှမ်းဟောက်တယ်။
ကျနော်စကားရှည်ရှည်ဝေးဝေးပြန်ပြောမနေတော့ပဲ ဒီလောက်တောင် သဟောက်သဟမ်းနိုင်လွန်းတဲ့ ဆရာဝန်မ အသေ -ိုး ပစ်မယ်ဆိုတဲ့ စိတ်ကထောင်းကနဲထလာပီး ခပ်ကြမ်းကြမ်းပဲ ၃-၄ချက်လောက်ဆင့်ပီး ဆောင့်ချလိုက်တယ်။ ကျနော်တမင်ဆောင့် -ိုးပစ်လိုက်မှန်းရိပ်မသွား
လို့လားမသိဘူး ဘာမှထပ်မပြောလာတော့ပဲ အောက်နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ပီး အံကြိတ်ခံနေတယ်။ တဖြေးဖြေးအရှိန်တင်ပီးဆောင့်လာလိုက်တာ မအင်ကြင်းမေတစ်ကိုယ်လုံး ကျနော်ဆောင့်ဆောင့်ချလိုက်တိုင်း တုန်တုန်တက်သွားတဲ့အထိ အရှိန်တွေကပြင်းလာသလို ကျနော့်အသက်ရှူသံ
ပြင်းပြင်းရယ်.. ဟာကွာ..ဟာကွာ မင့်ဟာကြီးကတအားမာလာတယ် ဆိုတာကို ထပ်ခါတလဲလဲပြောနေတဲ့ သူမ ရဲ့ကယောင်တမ်းညည်းသံတွေက ရောထွေးဆူညံစပြုလာတယ်။
ဖောင်း..ဖောင်း.. ဖတ်..ဖောက်ဖောက်!
ဖိုးသက်... အားးး ရှီးး ဖြေးဖြေးကွာ.. အားးး.. အမလေးနော်.. ဒီကောင်လေး
မမကြီး.. ကျနော်တအားကောင်းလာပီ ရှီးးး
ဆောင့်ကွာ.. တအားဆောင့်ပစ်.. မင်းစိတ်တိုင်းကျဆောင့်ပစ် အီးးးး
ဒူးထောင်ပေါင်ကားအနေအထားနဲ့ပက်လက်အိပ်ထားတဲ့ မမကြီးကို ဒူးထောက်လျှက်နဲ့ တဖုန်းဖုန်းဆောင့် -ိုး နေရင်းက သူ့ကိုယ်လုံးကို ဆွဲလှည့်လိုက်ပီး ဘေးတိုက်တစောင်းအိပ်လျှက်အနေအထားဖြစ်သွားအောင်ပြင်ပေးလိုက်တယ်။
အဖုတ်ထဲက ကျနော့် လိင်တံကိုတော့ မကျွတ်ထွက်သွားအောင်သတိအနေအထားနဲ့ပေါ့။ ဘေးတိုက်အိပ်ထားတော့ ညိုစိုစိုနဲ့ပြောင်တင်းနေတဲ့ ဖင်၂ခြမ်းကြားထဲထိုးခွဲဝင်ရောက် သွားတဲ့ ကျနော့် လိင်တံကို မြင်နေရတာ ဖီလင်ပိုတက်စေတယ်လေ။ အချိန်သိပ်ဆွဲမနေတော့ပဲ လက်လှမ်းမီရာ
မမကြီးရဲ့နို့တစ်လုံးကို လှမ်းဆွဲညှစ်၊ကျန်လက်တစ်ဖက်က ဖင်တစ်ခြမ်းကိုအပေါ်ဆွဲမ ထားရင်း တဖန်းဖန်းအဆက်မပြတ်ဆောင့် -ိုး နေမိတယ်။ မိနစ်၃၀လောက် အဆက်မပြတ်သောင်းကျန်းနေမိတော့ ၂ယောက်စလုံးချွေးပြန်စပြုလာသလို ကျဉ်စိမ့်တဲ့ကာမအရသာကလည်း ပြောမပြတတ်
အောင်၂ယောက်စလုံးအတွက်ကောင်းနေကြတယ်။ မအင်ကြင်းမေရဲ့တောင့်တင်းတဲ့ ကိုယ်လုံးကြီးက ဘယ်လောက် -ိုး -ိုး အ -ိုး ခံပါ့မယ်လို့စိမ်ခေါ်နေသလို၊ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း ကြိုက်သလောက်သာလုပ်ဆိုတဲ့ မျက်နာပေးမျိုးဆိုတော့ ကျနော့်အတွက် အသားကုန်သောင်းကျန်းလို့ကောင်း
နေတာပေါ့ဗျာ။
ဟာ..ဟာာ.. ဖိုးသက် မြန်မြန်.. မြန်မြန်..ဟာာာာ ဟာာာာ
အဲ့လိုဗလုံးဗထွေးအော်သံနဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးတဆတ်ဆတ်ခါလာတဲ့ မအင်ကြင်းမေကို ကြည့်ပီး ကျနော်လည်းထိန်းလို့မရတော့ဘူးဗျာ။
သူပီးတော့မယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရတော့ ကျနော်လည်းချက်ချင်း ပီးချင်စိတ်က ဖြစ်လာတယ်။ အပြင်းထန်ဆုံးဆောင့်ချက်တွေနဲ့ လှုပ်ရှားလိုက်ရင်း သုတ်ရည်တွေကို တထုတ်ထုတ်နဲ့ ဖင်အိအိကြီး၂ခြမ်းကြားထဲက အဖုတ်ဖောင်းဖောင်းထဲကို အားရပါးရပန်းထုတ်ပစ်လိုက်မိပီ။ဖိုးသက်?
ဗျာ မမကြီး
မင်း ငါ့ကို အထင်သေးသလား ပြော?
ဟာဗျာ မသေးပါဘူး ... မမကြီးက ကျနော်အမပဲဟာ
ခုမင့်အမ မှမဟုတ်တော့တာ လွန်ကုန်ပီလေ... ငါကသိက္ခာမရှိ ကိုယ့်မောင်အရွယ်လေးနဲ့ဖြစ်မိသွားတယ်
မဟုတ်ပါဘူး .. ကျနော်ကိုယ်တိုင်ကလည်း မမကြီးအပေါ်ဖောက်ပြန်ချင်မိခဲ့တာကိုး ပီးတော့ ကျနော် ဆေးပြတ်နေတာ အဲ့ဒါကြောင့် မထိန်းနိုင်တော့တာပါဗျာ
ဟင်းးး မှားကုန်ပီ မောင်လေးရယ် ကဲ.. တော်ကြစို့ဟာ ထပ်မမှားချင်တော့ဘူး ထတော့ ရေမိုးချိုးရအောင် မိခိုင်တို့အိမ်သွားကြစို့
ညဉ့်နက်စပြုလာတာနဲ့အမျှ ဘုရားဝတ်တက်လာကြတဲ့ပိရိသတ်တွေ တဖြေးဖြေးစဲစပြုလာတယ်။
အကျွေးအမွေးအတွက်ဧည့်ခံခဲ့တဲ့ ပန်းကန်ခွက်ယောက်တွေသိမ်းပြုနေကြရင်း မအင်ကြင်းမေနဲ့ကျနော် မျက်နာချင်းမဆိုင်ဖြစ်အောင်သတိထားပီး ရှောင်နေမိကြတယ်။ နေ့ခင်းက တသက်လုံးမောင်ရင်းနှမသဖွယ်ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခဲ့ရာက စည်းကျော်ပီး လွန်ကျူးခဲ့မိတဲ့အတွက်
၂ယောက်စလုံးရင်ထဲမှာ မကောင်းလှဘူးပေါ့လေ။ သနပ်ခါးရေကျဲလေးပွတ်ထားတဲ့ မမကြီးရဲ့ မျက်နာက ဟန်လုပ်ပီး ပြုံးယောင်ယောင်လုပ်ပြနေပေမယ့် တော်တော် အရှက်ရနေမှန်း ကျနော်ရိပ်မိနေတယ်။ အရင်က သေသေချာချာသတိမထားမိခဲ့တဲ့ မမကြီးရဲ့ကိုယ်လုံးကိုခုမှ
ကျနော် ခိုးခိုးကြည့်နေမိတယ်။ ယောဂီရောင်ထမီနဲ့ခါးတိုအင်းကျီအဖြူဆွတ်ဆွတ်ကလေးကြောင့် တစ်တစ်ရစ်ရစ်ကိုယ်လုံးလေးက ပေါ်လွင်လွန်းနေတော့ကာ ကျနော့်စိတ်ထဲ ခါးကျင်ကျင်ကလေးကိုဆွဲဖက်ပီး အရိုင်းဆန်ချင်လာတဲ့စိတ်က ပေါ်လာပြန်ရောဗျ။ အထူးသဖြင့်ခါးတို
အင်းကျီလေးဝတ်ထားတော့ မို့မောက်ပီးစူထွက်နေတဲ့ ရင်အစုံကိုကြည့်ရင်း နေ့ခင်းက အားရပါးရလက်ဖဝါးနဲ့အုပ်ကိုင် တာတောင် လက်နဲ့မဆံ့လောက်အောင် လျှံထွက်နေတဲ့ ချိုဗူးဝါဝင်းအိထွားကြီးတွေကို စိတ်နဲ့မှန်းဆကြည့်ရင်း နို့သီးခေါင်းအနီရဲရဲလေးတွေကို အားရပါးရထိုင်စို့
ချင်စိတ်ကပေါ်လာပြန်လို့ သက်ပြင်းခိုးခိုးချရင်း မျက်နာလွှဲနေရတယ်။ ကျောပေးထားလိုက်ပြန်ရင်လည်း ထမီအောက်က ကားထွက်နေတဲ့ "မောင့်တစ်သက်စာ" အိုးကြီး လို့လူငယ်တွေငေးကြည့်နောက်ပြောင်လေ့ရှိတဲ့ တင်ပါးအယ်အယ်ကြီးကို မြင်မိပီး ငါဒီအိုးကြီးကို လေးဖက်
ထောက်ပီး မ -ိုး လိုက်ရတာနာတယ်လို့ ဖောက်လွှဲဖောက်ပြန်တွေတွေးရင်း အာခေါင်တွေခြောက်ခြောက်လာလို့ ရေအိုးစင်မှာ ရေခပ်ခပ်သောက်ရတာလည်း ခဏခဏဖြစ်လာပီဗျာ။
ဖိုးသက်
ဗျာ! မမီမီခိုင်
နက်ဖန်အားတယ်မလား?
အာ.. ကျနော်က အမြဲတမ်းအားနေတာ ဘာခိုင်းမလို့လဲ အမ
အကူညီတောင်းမလို့ပါ
ဟုတ်..
တောင်ပေါ်ဖက်သွားလည်ချင်တယ် ရေတံခွန်တွေအများကြီးနဲ့ အရမ်းလှတယ်ဆို .. အဲ့ဒါ ဖိုးသက်လိုက်ပို့ပေးမလား နက်ဖန်သွားချင်တယ်
အဲ့ဒီနေရာက လူတွေအများကြီးနဲ့ ပစ်ကနစ် ထွက်မှကောင်းတာဗျ .. ရှုခင်းတွေအရမ်းလှတာတော့မှန်တယ် လူသူလေးပါးမရှိဘူး ဘယ်သူတွေပါမှာလဲ အမ.. မအင်ကြင်းနဲ့မမီမီခိုင်၂ယောက်ပဲလား တခြားဘယ်သူတွေ?
ဟင့်အင်း အင်ကြင်းက နက်ဖန်ဂျူတီတဲ့ ခိုင် ကတစ်ယောက်ထဲ ရှုခင်းကြည့်ရင်းရေဆော့ချင်နေတာ လိုက်ပို့
(စိတ်ထဲမှာ ဒုက္ခပါပဲကွာ လို့ညည်းလိုက်မိပေမယ့် တစ်စုံတစ်ရာကိုချက်ချင်းသတိရလိုက်လို့ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်မိတယ်)
တကယ်လိုက်ပို့ရမှာနော်? ဂတိ?
ဟုတ်..
ဒါဆို နက်ဖန်မနက်၈နာရီလောက် မြို့အထွက်ဓာတ်ဆီဆိုင်နားကနေစောင့်နေ ခိုင် ဆက်ဆက်လာခဲ့မယ်နော်
အင်း ဟုတ်
ဖိုးသက် အင်ကြင်းမသိစေနဲ့နော် ရှူးတိုးတိုး!
အိမ်အနောက်ဖက် မီးဖိုဆောင်ထဲမှာ ပစ္စည်းတွေသိမ်းနေတဲ့ ကျနော့်ကို ခုလို ခပ်တိုးတိုးလေးစကားလာကပ်ပြောပီး ချိန်းဆိုပီးတာနဲ့လှစ်ကနဲအိမ်ရှေ့ကို မြူးတူးခုန်ပေါက်ရင်း ထွက်ပြေးသွားတဲ့ မမီမီခိုင်ကိုကြည့်ရင်း ခေါင်းတခါခါနဲ့ ကျနော်ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။
အပျိုကြီးတွေဟာ ဘယ်လိုတွေမှန်းကိုမသိပါဘူးဗျာ။ ဘာဖြစ်လို့လျှို့ဝှက်သည်းဖိုတွေလုပ်ချင်နေရတာမှန်းကို နားမလည်ပါဘူး။ ကျနော်ဆိုတဲ့ ဆေးသမားကလည်း ကိုယ့်အကြံနဲ့ကိုယ်ကိုး။ သူသွားလည်မယ်ပြောတဲ့ ရေတံခွန်တွေ၊အဝါရောင်တောက်တောက်နဲ့နီညို့ရောင်သမ်းတဲ့
သစ်ပင်တွေပေါက်ရောက်နေတဲ့ နေရာရောက်ဖို့ ကျနော်တို့မြို့နေ မိုင်၂၀လောက်ကားနဲ့သွားရတယ်ဗျ။ မိုင်၂၀ဆိုလို့ ခဏလေးမထင်နဲ့။ တောင်တက်တောင်ဆင်းတွေ အကွေ့အကောက်တွေမို့ တော်တော်လေးမောင်းရမယ်။ ကျနော်လိုက်ပို့ချင်ရခြင်း အကြောင်းရင်းက အဲ့ဒီနေရာ
သွားတဲ့လမ်းပေါ်မှာ ရွာလေးတွေဖြတ်ရပါကောလား။ တောင်ပေါ်ရွာလေးတွေဆိုတော့ ဘိန်းစိုက်တဲ့တောင်သူတွေရှိသလို၊ နံပါတ်ဖိုးမရပေမယ့် ဘိန်းမဲတော့ဝယ်လို့ရတယ်ဗျ။ ကျနော့်အကြံက သူ့ကိုလိုက်ပို့ရင်း လမ်းကြုံဝင်ဝယ် ပါဆယ်ထုပ်ပီးယူလာခဲ့မယ်ပေါ့။ မြို့နယ်ဆရာဝန်ကြီး
အိမ်က ဂျစ်ကားမှန်း လူတကာသိတယ်ဆိုတော့ကာ မြို့အဝင်ဂိတ်က ပြည်သူ့ရဲတွေလည်း ဘာမှစစ်ဆေးမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာသေချာတယ်လေ။ ခန္ဓာကိုယ်က ပြတ်စ ပြုလာပေမယ့် စိတ်ကတောင်းဆိုနေတုံးမဟုတ်လားဗျာ။မမီမီခိုင်နဲ့သူ့မိဘတွေကို နှုတ်ဆက်ပီး မအင်ကြင်းမေကိုစက်ဘီးနဲ့တင်လို့ ခြံအပြင်ဖက်ကိုနင်းထွက်လာတဲ့အချိန်မှာ မိုးကအတော်ချုပ်သွားပီ။
စက်ဘီးကယ်ရီယာပေါ်စွေ့ကနဲ တင်ပါးလွှဲတက်ထိုင်လာတဲ့ မမကြီးက တစ်လမ်းလုံးတိတ်ဆိတ်ပီး ဘာမှစကားမဆိုဘူး။ ကျနော်လည်းစကားကို မပြောရဲသလို အာစေးမိထားတယ်။ သစ်တောဝင်းထဲက မမကြီးတို့အိမ်ရှေ့ရောက်လာတော့ စက်ဘီးဘရိတ်အုပ်ပီး ခွလျှက်နဲ့ခြေထောက်
ထောက်ပီးရပ်ပေးလိုက်တယ်။ စက်ဘီးပေါ်က အသာအယာဆင်းသွားတဲ့ မမကြီးက ကျနော့်ကို နှုတ်ဆက်စကားတောင်မဆိုပဲ အိမ်ရှေ့တံခါးမကြီးကို ခတ်ထားတဲ့သော့ခလောက်ကိုဖွင့်နေတယ်။ အိမ်ပြန်ရမလားစဉ်းစားမိပေမယ့် ခုနကထဲက တိတ်တဆိတ်ဖောက်ပြန်နေတဲ့ ကျနော်ဇဝေ
ဇဝါနဲ့ စက်ဘီးပေါ်က မဆင်းပဲ ဒီတိုင်းကြီးတန်းလန်းဖြစ်နေတယ်။ ဟိုကောင် အောင်အောင် တစ်ယောက် အိမ်ပြန်ရောက်နေပီလားမသိဘူးဗျ။ ခပ်တည်တည်နဲ့စက်ဘီးကို ဒေါက်ထောက်ပီးထောင်ထားခဲ့ရင်း အိမ်ထဲလှမ်းဝင်သွားလိုက်တယ်။ ဖျောက်ကနဲမီးခလုတ်ဖွင့်သံနဲ့အတူ လေးပေမီးချောင်း
တွေလင်းထိန်သွားတော့ အိမ်အောက်ထပ်ဧည့်ခန်းထဲမှာ အူကြောင်ကြောင်နဲ့ ခါးထောက်လျှက်ရပ်ရင်း မမကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိတယ်။ ဖျတ်ကနဲလှမ်းကြည့်လာတဲ့ မမကြီးရဲ့မျက်နာက စူပုပ်ပုပ်ဖြစ်နေသလိုထင်ရတာမို့ လန့်တောင်သွားတယ်ဗျာ။
ဟိုကောင် အောင်အောင် ပြန်ရောက်နေပီလားမသိဘူးနော် မမကြီး
(ခြောက်ကပ်ကပ်အသံနဲ့ စကားစ လိုက်တော့ တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ အိမ်ကြီးထဲမှာ ကျနော့်အသံက ဟိန်းထွက်သွားတယ်)
ဘယ်သိမလဲ.. သိချင်ရင် သူ့အခန်းထဲသွားတက်ကြည့်ပေါ့
(ဆူအောင့်အောင့်အသံနဲ့ ပြန်ဖြေရင်း မီးဖိုခန်းဖက်ကိုဇောင့်ဇောင့်ဇောင့်ဇောင့်နဲ့ထွက်သွားတဲ့ မမကြီးရဲ့နောက်ပိုင်းကိုငေးကြည့်ရင်း စိတ်ယားသလိုဖြစ်စပြုလာပီ)
ဘာမှဆက်မပြောတော့ပဲ အိမ်အပေါ်ထပ်ကိုပြေးတက်လာခဲ့မိတယ်။
အောင်အောင့်အခန်းပေါက်ဝရောက်တော့ အခန်းထဲမှာဘယ်သူမှရှိမနေဘူး။ ဟိုမအေဘေးလေးက ဘယ်သွားသေနေပြန်ပီလဲမသိဘူးဗျ။ အောင်အောင်ဆိုတဲ့ အကောင်ကလည်း ခပ်တေတေအကောင်ရယ်။ မူးယစ်ဆေးတင်ပဲလားဆိုတော့မဟုတ်ဘူး။ အသုဘအိမ်တကာလည်ပီးဖဲလိုက်ချတဲ့သောက်
ကျင့်လေးပါ အဆစ်ပါသေးတာကိုး။ အသုဘရှိလို့ကတော့ မိုးအလင်းဖဲဝိုင်းမသိမ်းမချင်းကျောက်ချပီးရိုက်တော့တာမျိုး။ ဒါကြောင့်လဲ ကျနော်နဲ့ဘော်ဒါဖြစ်နေတာနေမယ်ဗျ။ ဒီအချိန်ထဲ အိမ်ပြန်မအိပ်သေးပုံပေါက်တော့ တစ်နေရာရာမှာ ဝိုင်းကောင်းနေပီထင်တယ်။ အောင်အောင့်အိပ်ခန်းဝကနေပြန်လှည့်
ထွက်လာတော့ နေ့ခင်းက အိမ်အပေါ်ထပ်မှာ မမကြီးနဲ့ပွဲကြမ်းခဲ့တဲ့နေရာကိုတစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပီး သွေးတွေကဆူဝေလာပြန်တယ်။ ကျနော်အမှန်တိုင်းပြောရရင် မဝသေးဘူးဗျ။ ထပ်ပီး ရေကုန်ရေခမ်းထပ်လုပ်ချင်သေးတယ်။ မမကြီးရဲ့ကိုယ်လုံးကလည်း ခင်ဗျားတို့ကိုပြောပြခဲ့သလိုပဲ စိတ်ကြိုက်သာလုပ်
ဘာမှမမှုဘူးဆိုတဲ့ ဟာမျိုးကြီးလေ။ ခက်တာက ကျနော်ဘယ်လိုပြန်စရမလဲမသိဘူးဗျ။ နေ့လည်တုံးကတော့ ဒီလိုပဲလမ်းခင်းပေးတယ်ဆိုပေမယ့် သူစိတ်ပါနေခဲ့တာကိုး။ ခုနေသွားပီးစတာအရေးမကြီးဘူး ပါးထချမှဟုတ်ပေ့ဖြစ်နေမယ်။ ပီးတော့ ဘယ်ကနေဘယ်လိုစရမလဲဆိုတာတွေးလို့ကိုမရဘူး။
မမကြီးကို ကျနော်ထပ်အုပ်ချင်သေးလို့ ဆိုပီးသွားပြောလို့လဲမဖြစ်ဘူးလေ။ ဖူးးးးးးးး ခက်တယ်ဗျာ။ ဟိုတွေးဒီတွေး တွေးရင်း လောင်ကတီး စပြုလာပြန်ပီ။ ဝတ်ထားတဲ့ ကချင်ပုဆိုးအောက်က လိင်တံကလည်း ရုန်းထလာလို့နည်းနည်းငေါထွက်ချင်လာတယ်။
ဘာလုပ်ရမှန်းမသိတာနဲ့ အိမ်အောက်ထပ်ကိုပြန်ဆင်းလာပီး ဧည့်ခန်းက ဆက်တီခုံတစ်ခုမှာ ထိုင်ပီး ငူတူတူလုပ်နေမိတယ်။
မီးဖိုခန်းနဲ့တွဲလျှက် ရေချိုးခန်းထဲက ရေဆေးသံ၊သွားတိုက်သံတချို့ကြားရပီး ခဏနေတော့ မအင်ကြင်းမေ ဧည့်ခန်းထဲပြန်ဝင်လာတာတွေ့လိုက်ရတယ်။ မျက်မှောင်ကျုံပီး ကျနော့်ကိုတစ်ချက်မေးဆတ်ပြရင်း ခပ်တည်တည်နဲ့ အိမ်အပေါ်ထပ်ကိုတက်သွားပြန်ပီဗျ။ နောက်ထပ်မိနစ်၂၀လောက် ဒီတိုင်းပဲဆက်
ထိုင်နေရင်း အူသလိုကြောင်သလိုနဲ့ အိမ်ရှေ့ကထောင်ထားတဲ့ စက်ဘီးကိုအိမ်ထဲသွင်း၊ တံခါးမကြီးကို ကလန့်ထိုး၊ အိမ်အောက်ထပ်က မီးချောင်းတွေကိုပိတ်လိုက်ပီး ရင်တထိတ်ထိတ်နဲ့ပဲ အပေါ်ထပ်ကို ခြေသံဖော့ဖော့လေးနင်းလို့ တက်လာခဲ့တယ်။ အိမ်အပေါ်ထပ်နံရံပေါ်က မီးချောင်းခလုတ်တွေကိုပါ ပိတ်
ပစ်လိုက်တော့ မှောင်ပိန်းသွားတယ်။ မမကြီးရဲ့ အိပ်ခန်းထဲက မီးရောင်က အမှောင်ထဲကို ထိုးထွက်နေတယ်။ အသာအယာကပ်သွားလိုက်တော့ တံခါးမပိတ်ထားပဲ လက်တစ်ဝါးစာလောက်ဟထားမှန်းတွေ့လိုက်ရတယ်။ အသက်ကိုပြင်းပြင်းမရှူရဲပဲ အိပ်ခန်းတံခါးကိုအသာလေးဆွဲဖွင့်လိုက်မိတယ်။ သစ်သားတံခါး
မို့အတန်ငယ်ဟောင်းနေတဲ့ ပတ္တာကနေ အသံထွက်လာတယ်။
ကျွိ!
ပြူတင်းပေါက်နားက မှန်တင်ခုံရှေ့ ခုံကလေးပေါ်မှာ ထိုင်နေရင်း နောက်စေ့နားမှာစည်းနှောင်ထားတဲ့ ဆံပင်တွေကိုဖြေချ၊ ဘီးကျဲကျဲတစ်ခုနဲ့ဖီးသင်နေတဲ့ မအင်ကြင်းမေက မျှော်လင့်ထားတဲ့ဟန်နဲ့ နောက်ပြန်လှည့်မလာပဲ မှန်ထဲကနေတဆင့်ကျနော့်ကို စိုက်ကြည့်နေတယ်ဗျ။
ခါးတိုအင်းကျီအဖြူလေးနဲ့ယောဂီထမီအစား ယောကျ်ားဝတ်ရှပ်အစိမ်းရင့်ရောင်လက်ရှည်နဲ့ အိပ်နေရင်း ထမီအဝါရောင်အနွမ်းလေးကိုလဲပီးသား မအင်ကြင်းမေပုံစံက ချစ်စဖွယ်လေး၊ သနပ်ခါးရေကျဲလေးတွေက ပျက်ပြယ်စပြုထားတော့ ဟိုတစ်ကွက်ဒီတစ်ကွက်မျက်နာပေါ်ကျန်နေတာကကို တစ်မျိုလေးရယ်။
ဒိန်းတလိန်းနတ်ပူးသလိုဖြစ်နေတဲ့ ကျနော် တုန်တုန်ရီရီနဲ့တစ်လှမ်းချင်းတိုးကပ်သွားမိပီ။ တော်လောက်ပီနော် တော်လောက်ပီ ငါဒါပဲ ပြောချင်တော့တယ် ဟွန်း!
မှန်ထဲကနေ မျက်နာထားခပ်တင်းတင်းနဲ့ ကျနော့်ကို မာန်မဲရင်း မအင်ကြင်းမေတစ်ယောက် သူ့ဆံပင်အတွန့်အခွေလေးတွေကို ဆက်ရှင်းနေတယ်။ ကျနော်ကတော့ ဟန်ကိုယ့်ဖို့ဆိုသလို အားတင်းထားရင်း ခပ်တည်တည်နဲ့ မမကြီးရဲ့နောက်ကျောဖက်ကိုအသာလေးကပ်
သွားပီး မျက်နာသေလေးနဲ့ရပ်နေမိတယ်။ တုန်ယင်နေတဲ့ လက်ချောင်းတွေနဲ့ မမကြီးရဲ့ပုခုံး၂ဖက်ပေါ်လက်တင်လိုက်ရင်း အပြစ်ကင်းတဲ့ချာတိတ်ကလေးဟန်နဲ့ ပုခုံးသားလေးတွေကို နှိပ်ပေးလိုက်မိတယ်။ မျက်ခုံးထူထူ၂ဖက်စလုံးပင့်ပီး ဘာလုပ်တာလဲဆိုတဲ့ အမူအရာနဲ့မှန်ထဲကနေ လှမ်းကြည့်
နေတာကို မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ပီး ခပ်တည်တည်နဲ့ ဆက်နှိပ်ပေးနေလိုက်တယ်။
တမြန်တနေ့ကလည်း ဆေးရုံမှာ အလုပ်တအားများခဲ့တာဆို.. ဒီနေ့လည်း မမီမီခိုင်တို့ဆီမှာကူရသေး နေ့လည်ကလည်း ဟိုဟာဖြစ်ထားတော့...
ဖိုးသက်! နင့်ပါးစပ်ပိတ်
အာ မမကြီးညောင်းနေရှာမှာပေါ့လို့ပြောမလို့ပါဗျာ .. ဒါကြောင့်နှိပ်ပေးနေတာ .. ကျောတွေခါးတွေလည်းတောင့်နေတယ်မလား ကုတင်ပေါ်တက်ပီး အားလျားမှောက်လိုက် ကျနော်နှိပ်ပေးမယ် အရမ်းနေလို့ကောင်းပီး အိပ်ပျော်သွားမှာ.. လာမမကြီး
အောင်မာ.. ငါ့များသူငယ်နှပ်စားလေးမှတ်နေတယ် နင်ဉာဏ်လာများမနေနဲ့ ဟွန်း!
ထုံးစံအတိုင်း စူတူတူနှုတ်ခမ်းနဲ့ ပွစိပွစိတွေပြောရင်း မှန်တင်ခုံအရှေ့ထိုင်နေရာက ဆောင့်ကြီးအောင့်ကြီးနဲ့ထပီး မအင်ကြင်းမေတစ်ယောက် ကုတင်ပေါ်တက်သွားတယ်။ ကျနော့်ကို မယုံသင်္ကာနဲ့ မျက်စောင်းလှလှလေးတစ်ချက်ထိုးရင်း ခေါင်းအုံးပေါ်မျက်နာအပ် အားလျားမှောက်
အိပ်လိုက်တယ်။ စိတ်ထဲမှာ လှိုက်ကနဲပျော်သွားတဲ့ ကျနော် ကုတင်ပေါ်ကို ဆတ်ကနဲခုန်တက်လိုက်တော့ ကုတင်က ကျွိအိအိ လို့မြည်ပီး သိမ့်ကနဲဖြစ်သွားလို့ မမကြီးဆီက ဟဲ့ လို့လှမ်းမာန်လိုက်သံထွက်လာသေးပေမယ့် ကျနော်ဂရုမစိုက်တော့ပဲ လက်ချောင်းတွေနဲ့ မမကြီးရဲ့ကျောပြင်တွေကိုထောက်ပီး
နှိပ်ပေးနေမိတယ်။ တအင်းအင်းနဲ့ မပီဝိုးတဝါးငြီးငြူရင်း အနှိပ်ခံနေတဲ့ မမကြီးရဲ့ကျောပြင်နဲ့ခါးတဝိုက်ကို ၁၀မိနစ်လောက်သေသေချာချာနှိပ်နယ်ပေးနေမိတယ်။ မှောက်လျှက်အိပ်ထားတော့ ခုံးထနေတဲ့ တင်ပါးအိစက်စက်ကြီးကို အနီးကပ်ကြည့်နေရတော့ ကျနော့်လိင်ချောင်းက မာတောင့်စပြုလာပီ။ အိပ်ယာ
ပေါ်တောင် အတက်ခံနေမှတော့ ဘာမှမဖြစ်တော့ပါဘူးဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ကိုယ့်ကိုကိုယ်အားပေးရင်း ပြေလျော့စပြုနေတဲ့ ခါးကျင်ကျင်လေးနားက ထမီစကို မသိမသာ လျှောချမိနေတယ်။ နေ့လည်က ဖြစ်ချင်တိုင်းဖြစ်ထားပီးပီဟာကိုပဲ အရှက်ကြီးတဲ့ အပျိုကြီးပေါက်စက မရဘူးဗျာ။ မှောက်ထားလျှက်က ထမီအထက်
စကို လက်နဲ့ဖမ်းကိုင်ပီး ဆွဲဆွဲတင်နေတယ်။ ကျနော်လည်း ကျောပြင်ကို အင်းကျီပေါ်ကနေ နှိပ်နေရင်းက အင်းကျီအောက်ကနေလျှိုပီး လက်ဖဝါးနဲ့ ရွရွကလေးနှိပ်တာမဟုတ်ပဲ ပွတ်ပေးစပြုလာပီ။ အဲ့လိုပွတ်ပေးလိုက်လို့ မှိန်းပီးငြိမ်ကျသွားရင် ထုံးစံအတိုင်း ခါးက ထမီစကို တင်ပါးပေါ်အောင် ဆွဲချဖို့ကြိုးစားရင်း
သူက ပြန်ဆွဲတင်လိုက်ရင်းနဲ့ ၃-၄ခါမြှောက်တော့ ပြန်ဆွဲမတင်တော့ပဲ အရှုံးပေးသလိုငြိမ်သွားတယ်။ အဲ့ဒီတော့မှ မီးရောင်အောက်မှာ ညိုစိမ့်စိမ့်နဲ့ အိစက်လွန်းတဲ့ အိုးလှလှကြီးက ဘွားကနဲပေါ်လာတော့တာပဲ။ ဘယ်လိုမှစိတ်မထိန်းနိုင်တော့တဲ့ ကျနော်တစ်ယောက် ဆတ်ကနဲကုန်းပီး တင်ပါးလှလှကြီးတွေကို အားရ
ပါးရ နမ်းစုပ်ပစ်လိုက်တာ တပြွတ်ပြွတ်မြည်သံတွေတောင်ထွက်လာတယ်။
အာကွာ.. အာကွာ .. လုပ်ပြန်ပီ အမေ့! ဘာတွေလျှောက်လုပ်ပြန်ပီလဲဟာ ဒီကောင်လေး
ခေါင်းအုံးနဲ့မျက်နာအပ်ထားရာက ဗလုံးဗထွေးနဲ့ မအင်ကြင်းမေတစ်ယောက်အော်ညည်းသံပေးလာပေမယ့် ဂရုမစိုက်တော့ပဲ တင်ပါးအသားချောအိအိကြီးတွေကို နှုတ်ခမ်းနဲ့ပွတ်နမ်းလိုက် သွားနဲ့မနာအောင်ဖွဖွလေးကိုက်လိုက် ကျနော့်မျက်နာတစ်ပြင်လုံးနဲ့ မွှေ့ရမ်းပွတ်ဆွဲလိုက်လုပ်ပီးသောင်းကျန်း
နေမိတယ်။ အဲ့လိုလုပ်ရင်းနဲ့ ဖင်တုံးကြီး၂ခုကို လက်၂ဖက်နဲ့ အသာဖြဲကြည့်လိုက်တော့ ညိုတိုတိုစအိုဝလေးနဲ့ကပ်လျှက်က အနောက်ဖက်ကိုပြူစစဖြစ်နေတဲ့ အဖုတ်ဖောင်းဖောင်းကြီးက ချွဲပျစ်ပျစ်အရည်တွေစီးကျစပြုနေပီ။ (နောက်ပိုင်း အတွေ့အကြုံအရ တခြားဟာတွေလုပ်ပီး ဆွတာထက် တင်ပါးကို ခုလိုမထိတထိ
သွားနဲ့ကိုက်တာ၊နှုတ်ခမ်းနဲ့စုပ်နမ်းတာ ကို မအင်ကြင်းမေစိတ်အရမ်းလာမှန်းသိလာရသလို သူကိုယ်တိုင်လည်း အဲ့လိုလုပ်တိုင်း အရည်တောက်တောက်ယိုတယ်လို့ဝန်ခံပါတယ်) ကျနော်ကိုယ်တိုင်လည်း လိင်တံက အလံတိုင်လိုတောင်မတ်စပြုလာပီမို့ ပုဆိုးကိုဂွင်းလုံးချွတ်ချပီး မမကြီးရဲ့ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကြားထဲ
ဒူးထောက်ဝင်ထိုင်လိုက်ရင်း ဗိုက်အောက်ကိုလက်လျှိုပီး အတင်းဆွဲမလိုက်တယ်။ မှောက်အိပ်နေရာက လေးဖက်ထောက်အနေအထားအတိုင်းဖြစ်သွားတော့ မမကြီးရဲ့ ညိုစိုစို တင်ပါးဝိုင်းဝိုင်းကြီးတွေက ပိုလို့တောင်ကြည့်ကောင်းလာတဲ့အပြင် ကောက်တောင် ကောက်တက်လာသလိုထင်ရတယ်။ လေးဖက်ကုန်းဖင်ဗူး
တောင်းထောင် အနေအထားအတိုင်းပဲ ဖင်၂ခြမ်းကို ဆွဲဖြဲလို့ တအားတင်းမာနေတဲ့ ကျနော့်လိင်တံကို အရည်စို့နေတဲ့ အဖုတ်ဝမှာတေ့ပီး ဖြေးဖြေးချင်း တစ်ထစ်ချင်းထိုးထည့်လိုက်တော့စေးပိုင်ပိုင်နဲ့ ကြပ်ပီး တအိအိဝင်သွားတယ်။
ဖြေးဖြေးနော်.. ဖြေးဖြေး.. ဖိုးသက် နေ့လည်က လုပ်ထားတာ စပ်နေတယ် ရှီးးးး
မမကြီးရဲ့ ကယောင်ကတမ်းတောင်းပန်တိုးလျှိုးမှုကို မတုံ့ပြန်အားပဲ ဖင်၂ခြမ်းအိအိကြီးအလည်တည့်တည့်ထဲ ထိုးခွဲပီးဝင်ဝင်သွားတဲ့ ကျနော့်လိင်တံကိုပဲ သေချာ မျက်စိအရသာခံကြည့်ရင်း တစ်ချက်ချင်းဆောင့် -ိုး နေလိုက်တယ်။
အိထွေးထွေးလေးနဲ့ နွေးတေးတေး အဖုတ်အတွင်းနံရံတွေရဲ့ အထိအတွေ့ကြောင့် အင်မတန်ဇိမ်ရှိလှတဲ့ ကာမ အရသာကို အဆီတစ်ထပ်အသားတစ်ထပ်ဆိုသလို ကျနော်ခံစားနေရတယ်။ တအားဆောင့် -ိုး တာမျိုးမဟုတ်ပဲ ဇိမ်ဆွဲပီး -စ်ပေါ်ခါနီးအထိ ဆွဲထုတ်လိုက် ဆီးခုံနဲ့ တင်ပါးရိုက်မိတဲ့အထိ ဆောင့်သွင်းလိုက်နဲ့
ဖြေးဖြေးချင်းဆက်ဆံနေလိုက်တာ ၁၅မိနစ်လောက်ရှိသွားတော့ မမကြီးတစ်ကိုယ်လုံး ဓာတ်လိုက်သလို တုန်တုန်တက်သွားတာသိလိုက်တယ်။ အပျိုကြီးမမ တစ်ချီကျသွားပီ။ အဖုတ်က ပွစိပွစိနဲ့ ကျနော့်လိင်တံကို ဖျစ်ညှစ်လိုက်သလို ခေါင်းငိုက်စိုက်ချပီး ဖင်ဗူးတောင်းထောင် နေရာက ကိုယ်ခန္ဓာကိုတောင့်တောင့်ကလေးလုပ်
ပီး ခေါင်းထောင်ထလာတာကိုမြင်တော့ အရိုင်းစိတ်ဝင်လာတဲ့ ကျနော် မအင်ကြင်းမေရဲ့ ဆံနွယ်ခွေခွေလေးတွေကို ဘယ်ဖက်လက်နဲ့ လှမ်းဆွဲထားလိုက်မိတယ်။ ဆံပင်တွေကို ဖမ်းကိုင်မိတာနဲ့ ကျန်တဲ့ ညာလက်က ခါးသေးသေးလေးကို ထိန်းကိုင်ထားပီး ကျနော့် ဆောင့် -ိုးချက်တွေကို အရှိန်တင်လိုက်တယ်။ ခပ်သွက်သွက်ကလေး
ဆောင့်မိနေပီ။ မျက်စိထဲမြင်ကြည့်ကြပါ။ ဆံပင်အဆွဲခံထားရလို့ ခေါင်းကအနောက်ကိုလှန်နေတဲ့ အပျိုကြီး၊ နောက်ကနေ ခါးကိုကိုင်ပီး တဖန်းဖန်းနဲ့ ဆောင့်လိုးတာလည်းခံနေရရှာတယ်။ ဒါပေမယ့် စကြမ်းစမှာ အံ့ကြိတ်ခံနေပီး ဘာအသံမှထွက်မလာဘူး။ ၃မိနစ်လောက်ဆက်တိုက် အကြမ်းခံလိုက်ရမှာ တအီးအီးနဲ့တအားအားနဲ့
ငြီးငြူစပြုလာတယ်။ ကျနော်ကိုယ်တိုင်လည်း ကယောင်ကတမ်းနဲ့ အသားကုန်ကြမ်းမိနေပီဗျ။
ဖန်းဖန်း.. အင့်..အင့်.. အမလေး.. ဖြေးဖြေးကွာ..ရှီးးးး
မမကြီး ခံနိုင်သေးလား ရသေးလား အားးး ကျနော်အရမ်းကောင်းလာပီ ဖူးးးးးးးးး
ဘယ်လိုတွေလုပ်နေတာလဲဟယ်ကြမ်းလိုက်တာ ... ဖိုးသက် မမကြီး မောလာပြန်ပီ အားးးး ... အားးး
အံကြိတ်ထားတဲ့ လေသံလေးနဲ့ အဲ့လိုပြောသံအဆုံးမှာ ကျနော့်လိင်တံက ကျင်စိမ့်လွန်းတဲ့အရသာနဲ့အတူ သုတ်ရည်တွေကိုပန်းထုတ်ပစ်လိုက်မိပီ။
မအင်ကြင်းမေကိုယ်တိုင်လည်း ကျနော်အပီးမှာ နောက်တစ်ကြိမ်ထပ်အပီးနဲ့ကြုံသွားဟန်နဲ့ တဇိဇိနဲ့ ကျနော့်လိင်တံကို အဖုတ်ကြွက်သားတွေနဲ့ ပြန်ညှစ်လိုက်ရင်း ငြိမ်ကျသွားတယ်။ အဖုတ်နဲ့ -ီး တပ်လျှက် ၁မိနစ်လောက်ဒီတိုင်းငြိမ်ပီး ဇိမ်ခံနေကျပီးမှ ဆွဲထုတ်လိုက်တော့ ဗွက်ကနဲမြည်သံနဲ့အတူ သုတ်ရည်တွေနဲ့အဖုတ်ရည်တွေရော
ပီး ထွက်ကျလာတယ်။ ချွတ်ချထားတဲ့ ပုဆိုးနဲ့ သေသေချာချာ ကျနော်သုတ်သင်ပစ်ပီးမှ မှောက်လျှက်အိပ်ပီး မှိန်းနေတဲ့ မမကြီးဘေးမှာ ဘေးတစ်စောင်းဝင်အိပ်လိုက်ရင်း သူ့ကိုဆွဲဖက်ထားလိုက်တယ်။ ကျနော့်ရင်ခွင်ထဲ ကြောင်ကလေးတစ်ကောင်လို ခေါင်းတိုးဝင်လာပီး ခပ်တင်းတင်းပြန်ဖက်ထားရှာတယ်။
Comments
Post a Comment