မကောင်းမှုတွေကို ဖယ်ရှားဖို့ (Incest)

 မကောင်းမှုတွေကို ဖယ်ရှားဖို့ အပိုင်း ( ၁ )

##Salbal

Mission One - အန်ဒါကာဗာ

အခန်း ( ၁ )

ဗိုလ်မူးသီဟရဲကျော်တယောက် လုံးဝ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည့် အခန်းတခု ထဲတွင် ထိုင်နေရင်းက အတွေးတွေ ဖြန့်ကျက်နေသည်။ သူ့ တပ်မှုး ခေါ်ပြောထားသည့် စစ်ဆင်ရေး တခု တွင် ပါဝင်ပတ်သက်ရမည့် အကြောင်း၊ ထောက်လှမ်းရေး တပ်ခွဲ များမှ အတော်ဆုံး အေးဂျင့်များကိုသာ စုပြီး လုပ်မည့် စစ်ဆင်ရေးဖြစ်ကြောင်း၊အချိန်မရွေး အသက်အန္တရယ်ထိခိုက်နိုင်သော စစ်ဆင်ရေးဖြစ်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်ကို တွေးနေမိသည်။ ထိုင်းနိုင်ငံ ဘန်ကောက်မြို့ ပေါ်တွင် နာမည်ကြီး ဒုစရိုက်ရာဇာ တယောက် နှင့် တွေ့ဆုံဖို့ ဖြစ်သည်။ ရွှေတြိဂံ နယ်မြေမှ ဆေးဝါးများကို နိုင်ငံတကာသို့ ရောင်းချနေပြီး အလျှံပယ်နေသော ငွေမဲ များကို ငွေဖြူဖြစ်အောင် နိုင်ငံတကာမှ ဘဏ်များ နှင့်တိုက်ရိုက် ဆက်သွယ်မရသဖြင့် ကြားမှ ဘရုတ်ကာ တို့ကို ရှာရလေသည်။

ဘိန်းဘုရင်များမှာ ကိုယ်တိုင် မလုပ် သူတို့ ဆီကို တိုက်ရိုက် မပတ်သက်အောင်၊ ကြားမှ တခြား ဂိုဏ်း ကို ငှားသည်။ ထိုဂိုဏ်းမှ ဘော့စ်မှာ နာမည်ကြီး အပင်ညာ ဆိုသူ ဖြစ်သည်။  ကြားမှ ဆက်သွယ်ပေးမည့် သူ များစွာရှိသည်အနက်က ဈေးကောင်းပေးနိုင်မည့်သူကို လုပ်ခိုင်းလေ့ရှိသည်။ အပင်ညာ နှင့် ဆက်သွယ်နေကြ မာတင် ဆိုသော လူကို  အမေရိကန် စီအိုင်အေ မှ ဖမ်းမိသွားပြီး အမြစ်မှ လှန်နေသဖြင့် သူတို့ ငြိမ်နေကြသည်မှာ ကြာနေပြီ။ ထို အချိန်တွင်း ဘိန်းဘုရင်တို့ ငွေမဲ များမှာ လည်း အဆမတန် ပုံဖေါင်းလာသည်မို့ အပင်ညာကို နောက်ထပ်ကွန်တက် ကောင်းကောင်းရှာခိုင်း ထားလေသည်။ 

ထိုဘိန်းဘုရင်တို့ မှာ ရွေတြိဂံ နယ်မြေမှ လှုပ်ရှားနေသည်ဖြစ်သဖြင့် မြန်မာ ထောက်လှမ်းရေးက လည်း အမြဲ မျက်ခြေမပြတ်လေ့လာနေသည်ဖြစ်လေသည်။ ယခု အမေရိကန်မှ ဖမ်းမိသွားသည့် မာတင် ကဲ့သို့သော ဘရုတ်ကာ အတုတယောက်ကို လည်း လံကြုပ်လုပ်ကာ သတင်းလွှင့်ထားလိုက်သည်။ မြန်မာတရုပ်စပ် ထောစံ ဆိုသည့် လူမှာ ဆွစ်ဇာလန်ဘဏ် တို့ လဇင်းဘတ်စ် ဘဏ်တို့ နှင့် တိုက်ရိုက် အဆက်အသွယ်ရှိကြောင်း၊ ထိုထောစံ ဆိုသူမှာ မိန်းမ ပွေသူ ဖြစ်ပြီး၊ သူသွားလေရာတွင် ခပ်ဟော့ဟော့ ကောင်မလေးများ အမြဲပါကြေင်း စသဖြင့် သတင်းလွှင့်ထားကြလေသည်။ 

ယခု သူ့ကို ထောစံ အနေဖြင့် အပင်ညာ ကို သွားတွေ့ဖို့ စီစဉ်ကြခြင်း ဖြစ်လေသည်။ သူတို့ မှာ အပင်ညာကို ဖမ်းလျှင် အပေါ်ယံသာ ရမည်ဆိုသည်ကို သိသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ထိုင်းထောက်လှမ်းရေး နှင့် မြန်မာထောက်လှမ်းရေးတို့ ပူပေါင်းကာ အပင်ညာ ၏ မူရင်း အဆက်အသွယ်ကို ဖြစ်ဖြစ် အပင်ညာတို့ လုပ်နေသော ဘဏ်အကောင့်ကို ဖြစ်ဖြစ် ဖမ်းမိအောင် စိတ်ရှည်ရှည် စောင့်နေခြင်း ဖြစ်လေသည်။ 

ယခု သူ့ကို ထောစံအနေဖြင့် သွားရမည် သူနှင့်ပါလာမည့်ကောင်မလေး ကလည်း အေးဂျင့်တယောက်ပင် ဖြစ်မည် ဆိုတော့ သူ့စိတ်ထဲမှာ ဗိုလ်မှုးခင်ပပ ဖြစ်ပါစေဟု ဆုတောင်းနေမိသည်။ ဗိုလ်မှုးဒေါက်တာ ဒေါ်ခင်ပပ မှာ ထောက်လှမ်းရေး အေးဂျင့်တယောက် ဖြစ်ပေမဲ့ အပြင်လောကတွင်တော့ သူ့ကို စစ်ဆေးရုံ မှ ဆရာဝန်ဗိုလ်မှုးတယောက်အနေနှင့်သာ သိကြသည်။ ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော် မိန်းမဖြစ်သူ၊ ဒေါက်တာနှင်းဖြူရဲကျော်ပင် ခင်ပပ ကို ဆရာဝန်ဗိုလ်မှုး အဖြစ်သာ သိသည်။ သူတို့ချင်းလည်း ရင်းနှီးကြသည်။ 

ခင်ပပကို သူ့စိတ်ထဲ မှန်းပြီး ပြစ်မှားနေသည်မှာ ကြာလှပြီ။ အခွင့်အရေး မရ၊ မတိုက်ဆိုင်တော့ အဝေးကသာ မှန်းနေခဲ့ရသည်။

သီဟရဲကျော် အခန်းထဲ မှာ ဟိုတွေးဒီတွေး နဲ့ တွေးနေချိန် အခန်းတံခါးပွင့်ပြီး တပ်မှုးဝင်လာသည်။ လက်ထဲက တက်ပလက်ကို သီဟရဲကျော်အား လှမ်းပေးလိုက်ရင်းက၊

"ဗိုလ်မှုး ကို အရင် ရွေးချယ်ဖို့ အခွင့်အရေးပေးလိုက်မယ်၊ ဘာဖြစ်လို့လည်း ဆိုတော့ ကျနော်တို့ က စွန့်စားရမှာ အသက်အန္တရယ်လည်း နီးတယ် နောက်တချက်က ကိုယ့်အသက်တင်မဟုတ်ဘူး တခြား အေးဂျင့်တွေကို ပါ ထိခိုက်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျနော်တို့ နဲ့ ထိုင်းထောက်လှမ်းရေးအဖွဲ့တွေက လည်း အနားက မိနစ်နဲ့ အမျှ စောင့်ကြည့်နေမှာပါ၊ အခု အဲဒီမှာ မြင်ရတာက သူတို့ လုပ်မယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ထားပီး တဲ့သူတွေပဲ"

သီဟရဲကျော် က သူ့ကို ထိုးပေးထားသော တက်ပလက် မှ ဓါတ်ပုံများကို လက်ညိုးလေးဖြင့် ဆလိုက်လုပ်ကြည့်ရင်းက ဓါတ်ပုံတပုံတွင် အသက်ရှုမှားသွားရသည်။

"ဒါ...ဒါ... တပ်မှုး ဒါကျွန်တော့်ရဲ့..."

"ဟုတ်တယ် ဗိုလ်ကြီးမာလာရဲကျော်လေ"

သီဟရဲကျော် ဘာပြောရမည်မသိဖြစ်သွားသည်။ မာလာရဲကျော်မှာ သူ့သမီးကြီး ဖြစ်လေသည်။ သူနှင့် နှင်းဖြူရဲကျော်တို့တွင် သားသမီး နှစ်ယောက်ရှိသည်။ မာလာရဲကျော် နှင့် သူရရဲကျော်၊ မာလာရဲကျော်က ယောက်ျားလျှာလိုပင် ငယ်ငယ်ထည်းက ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ယောက်ျားလေးတွေ နှင့် အပြိုင်ဆော့သည်။ အထက်တန်းကျောင်းသူ ဘဝမှာ ပင် ကရာတေး ဘလက်ဘက် ရနေလေပြီ။ 

စစ်ထဲ အတင်းဝင်ချင်နေသည်ကို သူမ အမေက သဘောမတူသော်လည်း အတင်းလျှောက်ခဲ့သည်။ သူ့အဖေ အရှိန်နှင့် ဆိုတော့ ဆယ်တန်းပြီးကတည်းက စစ်တက္ကသိုလ် ရောက်သွားခဲ့ပြီး နောက်ဆုံး စစ်ထောက်လှမ်းရေး အဖွဲ့တွင် ဗိုလ်ကြီးပင် ဖြစ်နေလေပြီ။ သူမ ကို အပြင်ဘန်းအားဖြင့်က စစ်တပ်မော်ကွန်းထိန်းရုံးမှ ဗိုလ်ကြီးမမ တယောက်အနေနဲ့သာ လူသိကြသည်။ 

သီဟရဲကျော်တယောက် စိတ်ပူသွားရသည်။ သူ့သမီးကို သူယုံကြည်စိတ်ချသော်လည်း ယခုကိစ္စမှာ ပေါ့သေးသေး မဟုတ်ခြေ။ ဘိန်းထုပ်လုပ်သူ၊ ကုန်သည်။ ပွဲစား၊ စသည်တို့မှာ တော်ရုံ စစ်တပ်ကို ပင် ဂရုစိုက်ကြသူမဟုတ်။ ရက်စက်သော သူများဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူမ ကိုယ်တိုင်က စာရင်းပေးထားပြီး ဖြစ်ရုံမက အထက်ပိုင်းမှ လည်း သူမ အရည်အချင်း နှင့် ကိုက်ညီသည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားပြီးမို့ သူဘယ်လိုမှ တားရတော့မည်မဟုတ်ခြေ။ 

"ဗိုလ်မူး စိတ်ထဲ ဆုံးဖြတ်ရခက်နေရင်လည်း ရပါတယ် ဗိုလ်မှုးအောင်မြင့်လည်း သူလုပ်မယ်လို့ ပြောထားတယ် ဆိုတော့ ဗီုလ်မှုး ဒီ တခါတော့ နားချင် နားလိုက်ပါလား"

"အာ အောင်မြင့် နဲ့ မဖြစ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော် သွားပါမယ်။ ဒါပေမဲ့ ဗိုလ်ကြီးမာလာက နည်းနည်း နုသေးသလားလို့"

ဗိုလ်မူးအောင်မြင့် ဆိုတာက သူနဲ့ တဘက်ရှ်ထဲ ဆင်းခဲ့တဲ့ကောင်၊ ဒီကောင့်စောက်ကျင့်က သိပြီးသား၊ လူက တော့ တော်ပါသည်။ မိန်းမ ဆို အပျိုအအို မရှောင် အကုန်ဆွဲတဲ့ကောင်၊ သမီးနဲ့ အတူတူ စစ်ဆင်ရေးကို လွှတ်လိုက်ဖို့ ဆိုတာ စိတ်မချပါဘူး၊ သီဟရဲကျော် စိတ်ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။ 

"ကဲ တပ်မှုး ကျွန်တော်သွားမယ်ဗျာ၊ ပလန်ကိုသာ ပြောတော့"

"အိုကေလေ၊ မနက်ဖြန် ၈နာရီတိတိ မှာ စစ်ဆင်ရေးသွားမဲ့ တဖွဲ့လုံး အစည်းဝေးခန်းမှာ ဆုံမှာ တော့စီးခရက်နော်၊ ငါတို့ အုပ်စု ကလွဲပြီး ဘယ်သူမှ မသိစေရဘူး"

"ဟုတ်တပ်မှုး"

.......................................................................................................................................

အခန်း ( ၂ )

ထောက်လှမ်းရေးတပ်က လေယာဉ်သေးသေးလေး နဲ့ ထိုင်းနိုင်ငံ နယ်စပ်မြို့လေးမှာ သီဟရဲကျော်တို့ သားအဖ နှစ်ယောက်ကို ချပေးလိုက်ပြီး သူတို့ နှစ်ယောက် ဟိုက်ဝေး ဘပ်စ်ကားနဲ့ ဘန်ကောက် ကို လိုက်လာကြသည်။ ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော်တယောက် ဘပ်စကား ပြတင်းပေါက်မှ လမ်းဘေး ရှုခင်းများကို ငေးကြည့်ရင်းက လွန်ခဲ့သည့်တပတ် က အစည်းအဝေးခန်းမှာ သူတို့ စစ်ဆင်ရေးအတွက် ဆွေးနွေးခဲ့ကြပြီး၊ မနေ့အထိ တပတ်အတွင်းမှာ လိုအပ်သည့် ဗီဒီယိုတွေ ကြည့်၊ အသုံးအနှုံးလေယူလေသိမ်းတွေ လေ့လာ၊ စတွက်တက်ျီ ပလန်တွေ ဆွဲ၊ ပလန်အေ၊ ပလန်ဘီ၊ အရေးပေါ် စတာတွေ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ခဲ့ တာတွေကို အပြန်ပြန်အလှန်လှန် တွက်ချက်ရင်း ဟာကွက်တွေကို စဉ်းစားနေမိသည်။ 

အပင်ညာ ဆိုသည့် ကောင်မှာ နာမည်ကြီး ဂိုဏ်စတား တယောက်ဖြစ်ပြီး မိန်းမ အတော်ပွေသူ ဖြစ်သည်၊ သို့သော်လည်း အမရာ ဆိုသည့် အမျိုးသမီး တယောက် က သူနှင့် အမြဲလိုလို ပါနေတတ်ပြီး၊ သူ့လို ပင် ဂိုဏ်းအပေါ် အာဏာရှိသူ ဖြစ်လေသည်။ ပိုပြီး အတွင်းကျသည့် သတင်းများ အရဆိုလျှင် အမရာမှာ အပင်ညာ ၏ ညီမ အရင်း ဖြစ်ပြီး သူတို့ နှစ်ယောက် မှာ အတူနေနေကြသည်။ မောင်နှမချင်း ညားနေကြသည်ဟု သတင်းထွက်နေလေသည်။ သို့သော်လည်း မည်သူမှ ထိုကိစ္စကို မပြောရဲကြခြေ။ အပင်ညာမှာ နူတ်ပိတ်ရှင်းလင်းသည့် နေရာမှာ လည်း နာမည်ကြီး သဖြင့် တော်ရုံ တခြား ဒုစရိုက် အသေးအမွှားဂိုဏ်းလေး များက ထိပ်တိုက်မတွေ့ အောင် ရှောင်လေ့ရှိလေသည်။ 

ယခု မြန်မာတပ်မတော်ထောက်လှမ်းရေးမှ အတုအယောင်ဖန်တီးထားသော ဘရုတ်ကာ မြန်မာတရုပ်စပ် ထောစံ ဆိုသော သူမှာလည်း မြာပွေသူ၊ အငယ်လေးတွေ ထည်လဲ တွဲသူ အဖြစ် နာမည်ကြီးအောင် လုပ်ထားသည်မို့ သူနှင့် အပင်ညာ တို့ တွေ့ဆုံပွဲတွင် သီဟရဲကျော်မှာ သူ့သမီးဖြစ်သူ ဗိုလ်ကြီး မာလာရဲကျော်ကို သူ့စော်အငယ်လေး အဖြစ် ခေါ်သွားရမည်ဖြစ်သည်။ 

ပထမတော့ သူက သမီးကို စော်အဖြစ် ဟန်ဆောင်ရမည် ဆိုတော့ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မိသေးသည်။ သို့သော်လည်း တွေ့ဆုံချိန်မှာ သုံးလေးနာရီသာ ကြာမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့ တွေ့ဆုံမည့်နေရာကို မြန်မာတပ်မတော်နှင့် ထိုင်းထောက်လှမ်းရေးတို့ မှအထူး စစ်ဆင်ရေး အဖွဲ့ဝင်များ ဆာဗေးလန့် လုပ်ကာ တောက်လျှောက် စောင့်ကြည့်နေမည်ဖြစ်သလို၊ ထိုဟော်တယ် တဝိုက်တွင်လည်း လက်ဖြောင့် စနိုက်ပါများ ပါ ထားရှိမည်ဖြစ်ရာ၊ စိတ်ကတော့ ပူစရာ မရှိ၊ သို့သော်လည်း ထိုကဲ့ သို့ အန်ဒါကာဗာ အလုပ်များ စစ်ဆင်ရေးများမှာ တခါတရံ ထင်သည့်အတိုင်း မဖြစ် သွားတတ်သည့် အခါ၊ ဖြစ်အောင်လုပ်ရမည့် ပလန်များ ဆက်တိုက် ဆွဲထားရလေသည်။ မည်သို့ ပင် အခြေအနေက ဆိုးနေပါစေ၊ သူတို့ အန်ဒါကာဗာကို မပေါ်စေဖို့က အဓိက ဖြစ်လေသည်။ 

အပင်ညာ လို လူကို အချိန်မရွေး ဖမ်းနိုင်သော်လည်း သူ၏ ကွန်တက်များ၊ သူ့ကို ထောက်ပန့်နေသည့် ဘော့စ်များ ၏ အဆက်အသွယ်တို့ကို လက်လွတ်မခံနိုင်ခြေ။ ထောစံ ဆိုသော နာမည်ကို ဖန်တီးထားရသည်မှာကိုက ငွေကြေး မြောက်မြားစွာ ကုန်ကျသည်ဖြစ်ပြီး၊ ဒုစရိုက်သမားများ ရိပ်မိသွားသည်နှင့် သဲထဲ ရေသွန် ဖြစ်သွား နိုင်လေသည်။ 

သီဟရဲကျော် တယောက် သူ့ပုခုံးကို ခေါင်းမှီကာ အိပ်ပျော်နေသော သမီးလေး မာလာကိုအသာစောင်းငဲ့ ကြည့်လိုက်မိသည်။ သီဟရဲကျော်မှာ အသားဖြူသော်လည်း ဗမာစစ်စစ်တယောက် ဖြစ်သည်။ သူမိန်းမ ဒေါက်တာနှင်းဖြူရဲကျော် ကတော့ တရုပ်မစစ်စစ် လို့ ပြောလို့ ရပေမည်။ အဖိုးအဖွားများက ပြည်ကြီးမှ ရောက်လာပြီး သူမ အဖေအမေတွေက မြန်မာပြည်ဖွား စစ်စစ်တွေမို့ နှင်းဖြူ က သူ့ကိုယ်သူ မြန်မာ တရုပ်ဟု သာ ယူဆ နေပေမဲ့ တရာရာခိုင်နှုံးတရုပ် စစ်စစ် ဖြစ်လေသည်။ မာလာကျတော့ သီဟရဲကျော်နှင့် ရတာမို့ တရုပ် ၅ဝ ရာနှုံးလောက်သာ ကျန်တော့ ပေမဲ့ အသားက အဖေရော အမေရော ဖြူတာမို့ ဝင်းမွတ်နေသည်။ 

သီဟရဲကျော်၏ ငါးပေမ ဆယ့်တစ်လက်မ အရပ် ကြောင့် မာလာ ကလည်း ငါးပေမ ခြောက်လက်မ လောက် ရှိနေပြီး မြန်မာမ ထဲတွင် အတော်ရှည်သည့် အရပ်ဖြစ်လေသည်။ သူမ အမေ သဘောမတူသည့်ကြားထဲက စစ်ထဲ ရအောင်ဝင်ခဲ့ပြီး လေ့ကျင်းခန်းတွေ၊ ကရာတေး၊ ထိုင်းဘောက်ဆင် အကုန်ဝါသနာပါ ကစားနေတာကြောင့် ကိုယ်လုံးလေးက လည်း အဆီမရှိ ကျစ်လစ်နေသော်လည်း ကိုယ်ပေါ်က အမို့အဖောင်းအရှိုက်အဟိုက် တို့က တော့ မော်ဒယ်ရှုံးအောင် အချိုးကျလှပေသည်။ 

ဒီတခါ စစ်ဆင်ရေးက မိမိ နိုင်ငံတွင်း မှာလည်း မဟုတ်၊ အလွန်အန္တရာယ်ကြီးသော လူဆိုးများ နှင့်လည်း ရင်ဆိုင်ရမှာ မို့ သမီးလေး အတွက် စိတ်ပူမိလေသည်။သီဟရဲကျော် ကတော့ နိုင်ငံတကာ အတွေ့အကြုံ များစွာ စုံခဲ့ဘူးလေသည်မို့ အသက်ကို ပဓါန မထား၊ လှုပ်ရှားခဲ့ဘူးသည်။ အင်တာပို တို့ ယူရိုပို တို့ စသည့် အဖွဲအစည်းတွေနဲ့လည်း လှုပ်ရှားဘူးခဲ့သည်။ သမီးလေးမာလာ ကိုလည်း သူ့အတွေ့အကြုံတွေ ပြန်လည်ပြီး ပြောပြ၊ သင်စရာရှိတာတွေလည်း သင်ခဲ့တာမို့ မာလာက သူ့ဒက်ဒီ ကို အားကျကာ ခြေရာနင်း လိုက်ချင်နေ သူလေး ဖြစ်လေသည်။ 

အပင်ညာ ဆိုသည့် ကောင်မှာ ထန်လည်း ထန်၊ အော်ဂီ ဟု ခေါ်သော အုပ်စုလိုက် လိင်ဆက်ဆန်ခြင်းကို လည်း သဘောကျကြောင်း သတင်းက ကြားထားပြီးသား၊ သူတို့ မြန်မာပြည်က လေယာဉ်ကလေး နဲ့ ထွက်လာစဉ် က မာလာ့ကို သေခြာမှာထားပြီးပြီ။ ဘယ်လို အခြေအနေမျိုးမှာ ဖြစ်ပစေ သူတို့ အန်ဒါကာဗာကို မပေါ်သွားစေဖို့၊ သေရေး ဖြင့်နီးကပ်နေလျှင်လည်း နောက်ဆုံးချိန်ထိ ထိန်းထားဖို့၊ သူတို့က ဖမ်းမိသွားပြီး၊ အန်ဒါကာဗာဆိုတာကို ကိုယ်က ဝန်ခံလိုက်လျှင် ပိုပြီး အသေဆိုးဖြင့် သေရဖို့ ရှိကြောင်း၊ ယခု အခါကတော့ အချိန်တိုပဲမို့ ဘာမှ ဖြစ်နိုင်မည်မထင်ကြောင်းလည်း အားပေးစကားပြောကြား ခဲ့ရသည်။

ယခု သူတို့ လာသည့် လမ်းကြောင်းမှာ ရန်သူများ မည်သို့မျှ ထရက်ကင်း လိုက်လို့ မရနိုင်ခြေ။ ဘန်ကောက်မြို့ဝင်မှ ဘပ်စ်ကားပေါ်မှ ဆင်းကာ တက္ကစီ ငှားပြီး ဆုံမည့်ဟော်တယ်သို့ သွားခဲ့ကြသည်။

ဟော်တယ်တွင် ဘုတ်လုပ်ထားသော အခန်းကို ရဆက်ရှင်းမှာ ယူနေစဉ်မှာပင် ဟော်တယ် ရဆက်ရှင်းမှ ကောင်လေး တယောက်က စာအိပ်တလုံးပေးလာသည်။ စာထဲမှာ က အပင်ညာ မှာ မနက်ဖြန်မှ ရောက်မည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့ကြောင့် သီဟရဲကျော်တို့ သားအဖ ဟော်တယ် အခန်းရှိရာသို့ တက်လာခဲ့ကြသည်။ ဟော်တယ်မှာ ဖိုက်စတားဟော်တယ် ဖြစ်သော်လည်း အပင်ညာ လက်တန်မှာ ရှည်သည်မို့ မပေါ့ဆရဲခြေ၊ နဂိုကတည်းက တိုက်ရိုက်တွေ့ရမည်ဆိုတာကို မမျှော်လင့်ထားခဲ့သဖြင့် သိပ်မအံ့ဩပေမဲ့၊ ရုတ်တရက်လည်း ပေါက်ချလာနိုင်သည်မို့ မိမိတို့ကို စောင့်ကြည့်နေကြမည့် မြန်မာ နှင့် ထိုင်းထောက်လှမ်းရေး အန်ဒါကာဗာများ ရှိနေကြမည်မို့ အကြောင်းတော့ မဟုတ်ခြေ။ ဟော်တယ်ခန်းထဲ တွင်လည်း ဆာဗေးလန့် ကင်မရာသို့မဟုတ် အသံဖမ်း မိုက်ကရိုဖုံးများ ရှိနိုင်သဖြင့် မိမိတို့ မှာ ထောစံ နှင့် သူ၏ စော်ကလေး နန်းစုဝေ တို့ အဖြစ်သာ သရုပ်ဆောင်နေရမည်ဖြစ်ကြောင်း သီဟရဲကျော် နှင့် မာလာရဲကျော်တို့ သဘောပေါက်ပြီးသား ဖြစ်လေသည်။

ဟော်တယ်ခန်းတွင်း ရောက်ပြီး သူတို့ ခရီးဆောင် အိပ်တို့ကို ချလိုက်ပြီး ခရီးပန်းလာကြသဖြင့် နားဖို့ လုပ်လေသည်။ သီဟရဲကျော်က ရေချိုးခန်း အရင်ဝင်ပြီး ဟော်တယ်မှ ထားထားပေးသော ညဝတ်အင်္ကျီကြီးကို ဝတ်ကာ ကင်းဆိုက် မွေ့ယာကြီးပေါ် တက်ကာ လှဲလျှောင်းလိုက်သည်။ မာလာ က လည်း ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်သွားပြီး တော့ ပြန်ထွက်လာတော့ ဆက်ဆီ ညဝတ်အင်္ကျီအပါးလေး ဖြင့် ဖြစ်ရာ သူမ အောက်မှ ဝတ်ထားသော ဘရာဇီယာ နှင့် ပင်တီ အမဲလေးကို ထိုးဖေါက်မြင်နေရလေသည်။ သူတို့ကို စောင့်ကြည့်နေသော ဆာဗေးလန့် ကင်မရာများမှ သူ့သမီး၏ ဆက်ဆီပုံကို တွေ့နေကြမည်ကို စဉ်းစားပြီး သီဟရဲကျော် တယောက် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မိရလေသည်။ မာလာ့ ညဝတ်အင်္ကျီလေးက လည်း တိုလိုက်တာ ပေါင်ရင်းနား ရောက်နေပြီဟု စိတ်ထဲမှ ပြောနေမိသည်။ စော်လေးကို ဟော်တယ်ခန်းထဲ ခေါ်လာပြီး ဘာမှ မလုပ်မကိုင်ပဲ နေလျှင်ဘယ်လိုမှ အဓိပ္ပါယ်မရှိ စောင့်ကြည့်နေသူတွေ သံသယ ဖြစ်နိုင်သည်မို့ သီဟရဲကျော်က၊

"လှလိုက်တာ စု ရယ် လာပါအုံးဒီနားကို"

ဟု ပြောလိုက်သည်။ မာလာ့ မျက်လုံးတို့မှာ အရိပ်အယောင် တမျိုးပြောင်းသွားသော်လည်း သူမ အနေနှင့်ကလည်း သူ့ဒက်ဒီ သရုပ်ဆောင်နေမှန်းသိသည်။သူမက၊

"ဟင့်အင်း တော်ပါ၊ မရဘူး ဒီညတော့၊ လူကို လာထိမယ်မကြံနဲ့ ဟွန်း၊ ရှော့ပင်းသွားမယ်ဆိုပြီး ဘန်ကောက်ခေါ်လာပြီးမှ ဒီဟော်တယ်ကြီးလာအိပ်နေတယ်၊ မရဘူး ရှော့ပင်း မသွားရ မချင်း နိုးပဲ"

ဟု စိတ်ကောက်နေသော အငယ်လေး တယောက်ပုံနဲ့ နူတ်ခမ်းလေး စူကာ ပြောလိုက်ရာ၊ သီဟရဲကျော်သဘောကျသွားလေသည်။ သမီးက မဆိုးဘူး အကြံတော့ ပိုင်သားပဲဟု တွေးလိုက်မိသည်။ 

"အေးပါကွာ အေးပါကွာ၊ ဒီနေ့က တော့ ကိုကြီးလည်း ပင်ပန်းလာလို့ပါ၊ အိပ်တော့မယ်၊ မနက်ဖြန် ကိုကြီး အလုပ်ကိစ္စလေး ပြီးတာနဲ့ သွားမယ် နော် အိုကေ၊ လာပါအုံး အနည်းဆုံးတော့ မအိပ်ခင် လေး မွမွလုပ်ပါအုံး"

မာလာက သူမ ဒက်ဒီအနားသို့ လျှောက်လာပြီးပါးကို ရွတ်ကနဲ တချက်နမ်းလိုက်ပြီး အိပ်ယာပေါ်တက်ကာ ကျောပေး လှဲလိုက်ကာ စောင်ခြုံအိပ်လိုက်သည်။ သီဟရဲကျော်လည်း စောင် ခြုံလိုက်ကာ အိပ်မောကျသွားတော့သည်။ 

...............................................................................................................................

အခန်း ( ၃ )

"တောင်" 

"တင်"

သူ့ဖုံးက မက်ဆေ့သံဝင်လာတော့ သီဟရဲကျော်နိုးလာသည်။ကုတင်ဘေးက ဖုံးကို လှမ်းယူလိုက်တော့ စားပွဲပေါ်ဟော်တယ်က အလန်းနာရီက ည၁၂နာရီ လို့ ပြနေသည်။ဘေးကို ကြည့်လိုက်တော့ ညအိပ်မီးရောင် ပြာပြာအောက်မှာ သူ့ကို ကျောပေးအိပ်နေသော သမီးမာလာကိုတွေ့လိုက်ရသည်။ ညဝတ်အင်္ကျီကလေးက ခါးပေါ်လန်တက်နေပြီး ဖင်လုံးလေး နှစ်လုံးက ပင်တီ အနက်လေး အောက်မှ ဖွေးနေသည်။ လျှောကျနေသော ကွန်ဖေါ့တာကို လက်ဖြင့် ဆွဲယူကာ သမီးလေးမာလာရဲကျော်ကိုယ်ပေါ်ခြုံပေးလိုက်ပြီး ဖုံးက မက်ဆေ့ကို ဖတ်လိုက်သည်။ 

".အသင့်ပြင်ထားပါ၊ ငါးမိနစ်မှာ ငါတို့ လူတွေ ရောက်မယ်..."

သီဟရဲကျော်က သမီးကို အသာလှုပ်နိုးလိုက်ရင်း အခြေအနေကို ပြောပြလိုက်သည်။ သူ့ခေါင်းအုံးအောက်မှ ကိုးမီလီမီတာ ပစ္စတိုကို ဆွဲယူကာ စားပွဲပေါ်တင်လိုက်သည်။ ဘေးနားမှာ အသင့်ပုံထားသော ဘောင်းဘီ အင်္ကျီတို့ကို ကောက်ဝတ်ကာ သေနတ်ကို စလွယ်သိုင်းအိပ်ထဲ ထိုးထည့်လိုက်သည်။ မာလာ့ကိုတော့ သေနပ်မပေးထားခြေ၊ မာလာ့ ဆီမှာ သေနပ်ရှာတွေ့သွားပါက အဓိပ္ပါယ်မရှိ၊ ရှင်းရခက်မည်မဟုတ်လား၊ 

မာလာရဲကျော်လည်း ကမန်းကတန်းထကာ ဒရက်စ်တစုံကို ထုတ်ကာ ညဝတ်အင်္ကျီကို ချွတ်ချကာ ဒရက်စ်ကို ခြေထောက်မှ လျိုဆွဲမကာ လက်ထည့်ဝတ်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ သီဟရဲကျော်ကို ကျောလှည့်ပေးကာ ဇစ်ဆွဲတင်ခိုင်းလိုက်သည်။ 

"ဒေါက်ဒေါက်"

တံခါးခေါက်သံ နှင့် အတူ စကားဝှက်များပြောဆိုသဖြင့် ဖွင့်ပေးလိုက်ရာ လူသုံးယောက် ဝင်လာလေသည်။ သုံးယောက်စလုံးမှာ သေနပ်များ ပါလာကြောင်း သူတို့ အပေါ်အင်္ကျီကို အသာလှန်ပြလိုက်သည်။ ပြီးတော့ တယောက်သော သူက သူဆွဲလာသည့် အထုပ်ကို အိပ်ယာပေါ် ပြစ်တင်ပေးလိုက်ပြီး၊ 

"အခု ဝတ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေ ချွတ်၊ သေနတ်နာရီဖုံး အကုန်လုံးကို ဒီအခန်းက ဆေ့ဖ်ဘောက်စ်ထဲ ထည့်ခဲ့၊ အဲဒီ အထုပ်ထဲက အဝတ်အစားတွေကို ဝတ်လိုက်ပါ"

သီဟရဲကျော်တို့ မှာ ငြင်း၍ မရတော့ သူတို့ ပြောသလို ဝတ်လိုက်ကြရသည်။ သူတို့ ယူလာသည်က အဲယားကွန်းကုမ္ပဏီ တခု၏ ယူနီဖေါင်းတွေ ဖြစ်သည်။ နောက်တော့ ဟော်တယ် တွင်းမှ ဓါတ်လှေကားဖြင့် ကားပတ်ကင်အထိ ဆင်းသွားကြပြီး ကားပတ်ကင် အတွင်းမှ အဲယားကွန်းကုမ္ပဏီတဆိတ်ဆေးသုတ်ထားသည့် ဗန်ကား ထဲသို့ ဝင်စေပြီး ဟော်တယ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့ကြရသည်။

ထိုကားဖြင့် ဟော်တယ်အပြင်ရောက်ပြီးသည်နှင့် သူတို့ကို မျက်နှာပေါ်တင် အဝတ်အိပ်စွတ်ကာ မျက်စေ့ပိတ်ထားစေသည်။ တနေရာအရောက်တွင် ခေါင်းပေါ်မှ အစွပ်ကို ပြန်ချွတ်ပေးကာ ဟော်တယ်လေးတခုသို့ ဝင်စေသည်။ ထိုဟော်တယ် အခန်းတခု အတွင်းသို့ သူတို့ကို ဝင်စေပြီး အဝတ်အစား အသစ်တစုံစီ ထုတ်ပေးသည်။ အတွင်းခံမှ အစ လက်ဝတ်ရတနာတို့ကို ပါ ချွတ်ပြီး သူတို့ ပေးထားသော သေတ္တာတလုံးထဲသို့ ထည့်စေသည်။ သီဟရဲကျော်မှာ အခန်းထဲမှာ လဲပြီး မာလာရဲကျော်က ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်လဲလေသည်။ သူတို့ကို ဒီတက်တာ ဖြင့်လည်း ရှာမည်ဖြစ်သဖြင့် ထရက်ကင်ဒီဗိုက်စ် များပါပါက ထားပြစ်ခဲ့ဖို့ ကြို ပြောထားသဖြင့် မာလာရဲကျော်၏ နောက်ဆုံး ဒီဗိုက်စ် ဖြစ်သော နားကပ်လေးကို ပါ ချွတ်ထားခဲ့ရလေသည်။ 

ထိုနားကပ်မှာ သူတို့ ဘယ်နေရာရောက်နေသည်ကို ပြဖို့ နောက်ဆုံးလက်နက်ဖြစ်လေရာခုတော့ဖြင့် သူတို့ ဘယ်ရောက်နေပြီကို သိဖို့ မလွယ်တော့ခြေ။ နောက်တော့ ထိုဟော်တယ်မှ ကားလေးတစီးဖြင့် ထွက်လာပြီး ထုံးစံအတိုင်း မျက်နှာကို အဝတ်မဲ ဖြင့် စွပ်ထားစေလေသည်။ နောက်တော့ တနေရာတွင် ရပ်ပြီး ဆင်းလိုက်ရာ မိုးလင်းနေပြီမို့လေယာဉ်ကွင်းအသေးလေးတခု ရောက်နေကြောင်းသိလိုက်ရလေသည်။ နောက်တော့ ထိုလေယာဉ်ကွင်းမှ ရဟတ်ယာဉ်လေးဖြင့် ခရီးဆက်ကြရာ ထုံးစံအတိုင်း ခေါင်းစွပ်ဝတ်ခဲ့ရလေသည်။ 

နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ နှစ်ယောက် ဘယ်နေရာမှန်း ခန့်မှန်းမရနိုင်သော ပရိုက်ဗိတ်ကျွန်းလေး တကျွန်းပေါ်သို့ ရောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ ထိုကျွန်းလေး ပေါ်မှာပင် အိမ်ကြီးတလုံး ထင်းထင်းကြီး ရှိနေလေသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်ကို ထိုအိမ်ကြီး ၏ အပေါ်ထပ်အခန်းတခန်းသို့ လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးပြီး အနားယူကြဖို့ ပြောလေသည်။ အပင်ညာ က ဒီနေ့ သို့မဟုတ် မနက်ဖြန်ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု ပြောကြားလေသည်။ စားစရာ သောက်စရာများကို ကြိုက်သလို အချိန်မရွေး မှာစားသောက်နိုင်ကြောင်း ပြောကြားရင်း သူတို့ကို ဒီတိုင်းထားခဲ့လေသည်။ 

အခန်းကြီးမှာ ကျယ်ပြန့်ခန်းနားလှပြီး အိပ်ယာကြီးမှာ လည်း အသည်းပုံစံ ရေမွေ့ယာကြီး ဖြစ်လေသည်။ အခန်းမှာ ဝရံတာသို့ ထွက်သည့် ကျယ်ဝန်းလှသည့် တံခါးမကြီး ရှိလေသည်။ ဝရံတာမှ ထွက်ကြည့်လိုက်လျှင် ကမ်းခြေသဲသောင်ပြင် နှင့် အဆုံးအစ မရှိ ကျယ်ပြောလှသည့် ပင်လယ်ပြင်ရေပြာပြာ များကို တွေ့နေရလေသည်။ 

သီဟရဲကျော်မှာ အသည်းပုံစံရေမွေ့ယာကြီး နှင့် အခန်းအနေအထား၊ ဗျူး တို့ကို ကြည့်လိုက်သည်နှင့် ဟန်းနီးမွန်း ဆွိကဲ့ သို့ ပြင်ဆင်ထားသည်ကို သဘောပေါက်မိပြီး ဒီလို ကုတင်ရေမွှေယာကြီးပေါ်မှာ စော်ကို ဆွဲလိုက်ရရင်တော့ဟူသော အတွေးဖြင့် ပင်လီးတောင်တက်လာရသည်။ သို့သော် အတူအိပ်ရမည့်သူက သူ့သမီး အရင်း ဖြစ်နေသဖြင့် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ကာ ဒီစီမံကိန်း မြန်မြန်ပြီးပါစေဟုစိတ်ထဲကြိတ် ကာ ဆုတောင်းမိလေသည်။ 

မာလာရဲကျော်က အခန်းထဲ အသင့်ထားထားပေးသည့် ဘီကီနီ တစုံကို ယူကာ ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး ကမ်းခြေသုံး အမွှေးပွသဘက်ကြီးကို ပတ်ကာ ရေချိုးခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး၊ 

"ကိုကြီး ဘိရှ်ကို သွားမယ်လေ အခန်းထဲမှာ ဘာလုပ်နေမှာလဲ ပျင်းစာကြီး"

အခန်းထဲ မှာ လည်း သေခြာပေါက် မိုက်ခရိုဖုံး တို့ ကင်မရာတို့ ရှိမည်ဆိုတာ သေခြာသဖြင့် ခပ်တည်တည်ပင် သရုပ်ဆောင်နေကြရသည်။ မာလာအကြံအစည်မှာ မဆိုး၊ အခန်းထဲ နေမည့်အစား သူတို့ ကိုယ့်ကို ဘယ်လောက်အထိ ပေးသွားမည်၊ ဆိုတာကိုလည်း စမ်းရင်း၊ သူတို့ လုံခြုံရေးကို ဘယ်လို လုပ်ထားသည်ကို လည်း စနဲနာရင်း၊ သောင်ပြင်မှာ ကိုယ့်အချင်းချင်း စကားလည်း တီးတိုးပြော တိုင်ပင်နိုင်သည်မို့ သီဟရဲကျော်လည်း သဘောတူလိုက်ကာ ကမ်းခြေဆင်းဘောင်းဘီထရန့် တထည်ထုတ်ဝတ်ကာ မာလာ့နောက်မှ ဆင်းလိုက်လာခဲ့တော့သည်။

အိမ်အောက်ထပ် အပြင်တွင် ဝရံတာကဲ့သို့ ပတ်လည်လျှောက်လမ်းရှိလေသည်။ အိမ်ရှေ့မျက်နှာစာ မှ သူတို့ နှစ်ယောက် ဆင်းလာကြတော့ အရှေ့ဖက် ဒေါင့်တွင် အမ်ဆစ်စတင်း တလက်လွယ်လျှက် လည်ပင်းတွင် အဝေးကြည့်မှန်ပြောင်းလွယ်ထားသော အစောင့်တဦးအားတွေ့ရလေသည်။ သူ့ပုခုံးတွင်လည်း ဝေါ့ကီတော့ကီ ချိတ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်ထွက်လာသည်ကို လှမ်းသာ ကြည့်သည် ဘာမှ တော့ မပြော။ 

သူတို့ နှစ်ယောက် ကမ်းခြေရောက်တော့ စားပွဲတချို့ နှင့် ကမ်းခြေသုံး ပက်လက်ကုလားထိုင် လောင့်ချ်များ လေးငါးဆယ်လုံး ချထားပြီး လူတယောက်မှ မတွေ့ရခြေ။ ထို့ကြောင့် သီဟရဲကျော်က ကုလားထိုင်တလုံးတွင် သူယူလာသော မျက်နှာသုတ်ပုဝါကြီးကို ခင်းလိုက်ရင်း ပက်လက်လှဲလိုက်သည်။ အိမ်ကြီး မှာ ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် ထီးထီးကြီး မြင်နေရသည်။ ဒီကျွန်းပေါ်တွင် ထိုအိမ်တလုံးထည်းသာ ရှိပုံရလေသည်။ မာလာရဲကျော်က တော့ သူမ သဘက်ကို သီဟရဲကျော် ဘေးက လောင့်ချ်တခုပေါ် ပြစ်တင်လိုက်ပြီး ရေစပ်သို့ ဆင်းသွားလေသည်။ 

သီဟရဲကျော်မှာ ရေစပ်ဆင်းသွားသော မာလာရဲကျော် နောက်ဖက်မှ အမှတ်မထင်လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ ဖြူဖွေးဝင်းမွတ်နေသော အသားအရည်၊ ဖြောင့်စင်းလုံးဝန်းသည့် ပေါင်တန်တွေ ကားစွင့်လုံးတစ်နေသည့် တင်ပါးဝိုင်းစက်စက် က သေးကျင်သော ခါးလေးအောက်မှ ကော့နေသည်။ပါးစပ်မှ ကိုယ့်ကိုကိုယ်ကျိန်ဆဲ လိုက်မိပြီး မျက်စေ့ကို တဘက်သို့ လွဲလိုက်ရလေသည်။ 

ထိုအခိုက်မှာပင် အိမ်ကြီးဆီမှ အမျိုးသမီးတယောက် သူ့အနားသို့လမ်းလျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့သမီးထက် အရပ်အနည်းငယ်ပုသော်လည်း ဖွံ့ဖြိုးသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် ရှိလေသည်။ သူ့သမီးမှာ အရပ်ရှည်ပြီး သွယ်သွယ်လျှလျှ ဖြင့် တေလာဆွစ် တို့ ကိုယ်လုံးမျိုး ဖြစ်သည်ဆိုလျှင် ယခု သူ့ဆီ လျှောက်လာသော အမျိုးသမီးမှာ ဂျေးလို ကိုယ်လုံးဟု ပြောရမည်ဖြစ်လေသည်။ 

"ဟဲလို ထောစံ လား ကျမ အမရာပါ"

"အော် အမရာလား တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်ဗျာ"

အင်္ဂလိပ်လို ပီပီသသလေး ပြောလိုက်သော အမရာ ကြောင့် သီဟရဲကျော်လည်း မတ်တတ်ထရပ်ကာ လက်ဆွဲနူတ်ဆက်လိုက်သည်။ အမရာမှာ နေပူစာလှုံထားသဖြင့် ညိုဝင်းမွတ်နေသော အသားအရောင် ဖြစ်နေသည်။ ချောမွတ်နေသော အသားအရည်အပြင် ပြည့်ဖြိုးသော ကိုယ်ခန္ဓာက ဆက်ဆီ ကျလှသဖြင့် သီဟရဲကျော် လီးကြီးမှာ သွေးပူလာရသည်။ သူမ နို့တွေမှာ မကြီးလွန်း မသေးလွန်းသဖြင့် ဘီကီနီခပ်သေးသေး အောက်မှာ ကြည့်လို့ ကောင်းလှသည်။ နူတ်ခမ်းထူထူ ကြီးတွေက ခပ်တွန့်တွန့် ထော်ထော်လေး မို့ စုပ်နမ်းချင်စိတ်ပေါက်လာရသည်။ ဆံပင် မှာ ကျောလည်လောက်ထိ အရှည်ကို ဖားယားချထားသည်။ အမရာက သီဟရဲကျော် သူမကို ငမ်းနေသော မျက်လုံးများကို မြင်နေရသဖြင့် ကျေကျေနပ်နပ် ပြုံး လိုက်ရင်း ပင်လယ်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်ကာ၊

"ဟို ရေထဲက ကောင်မလေး က ထော်စံ စော်လေးလား "

ဟု မေးလိုက်သည်။ သီဟရဲကျော်က၊ 

"ဟုတ်တယ်၊ သူ့နာမည်က နန်းစုဝေ တဲ့၊ စုလို့ ခေါ်လို့ ရပါတယ်"

"အိုကေလေ ကျမ သူ့ကို သွားမိတ်ဆက်လိုက်အုန်းမယ်"

ဟု ပြောကာ ထွက်သွားလေသည်။ သီဟရဲကျော်က အမရာ ၏ ကားစွံ့ လုံးတစ်နေသော အိုးကြီးကို အနောက်မှ လိုက်ကြည့်ရင်း လီးတောင်လာပါသည်။ အာ မဖြစ်သေးပါဘူးဟု တွေးရင်းက လောင့်ချ်မှာ ပြန်လှဲလိုက်ရင်း မျက်နှာသုတ်ပုဝါကို သူ့ ဘိုက်ပေါ် အသာတင်ပြီး လီးတောင်တာ လူမမြင်အောင် ဖုံးလိုက်ရသည်။ စိတ်ထဲမှာတော့ အမရာတော့ ရောက်နေပြီ အပင်ညာတယောက်က ရော ဘယ်မှာလဲဟု တွေးနေမိသည်။ 

ယခု အခါတွင် သူတို့ နှစ်ယောက် ဘယ်ရောက်နေသည်ဆိုတာ မြန်မာထောက်လှမ်းရေးရော၊ ထိုင်းထောက်လှမ်းရေးပါ အဆက်အသွယ်ပြတ်နေပြီမို့ သူတို့ အသတ်ခံရလည်း မည်သူမှ သိလိုက်မည်မဟုတ်။ သူတို့ အလောင်းကို တောင် ဘယ်မှာ သွားရှာရမည်မှန်းသိတော့မည်မဟုတ်ခြေ။ အလွန်အန္တရယ်များသည့် အခြေအနေဆိုတာကို သူ့အတွေ့အကြုံ အရ သူသိနေသည်။ သူအတွက်တော့ သူစိတ်မပူခြေ၊ သမီးလေး ၏ ပထမဆုံး အင်တာနေရှင်နယ် အတွေ့အကြုံမို့ သူ စိုးရိမ်နေမိလေသည်။ 

ပင်လယ်ပြင်ထဲကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ အမရာ နှင့် မာလာ တို့ နှစ်ယောက် ရေထဲတွင် စကားများ ပြောဆိုနေပြီး တက်လာသော လှိုင်းလုံး များပေါ် တက်တက်ခုန်ကာ စီးနေကြသည်ကို တွေ့နေရသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူကအနားသို့ အမ်ဆစ်စတင်း ကိုင်ထားသော အစောင့်တယောက် လမ်းလျှောက်လာတာတွေကလိုက်ရသည်။ သူ့ရင်ထဲ ထိတ်ကနဲ ဖြစ်သွားသည်၊ သို့သော်လည်း ဟန်ကိုယ့်ဖို့ ဆိုသလို ခပ်တည်တည်ဖြင့် စူးစမ်းသလို ကြည့်နေလိုက်သည်။

"ကျနော်တို့ ဆရာက ခင်ဗျားကို သူ့ဆီ လာခဲ့ပါတဲ့ ခေါ်ခိုင်းလိုက်တယ်"

"မင်းဆရာက ဘယ်မှာလဲ"

"ဟိုနားက ရေပူအိုင်လေးမှာပါ"

ထို အစောင့် ထိုးပြသည့် နေရာလေးမှာ သစ်ပင်အုပ်အုပ်ကလေး နှင့် ကျောက်တောင်တွေ ကြားမှာ ဖြစ်သည်။ သူတို့ နေရာမှ ဆိုရင်တော့ ဘာမှ သေခြာ မမြင်ရခြေ။ သူက လှဲနေရာမှ ထလိုက်ကာ အစောင့် ဦးဆောင် လျှောက်သွားသည့် နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့လိုက်သည်။ စိတ်ကို ငြိမ်အောင်ထားလိုက်သဖြင့် ခုနက တောင်နေသော လီးမှာ ချက်ချင်း ပျော့သွားခဲ့ရသည်။ ဒီကောင် ဘာနဲ့ ဒီကျွန်းကို လာသလဲ မသိဘူးဟု တွေးနေမိသည်။ ရဟတ်ယဉ်သံလည်း မကြားမိဘူး၊ နဂိုထဲက ရှိနေတာလား၊ အင်း အာ့တာတွေ အရေးမကြီးပါဘူး လာရင်းကိစ္စကို ပဲ အဆင်ပြေအောင်လုပ်ရမည်ဟု တွေးရင်း လျှောက်လာခဲ့သည်။ 

..........................................................................................................................................

အခန်း ( ၄ )

မြက်ခင်းပြင်ကြား မှာ ကျောက်ပြားအဝိုင်းလေး တွေ စီထားတဲ့ လမ်းအတိုင်း လျှောက်လို့ လာခေါ်တဲ့ အစောင့်နောက်ကို လိုက်ရင်း ကမ်းစပ်ကို နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်တော့ အမရာ နဲ့ မာလာ တို့ကို သေးသေးလေးပဲ မြင်ရတော့တယ်၊ နောက်တော့ ကျောက်ဆောင်တွေ သစ်ပင်၊ချုံပုတ်တွေ ကွေ့ပတ်ပြီးတော့ ရေကျသံလေးတွေ ကြားနေရပြီ။ နောက်တော့ ရေကန်သေးသေးလေး ဘွားကနဲ ပေါ်လာတယ်။ 

သဘာဝ ကန်ကလေး ရေက ကြည်နေတယ်။ တနေရာမှာ ရေပိုက်လေးတခုက ရေတွေက ကန်ထဲကို ရေတွေ ကျနေတယ်။ အဲဒီ ရေကန်လေးရဲ့ တဖက်မှာတော့ စမ်းချောင်းသေးသေးလေး လို ရေတွေ စီးကျနေတယ်။ ရေက အငွေ့တွေ ထွက်နေလို့ ရေပူမှန်းသိလိုက်ရတယ်။ အဲဒီရေကန်ထဲ မှာ ထိုင်နေတဲ့လူတယောက် တွေ့လိုက်ရတယ်။ အသားညိုညို ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်တောင့်တောင့်နဲ့ ရင်ဘတ်မှာ အမွှေးအမြှင်တွေထူထူထဲထဲ နဲ့ လက်တဖက်က ဖန်ခွက်တလုံး နဲ့ နောက်တဖက်က ဆေးပြင်းလိပ်ကိုင်ထားတယ်။

"ဟေး ထောစံလား လာဗျာ သဘာဝ ရေပူလေး စိမ်ရအောင်"

နာမည်ကြီး အပင်ညာပါလား၊ တကယ်တော့ သူတို့ အနေနှင့် အပင်ညာ မှာ ကြားခံ အဆက်အသွယ်မှန်း ရိပ်မိပေမဲ့ ဘယ်လို အထောက်အထားနဲ့မှ ဆွဲလို့ မရခြေ။ အဓိက က သူ့ဆီ မှ အဆက်အသွယ်များကို သိရဖို့ ဖြစ်လေသည်။ သီဟရဲကျော် ရင်နည်းနည်းခုန်မိသည်။ 

"ဟိုင်း အပင်ညာ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်ဗျာ"

သီဟရဲကျော်က အပေါ်က တီရှပ်ကို ဆွဲချွတ်လိုက်ပြီး ဆွင်းထရန့် ဖြင့် ရေထဲ ဆင်းမလို့ ဟန်ပြင်လိုက်တော့၊

"ဟိုးဟိုး... အဝတ်အစား တွေ အကုန်ချွတ်ခဲ့လေဗျာ ဒီဟာက သဘာဝ ဓါတ်အပြည့်နဲ့ ရေဗျ နှမြောစရာကြီးဖြစ်သွားမယ် ဟဲဟဲ"

သီဟရဲကျော် ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ သူ့ဘောင်းဘီကို ချွတ်ချလိုက်ရပြီး ဂွေးတန်းလန်း ဖင်ပြောင်ဖြင့် ရေထဲ ဆင်းခဲ့ရသည်။ ရေကန်လေး မှာ အကျယ်ကြီးမဟုတ် တယောက် နှင့် တယောက် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်ပြီး ခြေထောက်ဆန့်လိုက်လျှင် တယောက်နှင့် တယောက် ထိနိုင်သော အကွာအဝေးလောက်သာရှိသည်။ 

"ဒီရေပူစမ်းက ရိုးရိုး ရေပူစမ်းမဟုတ်ဘူးဗျ၊ ဟဲဟဲ၊ သဘာဝ အားတိုးဆေးလို့တောင်ပြောလို့ ရတယ်၊ စိမ်လိုက်ရင် အသက်၈ဝ အဖိုးကြီးတွေတောင် အသက် ၄ဝ လောက်ပြန်ငယ်သွားတယ်လို့ ထင်ရလောက်အောင်ကို အားတက်လာတာဗျ၊ ဟဲဟဲ အဲဒါကြောင့် လူသူ မသိခင်ကတည်းက ဒီကျွန်းတကျွန်းလုံးကို ရအောင် ဝယ်ထားလိုက်ပြီး အပိုင်သိမ်းထားလိုက်တာလေ၊ အထူးဧည့်သည်တော်လောက်ပဲ ဖိတ်ပြီး လက်ခံတယ်။ လူသိပ်မသိစေချင်လို့၊ သဘာဝ အတိုင်းဆို အရမ်းပူလို့ ဟို ရေအေးစမ်းချောင်းဘက်က ရေအေးကို ပိုက်နဲ့ သွယ်ပြီး လိုသလို အနည်းအများထည့်ပေးပြီး အပူကို ထိန်းထားလိုက်တာ"

အပိုင်း ( ၂ ) ဆက်ရန် >>>>

"ဒီရေပူစမ်းက ရိုးရိုး ရေပူစမ်းမဟုတ်ဘူးဗျ၊ ဟဲဟဲ၊ သဘာဝ အားတိုးဆေးလို့တောင်ပြောလို့ ရတယ်၊ စိမ်လိုက်ရင် အသက်၈ဝ အဖိုးကြီးတွေတောင် အသက် ၄ဝ လောက်ပြန်ငယ်သွားတယ်လို့ ထင်ရလောက်အောင်ကို အားတက်လာတာဗျ၊ ဟဲဟဲ အဲဒါကြောင့် လူသူ မသိခင်ကတည်းက ဒီကျွန်းတကျွန်းလုံးကို ရအောင် ဝယ်ထားလိုက်ပြီး အပိုင်သိမ်းထားလိုက်တာလေ၊ အထူးဧည့်သည်တော်လောက်ပဲ ဖိတ်ပြီး လက်ခံတယ်။ လူသိပ်မသိစေချင်လို့၊ သဘာဝ အတိုင်းဆို အရမ်းပူလို့ ဟို ရေအေးစမ်းချောင်းဘက်က ရေအေးကို ပိုက်နဲ့ သွယ်ပြီး လိုသလို အနည်းအများထည့်ပေးပြီး အပူကို ထိန်းထားလိုက်တာ"

အပင်ညာ မွန်းလည်း မွန်းလောက်သည်။ စိတ်တွေ ပူ၊ လူက နုံးသလို ဖြစ်နေသော သီဟရဲကျော်တယောက် ရေထဲ ပုခုံးထိမြုတ်စိမ်လိုက်သည်နှင့် လူက လန်းတက်လာခဲ့ရသည်။ အပင်ညာ မှာ သူ့ထက်လေးငါးနှစ်မက ငယ်မည် ဆိုသည်ကို ခန့်မှန်းကြည့်မိသည်။ ခုန တွေ့လိုက်ရသည့် အမရာ နှင့် မျက်နှာပေါက် အတော်ဆင် လေရာ အပြင်မှာ ထွက်နေသည့်သတင်းစကားများ မှာအမှန်အကန်ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သီဟရဲကျော် မှတ်ချက်ချမိလေသည်။ 

အပင်ညာက သီဟရဲကျော်ကို လိုက်ပို့သော အမ်ဆစ်စတင်း နှင့်အစောင့်ကို ယိုးဒယားလို လှမ်းပြောလိုက်ရာ အစောင့် က လာရာလမ်းသို့ ပြန်ထွက်သွားလေသည်။ အပင်ညာက သူ့ဘေး ကန်ဘောင်တွင် တင်ထားသော အရက်ခွက်တခု တွင် ရေခဲ ထည့်လိုက်ပြီး ဘေးနား အရက်ပုလင်းထဲမှ အရက်ကို လက်နှစ်လုံးခန့်ထည့်ကာ သီဟကို လှမ်းကြည့်ရင်း ၊ 

"ဆော်ဒါထည့်ဦးမလား"

ဟု မေးလိုက်သည်။ သီဟ က ခေါင်းယမ်းပြရင်း ကမ်းပေးလာသော အရက်ခွက်ကိုယူကာ၊

"သိုင်းကျူး"

ဟုပြောလိုက်သည်။ အပင်ညာက ခေါင်းတချက်ငြိမ့်ပြရင်း သူ့ဖန်ခွက်ကို မြှောက်ကာ 

"ချီးယား"

ဟု ဆိုလိုက်သဖြင့် သီဟလည်း သူ့ဖန်ခွက်ဖြင့် လှမ်းထိလိုက်ကာ ချီးယားစ်ဟု ပြောလိုက်ကာ အရက်ကို အသာစုပ်သောက်လိုက်လေသည်။ အရက်အရသာမှာ ဖိန်းတိန်းရှိန်းတိန်း ပေမဲ့ အဝင်က အတော်ပင် ချောမွတ်လှလေသည်။ သူ့လျှာ အရသာ အရ ဂျော်နီဝါကား ဘလူးလေဘယ်မှန်း ချက်ချင်းသိလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ပုလင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ဘူးသီးခြောက်လို အဖုအထစ်နှင့် ဖန်ပုလင်းတခု ဖြစ်ပြီး အထဲတွက် ဆေးမြစ်တွေလိုလို စိမ်ထားသည်ကိုလည်းတွေ့လိုက်ရသည်။

"ဘလူးလေဘယ်နဲ့တူသလိုပဲ အရသာက ဘာတွေ စပ်ထားတာလဲဗျ"

ဟု လှမ်းမေးလိုက်မိသည်။ အပင်ညာ က ဟက်ကနဲ ရီလိုက်ရင်း၊ 

"ခင်ဗျား အရက်သမားပီသပါပေတယ်ဗျာ၊ တကယ်က ဂျော်နီဝါကား ဘလူးလေဘယ်ပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ယောက်ျား အားကောင်းစေတဲ့ သဘာဝဆေးမြစ်တွေနဲ့ စိမ်ထားတာဗျ "

ထိုသို့ ဖြင့် ဟိုအကြောင်းဒီအကြောင်း အရက်အကြောင်း ဘာညာပြောဆိုရင်း အရက် နောက်နှစ်ခွက် အကုန်သုံးခွက် မြောက်တွင် မိန်းခလေး နှစ်ယောက်ရီမော စကားပြောသံနှင့် အတူ သူတို့ ရေကန်နားသို့ အမရာ နှင့် မာလာတို့ နှစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့ကြသည်။ ဒီတခါတော့ အစောင့် မပါတော့ခြေ၊ အမရာက နေရာသိနေသူမို့ မာလာ့ကို ခေါ်လာခဲ့ပုံရသည်။ အမရာ ကပဲ မာလာ့ကို အပင်ညာ နှင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်ပြီး သူမ တို့ နှစ်ယောက်အတွက် ဝိုင်အဖြူ နှစ်ခွက်ကို ငှဲ့လိုက်လေသည်။ ထို ဝိုင်အဖြူပုလင်းမှာလည်း ဆေးမြစ်များ စိမ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ 

သီဟမှာ သူ့သမီး ရေကန်နား ကပ်လာကတည်းက မိမိ ရေထဲ ကိုယ်လုံးတီးဖြစ်နေသည်ကို သတိရပြီး စိတ်ထဲ တမျိုး ဖြစ်နေသော်လည်း အခု မှတော့ ဟန်ပျက်၍ မဖြစ်တော့ပြီ။ ခပ်တည်တည်ဖြင့် ပင် အမျိုးသမီး နှစ်ယောက် ရေကန်ဘေးမှာ ဝိုင်ခွက်ကလေးတွေ ကိုင်ကာ စုပ်မြည်းနေကြသည်ကို ကြည့်နေမိသည်။ ခနနေတော့ အမရာက၊

"ကဲ သဘာဝရေပူကန်ထဲ ဆင်းရအောင်"

ဟု မာလာ့ကို လှမ်းပြောရင်း သူမ ကိုယ်ပေါ်ပတ်လာသည့် သဘက်ကြီးကို ဖြည်ချလိုက်ပြီး ဘီကီနီ ကို ချွတ်လိုက်သည်။ ပထမ အပေါ်ပိုင်းကို ချွတ်လိုက်ရာ လက်သန်းလုံးလေးလောက် တုတ်သော နို့သီးခေါင်းညိုညို လေးတွေ နှင့် ကျပ်ပြားဝိုင်းခန့် နို့ခံ ညိုညိုလေးတွေမှာ ဖွံ့ထွားလှသည့် ရင်သား အစုံ ရှေ့ထိပ်ကလေး တွေမှာ ထင်ရှားနေလေသည်။ သူမ နို့မှာ အရမ်းအကြီးကြီးမဟုတ်သော်လည်း ဘူသီး အညှာပိုင်းပုံစံလို ရှည်ရှည်မြောမြော ဖြစ်လေသည်။ ဘိုက်သား မှာတော့ အဆီပြင်ကလေး မဆိုသလောက် လက်တလုံးလောက် အရစ်ကလေး တခု ရှိလေသည်။ တကယ်တော့ သူမ ဘီကီနီ အောက်ပိုင်းအစကို ချွတ်ရန် ကုန်းလိုက်ချိန်မှာ ထွက်လာသဖြင့်သာ မြင်ရခြင်းဖြစ်လေသည်။ 

အမရာ သူမ ဘီကီနီ အောက်ပိုင်းကို ချွတ်ချလိုက်တော့ စောက်မွှေးလေးကို ဆီးခုံမှ စောက်ဖုတ်နူတ်ခမ်းသား အပေါ်ပိုင်းအထိ လက်နှစ်လုံး လောက် ပါးပါးလေး ထားထားပြီး ကျန်နေရာများကို အပြောင်ရိပ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အမရာက သီဟရဲကျော်တို့ မျက်လုံး သုံးစုံ စလုံး သူမကို  ပြူးကြည့်နေသည်ကို သတိထားမိကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူမ စောက်ဖုတ်နူတ်ခမ်းသား ညိုညို တွန့်တွန့်လေး မှာ စောက်ဖုတ်ဖေါင်းဖေါင်း ထူထူကြီး အကွဲကြားထဲမှာ တွေ့နေရလေသည်။ သူမ ရေကန် အစပ်နားတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ရေကန်ထဲ ဆင်းဖို့ ပေါင်နှစ်လုံးကို ဖြဲလိုက်တော့ သီဟ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ဖြစ်နေသည့်အတွက် အတွင်းသား နီတာရဲတို့ကို တောင် မြင်လိုက်ရသည်။ သီဟ လီးကြီးက ရေအောက်မှာ မာနေလေပြီ။ အမရာက ရေကန်ထဲ ဆင်းပြီး အပြင်ညာ့ ပေါင်ပေါ်ကို အပြင်ညာ နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ခွထိုင်လိုက်ပြီး အပြင်ညာ ပါးစပ်ကို ငုံ့ကာ ကစ်စ်ပေးလိုက်သည်။ 

အပြင်ညာက လည်း ပြန် ကစ်စ်ပေးလိုက်ပြီး သူ့လက်တွေက အမရာ့ ဖင်လုံးတွေကို ဆုပ်ညှစ်ကာနှယ်လိုက် သည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်ကို ကြည့်နေကြသည့် သီဟ နှင့် မာလာ တို့ကို အမရာ က ခေါင်းလှည့် ကာ သူမ ဆံပင်ဖားရားကို ပုခုံးနောက်တဖက် ရောက်သွားအောင် လုပ်လိုက်ပြီး လည်ပြန်ကြည့်လိုက် သည်။ အပြင်ညာ က ထို အချိန်မှာပင် အမရာ့ နို့တွေကို ကုံးစို့လေသည်။ အမရာက အီးကနဲ့ ငြီးတွားလိုက်ရင်း၊

"အို့ ...ကိုကို ကလည်း တအားပဲ၊ ဟိုမှာ စု ကို ခေါ်ပါအုံး တယောက်ထဲ သူ့မှာ ၊ လာခဲ့စု ညီမလေး ဒီရေက တအားကောင်းတာ.. အို့ ကိုကို ပြောလေကဲလေပါလား"

မာလာက သူမ ကိုယ်မှာ ပတ်ထားသော သဘက်ကို ခွာချလိုက်သည်၊ ပြီးတော့ ရေထဲ ဆင်းဖို့ ခြေဖြား နှင့် ရေကို စမ်းတို့ကြည့်လိုက်တော့၊ အပြင်ညာက ၊

"ဟိတ် ကောင်မလေး ဒီရေကန်ထဲကို အဝတ်အစား နဲ့ မဆင်းရဘူး၊ တိုက်ရိုက် အသားနဲ့ ထိမှ ဒီရေက အကျိုးရှိတာ"

ဟု လှမ်းတားလိုက်သည်။ ခုန က ဝိုင်အရှိန်လေး ဖြင့် ပန်းနုရောင်သန်းနေသော မာလာ့ မျက်နှာကလေး မှာ ပိုရဲ သွားပြီး သီဟ မျက်နှာကို မေးခွန်းထုတ်သော အကြည့်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သီဟ အတွက်လည်း ရွေးစရာ လမ်းမရှိတော့၊ မာလာတော့ သူ့ကို အသေမုန်းတော့မည်၊ သို့သော်လည်း သူမ အနေနှင့် စစ်ဆင်ရေး အတွင်း အေးဂျင့် တယောက် အနေဖြင့် အသက်ကို ပင် စတေးရမည့် အချိန်အနေ ထိ စိတ်ကို ထားရမည်ဖြစ်ရာ ထိုကိစ္စ မှာ အသက်နှင့် ယှဉ်လျှင်တော့ ဘာမှ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ပါလား။ ထို့ကြောင့် သီဟက၊

"ကဲ စု လေး ချွတ်လိုက်လေ ရေထဲ မြန်မြန်လာလိုက် ရေက တအားနွေးပြီး အရမ်း ဖီးကောင်းတာ"

ဟု ပြောလိုက်သည်။ အဓိက ပြောချင်သည်မှာ မြန်မြန်ချွတ် ရေထဲ မြန်မြန်ခုန်ချလိုက်လျှင်၊ မည်သူမှ ကိုယ့်ကို အသေးစိတ်မမြင်ရဘူးဟု ဆိုလိုရင်း ဖြစ်လေသည်။ မာလာရဲကျော် ကသူမ လက်ကို နောက်ပြန်ပြီး ကျောမှ ဘီကီနိ ဂျိတ်ကို ဖြုတ်လိုက်သည်။ ရေပူကန်ထဲမှ မျက်လုံး သုံးစုံ စလုံးက သူမ ဘီကီနီလေးကို ကြည့်နေကြ သည်။ မာလာက သူမ ဘီကီနီကို ဂျိတ်ဖြုတ်ပြီးဘေးက ကုလားထိုင်တလုံးပေါ်သို့ ပြစ်တင်လိုက်သည်။ အပြင်ညာ့ ပါးစပ်မှ ဝါးကနဲ ဖြစ်သွားသည်။ 

မာလာရဲကျော် ရင်သား အစုံမှာ အမရာကဲ့သို့ မထွားသော်လည်း ပြားကပ်နေတာမဟုတ်၊ ပေါက်စီ လုံးခပ်ကြီးကြီးလေး လို လုံးမွတ်နေပြီး ဖြူဖွေးသော အသားအရည်ကြောင့် အကြောစိမ်းလေး တွေကို ရင်သား ဘေးမှာ မြင်နေရသည်။ နို့သီးခေါင်းလေး တွေက လည်း ခဲတံသေးသေးလေး ၏ ခဲဖျက်လောက်သာ လုံးပတ်ရှိပြီး ခေါင်းလေးတွေမှာ အပြင်သို့ ပင် မထွက်ချင် ဖုတုတု လေးသာ ဖြစ်နေသည်။ နို့သီးခေါင်းအောက်မှ အေရီရိုးလားခေါ် နို့ခံလေးမှာ လည်း အမရာ့လို ကျပ်ပြားဝိုင်းလောက်မကြီး မတ်စေ့သာသာလောက်သာ ရှိသည်။ အမရာ့လိုလည်း ညိုတိုတို မဟုတ်၊ ပန်းနုရောင် ရင့်ရင့်လေး ဖြစ်နေသည်။ မာလာ့ ဘိုက်သား လေးမှာလည်း လုံးဝ အဆီပြင်မရှိ ချပ်ယပ်နေသည်။ 

သူမ ဘီကီနီ အောက်ပိုင်းကို ချွတ်ဖို့ ကုန်းလိုက်တော့ နို့လေး များမှာ အမရာတုန်းကလို လှုပ်ယမ်းမနေပဲ တင်းတင်းလေး ပင် ရှိနေသည်။ အပြင်ညာ မှာ မာလာ့ကို ကြည့်လိုက် သီဟ ကို ကြည့်လိုက်မို့ သီဟ တယောက်မှာ မျက်စေ့ကို လွဲထားချင်သော်လည်း ဟန်မပျက် စိတ်ဝင်စားသလို ပုံစံဖြင့် ကြည့်နေရလေသည်။ မာလာ့ ဘီကီနီ အောက်ပိုင်း ကျွတ်သွားတော့ မာလာ့ အဖုတ်လေးမှာ ဖေါင်းမို့ ပြီး ပြောင်ရှင်းကာ ပေါ်လာလေသည်။ သီဟ တယောက် အခု မှ မာလာ လည်း သူမ အမေ လို စောက်ဖုတ်မွှေးကို ပြောင်အောင် ဝက်စ် လုပ်ထားသည်ဆိုတာ သိလိုက်ရသည်။ 

မာလာမှာ အသက် ၂၅နှစ်လောက် ရှိပြီ ဖြစ်သော်လည်း တကိုယ်လုံး အတွင်းပစ္စည်းများမှာ နုဖတ်လို့ အပျိုလေး တယောက်လို မည်သူမှ မထိ မကိုင်ရသေးသည့် ပန်းနုဖတ်လေး လို ဖြစ်နေသဖြင့် အခုမှ အပျို ပေါက်စ ကောင်မလေး တယောက် နှင့် တူနေလေသည်။ မာလာ့ တကိုယ်လုံး ကို စားတော့ ဝါးတော့ မတတ် စူးစူးဝါးဝါး ကြည့်နေကြသော၊ အပြင်ညာ နှင့် အမရာ တို့ နှစ်ယောက်ကို သီဟ တယောက် လည်ပင်းညှစ်သတ်ချင်စိတ်ပေါ်နေရလေသည်။ သို့သော်လည်း သူ့အခြေအနေမှာ က ကိုယ်ကိုယ်တိုင်တောင် ကမ္ဘာပေါ်က ဘယ်နေရာ ရောက်နေမှန်းမသိရ၊ သူတို့ ၏ အစောင့် များမှာလည်း ဘယ်နှစ်ယောက် ရှိမည်မှန်းလည်းမသိရ၊ နောက်ဆုံး ကိုယ်အသက်ရှင်ရက် ထွက်သွားပါက သူတို့ကို ချေမှုံးလို့ ရနိုင်သေးသည်။ အသက်ရှင်ဖို့က အရေးကြီးသည်ဟု သဘောထားတာ အေးဂျင့် စိတ်ဓါတ်ကို သွင်းထားလိုက်တော့သည်။ 

မာလာ မှာ ရေကန်ထဲ သို့ ဆင်းလာပြီး သီဟဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ရေထဲ တွင် သီဟ နှင့် ပေါင်ချင်းလာထိလေသည်။ ထိုအချိန်တွင် အမရာ စောက်ဖုတ်ထဲ တွင် အပြင်ညာ့ လီးကြီးဝင်နေလေပြီ။ အမာရာက သူမ ဖင်ကြီးကို ကြွကာ ကြွာကာ ဖြင့် အပြင်ညာ့ လီးကြီးပေါ် ဆောင့်ဆောင့်ထိုင်ချကာ လိုးနေသလို အပြင်ညာက လည်း သူမ နို့တွေကို ကုံးစို့နေလေသည်။

"ကိုကို အားးး အီးးးး ကောင်းလိုက်တာ အီး ကိုကို့ဟာကြီးက ်မာနေလိုက်တာ အိုးးးး"

"အီး ညီမလေး ဟာလေးက လည်း စေးနေတာပဲ ကို အိုး ကောင်းလိုက်တာ ညီမလေးရယ်"

သူတို့ နှစ်ယောက် အခေါ် အဝေါ်ကို နားထောင်လိုက်တာနှင့် သူတို့ မောင်နှမ ဆိုတာ သေခြာနေလေပြီ။ သူတို့ ကြည့်ရသည်မှာလည်း ဖုံးကွယ်ဖို့ ကြိုးစားသည့်ပုံ မရှိပါ။ လူနှစ်ယောက် ကိုယ့်လက်တကမ်းမှာ အားရပါးရလိုးနေကြသည်ကို သမီး နှင့် အတူတူ ဘေးခြင်း ယှဉ်လျှက် ကြည့်နေရသည်ကို ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကျိန်ဆဲ နေမိသည်။ အပြင်ညာက အမရာ့ နို့တွေကို ကုံးစို့နေရင်းက မျက်လုံးတဖက်ဖြင့် သီဟရဲကျော် တို့ စုံတွဲကို လှမ်းကြည့်နေသည်ကို မြင်ရသည်။ 

အမရာက လည်း သူမ လက်တဖက်ဖြင့် လှမ်းကာ မာလာ့လက်ကလေလှမ်းဆုပ်ကိုင်ထားကာ ငြီးငြူနေသည်။ မာလာ ဒီအတိုင်းနေလို့ မဖြစ်တော့ကြောင်းသိသည်၊ ထို့ကြောင့်လည်း သူမ မျက်စေ့ကို အမရာတို့ ဆီမှ မလွဲပဲ သီဟရဲကျော် ပေါင်ပေါ်သို့ ခွထိုင်လိုက်လေသည်။ မာလာမှာ သီဟ ကို ကျောပေးပြီး တက်ထိုင်လိုက်တာမို့ သူမ ဖင်လုံး အိအိလေးက သီဟ လီးကြီးကို လာထိလေသည်။ သီဟ ကြက်သည်းမွှေးညှင်းထသွားရသည်။ အမရာတို့ကို မြင်နေရကတည်းက မာနေသော လီးကြီးမှာ မာလာ့ ဖင်လေးကို ထိလိုက်တော့ သံချောင်းအလားမာလာခဲ့လေပြီ။

....................................................................................................................................

အခန်း ( ၅ )

မာလာကိုယ်တိုင်က လည်း သူမ ရှေ့မှာ ကိုယ်လုံးတီး ဖြင့် ပေါ်တင်ကြီး လိုးနေကြသော မောင်နှမ နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ရင်းက အသွေးအသားတွေ က တဖြင်းဖြင်း ဖြစ်နေရသည်။ စိမ်နေသော ရေပူက ပဲ တကယ် အစွမ်းထက် တာလား သူမ သောက်လိုက်သည့် ဝိုင်မှာ စိမ်ထားသည့် ဆေးမြစ်တွေက ပဲ အစွမ်းထက်တာလား မသိ။ သူမ စိတ်တွေက ကြွနေလေပြီ။ သူမ စောက်ဖုတ်လေး မှ အရည်ကြည်တို့က စိမ့်ကျနေသည်ကို ရေထဲမှာမို့ မည်သူမှ မမြင်ရသည်မှာ တော်တော့သည်ဟု တွေးနေမိသည်။ သူမ ဖင်သား ကျောပြင်တို့ ဖြင့် ထိတွေ့နေရသည့် သူမ ဒက်ဒီ သီဟရဲကျော်၏ တင်းရင်း သည့် ကြွက်သား များက သူမ ကို ရင်ခုံစေသည့် အပြင် တင်ပါးကို ပွတ်တိုက်သွားသည့် လီးကြီးက သူမ အသက်ရှုကို ပင် မှားသွားစေရသည်။ 

သူမလက်တွေကို လှမ်းကိုင်နေသည့် အမရာ့လက်တွေကိုလည်း ရှောင်ရှားချင်၊ သူမ ခြေသလုံးကို ရေထဲမှ ခြေဖျားဖြင့် လှမ်းထိ နေသော အပြင်ညာ ၏ခြေထောက်ကို လည်း ရှောင်ချင်သဖြင့် သူမ ဒက်ဒီ့ ပေါင်ပေါ် ခွထိုင်လိုက်မိသည်။ မာတောင်နေသော လီးကြီးကို ပေါင်တဖက်က ဖိမိသဖြင့် ဒက်ဒီ့ ဆီမှ အာ့ ဟု အသံထွက်လာသဖြင့် နာသွားပြီဟု စိုးရိမ်ကာ ပြန်ထလိုက်မိသည်။ ထိုအချိန်မှာ သူမ ရင်သား အစုံ မှာ ရေထဲမှ ပေါ်ထွက်လာသဖြင့် အပြင်ညာ့ မျက်လုံး အစုံက စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အပြင်ညာက သူမ ရင်သား တွေကို ကြည့်နေရင်းက အမရာ့ နို့တွေကို အငမ်းမရ စုပ်နေတော့ မာလာ ကမန်းကတန်း ရေထဲ ပြန်ထိုင်ချလိုက်ရသည်။ ဒီတခါတော့ သီဟရဲကျော်က သူလီးကြီး မထိခိုက်စေရန် မာလာ့ ခါးလေးကို ကိုင်ထိန်းကာ သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းပြီး သူ့ဒူးများဖြင့် မာလာ့ ပေါင်လုံး နှစ်လုံးကို ကားပေးလိုက်ရသည်။ 

မာလာရဲကျော်မှာ သူမပေါင်လေး နှစ်လုံးကားလျှက် ထိုင်ချလိုက်ရသဖြင့် သီဟ ၏ အလံတိုင်ကဲ့ သို့ ထောင်မတ်နေသော လီးကြီးက သူမ ပေါင်ကြား အဖုတ်အကွဲကြောင်းကို မြှောင်းလိုက်ပွတ်ပြီး တိုက်သလို ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ သူမ ပါးစပ်လေး ဟပြီး ရှီးကနဲ ပင် အသံထွက်သွားရသည်။ သီဟလည်း ထူပူသွားရသည်။ သူက တော့ သူ့လီးကြီးကို ခုနလို မာလာ့ပေါင်လုံးဖြင့် ဖိထိုင်ခံလိုက်ရပါက ကျိုးသွားမည်စိုးသဖြင့် လွတ်မည့်ပေါင်ကြားသို့ ချိန်ပေးလိုက်ခြင်းသာ၊ ခုလို သူ့သမီး စောက်ဖုတ်နူတ်ခမ်းသားအပေါ်အကွဲကြောင်း တလျှောက်လျှောတိုက်သွားမည်ဟု သတိမထားမိပါ။ 

သောက်ထားသော အရက်ရှိန်နှင့် အားတိုးဆေးများကြောင့် သူ့ဆန္ဒတွေက အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေလေပြီ။ သူ့ပေါင်ပေါ်သို့ ဖင်ထိုင်လျှက် ကျနေသော သမီးဖြစ်သူကို တောင် ခနမေ့သွားသည်။ ဆန့်ကျင်ဖက်လိင်အဖြစ်သာ စိတ်ထဲ ခနမွန်သွားသဖြင့် လက်နှစ်ဖက်က အလိုလို မာလာ့ ရင်သား အစုံကို လက်ဖဝါး တဖက်တချက်ဖြင့် အုပ်ကိုင်လိုက်မိသည်။ ရုတ်တရက် သူကိုင်ထားတာ သူကသမီး နို့အစုံပါလားဟု သတိရမိသည့် အချိန်မှာတော့ ထိုရင်သားလေးတွေက သူ့လက်ဖဝါးတွေကို သံလိုက် ဖြင့် ဆွဲထားသလို လွှတ်ချင်စိတ်မရှိတော့ခြေ။ မသိစိတ်က အသာလေး ပွတ်သပ်ကာ ဆုပ်နှယ်နေမိလေပြီ။ 

မာလာကိုယ်တိုင်က ကို သွေးသား ဆန္ဒတွေ ထကြွနေပြီ ဆိုတော့ ဘာကိုမှ သတိမထားမိတော့ခြေ။ သူမ ၏ အပျို စင် ရင်သားတွေကို ပွတ်သတ်ကာ ဆုပ်နှယ်ပေးနေသည်ကို သာယာ နေမိသလို သူမ ကိုယ်လေး တွန့်လိမ် သွား တိုင်း၊ သူမ စောက်ဖုတ် နူတ်ခမ်းသား များနှင့် ပွတ်တိုက် မိနေသော လီးတန်မာမာ ကြီးကလည်း သူမ စောက်ရည်ကြည် တွေကို တသွင်သွင် စီးကျ နေစေလေသည်။ 

မာလာရဲကျော်မှာ တကယ်တော့ ဆက်ခ် နှင့် ပတ်သက်လျှင် အတွေ့အကြုံ လုံးဝ မရှိသေးသည့် အရိုင်းမလေး သက်သက် ဖြစ်လေသည်။ သူမ စစ်တ္ကသိုလ် တက်စဉ်က ရီးစား တခါထားဖူးသော်လည်း သူမ ၏ စည်းမျဉ်းမှာ မင်္ဂလာဦးည အထိ မထိမကိုင်ကြေး ဟု တင်းထားသဖြင့် ရီးစားက စိတ်ပျက်ကာ စွန့်ခွာသွားခဲ့သည်။ သူမ ကလည်း တင်းတင်းပင်၊ သူမလို ရုပ်ရည်ရူပကာ မှာ မိန်းခလေး ချင်းချင်းပင် ချောသည် ပြောရသည့် အနေအထား၊ စစ်သင်တန်း၊ ကရာတေး စသည်တို့ ကို အမြဲ လေ့ကျင့်နေလို့ အဆီပြင်မရှိ ကျစ်လစ်နေသည့် ကိုယ်ခနွာ၊ ယခု အသက်အရွယ် ဖြင့် စစ်ထောက်လှမ်းရေးတွင် ဗိုလ်ကြီး ရာထူး ရထားသူ အနေဖြင့် ယောက်ျားကို ခေါင်းခေါက်ယူနိုင်သည်ဟု မာန ဖြင့် တော်ရုံ ရီးစား ကို ထားဖို့ စိတ်မကူးတော့ခြေ။ 

သို့သော်လည်း ဘာကြောင့် မှန်းမသိ ( တကယ်က မျိုးရိုးလိုက်၍ ဖြစ်သည်၊ သူမ က သာ မသိတာ၊ သူမ မိဘ နှစ်ဖက်စလုံး မှာ တဏှာရမက် ပြင်းပြသည့် အမျိုးတွေ ဖြစ်သည် ကို နောက်မှ သူမ သိခဲ့ရသည်။) သူမ မှာ ရမက်ဆန္ဒပြင်းပြသူလေး ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း အင်တာနက် မှ ဆိုက်များ ဖေ့ဘုပ်များတွင် ဖိတ်အကောင့် ဖြင့် ဝင်ကာ ပွင့်လင်းရသ စာပေတွေကို ရှာဖတ်၊ တခါတရံ ဆုံမိသည့် ဖိတ်အကောင့် မှ ဘဲတွေ နှင့် ဆက်ခ် ချပ်တာတွေ လုပ်မိသည်။ 

ထိုသို့ ချပ်ရင်းလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို အစေ့လေး ကို ဖိပွတ်ကာ အာသာ ဖြေ ခဲ့သည့် အကြိမ်ပေါင်းတော့ မနည်းတော့ပေ။ စစ်သင်တန်း တို့ ကရာတေး မှာ ဘလက်ဘက် ရသည်အထိ လေ့ကျင့်ခဲ့တာတွေကြောင့် အပျိုမြှေးက တော့ ကွဲပြဲနေသည်မှာ ကြာခဲ့သော်လည်း တကယ့် ယောက်ျား လီးဖြင့် တော့ တခါမှ မဆက်ဆံခဲ့ဘူးသေးခြေ။ မိမိ လက်ချောင်းလေးကို လက်တဆစ် နှစ်ဆစ်လောက် ဝင်အောင် ထိုးထည့်ခြင်း ဖြင့်လည်းကောင်း၊ မိန်းခလေး များ ရာသီလာလျှင် သုံးသည့် တန်ပေါင်ခေါ် သွေးစုပ်သည့် ဂွမ်းလိပ်အချောင်းကလေး ကို ထိုးထည့်၍ လည်းကောင်း စိတ်ဖြေလေ့ရှိသည်။ တကယ့်ယောက်ျား လီး ဆိုတာ အပြင်မှာ မြင်လည်း မမြင်ဘူး ၊ ထိပင် မထိဘူးခဲ့ခြေ။ 

ယခုတော့ ဖြင့် သူ့ ဒက်ဒီ လီးကြီး၊ က သူမ ပေါင်နှစ်လုံး အတွင်းသားတွေ ကို ထိမိနေတာတင်မက၊ သူမ စောက်ဖုတ် နူတ်ခမ်းတွေကို ပါ ဖိပွတ်မိနေတော့ သူမ၏ ကာမ ဆန္ဒ တွေက ငယ်ထိပ်ကို ရောက်နေခြေပြီ။ သူမ စိတ်တွေကို အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းကာ သူမ ရင်သားတွေကို ဆုပ်နှယ်နေသော ဒက်ဒီ့လက်ကို ဆွဲဖယ်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူမ ဒက်ဒီ့ လက်တွေကို အပေါ်မှ အုပ်ကိုင်ကာ ဆွဲခွာဖို့ ကြိုးစားသော်လည်း သန်မာလှသည့် ဒက်ဒီ့ လက်တွေက ပိုဖိညှစ်လာခဲ့သဖြင့် သူမ နူတ်ခမ်းလေးပင်ဟသွား ကာ ငြီးလိုက်မိပြီး သူမ ခေါင်းကို လည်ပြန်ဖြင့် ဒက်ဒီ့ကို တခုခု ပြောဖို့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်လိုက်သည်။

သီဟရဲကျော် ဦးနှောက်ထဲ မှာ သုပ်သွေးတွေက ရောက်နေလေပြီ။ အသိစိတ်က တော့ နည်းနည်း ရှိသေးသည်။ ထိုအသိစိတ်ကလည်း ဒီအချိန်မှာ ငါ ဟန်ဆက်မဆောင်ခဲ့ပဲ အရေခြုံတာ ပေါ်သွားလျှင် ငါတို့ သေသွားနိုင်သည်။ သမီး ရော ငါရော အသက်ရှင်နေနိုင်ဖို့ အတွက် ဟန်ဆောင်ရမည်၊ ငါ့မှာ အပြစ်မရှိဟု လိုရာဆွဲတွေးနေမိသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သမီးက သူ့လက်တွေကို သူမ နို့တွေပေါ်မှ ဆွဲခွာဖို့ ကြိုးစားသည်ကို  မလွတ်ပေးပဲ ဆက်ကာ ဆုပ်နှယ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ 

ထိုအချိန်တွင် သူ့ကို လည်ပြန်လှည့်ကာ တခုခု ပြောမလို့ မျက်နှာချင်းဆိုင် လှည့်လာသော မာလာ့ မျက်နှာလေး မှာ သူ့မျက်နှာနှင့် တလက်မခန့်သာ  ကွာတော့သည်။ သူ့လက်ဖဝါး နှစ်ဖက်က ဆုပ်ညှစ်လိုက်လို့ အကနဲ ပါးစပ်ကလေး ဝလုံးပုံ ဝိုင်းပွင့်သွားသော မာလာရဲကျော် နူတ်လမ်းလုံးလုံးလေး မှာ ကြည့်ရတာနှင့် ပင် သူ့ပါးစပ်မှာ ချိုလာရသည်။ သီဟရဲကျော် သူ့နူတ်ခမ်း အစုံ ဖြင့် ထိုနူတ်ခမ်းလေး ကို ဖိကပ်ကာ စုပ်နမ်းပြစ်လိုက်တော့သည်။ မာလာ့ မျက်လုံး အစုံကိ သူ့မျက်လုံး များကို မယုံကြည်နိုင်သလို တချက် ကြည့်လိုက်ပေမဲ့ မျက်တောင်လေး တွေ စင်းကျသွားခဲ့သည်။ 

ချိုမြိန်လှသော နူတ်ခမ်းလုံးလုံးလေး တွေက အမြင်တင်သာ မက၊ သူ့ပါးစပ်တွင်း တွင်လည်း ချိုမြနေလေသည်။ မာလာ့ ပါးစပ်မှ သွားရည်တွေကိုပါ စုပ်ပြစ်လိုက်ပြီး သူ့လျှာကြီးကို မာလာ့ နူတ်ခမ်းထဲ ထိုးသွင်းကာ လျှာကလေးကို သွားကလိလိုက်သည်။ မာလာကလည်း သူ့လျှာကို ပြန်စုပ်လာတော့ သူဖင်ကျောပင် ရှုံ့သွားကာ လီးကို ကော့ထိုးလိုက်မိသည်။ လီးထိပ်ကြီးက အနည်းငယ် စောင်းကာ မာလာ့ စောက်စေ့လေးကို ချော်ထိုးမိတော့ မာလာတကိုယ်လုံး တုံတက်သွားသည်။ သူမ လက်တွေက သီဟရဲကျော် လည်တိုင်ကို ခိုကာ ဆွဲဖက်နေမိပြီ။ 

သီဟရဲကျော်လက်တဖက်က အောက်သို့ လျှောဆင်းကာ မာလာရဲကျော် စောက်ဖုတ်နူတ်ခမ်းအကွဲလေးကို လက်ထိပ်ကလေး ဖြင့် ပွတ်ဆွဲလိုက်သည်။ သီဟရဲကျော် စိတ်ထဲမှာ တော့ သူတို့ နှစ်ယောက် နောက်ဆုတ်လို့ မရတော့ပြီ ဆိုတာကို သိနေလေပြီ၊ မထူးတော့ပြီမို့ ကျွမ်းကျင်သည့် သူ့လက်ချောင်းထိပ်က အလိုလို မာလာရဲကျော် စောက်စေ့ဖူးလေး ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီး ဖိကာ ပွတ်ခြေပေးနေလေပြီ။ သူ့သမီးကို သူပြန်လိုးရတော့မယ် ဆိုသည့် အသိစိတ်က လီးကြီးကို ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့် အလား တောင်မတ်နေလေသည်။ မာလာရဲကျော်တယောက် ရမက် သွေးတွေ တကိုယ်လုံး ဖြန်းနေလေပြီ၊ သူမ စောက်စေ့ အရသာဖူးကလေးကို ဖိခြေပွတ်ခံလိုက်ရတော့ သူမ အသိစိတ်တွေ ပျောက်သွားရပြီ။

"အား ဒက်ဒီ......အိုး..... ဘယ်လို လုပ်နေတာလဲဒက်ဒီရယ်"

သူမ ပါးစပ်မှ အင်္ဂလိပ်လို ငြီးတွားလိုက်မိသည်။ သီဟရဲကျော် လက်တွေက နှစ်ဖက်စလုံး အောက်ရောက်သွားပြီ တဖက်က စောက်စေ့လေးကို ပွတ်ပေးရင်း တဖက်က စောက်ဖုတ်အကွဲကြောင်းလေး ထဲ အသာ ထိုးထည့်ပေးနေသည်။ သူ့သမီးကို သူလိုးရပြီ ဆိုပေမဲ့ မနာကျင်စေချင်ပါ၊ သူ့သမီး မှာ လက်ရှိ ရီးစားလည်း မရှိ၊ ဆက်ခ် အတွေ့အကြုံလည်း မရှိဘူးဆိုတာ၊ ထောက်လှမ်းရေးက ဗိုလ်မှုးတယောက်လည်း ဖြစ်၊ အေးဂျင့်လည်း ဖြစ်တာမို့ သူသိပြီးသား ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ပထမဦးဆုံး အတွေ့အကြုံ မှာ မည်သို့ ပင်ဖြစ်စေ မာလာ့ကို မနာကျင်စေချင်ပါ။ ထို့ကြောင့်လည်း လက်ဖြင့် ပထမဆုံး ကရိုင်းပေးနေခြင်းဖြစ်လေသည်။

"အိုး ဒက်ဒီ၊ အစ်စ် ဖီးလ် ဆိုးဂွတ်..ဒက်ဒီ"

ကောင်းလိုက်တာ ဒက်ဒီ ဆိုပြီး အင်္ဂလိပ်လို ရေရွတ်နေသဖြင့် အပြင်ညာတို့လည်း သူတို့ကို သားအဖမှန်း သိရှိသွားတော့သည်။ အမရာမှာ ပိုဖီးတက်လာပြီး အပြင်ညာ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ထထကာ ဆောင့်ချ လိုးနေရင်း၊

"ကိုကို ..ကိုကို့ ညီမလေးကို ခပ်ကြမ်းကြမ်းလိုးစမ်းပါ"

ဟု အော်ဟစ်ကာ ပြောလေသည်။ အပြင်ညာလည်း သီဟတို့ သားအဖ လိုးကာနီး တယောက် နှင့် တယောက် လူးပွတ်နေကြသည်ကို ကြည့်ရင်း ဖီးတက်ကာ အောက်မှ သူ့ညီမကို အသားကုန်ကြုံးဆောင့်လေသည်။ 

သီဟမှာ မာလာတယောက် ဖင်တကြွကြွ နှင့် သူ့ပေါင်ပေါ်မှာ တလူးလူး တလွန့်လွန့် ဖြစ်နေသည်မို့ လိုးလို့ ရပြီ ဆိုတာ သိလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း မာလာ့ ဖင်လေးကို အသာကြွစေကာ သူ့လီးကြီးကို လက်ဖြင့် ကိုင်တေ့လိုက် မာလာ့ စောက်ဖုတ်ဝတွင်တေ့ပေးလိုက်သည်။ 

"သမီး ဖြည်းဖြည်းလေး နိုင်သလောက်ထိုင်ချ ဖြည်းဖြည်းချင်း"

ဟု ပြောရင်းက ခါးလေးကို ဆွဲချလေသည်။ သူ့လီးကြီးမှာ မာလာ့ စောက်ဖုတ်လေးကို ထိုးခွဲပြီး တဗြစ်ဗြစ်နှင့် တဝက်ခန့် ဝင်သွားလေသည်။ 

"အား နာတယ်နာတယ်၊ ဒက်ဒီ သမီးကို သတ်နေတာလား အီးးးးး ရှီးးးးး ကျွတ်စ်...ကျွတ်စ်.."

သီဟမှာ မာလာ ၏ အော်ဟစ်ငြီးငြူမှုကြောင့် သူမ ခါးလေးကို ကိုင်မြှောက်ထိန်းပေးထားရလေသည်။ မာလာ နို့လေး များကို ငုံ့ကာ ငုံစုပ်လိုက်၊ သူမ စောက်စေ့လေးကို ပွတ်ပေးလိုက် ဖြင့် မာလာ တယောက် ပြန်တက်ကြွ လာမှ နောက်ထပ် နည်းနည်း ထပ်ထိုးထည့်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံး မှာတော့ တင်းကျပ်နေသော မာလာ့ စောက်ခေါင်းထဲ သူကလီးကြီး တချောင်းလုံး စုံလုံးမြုပ်သွားလေပြီ၊ ထိုအချိန်မှာ ပင် အပြင်ညာတို့ မောင်နှမ နှစ်ယောက်မှာ ကာမ အရသာ အထွတ်အထိပ်သို့ တပြိုင်နက် ရောက်သွား သဖြင့် တယောက်ကို တယောက် တင်းကြပ်စွာ ဖက်လျှက် အော်ဟစ် ငြီးငြူရင်းက ငြိမ်ကျသွားလေသည်။ 

သီဟ လီးကြီးမှာ မာလာ့ အပျိုစင် စောက်ဖုတ်လေးထဲ အရင်းအထိကျ အောင် မြုတ်နေပြီး မာလာမှာ သီဟရင်ခွင်ထဲ ကျောမှီထိုင်လျှက်၊ သီဟလက်တွေက မာလာ့ နို့လေးတွေကို အုပ်ကိုင်ပြီး ဖွဖွလေး နှယ်ပေးနေသည်။ နှစ်ဦးစလုံးက အပြင်ညာ တို့ မောင်နှမနှစ်ယောက် ပွဲကြမ်းပြီးငြိမ်ကျသွားသည်ကို ကြည့်နေမိကြသည်။ 

ထိုနှစ်ယောက်ငြိမ်သွားမှ သီဟက မာလာ့ ခါးလေးကို ကိုင်ကာ မပေးလိုက်ရာ သီဟလီးကြီးမှာ မာလာ့ စောက်ခေါင်းတွင်းမှ ဖြည်းဖြည်းချင်းထွက်လာလေသည်။ လီးဒစ်နူတ်ခမ်းစောင်းတွေက မာလာ့ စောက်ခေါင်းတွင်းက အသားနုနုတွေကို ပွတ်တိုက် ဆွဲယူလာသဖြင့် မာလာမှာ မျက်စေ့လေးမှေး ကာ အသံထွက်ငြီးငြူလိုက်သည်။ လီးကြီး အဖုတ်တွင်းမှ ကျွတ်လုကျွတ်ခင်ကျမှ သီဟက မာလာ့ခါးလေးကို ဆွဲချကာ လီးကြိးကို ဆောင့်သွင်း လိုးလိုက်သည်။

"အား....အိးးးးးး ဒက်ဒီ..အား   နာတယ်.."

ပထမ တချက်နှစ်ချက်သာ နောက်တော့ မာလာမှာ အရသာ ကောင်းနေသဖြင့် သူမ ကိုယ်တိုင်ပင် ဆောင့်ဆောင့်ကာ ထိုင်ချနေလေသည်။ 

"ဖတ်မီး ဒက်.. ဖတ်မီး.."

မြန်မာလို ပြောရမှာ ရှက်လို့လားမသိ ဘိုလို ပြောနေသဖြင့် အပြင်ညာတို့ကလည်း နားလည်နေပေသည်။ သီဟ မှာလည်း ကိုယ့်သမီး အပျိုစင်ကို ကိုယ်တိုင် သူများ ရှေ့တွင် ပါကင်ဖွင့်နေရသဖြင့် ရေရှည် မထိန်းထားနိုင်ပါ တင်းကျပ် နူးအိလှသည့် မာလာ့ အဖုတ်အတွင်းသားများကလည်း အရသာထူးကို ပေးနေလေရာ မလာ ကိုယ်လေး တောင့်တင်းပြီး တချီပြီးသွားသည်နှင့် သူလည်း ထိန်းထားသည်ကို လျှော့ချလိုက် ပြီး လရည်များကို မာလာ့ စောက်ခေါင်းထဲမှာ တဖွတ်ဖွတ်ပန်းထုတ်ကာ ပြီးလိုက်ရလေသည်။

သီဟရဲကျော် နှင့် မာလာရဲကျော် တို့နှစ်ယောက် သား အရှိန်ပြေသွားပြီး မျက်လုံးတွေ ပွင့်သွားတော့မှ သူတို့ နှစ်ယောက်ကို ပြုံးကာ ကြည့်နေသည့် အမရာ နှင့် အပြင်ညာ တို့ မောင်နှမ နှစ်ယောက် ကို တွေ့ကြရလေသည်။ ထိုအချိန်အထိ မာလာ မှာ သီဟ ပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျှက် သီဟ လီးကြီးက မာလာ့ စောက်ဖုတ်လေးထဲ အဆုံးထိ မြုတ်နေတုန်း ဖြစ်လေသည်။ သီဟလီးကြီးမှာ ကိုယ့်သမီးစောက်ဖုတ်ကို ပထမဆုံး လုပ်ရလို့လား၊ အပြင်ညာ၏ဆေးမြစ်စိမ်အရက်ကြောင့်လား၊ သဘာဝရေပူစမ်းကြောင့်လား ဘာလားမသိ လရည်တွေ အများကြီးထွက်သွားတာတောင် မာတောာင်နေတုန်း ဖြစ်လေသည်။ 

အပြင်ညာက သီဟကို ၊

"ကိုထောစံ ခင်ဗျားက နာမည်လည်း ကြီးလောက်ပါတယ်ဗျာ၊ ကောင်မလေး ငယ်ငယ်လေးတွေကို ပါကင်ဖွင့်တာ နာမည်ကြီးနေသလို အခုလို ကိုယ့်သမီးကိုယ်ပြန်လိုးတယ် ဆိုတော့ လေးစားသွားပြီဗျာ၊ ကျနော် တို့ မောင်နှမ က အဲလို မျိုး လူတွေကို ဆုံချင်နေတာ ဟားဟား"

အဲဒီ နောက်ပိုင်း မှာတော့ အပြင်ညာက သီဟ ကို သူ့ညီအကိုအရင်း သူငယ်ချင်းအရင်း အလား ဆက်ဆံပါတော့သည်။ သူ့ကွန်တက်များ နှင့် ဆက်သွယ်ဖို့ကို ညစာ မစားခင် သူစီစဉ်ပေးမည်ဟု ဆိုပါသည်။ သို့ဖြင့် သီဟတို့ ရေပူစမ်းမှ ထွက်ကာ သဘက်များ ပြန်ပတ် အဝတ်အစား ပြန်ဝတ်ကာ မိမိတို့ အခန်းသို့ မိမိပြန်လာခဲ့ကြသည်။ လင်္မးတလျေှက်တွင် အပျိုစင် စောက်ဖုတ်လေးမှာ နာစပ်နေသဖြင့် သီဟ ကို ချွဲသလိုလို ဟန်ဖြင့် လည်ပင်းခိုဖက်ပြီး တွဲလောက်လာခဲ့ရသည်။ သီဟ နားနားကို လည်းတိုးတိုးလေးဖြင့်၊

"ဒက်ဒီ အရမ်းလုပ်တယ်၊ ကိုယ့်သမီးကို ကိုယ်မညှာဘူး၊ အထဲမှာ အရမ်းစပ်နေပြီ"

ဟု ပြောလေသည်။ သီဟက၊

"အင်း ဆောရီး သမီးရယ် မလုပ်မဖြစ်လို့ပါ၊ အခု လမ်းမှာပဲ ပြောနော်၊ အခန်းထဲမှာက သူတို့ ကင်မရာတွေ အသံဖမ်းမိုက်တွေ ရှိနေမှာ မပေါ့နဲ့အုံး၊ ဒက်ဒီတို့ အန္တရာယ်က မလွတ်သေးဘူး"

"အင်း သိပါတယ်၊ အာ့ကြောင့်လမ်းမှာ ပြောတာပေါ့"

..........................................................................................................................................

အခန်း ( ၆ )

သားအဖ နှစ်ယောက် သူတို့ အိပ်ခန်းထဲ ပြန်ရောက်တော့ အဝတ်အစားများ လဲကာ ကုတင်ပေါ် တက် ပြီး လှဲလျောင်း နားနေရင်း မှ အိပ်ပျော်သွားကြသည်။ တရေးနိုးလာတော့ ညနေစောင်း နေပြီ။ သီဟက အရင်နိုးလာသည်ဖြစ်ရာ ဘေးတွင် အိပ်ပျော်နေသေးသည့် မာလာ့ ချစ်စရာမျက်နာလေးကို ကြည့်ရင်း အဖြစ်အပျက်များကို မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေမိသည်။ ထိုအချိန်မှာ ပင် မာလာ့ မျက်လုံးလေး ပွင့်လာပြီး သူမ ကို ကြည့်နေသော သီဟ ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မာလာက ချစ်စရာ မျက်စောင်းလေး တချက်ထိုးလိုက်ရင်း၊

"ဟင့် ဒက်ဒီ အရမ်းပဲ ဟိုဟာလေး နာနေတုန်းပဲ"

"ဆောရီး ပါ စု ရယ် မွမွ နောက်တခါ ဆို အဲလို မကြမ်းတော့ပါဘူး"

"အို ဘယ်သူက နောက်တခါ..."

ပြောရင်းတန်းလန်းမှ မာလာ တယောက် သူတို့အခြေအနေကို ပြန်သတိရပြီး ပါးစပ်ပိတ်သွားသည်၊ သီဟ က သူ့ကို စု လို့ ခေါ်လိုက်ခြင်းမှာ ဒီအခန်းတွင်း စကားပြောဖို့ မလုံခြုံ ဘူး ဆိုသည့် စစ်ဂနယ်ဖြစ်သည်ကို သတိထားမိလိုက်လို့ ဖြစ်သည်။ မာလာဘာမှ ဆက်မပြောတော့။ သီဟ က ရေချိုးခန်းဝင် သေးပေါက် မျက်နှာသစ်ပြီး ထွက်လာချိန်တွင် အခန်းတံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။ အပြင်ညာ့ တပည့် တယောက်က လာခေါ်ခြင်းဖြစ်သည်။ သီဟ တယောက်ပဲ ဖြစ်သည်။ သီဟက မာလာ့ကို ရေမိုးချိုး ပြင်ဆင်ထားဖို့ မှာထားခဲ့ပြီး ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။ 

အပြင်ညာ့ကို မှန်လုံ ရုံးခန်းကြီးတခန်းမှာ တွေ့လိုက်ရသည်။ တယောက် နှင့် တယောက် ကွန်တက်များ ပတ်စ်ဝပ်များ ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး မက်ဆေ့များ ကိုယ်စီ ပို့လိုက်ကြသည်။ နဂို က ပလန်မှာ အပြင်ညာ နှင့် တွေ့ပြီး အကောင့်နံပတ်ရပြီးတာနှင့် ထရေ့လုပ်ပြီး လိုက်ဖမ်းရန် ဖြစ်သော်လည်း ယခု ကဲ့ သို့ ဖြစ်ပါက သူတို့ လုပ်လို့ မရနိုင်ခြေ၊ ယခု သာ လုပ်လိုက်ပါက သီဟ တို့ အနေ နှင့် ပြေးပေါက်မရှိပဲ အသတ်ခံရမည် ဖြစ်လေသည်။ 

သီဟ အနေနှင့် သူတို့ ထောက်လှမ်းရေးဘက်မှ လူများ သဘောပေါက်ပါစေဟု ဆုတောင်းရုံသာ ရှိတော့သည်။ ပြီးတော့ အလုပ်ကိစ္စ အောင်မြင်သွားသည့် အထိမ်းအမှတ်ဖြင့် ပင်လယ် ကို လှမ်းမြင်နေရသော ဝရံတာ တွင် ခင်းထားသည့်  စားပွဲ တွင် အရက် ထိုင်သောက်ကြလေသည်။ အရက်မှာ ထုံးစံ အတိုင်း ကာမ အားတိုး ဆေးမြစ်များ စိမ်ထားသည့် ဘလူးလေဘယ် ဖြစ်လေသည်။ ဆေးပြင်းလိပ် တယောက် တလိပ်စီ ခဲကာ သောက်ရင်းက၊

"ကိုထောစံ ခင်ဗျားကိုတော့ လေးစား သွားပြီဗျာ၊ ခင်ဗျားက တကယ့် သမီးအရင်း ကို တောင်မှ ဆွဲတာပဲနော်၊ ခင်ဗျား သူ ဘယ်အရွယ်ထဲက စဆွဲတာလဲ"

"ပြောရရင်တော့ ခင်ဗျား ယုံမှာ မဟုတ်ဘူးဗျ၊ နေ့ခင်းက ဟာ ပထမဆုံး အကြိမ်ပဲ ပါကင်ဖွင့်လိုက်တာ"

"ဟာဗျာ မိုက်လှခြေလား၊ ဘယ်လို များ စည်းရုံးခဲ့တာလဲဗျ"

သီဟ တယောက် အာရတော့မည်ဆိုတာကို သိသည်။ အဓိပ္ပါယ် ရှိရှိအာဖို့ကို သူဖတ်ခဲ့ဖူးသည့် တိတ်တခိုးထဲ မှ ဇာတ်လမ်းတွေ အမြန် စဉ်းစား လိုက်ရသည်။ တိတ်တခိုး က စာရေးဆရာတွေ ရေးတာ အတော်များများ သူဖတ် ထားခဲ့ဘူးသည်။ စီမံချက်မရှိသည့် အချိန်များ ဆိုလျှင် တပ်မတော်ထောက်လှမ်းရေး ဌာနချူပ် မှ သူ့ရုံးခန်းထဲတွင်၊ အင်တာနက်ထဲ လျှောက်ဝင်ကာ အတွေးပင်လယ်၊ အချစ်တက္ကသိုလ်၊ တိတ်တခိုး စသည့် ဆိုက်တွေက အောစာတွေ လိုက်ဖတ်လေ့ရှိသည်။ သူ့ဖိတ်အကောင့်တွေနှင့် ရီဂျစ်စတာလုပ်ထားခဲ့သည်။ 

ထို့ကြောင့် ယခု အာရမည့် ဇာတ်လမ်းမှာ သားအဖ ဇာတ်လမ်း ဆိုတော့ တိတ်တခိုးက ဇာတ်လမ်းတွေထဲက တခုခု ယူရမည်၊ တိတ်တခိုးစာရေးသူတွေထဲက မြသာတို့ ဘုံခုနှစ်ဆင့်တို့ ကာမလူဆိုး တို့ ဇာတ်လမ်းတွေ ထဲက ရောသမမွှေပြီး ဇာတ်လမ်းတခု ထွင်ကာ ပြောရမည်ဟု စိတ်ထဲတွင် အမြန်ဆင်လိုက်သည်။

"ဒီလိုကွာ၊သူ က သူ့အမေဆုံးပြီးနောက်ပိုင်း ငါ့ကို သနားပြီး အမြဲတမ်း အနီးကပ် နေပြုစုတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါက ဝါသနာက မသေးတော့ စော်တွေ ခေါ်ခေါ်ပြီး ဗြင်းတယ်၊ တချို့ ဆိုရင် သူ့အရွယ်လောက်ကလေး တွေ၊ အဲဒါ မျိုးဆိုရင် သူက စိတ်ကောက်တယ်၊ ငါက ပြန်ချော့ရတယ်၊ နောက် သူက အမြဲပွတ်သီးပွတ်သတ်နေတာ၊ နောက်တော့ အိမ်ထဲမှာ တယောက် နဲ့ တယောက် ပွတ်သီးပွတ်သတ်နေတာ အသားကျလာတယ်၊ သူက ငါ့ပေါင်ပေါ် တက်ထိုင်တာတို့၊ သူ ဖင်ကို ငါ့လီးနဲ့ ပွတ်နေတာကတော့ အတော်ကြာသွားပြီ။ 

အခု တခေါက် ခရီးထွက်မယ် ဆိုတော့ ငါ့စော် တွေကို မခေါ်နဲ့ တဲ့ သူလိုက်ခဲ့မလို့တဲ့ ဆိုတော့၊ ငါက ဒီခရီးစဉ်မှာ တခုခု ဖြစ်တော့မယ် ဆိုတာ သိနေပြီလေ၊ နောက်ပြီး မင်းသတင်းကြားထားရတာကလည်း မင်းတို့ မောင်နှမ ဖြစ်နေကြတယ်ဆိုတော့ ၊ ငါ့အတွက်လည်း အိုးပန်း ဖြစ်လို့ အကောင်းဆုံး ခရီးစဉ်ပဲ လို့ တွေးလိုက်မိ လို့ သူ့ကို ခေါ်လာခဲ့တာပဲ"

"အား မိုက်တာပဲ၊ အေးလေ မင်းကိစ္စ အရေးတကြီးမရှိဘူး ဆိုရင် ဒီမှာ အေးဆေးနားနေလေ ပြီးတော့မှ ကြိုက်တဲ့ နေ့ပြန်ပေါ့"

"အာ မဖြစ်သေးဘူး ငါ့မှာ တခြား ကိစ္စရှိသေးတယ် ဖြစ်နိုင်ရင်တော့ အမြန်ဆုံး ပြန်မှ ဖြစ်မှာ"

"အိုကေလေ ဒါဆိုလည်း မနက်ဖြန်ပြန်လို့ ရအောင် စီစဉ်ပေးမယ်လေ"

ထိုညနေခင်းက အပြင်ညာတို့ ပြင်ဆင်တည်ခင်းဧည့်ခံသော ညနေစာကို စားသောက်ကြပြီး မနက်ဖြန် စောစော ထွက်ကြမည်ဟု ပြောကာ ကိုယ့်အိပ်ခန်းကိုယ်ပြန်လာခဲ့ကြတော့သည်။

အိပ်ခန်းထဲ ရောက်တော့ မာလာက ညဝတ်အင်္ကျီအပါးလေးကို ဝတ်လိုက်ပြီး သီဟ ကလည်း သူတို့ အိပ်ခန်းထဲ ထားထားပေးသည့် ဖဲသားညဝတ်အင်္ကျီ ကို ဝတ်လိုက်သည်။ သူတို့ နှစ်ယောက် အိပ်ယာပေါ်တက်ကာ စောင်ခြုံရင်းက မာလာ့ကို သီဟက ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲကာ ဖက်ထားလိုက်သည်။ သူတို့ကို စောင့်ကြည့်နေသော ကင်မရာ များ ရှိမည်ဆိုသည်ကို သိသဖြင့်လည်း အိပ်ခါနီး နူတ်ဆက် အနမ်း အနေဖြင့် မာလာ့ နူတ်ခမ်းလေးကို ငုံကာ စုပ်နမ်းလိုက်သည်။ 

အပေါ်ယံမှာ နူတ်ခမ်းချင်း နမ်းသည့် ပုံစံလုပ်လိုက်သော်လည်း မာလာ့ လျှာကလေးက သူ့ပါးစပ်ထဲ တိုးဝင်လာသဖြင့် သီဟ မှာ စုပ်လိုက်မိလေသည်။ သီဟ လီးကြီးမှာလည်း ဆေးမြစ်စိမ် အရက်တို့ကြောင့် မာတောင်နေပြီး မာလာ့ ဘိုက်ကလေးကို ထောက်မိနေလေသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့ တကယ်လုပ်စရာ မလိုတော့တာမို့ စိတ်ကို ထိန်းချူပ်ကာ ဂွတ်နိုက်ဟု ပြောရင်း အိပ်လိုက်ကြတော့သည်။ 

........................................................................................................................................

မနက်စောစော သူတို့ နိုးလာကြပြီး တော့ မနက်စာ စားပြီးသည်နှင့် သူတို့ နှစ်ယောက်ကို လာခေါ်သော အစောင့်များနှင့် အတူ ကျွန်းပေါ် မှ တံတား ဂျက်တီလေး တခုဆီ သွားကြတော့ ဇိမ်ခံသင်္ဘော အလတ်စား လေးတစီးကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ သူတို့ ကုန်းပတ်ပေါ် ရောက်တော့ အပြင်ညာ က စီးကြိုနေလေသည်။ သူ နှင့် အမရာ တို့ မှာ လည်း ပြန်လိုက်ကြမည် ဖြစ်သည်။ သင်္ဘောပေါ်တွင် အပြင်ညာ့လူများ လေးငါးခြောက်ယောက်ခန့် ပါလာသည်ကို သတိထားမိလေသည်။ 

သင်္ဘောလေး မှာ ကျွန်းကို မမြင်ရနိုင်လောက်အောင် ဝေးကွာသွားသော အချိန်တွင် သူတို့ ၏ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းမှာ သူတို့ ပဲ ရှိတော့သည်။ ပတ်လည်မြင်ကွင်းမှာ ပင်လယ်ရေပြင်သာ ရှိတော့သည်။ အမရာ နှင့် မာလာတို့ မှာ ဘီကီနီ တွေဝတ်ကာ နေပူခံလိုးရှင်းများ လိမ်းပြီး သဘေ်ာကုန်းပတ်ပေါ် တွင် နေပူဆာလှုံနေကြလေသည်။ 

အပြင်ညာ နှင့် သီဟ တို့ မှာ အရက်သောက်ရင်းက ဟိုအကြောင်းဒီအကြောင်းပြောနေကြလေသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် အပြင်ညာ့ တပည့်တယောက်က ဝင်လာပြီး အပြင်ညာ့ကို နားနား ကပ်ပြီး တိုးတိုးလေး တခုခု ပြောလေသည်။ ထိုအချိန်တွင် အပြင်ညာ့ မျက်လုံးများက သီဟဘက်ကို တချက်လှမ်းကြည့်ပြီး မျက်လုံးလွဲ လိုက်သည်ကို သတိထားမိသည်။ သီဟ မှာ တခုခု တော့ ထူးပြီ ဆိုတာကို သိလိုက်ပြီး မာလာ့ အတွက် စိုးရိမ် သွားလေသည်။ သီဟ မှာ ထိုင်နေရာမှ ထရပ်လိုက်ကာ ဘာလုပ်ရမလဲ အကြံထုတ်လိုက်သည်။ အပြင်ညာ့ လက်ထဲတွင် ပစ္စတို တလက်ရောက်နေလေပြီ။ 

"ခွေးမသား မလှုပ်နဲ့ အဲဒီ နေရာမှာ ပဲ ရပ်နေစမ်း၊ အခု ငါ့ကွန်တက် တယောက်ကို အနောက်က ထိုင်းထောက်လှမ်းရေးတွေ လိုက်နေပြီတဲ့၊ မင်းဘယ်သူလဲ"

"ဒိုင်း"

သေနပ်သံ က တခါးဝမှ ထွက်လာပြီး အပြင်ညာ နောက်လှန်ပြီး ကျသွားသည်။ သီဟက စားပွဲ နောက်ဖက်သို့ ဒိုက်ထိုးကာ အကာအကွယ်ယူလိုက်သည်။ အပြင်ညာ့ အနောက်မှ ဘော်ဒီဂတ်က တံခါးပေါက်ကို ရမ်းသမ်းပြီး လှမ်းပြစ်တော့ မိန်းခလေးတယောက် အော်သံကြားလိုက်ရသည်။ တံခါးပေါက်မှ လည်း ပြန်ပြစ်သံတဒိုင်းဒိုင်း ကြားရပြီး ဘော်ဒီဂတ် ကိုယ်လုံးကြီး အနောက်ဘက် ဆိုဖာပေါ် ပြုတ်ကျသွားသံကြားလိုက်ရသည်။ သီဟ အကွယ်က အသာချောင်းကြည့်တော့ သေနပ်ကိုင်ထားတဲ့ မာလာ၊ သူမ ကိုယ်ပေါ်မှာလည်း သွေးတွေနဲ့ ဆိုတော့ စိုးရိမ်သွားသည်။ 

"သမီး ဘယ်ထိသွားလဲ"

"မထိဘူး ဒက်၊ အမရာ့ကိုယ်က သွေးတွေ"

သီဟ ထကြည့်လိုက်တော့ အမရာ့တုံးလုံးလဲနေပြီး သွေးတွေ ဗလပွဖြင့်၊ သီဟ အပြင်ညာ့ဘော်ဒီဂတ်ဆီသို့ ပြေးသွားပြီး လက်ထဲက အမ်ဆစ်စတင်း ကို ဆွဲယူသလိုက်သည်။ ထိုအချိန် အခန်းဝ ရောက်လာသည့် အပြင်ညာ့လူ နှစ်ယောက်က သူတို့ သေနပ်များ ဖြင့် ရမ်းသန်း ပြစ်လေရာ သီဟ က အမ်ဆစ်စတင်း ဖြင့် ဆွဲလိုက်ရာ နှစ်ယောက်စလုံး ပွဲချင်းပြီးသွား၏။ သီဟ နှင့် မာလာတို့ အကာအကွယ်ရှိရာတွင် နေရာယူထားကြပြီး လူဘယ်နှစ်ယောက်ကျန်နိုင်သေးသလဲ တွက်ကြည့်ကြသည်။ အပြင်မှာ မာလာ သတ်ခဲ့သည့် တယောက် နှင့် ဆိုလျှင် နောက် တယောက်လောက်သာ ကျန်တော့မည်။ သီဟက သူ အယောင်ပြမည် အဲကောင် ဘယ်မှာလဲ ဆိုတာ သိလျှင် မာလာ ကွေ့ဝိုက် သွားကာ ခြေမှုံး ဖို့ ဖြစ်သည်။ 

သီဟ အပြင်သို့ ထွက်လိုက်သည်နှင့် ဒိုင်းကနဲ သေနပ်သံ နှင့် အတူ ရျွီး ကနဲ ကျည်ဆံ တခုက သူ့ခေါင်းနားက ဖြတ်သွားသည်။ ကျည်ဆံမှာ ပဲ့စင်ဘေးနား နံရံမှ လာနေသည်ကို သိလိုက်သဖြင့် မာလာ့ ကို ပတ်သွားဖို့ အချက်ပြလိုက်သည်။ သူ့လက်ထဲ မှ သေနပ် ဖြင့် ထို ဒေါင့်စွန်းလေးကို တချက်နှစ်ချက် လှမ်းပြစ်လိုက်သည်။ မာလာ က ဘေးပေါက်မှ ကုန်းကုန်း ကလေး ထွက်သွားသည်။ 

ခုန နေရာက ကောင် ခေါင်းကလေး ထွက်လာပြီး သီဟ နေရာကို လှမ်းပြစ် ပြန်သည်။ သီဟ က အမ်ဆစ်စတင်း ဖြင့် ဆက်တိုက် လေးငါးချက် ပြစ်လိုက် ကာ နောက်တနေရာကို ဒိုက်ထိုးကာ ရွေ့လိုက်သည်။ ထို ထောင့်စွန်းလေး မှ ငတ သေနတ်ပြောင်းလေး ထွက်လာပြီး သူရှိမည့်နေရာကို ချိန်နေစဉ်မျာ ပင် ဒိုင်းဒိုင်း ဟု သော သေနပ်သံ နှင့် ထိုသေနပ်မှာ လွင့်စင် သွားပြီး ထိုငတလည်း ကြမ်းပေါ်သို့ လဲကျ သွားလေသည်။ အနောက်ဖက်မှ မာလာ ပေါ်လာလေသည်။ 

သီဟ နှင့် မာလာတို့ သင်္ဘော တစင်းလုံးကို မွှေနှောက်ပြီးနောက် ဂျီပီအက်စ်ဖြင့် သူတို့ ရောက်နေသည့် နေရာကို လိုကေးရှင်း ပေးကာ သူတို့ ထောက်လှမ်းရေး က အထူး ဆက်သွယ်ရေး သို့ လှမ်း ကာ စစ်ဂနယ်ပေးလိုက်လေသည်။ နောက်တော့ သင်္ဘောလေးကို အော်တို ပိုင်းလော့ လုပ်ကာ သူတို့ ကို လာခေါ်မည့် လတ္တီတွတ်၊ လောင်ဂျီတွတ် နေရာသို့ မောင်းစေသည်။ ထိုအနားရောက်မှ  အသက်ကယ်မော်တော်ဘုတ်လေးကို ရေချလိုက်သည်။ ပေါ့တေဘယ်ဂျီပီအက် နှင့် ဆက်သွယ်ရေး ရေဒီယို ကလေးကို ယူကာ စားစရာ သောက်စရာ အချို့ ကို မော်တော်ဘုတ်ပေါ်တင်လေသည်။  

မော်တော်ဘုတ်ကေ လေးက  ပဲ့ထောင် အင်ဂျင်လေး မှာ ဆီဖြည့် ၊ ဆီအပိုတပုံးကို ပါ ယူကာ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ မထွက်လာခင် သူတို့ သင်္ဘော အင်ဂျင်ခန်းတွင် အပြင်ညာတို့ ဆီမှ ရှာတွေ့သည့် မိုင်း ဗုံးများ ထောင်ထားပြီး သင်္ဘောကုန်းပတ်တခုလုံးကို ဓါတ်ဆီများ လောင်းချ မီးရွိ့ ပြီးမှ ထွက်လာခဲ့ကြလေသည်။ သူတို့ သင်္ဘော နှင့် တော်တော်ဝေးဝေး ရောက်မှ အပြင်ညာ၏ သင်္ဘောမှာ ပေါက်ကွဲသွားလေသည်။ သူတို့ မှာ တော်တော် ကြာကြာလေး မောင်းပြီးသော်လည်း လာခေါ်မည့် ရဟတ်ယာဉ် တို့ သင်္ဘောတို့ကို လည်း မတွေ့ရသေးခြေ။ အချိန်က လည်း ညနေစောင်းနေလေပြီ၊ ပင်လယ်ထဲမှာ မို့သာ နေလုံးက မြင်နေရသည်။ ထိုအချိန် ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာ ကုန်းမြေတခု တွေ့ရသဖြင့် ထိုနေရာသို့ ဦးတည်ကာ မောင်းရလေသည်။ 

ကံကလည်း ကောင်းတော့ လှိုင်းလှေက လည်း အတော်ညိမ်သက်လေသဖြင့် ခရီးက တွင်လေသည်။ မှောင်ရိပ်သန်းလာတော့မှ ကျွန်လေး နားသို့ သူတို့ မော်တော်ဘုပ်လေး ရောက်လေသည်။ ကျွန်းလေး မှာ သေးသေးကလေး ဖြစ်ပြီး သစ်ပင် အနည်းငယ် နှင့် ကျောက်ဆောင်တွေသာ ရှိလေသည်။ သီဟတို့ နှစ်ယောက် အသက်ကယ်မော်တော်ဘုတ်ကလေးကို သောင်ပြင်ပေါ်သို့ ဆွဲတင်လာပြီး ကမ်းနားမှ အုန်းပင် တပင်တွင် ကြိုး ဖြင့် ချည်ထားလိုက်သည်။ ဒီညတော့ ဒီကျွန်းလေး ပေါ်မှာ အိပ်ရတော့မည်မှာ သေခြာနေတာမို့  သီဟရဲကျော် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လိုက်ကြည့်ရှုလေ့လာနေလေသည်။

ပင်လယ်တွင်းမှ ကျွန်းသေးသေးလေး သာ ဖြစ်ရာ လေတို့ မှာ တဖြူးဖြူး တိုက်လျှက်ရှိသည်။ တော်ကြာ လေပြင်းလာမှာ နှင့် ညဘက်အေးလာမှာ မို့ ကျောက်ဆောင်မတ်မတ်ကြီး တခုဘက်ကို ကိုင်းလျှက် မှီနေသော ကျောက်ဆောင် တခုကြောင့် အမိုး ကလေး လို ဖြစ်နေသော နေရာတခု ကို ညအိပ်ဖို့ နေရာ အဖြစ် ရွေးချယ်လိုက်ကြသည်။ ကျောက်ဆောင် လေး အပေါ်တက်ပြီး တောင်ကုန်းတလျှောက်တက်သွားကြည့်လိုက်ရာ ရေအိုင်လေး တအိုင်ကို တွေ့ရလေသည်။ မိုးရွာထားသည်မှာ မကြာသေးသဖြင့် ရေတင်ကျန်နေတာဖြစ်မည်။ သီဟ နည်းနည်းတော့ စိတ်အေးသွားသည် ထိုရေချို မှာ သူတို့ နှစ်ယောက်အတွက်တော့ ချွေချွေတာတာ သောက်လျှင် တလလောက်တော့ သောက်လို့ ရမည်ဖြစ်သည်။ 

နောက်တော့ သူတို့ အိပ်ဖို့ ရွေးထားသည့် နေရာနားသို့ ပြန်သွားတော့ မာလာတယောက် သူတို့ မော်တော်ဘုတ်ကလေး ထဲ မှ လို အပ်မည့် ပစ္စည်း မှန်သမျှကို ရွှေ့ထားပြီးလေပြီ၊ သီဟ က သူ့ခါးကြား မှာ ထိုးလာသည့် ဒါးကို ထုတ်ကာ ကမ်းနားမှ ပြုတ်ကျနေသည့် အုန်းလက်တချို့ကို ခုတ်ဖြတ် လိုက်ကာ သူတို့ နေရာသို့ ဆွဲယူလာကာ ရသလောက် ထပ်ကာ ကာလိုက်တော့ လေလည်း လုံသွားသည်။ 

မော်တော်ဘုတ်ပေါ်မှာ ပါလာသည့် ပစ္စည်းများ ထဲတွင် စလိပင်းဘက် ဟု ခေါ်သည့် အိပ်စရာ မှာ တခုတည်းသာ ပါသည်။ သူတို့ ကျောက်တုံးလေး တွေ ဖိုခနောက်လုပ်ပြီး မီးမွှေးလိုက်သည်။ ပါလာသည့် သံဗူး တချို့ကို ဖေါက်ပြီ.း ချက်ပြုတ်ကာ စားလိုက်ကြသည်။ သူတို့ ဘယ်နေရာ လောက်မှာ ရောက်နေမည်ဆိုသည် ကို အကြမ်းဖျဉ်းတော့ သူတို့ ဌာနချူပ်မှ သိနေပြီမို့ သူတို့ အကြာကြီးသောင်တင် နေမှာကို တော့ မပူရဟု တွေးမိကြသည်။

..................................................................................................................................

အခန်း ( ၇ )

ညကျတော့ ထင်ထားသည့်အတိုင်း လေလည်း ပြင်းလာသည်။ အေးလည်း အေးလာခဲ့သည်။ သူတို့ ယူထားသော နေရာလေးမှာ လေတော်တော်လုံသည်ဟု ပြောရမည် ဖြစ်သော်လည်း ကြိုကြားမှ တော့ လေက တိုးနေသေးသည်။ သူတိုက သားအဖ နှစ်ယောက် တလုံးထဲ ရှိသော စလိပင်းဘက် ထဲဝင်ကာ ဇစ်ဆွဲကာ ပိတ်ထားရင်း မျက်နှာလေးပဲ အပြင်ထုတ်ထားကြသည်။ 

( စလိပင်းဘက် sleeping bag ဆိုသည်မှာ တောထဲ တောင်ထဲ အိပ်ကျလျှင် လူတကိုယ်လုံး အတွင်းသို့ ဝင်လျှက် ဇစ်ပိတ်လိုက်လျှင် မိမိကိုယ်က အိပ်တလုံးထဲ ရောက်သွားသလိုဖြစ်ပြီး မျက်နှာလေးတခုသာ ပွင့်လျှက် ဖြစ်စေသည့် အသုံးအဆောင် တခု ဖြစ်လေသည်။ နိုင်ငံခြား တိုင်းပြည်များတွင် ကမ့်ပင်းသွားကြသူများ၊ တောင်တက်သူများ ၊ တောတောင်တွင်း သုတေသနသွားလုပ်ကြသူများ၊ အမြဲလိုလို ယူဆောင်သွားပြီး ညအိပ်လျှင် သုံးကြလေသည်။ 

အသားမှာ အပြင်ဘက်မှာမိုးလေလုံပြီး အတွင်းမျာ သက္ကလပ်၊ ဂွမ်းစသဖြင့် အမျိုးမျိုး ရှိလေသည်။ အပြင်က မည်သို့သော အအေးချိန် မိုးလေ ပေါ်မူတည်၍ ဇီးရိုးဒီကရီ၊ ၃ဝ ဒီကရီ စသဖြင့် အဆင့် အမျိုးမျိုးခွဲထားလေသည်။များသော အားဖြင့် တယောက်အိပ်သာ များပြီး တခါတရံ တော့ နှစ်ယောက်အိပ် လည်းရှိတတ်ပါသည်။ သိပြီးသော လူများကို တောင်းပန်ပါသည်။ မသိသေးသော သူများအတွက်သာ ရည်ရွယ်ရှင်းလင်းပြခြင်းဖြစ်ပါသည်။)

စလိပင်းဘက်မှာလည်း တယောက်အိပ်သာ ဖြစ်သဖြင့် သူတို့ ကိုယ်ချင်းက တော့ မလွဲမရှောင်သာ ထိကပ်နေရလေသည်။ ပိုပြီး ကွန်ဖော့တေဘယ်ဖြစ်အောင် နေဖို့ ဆိုလျှင် သီဟ က မာလာ့ကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ထားမှ သာ ဖြစ်နိုင်လေသည်။ သားအဖ နှစ်ယောက် လေသံလှိုင်းသံ တဝှန်းဝှန်း ကြားမှာ လှဲလျှောင်း နေကြရင်းမှ နေ့ခင်းမှ အဖြစ်အပျက်တို့ကို စမြုံ့ပြန်နေကြလေသည်။ 

ဖြစ်ပုံမှာ မာလာ က အမရာ နှင့် နေပူဆာလှုံနေရင်း မှ သေးပေါက်ချင်လာသဖြင့် အိမ်သာ သွားလေသည်။ သူမ အိမ်သာ မှ အထွက်တွင် အစောင့် နှစ်ယောက် တယောက် နှင့် တယောက် ယိုးဒယားလို လှမ်းပြောတာကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူတို့ ပြောနေသည်မှာ ဟို နှစ်ကောင်က ထောက်လှန်းရေးတွေလို့ ထင်ရတယ်တဲ့၊ မင်း ကောင်မနောက် က အသာလိုက်သွား၊ ငါ ဆရာ့ကို သွားသတိပေးလိုက်အုံးမယ် လို့ ပြောလိုက်တာတဲ့။ 

အဲဒါနဲ့ မာလာက အခြေအနေမကောင်းဘူး ဆိုပြီး သီဟ ကို အသိပေးမလို့ ကြံပေမဲ့ သူမ အနောက်က နေယိုးဒယား ကောင်က သေနပ်ဖြင့် လာထောက်လိုက်လို့ လှည့်ပြီး သေနပ်ကို ဆွဲ၊ ဘောကို ခြေထောက်နဲ့ကန်၊ အသံထွက်သွားရင်လည်း သူများတွေကို သတိပေးလိုက်သလို ဖြစ်မှာ စိုးလို့ လည်ပင်းကို လိမ်ပြီး ချိုးသတ်ခဲ့ရကြောင်း၊ နောက်တော့ သူ့ဆီက သေနပ်ကို ယူပြီး အမရာကို နောက်ကျောက ချိန်၊ သီဟတို့ အခန်းထဲ ဝင်လာကြောင်း။ ထိုအချိန်မှာ အပြင်ညာက သီဟ ကို သေနပ်နဲ့ ချိန်ထားတော့ စိုးရိမ်ပြီး အပြန်ညာကို ပြစ်။ အပြင်ညာ့ တပည့်က သူမကို ရမ်းပြစ်တော့ သူမ ရှေ့က ကာထားတဲ့ အမရာကို ထိ၊ နောက်ဆက်တွဲတွေကတော့ သီဟနဲ့ သူမ နဲ့ အားလုံး ကို ခြေမှုံးလိုက်ခြင်းသာ။ အတွေ့အကြုံ ရှိတဲ့ သီဟက သူတို့က  အပြင်ညာကို ရော သင်္ဘောကို ပါ ဘာလို့ ဖျောက်ဖျက်ခဲ့ရသလဲ ဆိုတာကို ရှင်းပြလိုက်သည်။ 

သူတို့ နှင့် အပြင်ညာတို့ အတူထွက်သွားသည်ကို အပြင်ညာ့ စခန်းက လူတွေ သိကြသည်။ အပြင်ညာတို့ အလောင်းတွေကို တွေ့ပြီး သူတို့ကို မတွေ့ပါက သူတို့ သတ်သွားသည်ကို သေခြာသိပြီး သူတို့ကို မြေလှန် ရှာမည်ဖြစ်သည်။ သင်္ဘောတစီးလုံး ပျောက်သွားပါက သူတို့ အနေဖြင့် ဘာမှ မပြောနိုင်။ သဘာဝ ဒဏ်ကြောင့် ပဲ လား၊ တခြား ရန်သူ အဖွဲ့က ပဲ တိုက်ခိုက်လို့လား ဆိုတာ ဖြစ်နေလိမ့်မည်။ 

ပင်လယ်မှာ သင်္ဘော ပျောက်သည်ဆိုသည်မှာ ဖြစ်လေ့ ဖြစ်ထရှိတာမို့ အချိန်တော်တော်လေး ယူပြီး ရှာလို့ မတွေ့လျှင် လက်လျှော့ သွားတတ်ကြသည်မှာ ထုံးစံ ဖြစ်ကြောင်း၊ နောက်ပြီး အခု သူ မက်ဆေ့ပို့လိုက်သည့် မြန်မာထောက်လှမ်းရေး မှာ စီးခရက် ကုဒ်ဖြစ်ပြီး ထိုင်းထောက်လှမ်းရေးမှ ပင် ခရက် မလုပ်နိုင်ကြောင်း၊ ထို့ကြောင့် သူတို့ မြန်မာပြည်ပြန်ရောက်သွားလျှင်ပင်၊ ထိုင်းထောက်လှမ်းရေးမှ မသိနိုင်ကြောင်း သူတို့ သေပြီလို့သာ ထင်ကြမည်ဖြစ်ကြောင်း။ ယခု ကလည်း သူတို့ မှာ ထိုင်းပိုင်နက် နှင့် အင်တာနေရှင်နယ် ရေပြင်တို့ ကြားလောက်မှာ ရောက်နေတာမို့ မြန်မာ ထောက်လှမ်းရေးမှ သူတို့ကို ပေါ်တင်ကြီး လာခေါ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်သဖြင့် အချိန်နည်းနည်းယူရမည် ဖြစ်ကြောင်းကို အတွေ့အကြုံ နုနယ်သေးသော မာလာ အား ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

နောက်တော့ လည်း စိတ်ရော လူရော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြပြီမို့ နွေးနွေးထွေးထွေးလေး တယောက်ကို တယောက် ဖက်ရင်း အိပ်မောကျသွားကြလေတော့သည်။ 

..................................................................................................................................

သီဟ အိပ်ယာမှ နိုးလာတော့ မိုးလင်းနေပြီ ဖြစ်လေသည်။ ပင်လယ်ပြင်ထဲမှာ မို့ မိုးလင်းတာနှင့် အလင်းရောင်က တော်တော်လေး ပြန့်နေလေပြီ။ သူ့ရင်ခွင်ထဲမှ မာလာ့ ရင်သားလေး အစုံက သူ့ရင်ဘတ်ကို အိအိလေး ဖိထားပြီး မာလာ့ ပေါင်လုံးတွေကို သူ့ခါးကို ခွထားသည်ကို သတိထားမိသည်။ သူ့လီးကြီးက လည်း မာတောင်နေပြီး မာလာ့ ပေါင်ခွဆုံ ကြားမှ စောက်ဖုတ်နေရာလေးကို မိမိရရ ကြီးကို ထောက်မိနေတာ သတိထားမိလိုက်သည်။ သူ့ကိုယ် နည်းနည်းလေး လူးလွန့်သွားသည်မို့ မာလာလည်း နိုးလာခဲ့သည်။ 

နှစ်ယောက် စလုံးမှာ သူတို့ အနေအထားကို သူတို့ သတိထားမိပြီး မျက်နှာ ပူနေကြသော်လည်း အပြင်ဘက်က နံနက်ခင်း လေအေးနေပြီး စလိပင်း ဘက်ထဲတွင် နွေးနေတာမို့ ဒီအတိုင်းလေး ပဲ ငြိမ်ငြိမ်လေး နေရင်း ခနနှပ်နေကြလေသည်။ နောက်တော့ သီဟ မှာ သေးအရမ်းပေါက်ချင်လာသဖြင့် စလိပင်းဘက် ကို ဇစ်ဆွဲဖွင့်ကာ အပြင်ထွက်လိုက်သည်။ မာလာ လည်း အတူတူပင် ဖြစ်လိမ့်မည် သူမလည်း အပြင်သို့ ထွက်လိုက်ပြီး စလိပင်းဘက်ကို စံနစ်တကျခေါက်ကာာ အိပ်တခုထဲ ထည့်လိုက်သည်။ 

ထိုနေ့ က တနေ့လုံး ကျွန်း ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှု လေ့လာရင်း ပင်လယ်ရေချိုး၊ ရေချို အနည်းငယ်ဖြင့် ကိုယ်ကို သုပ်သင်၊ ငါးဖမ်းမီးကင် စားသောက်ရင်းဖြင့် အချိန်ဖြုံးနေကြရသည်။ သူတို့ နှင့် ပါလာသော ပေါ့တေဘယ်ရေဒီယို ကလေးကို ကလိရင်း အသံတခုခု ကြားရမလားဟု စောင့်နေကြရသည်။ နေ့ခင်း နေပြင်းပြင်းပူလာတော့ ကျောက်ဆောင်ကြား အရိပ်ရသည့် နေရာတွင် ခိုပြီး တရေးတမောအိပ်ကြသည်။ ညနေစောင်းတော့လည်း ရေစပ်ကျောက်ဆောင်တွေကြားမှာ ငါးဖမ်းပြီး ငါးကင် ကာ စားကြသည်။

ညဘက်ကျတော့ ထုံးစံ အတိုင်း လေက အေးလာပြန်သဖြင့် စလိပင်းဘက်ထဲ သားအဖ နှစ်ယောက် ဝင်ကာ နွေးစေရန် တယောက် နှင့် တယောက်ဖက်အိပ်ကြရသည်။ သုံးလေး ညကြာတော့ သူတို့ နှစ်ယောက် ဖက်ပြီး အိပ်ရသည်မှာ အလေ့အကျင့်လို ဖြစ်လာလေသည်။ သီဟ မှာ သူ့လီးကြီး တောင်ပြီး မာလာ့ ပေါင်ခွဆုံလေးကို ထိုးထောက်နေတာကို မျက်နှာမပူတော့သလို မာလာက လည်း သူမ ပိပိလေး မှ စောက်ရည်ကြည်တို့ စိမ့်ကျနေတာကို သူမ ဒက်ဒီ မသိနိုင်ဟု တွေးကာ မရှက်တော့ခြေ။ သူမ ဒက်ဒီ ရင်ခွင်ထဲ ခေါင်းတိုးဝင်ရင်၊ သူမ ရင်သား အစုံကို သူမ ဒက်ဒီ ရင်အုပ်ကျယ်ကြီး မှာ ဖိကပ် အိပ်ရတာကို နှစ်ချိုက်လာခဲ့လေသည်။ 

နှစ်ဦးစလုံး မှာ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ကြသလို ပါးစပ်မှ ထုတ်ဖေါ်ပင် မပြောကြသော်လည်း သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး ၏ စိတ်ထဲမှာတော့ ရေပူအိုင်ထဲ၊ အပြင်ညာ တို့ မောင်နှမ နှစ်ယောက်ရှေ့မှာ ပေါ်တင် လိုးခဲ့ကြသည်ကို မမေ့နိုင် ကြပေ။ သီဟ အနေဖြင့် စေးကျပ် နွေးထွေး လှသော မာလာ့ စောက်ဖုတ်လေးကို သူ့လီးကြီး အဆုံးထိ ဝင်သွားတုန်းက ခံစားလိုက်ရသည့် အရသာကို ဒီတသက် ဘယ်လို မှ မေ့ပျောက်လို့ ရနိုင်မှာ မဟုတ် တော့တာကို သူ့ကိုယ်သူ သိသည်။ မာလာ အနေနှင့် ကလည်း သူမ အပျိုစင် ပန်းဦး ကို ချွေသွားသည့် လီးကြီး ၏ ပူနွေး မာကြောစွာ သူမကိုယ်တွင်း တိုးဝင်ထားခဲ့သည့် အရသာ ကို ဘယ်လို မေ့နိုင်ပါမလဲ။

နှစ်ဦး စလုံးက မဖြစ် သစ် မဖြစ်ထိုက်ဟု ယူဆကာ မဖြစ်အောင် စိတ်ကို ထိန်းထားသော်လည်း ဖိုမ ဆန့်ကျင်ဘက်လိင်ချင်း ခြင်ချင်း တတ်သည့် ခံစားမှုက တော့ ဘယ်လို မှ ထိန်းဖို့ မလွယ်ခြေ။ သီဟ တယောက် နေ့ခင်းဘက် မာလာ တရေးတမော အိပ်နေသည့် အချိန်တို့ တွင် ကျွန်းတခြားဖက် သူတို့ အိပ်သည့် ကျောက်ဆောင် အနောက်ဖက်က ကမ်းခြေမှာ ဂွင်းထု ပြီး လရည်တွေကို ထုတ်ပြစ်ကာ စိတ်ကို ဖြေဖျောက်နေရသည်။ ပထမတော့ အမရာ နှင့် တခြား မင်းသမီး များကို လျှောက်မှန်းကာ တွေးသော်လည်း အာသာ မဖြေ မာလာ့ ကို လိုးတုန်းက အရသာကို ပြန်တွေးလိုက်မိသည်နှင့် လီးကြီးက ချက်ချင်း တောင်တက်လာပြီး သုတ်ရည်လည်း အမြန်ထွက်ကာ ပြီးသွားလေ့ ရှိသည်။ သို့ဖြင့် နောက်ပိုင်းတော့ မာလာ့ကို သာ တန်းမှန်းကာ ထုမိတော့သည်။ 

မာလာလည်း ထိုနည်း လည်းကောင်းပင်။ ရေကူး ရေချိုးချိန်တွင် သူမ ကို လွတ်လွတ်လပ်လပ်ချိုးနိုင်စေရန် သီဟ က ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာပဲ နေလေ့ရှိသည်။ ရေထဲ တွင် သူမ စေ့စေ့လေးကို သူမ ပွတ်ကာ သူမ၏ စိတ်ထကြွမှု များကို ဖြေဖျောက်ပြစ်နေရလေ့ရှိသည်။ သူမ စိတ်ကူးယဉ်မိတာကတော့ သူမ ဒက်ဒီ သီဟရဲကျော် သာ ဖြစ်တော့သည်။

သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး စိတ်ထဲ တွင် တဦးကို တဦး မှန်းကာ စိတ်ဖြေ နေမိသောကြောင့် တဦးနှင့် တဦးလည်း မသိမသာ အတွင်းကျကျ ရင်းနှီးနေမိကြလေသည်။ ညဖက် အိပ်ကြရာတွင်လည်း တဦးနှင့် တဦး နွေးထွေးစေရန် တင်းကျပ်စွာ ဖက်ကာ အိပ်ကြသည်မှာ အဆန်းမဟုတ်တော့ခြေ။ သီဟ ၏ မာတောင်နေသော လီးကြီးက မာလာ့ ပေါင်ခွဆုံ မှာ ထောက်လျှက် ရှိနေသည်မှာ အဝတ်အစား များ ခြားနေသော်လည်း အတော့်ကို သိသိသာသာ ကြီး ပင် ဖြစ်နေလေသည်။ မာလာ ကပင် တခါတလေ သူမ စောက်ဖုတ်အကွဲကြောင်း လေးဖြင့် ထို မာမာ ဖုဖု ကြီးကို အတင်းပွတ်ဖိ မိတတ်လေသည်။

ထိုသို့နေလာရင်း တပတ်မျှ အကြာတွင် တိမ်တွေ ညိုလာကာ မိုးစရွာလေသည်။ လေရော မိုးပါ သဲသဲမဲမဲ ရွာချသဖြင့် သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး မိုးရေ တို့ ဖြင့် စိုရွဲ ကုန်လေသည်။ မိုးမှာ တစိမ့်စိမ့် ဆက်ရွာပြီး ညနေတော်တော်စောင်းမှ တိတ်သွားလေရာ သူတို့ အတွက် ရွေးစရာ လမ်း မရှိတော့ခြေ မီးမွှေးစရာလည်း ထင်းခြောက် မရှိ သဖြင့် သီဟ က မာလာ့ကို  ရှိသည့် သဘက် ကို ရေညစ်ကာ ကိုယ်ကို ခြောက်အောင်သုပ်ပြီး စလိပင်းဘက် ထဲ ဝင်ခိုင်းလေသည်။ 

စလိပင်းဘက်မှာ ခေါက်ပြီး ကျောက်ဆောင်ကြား ညှပ်ထားသဖြင့်အပြင်ဘက် အနည်းငယ် စိုနေသော်လည်း အတွင်းမှာတော့ ခြောက်နေသဖြင့် အထဲဝင်ပြီး ဇစ်ဆွဲထားလိုက်လျှင် နွေးနေလေသည်။ မာလာ စလိပင်းဘက်တွင်း ဝင်သွားပြီးတော့ အအေး နည်းနည်း သက်သာသွားတော့ သီဟ ကို ကိုလည်း သူမ ကဲ့သို့ လုပ်ရန် ပြောလေသည်။ 

သီဟ က ရပါတယ် ပြောသော်လည်း မာလာက အတင်း တိုက်တွန်းသည်။ သီဟ တကယ်လို့ ဖျားနာ ခဲ့ရင် သူမ တယောက်ထဲ ဘယ်လို မှ ဒီ အခက်အခဲတွေကို ရင်ဆိုင်ဖို့ လွယ်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူတို့ အတူတူ အိပ်နေကြသည်မှာ လည်း ကြာပြီမို့ အခု မှ တော့ ဘာမှ ပိုထပ်ဆိုးဖို့ မရှိကြောင်း အတန်တန် ပြောနေသဖြင့် နောက်ဆုံး တော့၊ သီဟ လည်း သူ့ အဝတ်အစား များကို အကုန်ချွတ် ညှစ်ကာ သဘက်အစိုကို ညှစ် ကိုယ်ကို တတ်နိုင်သမျှ ခြောက်အောင် သုတ်ပြီး စလိပင်းဘက်ထဲသို့ ဝင်ခဲ့လေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင် တခုလုံးမှာ ပိန်းပိတ်အောင် မှောင်နေသဖြင့် တဦးကို တဦး မမြင်ရသဖြင့် ကိုယ်လုံးတီး ချွတ်တာက အကြောင်းမဟုတ်သော်လည်း၊ စလိပင်းဘက်ထဲ ကို တိုးဝင်လာတော့ တဥိး နှင့် တဦး အသားချင်း ထိကုန်ကြလေသည်။

"အိုး ဒက်ဒီ့ အသား တွေ အေးစက်နေတာပဲ လာ မာလာ့ ကို ဖက်ထားလေနွေးသွားအောင်"

မာလာ့ ကိုယ်လေးကလည်း စလိပင်းဘက်ထဲတွင် နွေးနေတာမို့ သီဟလည်း မငြင်းတော့ မာလာ့ ကိုယ်လေးကို သူရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းကာ ဖက်ထားလိုက်ရသည်။ မာလာ့ နို့လေး နှစ်လုံးက သူ့ရင်ဘတ်ကို အိကနဲ လာဖိမိလေသည်။ မာလာ့ နို့သီးခေါင်း သေးသေးလေး တွေမှာ မာတောင် နေပြီး သူ့ရင်ဘတ်မှာ အသီးလေး နှစ်ခု တိုးပွတ်လာသည်ကို သီဟ သတိထားမိလေသည်။ ထို အထိအတွေ့ကြောင့် မာတောင်တက်လာသော သူ့လီးကြီးမှာ လည်း မာလာ့ ပေါင်ခွဆုံထားသို့ တိုးဝင်ကာ မာလာ့ စောက်ဖုတ်လေး အောက်တည့်တည့်မှာ အမြှောင်းလိုက် ကပ်နေတော့သည်။ 

သားအဖ နှစ်ယောက် ဘာမှ စကား မပြောပဲ နှင့် နွေးထွေးစေရန်သာ အာရုံ ပြောင်းပြီး တဦးကို တဦး တင်းကျပ်စွာ ဖက်လျှက် အိပ်ပျော်အောင် ကြိုးစား ကြလေသည်။ 

မကြာမှီအချိန်အတွင်းတွင် နှစ်ဦးသား ကိုယ်ခန္ဓာတို့ နွေးထွေးလာသလို ၊ အသွေးအသား တို့က လည်း ပူဆူလာကြလေသည်။ အပြင်ပန်းမှာ ထိန်းချူပ်ထားကြသော်လည်း အတွင်းက ဆန္ဒတို့က တော့ သောင်းကျန်း နေကြလေပြီ။ သီဟ လီးကြီးမှာ သံချောင်းကပင် အဘခေါ်ရလောက်အောင် မာတောင် တောင့်တင်း နေပြီး မာလာ့ စောက်ဖုတ်အကွဲကြောင်းကို အောက်မှ ပင့်ပြီး အမြှောင်းလိုက် ကပ်နေသည်ဖြစ်ရာ၊ မာလာ့ စောက်ဖုတ်တွင်းမှ စိမ့်ကျလာသော စောက်ရည်ကြည်တို့က လီးချောင်းကြီး ပေါ်ကို စိုစွတ်ကာ စီးကျလာလေသည်။ မှောင်မဲနေသည်မို့ တယောက် မျက်နှာကို တယောက် မမြင်ရ သော်လည်း မာလာ မှာ ရှက်သဖြင့် မျက်လုံးလေးကို စုံမှိတ်ထားရသည်။ သူမ စောက်ရည်တွေ ဒီလို တအားရွဲအောင် ထွက်နေတာ ဒက်ဒီ သိနေလောက်ပြီဟု တွေးကာ မျက်လုံးကို စုံမှိတ်ထားရင်း ဒက်ဒီ့ ကျောကို သာ တင်းတင်းကြီး ဖက်ထားလိုက်မိလေသည်။ 

သီဟ မှာလည်း လီးကြီး မှာ ပေါက်ကွဲထွက်လု မတတ် မာကျော တောင့်တင်းနေရကား ၊ တခုခု လုပ်မှ ဖြစ်မည် ဆိုသည်ကို သိနေရသည်။ မကြာခင် ဘောမှာ မခံနိုင်အောင် အောင့်လာတော့မည်မှာ သေခြာလေသည်။ ယခု သူ့လီးကြီးပေါ် စိုရွဲနေအောင် စိမ့်ကျ နေသော အရည်တွေမှာ သူသမီး စောက်ဖုတ်မှ အရည်များ ဖြစ်သည် ဆိုတာကိုလည်းသူသိသည်။ စိတ်မှာ ချီတုံ ချတုံ လွန်ဆွဲနေရာမှ ဆုံးဖြတ်ချက်တခုကို ချလိုက်လေသည်။ တတက်စား လည်း ကြက်သွန်ပဲ မဟုတ်လား၊ သူ နှင့် သူ့သမီးတို့ အပြင်ညာ့ ရေပူအိုင်တွင်းတွင် တချီလိုးခဲ့ ပြီးပြီ။ နောက်တချီလောက် ထပ်လိုးလို့လဲ ဘာထူးတော့မှာလဲ လို့၊ သမီးလည်း စိတ်လာနေသည်။ ကိုယ်လည်း တအားကို စိတ်တွေ ပြင်းထန်နေပြီ၊ လိုးလိုက်တော့မည်။ သမီး ဘာပြောမလဲ စောင့်ကြည့်မည်။ ဒက်ဒီ မလုပ်ပါနဲ့ ဆိုလျှင်တော့ သူ မလုပ်တော့၊ စလိပင်းဘက်အပြင်ကို ထွက်ပြီး ဂွင်းထုကာ ထုတ်ပြစ်လိုက်တော့မည်။ သမီးက မတားဘူး ဆိုရင်တော့။ 

ထို အတွေးဖြင့် ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးတာနှင့် သီဟ သူ့ဒူးကို အသာကွေးပြီးဖင်ကို အောက်သို့ အနည်းငယ်လျှောချလိုက်သည်။မာလာ့ စောက်ဖုတ် နှင့် ကပ်နေသော လီးကြီးမှာ အောက်သို့ နိမ့်ကျ သွားသဖြင့် ခေါင်းထောင်တက်လာကာ ထိပ်ဖူး က စောက်ဖုတ် နှစ်ခမ်းအကွဲကြောင်း ကို သွားတေ့မိလေသည်။ ထိုအခါကျမှ ဖင်ကို ကော့ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုးသွင်းလေရာဒစ်ဖူးက စောက်ဖုတ် နှစ်ခမ်းလေး နှစ်ခုကြားကို တိုးဝင် သွားခဲ့သည်။

"အား....ကျွတ်စ်ကျွတ်စ်"

မာလာ မှာ စုတ်လေး သတ်က အသံတိုးတိုးလေး ဖြင့် ငြီးလိုက်သော်လည်း ဟင့်အင်းလို့ လည်း မပြော နိုး လို့လည်း မဆို၊ သီဟ ကိုယ်ကိုသာ တင်းတင်း ကျပ်ကျပ် ဖက်လာသည်။ သီဟ သူ့လီးတချောင်းလုံးကို ဆောင့် မထိုးထည့်မိအောင် စိတ်ကို ထိန်းရင်း ဖိကာ နောက်ထပ် လက်သုံးလုံးစာလောက် သွင်းလိုက်သည်။

"အ..."

မာလာ့ ဆီမှ အ ဆိုသည့် ငြီးသံလေး သာ ထွက်လာပြီး သူမ နူတ်ခမ်းလေးက သီဟ လည်ပင်းကို စိုစိုစွတ်စွတ်လေး ဖြင့် လာစုပ်လေသည်။ သီဟ အတွက်က တော့ သေခြာသွားပြီ မာလာ လည်း လိုချင်နေပြီ ဆိုတာ သိနေပြီး၊ နောက်တချက်တော့ ဝင်နိုင်သလောက် ဝင်အောင် သာသာလေး ဖိထိုးပြစ်လိုက်သည်။

"ဗျိ"

.......................................................................................................................

အခန်း ( ၈ )

"အီးးးးးး"

သီဟလီးကြီးက မာလာ့ စောက်ဖုတ်လေးထဲ အတင်းတိုးဝင်သွားသည်။ မာလာ့ ပေါင်လုံးတွေက ရွှေ့စရာ နေရာလည်း မရှိသဖြင့် သီဟပေါင်တွေကို ခွပြီး ညှပ်ထားသည်။ သီဟ လည်း နေရာ ကျဉ်းကျဉ်း ကျပ်ကျပ် လေး အတွင်းမှာ ဒူးကို ပြန်ဆန့်ပြီး ဖင်ကို ကော့ကာ လီးကြီးကို အဆုံးထိ ဝင်အောင် ဆောင့်လိုးပြစ်လိုက်သည်။

"အိုး"

ဒီတခါ အော်လိုက်ရတာက သီဟ ဖြစ်သည်။ သူ့လီးတန်ကြီး မာလာ့ စောက်ဖုတ်လေးထဲ အရင်းထိ ဝင်သွားတော့ နာသွားသည့် မာလာက သူမ သွားတွေ ဖြင့် သီဟ ပုခုံးကို ကိုက်ပြစ်လိုက်လို့ ဖြစ်သည်။ မာလာရော သီဟ ပါ နှစ်ဦးစလုံး နာသွားတာတွေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြေသွားသည် အထိ ခနတော့ စောင့်နေကြ သည်။ ပြီးမှ သီဟ က သူ့လီးကြီးကို နှစ်လက်မ လောက် ဆွဲထုတ်လိုက် ပြန်သွင်းလိုက် လုပ်ရင်းက မာလာ့ စောက်ရည်ကြည်များကြောင့် လိုးရတာ အဆင်ပြေလာခဲ့ရသည်။ မာလာ့ လက်သည်းတွေက တော့ သီဟ ကျောပြင်ကြီးကို ကုတ်ခြစ်နေမိသည်။ 

သီဟ လီးကြီး သူမ ပိပိလေး ထဲ တိုးဝင်လာတာက စေးပိုင်လွန်းလှပြီး သူမ ပိပိလး မှာ လည်း နုနုလေးမို့ သီဟ လီးကြီး မှ အကြောတွေ ဒစ်ဖူးတွေ လှုပ်ရှားတိုင်း ကြက်သည်းထ သွားအောင် ကို အရသာထူး ခံစားနေရသည်။ ဟိုနေ့က ရေပူစမ်းမှာက မထင်မှတ်ပဲ ပါကင်ဖွင့်ခံလိုက်ရသည်။ ထိုအချိန်က နာတာကို သာ သတိထားမိသည်။ နောက်ပိုင်း အနာပျောက်ပြီး သက်သာလာတော့မှ ပြန်တွေးပြီး အရသာကို သတိထားမိလာသည်။ သူမ ကိုယ်တိုင်လည်း စိတ်တွေက ကြွကြွလာတာမို့ ကျွန်းပေါ် ရောက်ကတည်းက အာသာ ခနခန ဖြည် ခဲ့ရပြီး ပြီ၊ လက်ဖြင့် အာသာ ဖြည်ရသည်မှာ တခုခု လိုသလို ခံ့စားနေခဲ့ရသည်။ အခုတော့ သူမ ဆန္ဒတွေ တလုံးတခဲကြီး ပြည့်နေရပြီမဟုတ်လား။ 

မာလာ့ ကိုယ်လုံးလေးက တောင့်တင်းသွားပြီး သူ့ကို တအားဖက်တွယ်လာတော့ မာလာတယောက် ကာမ အရသာ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားပြီဆိုတာ သိလိုက်ရသည်။ သီဟလည်း စိတ်ရှိလက်ရှိ တဖတ်ဖတ် ဆော်ရင်းက စိတ်ကို လွှတ်လိုက်သဖြင့် လရည်တွေ မာလာ့ စောက်ဖုတ်ထဲ မှာ နွေးကနဲ နွေးကနဲ ပန်းထည့် ပြစ်လိုက်တော့သည်။ 

နှစ်ယောက်သား ဖက်ရင်းက ငြိမ်ကျ သွားကြသည်။ သီဟ က သူ၏ မပျော့မမာ ပဲ ရှိနေသေးသည့် လီးကြီးကို မာလာ့ စောက်ဖုတ်လေး ထဲ စိမ်ထားရင်း မာလာ့ ကို ဖက်ထားလိုက်သည်။ မာလာကလည်း သူမ မျက်နှာကို သီဟ ရင်ဘတ်ထဲ တိုးဝင် ခွေ့ကာ ဖွက်ထားရင်း သီဟ ကို တင်းတင်းလေး ဖက်ထားသည်။ ခနအကြာမှာ နှစ်ယောက်စလုံး အိပ်မောကျသွားတော့သည်။ 

........................................................................................................................................

မနက်ခင်း အလင်းရောင် က ကျွန်းကလေး ပေါ်ကို ဖြန့်ကျက်လာတဲ့ အချိန်မှာ သီဟရဲကျော် တယောက် အိပ်ရာမှ နိုးလာခဲ့သည်။ သူ့လီးကြီးက မာတောင် တောင့်တင်းနေပြီး ချောမွတ်နွေးထွေးတဲ့ ပေါင်လုံး အတွင်းသားလေး တွေနဲ့ ထိကပ်နေတာ သတိထားလိုက်မိပြီး ညက မာလာ နဲ့ သူ လိုးဖြစ်သွားတာ သတိရလိုက်တယ်။ လီးကြီးက သွေးကြောတွေ တဒုတ်ဒုတ်ပြန်ခုံလာတယ်။ သူ့လက်မောင်းပေါ် ခေါင်းလေး တင်ပြီး အိပ်ပျော်နေတဲ့ မာလာ့ ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ နှစ်နှစ်ချိုက်ချိုက်ကလေး အိပ်ပျော်နေတာ လှလိုက်တာ။ 

မျက်ခုံးစင်းစင်း မျက်တောင်ကော့ကော့ကြီးတွေ နဲ့ ဖြောင့်စင်းလှတဲ့ နှာတန်လေးတွေ။ နူတ်ခမ်းလုံးလုံး မထူတထူ လေးက အိပ်ပျော်နေရင်းက ဘာသဘောကျလို့လဲ မသိ ပြုံးတုံးတုံးလေး ဖြစ်နေတယ်။ သီဟ အဲဒီ နူတ်ခမ်းလေးကို ငုံ့ပြီး ဖွဖွလေး နမ်းလိုက်တယ်။မာလာရဲကျော် မျက်လုံး တွေ ပွင့်လာတယ်။

သီဟ တယောက် အာရတော့မည်ဆိုတာကို သိသည်။ အဓိပ္ပါယ် ရှိရှိအာဖို့ကို သူဖတ်ခဲ့ဖူးသည့် တိတ်တခိုးထဲ မှ ဇာတ်လမ်းတွေ အမြန် စဉ်းစား လိုက်ရသည်။ တိတ်တခိုး က စာရေးဆရာတွေ ရေးတာ အတော်များများ သူဖတ် ထားခဲ့ဘူးသည်။ စီမံချက်မရှိသည့် အချိန်များ ဆိုလျှင် တပ်မတော်ထောက်လှမ်းရေး ဌာနချူပ် မှ သူ့ရုံးခန်းထဲတွင်၊ အင်တာနက်ထဲ လျှောက်ဝင်ကာ အတွေးပင်လယ်၊ အချစ်တက္ကသိုလ်၊ တိတ်တခိုး စသည့် ဆိုက်တွေက အောစာတွေ လိုက်ဖတ်လေ့ရှိသည်။ သူ့ဖိတ်အကောင့်တွေနှင့် ရီဂျစ်စတာလုပ်ထားခဲ့သည်။ 

ထို့ကြောင့် ယခု အာရမည့် ဇာတ်လမ်းမှာ သားအဖ ဇာတ်လမ်း ဆိုတော့ တိတ်တခိုးက ဇာတ်လမ်းတွေထဲက တခုခု ယူရမည်၊ တိတ်တခိုးစာရေးသူတွေထဲက မြသာတို့ ဘုံခုနှစ်ဆင့်တို့ ကာမလူဆိုး တို့ ဇာတ်လမ်းတွေ ထဲက ရောသမမွှေပြီး ဇာတ်လမ်းတခု ထွင်ကာ ပြောရမည်ဟု စိတ်ထဲတွင် အမြန်ဆင်လိုက်သည်။

"ဒီလိုကွာ၊သူ က သူ့အမေဆုံးပြီးနောက်ပိုင်း ငါ့ကို သနားပြီး အမြဲတမ်း အနီးကပ် နေပြုစုတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါက ဝါသနာက မသေးတော့ စော်တွေ ခေါ်ခေါ်ပြီး ဗြင်းတယ်၊ တချို့ ဆိုရင် သူ့အရွယ်လောက်ကလေး တွေ၊ အဲဒါ မျိုးဆိုရင် သူက စိတ်ကောက်တယ်၊ ငါက ပြန်ချော့ရတယ်၊ နောက် သူက အမြဲပွတ်သီးပွတ်သတ်နေတာ၊ နောက်တော့ အိမ်ထဲမှာ တယောက် နဲ့ တယောက် ပွတ်သီးပွတ်သတ်နေတာ အသားကျလာတယ်၊ သူက ငါ့ပေါင်ပေါ် တက်ထိုင်တာတို့၊ သူ ဖင်ကို ငါ့လီးနဲ့ ပွတ်နေတာကတော့ အတော်ကြာသွားပြီ။ 

အခု တခေါက် ခရီးထွက်မယ် ဆိုတော့ ငါ့စော် တွေကို မခေါ်နဲ့ တဲ့ သူလိုက်ခဲ့မလို့တဲ့ ဆိုတော့၊ ငါက ဒီခရီးစဉ်မှာ တခုခု ဖြစ်တော့မယ် ဆိုတာ သိနေပြီလေ၊ နောက်ပြီး မင်းသတင်းကြားထားရတာကလည်း မင်းတို့ မောင်နှမ ဖြစ်နေကြတယ်ဆိုတော့ ၊ ငါ့အတွက်လည်း အိုးပန်း ဖြစ်လို့ အကောင်းဆုံး ခရီးစဉ်ပဲ လို့ တွေးလိုက်မိ လို့ သူ့ကို ခေါ်လာခဲ့တာပဲ"

"အား မိုက်တာပဲ၊ အေးလေ မင်းကိစ္စ အရေးတကြီးမရှိဘူး ဆိုရင် ဒီမှာ အေးဆေးနားနေလေ ပြီးတော့မှ ကြိုက်တဲ့ နေ့ပြန်ပေါ့"

"အာ မဖြစ်သေးဘူး ငါ့မှာ တခြား ကိစ္စရှိသေးတယ် ဖြစ်နိုင်ရင်တော့ အမြန်ဆုံး ပြန်မှ ဖြစ်မှာ"

"အိုကေလေ ဒါဆိုလည်း မနက်ဖြန်ပြန်လို့ ရအောင် စီစဉ်ပေးမယ်လေ"

ထိုညနေခင်းက အပြင်ညာတို့ ပြင်ဆင်တည်ခင်းဧည့်ခံသော ညနေစာကို စားသောက်ကြပြီး မနက်ဖြန် စောစော ထွက်ကြမည်ဟု ပြောကာ ကိုယ့်အိပ်ခန်းကိုယ်ပြန်လာခဲ့ကြတော့သည်။

အိပ်ခန်းထဲ ရောက်တော့ မာလာက ညဝတ်အင်္ကျီအပါးလေးကို ဝတ်လိုက်ပြီး သီဟ ကလည်း သူတို့ အိပ်ခန်းထဲ ထားထားပေးသည့် ဖဲသားညဝတ်အင်္ကျီ ကို ဝတ်လိုက်သည်။ သူတို့ နှစ်ယောက် အိပ်ယာပေါ်တက်ကာ စောင်ခြုံရင်းက မာလာ့ကို သီဟက ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲကာ ဖက်ထားလိုက်သည်။ သူတို့ကို စောင့်ကြည့်နေသော ကင်မရာ များ ရှိမည်ဆိုသည်ကို သိသဖြင့်လည်း အိပ်ခါနီး နူတ်ဆက် အနမ်း အနေဖြင့် မာလာ့ နူတ်ခမ်းလေးကို ငုံကာ စုပ်နမ်းလိုက်သည်။ 

အပေါ်ယံမှာ နူတ်ခမ်းချင်း နမ်းသည့် ပုံစံလုပ်လိုက်သော်လည်း မာလာ့ လျှာကလေးက သူ့ပါးစပ်ထဲ တိုးဝင်လာသဖြင့် သီဟ မှာ စုပ်လိုက်မိလေသည်။ သီဟ လီးကြီးမှာလည်း ဆေးမြစ်စိမ် အရက်တို့ကြောင့် မာတောင်နေပြီး မာလာ့ ဘိုက်ကလေးကို ထောက်မိနေလေသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့ တကယ်လုပ်စရာ မလိုတော့တာမို့ စိတ်ကို ထိန်းချူပ်ကာ ဂွတ်နိုက်ဟု ပြောရင်း အိပ်လိုက်ကြတော့သည်။ 

........................................................................................................................................

မနက်စောစော သူတို့ နိုးလာကြပြီး တော့ မနက်စာ စားပြီးသည်နှင့် သူတို့ နှစ်ယောက်ကို လာခေါ်သော အစောင့်များနှင့် အတူ ကျွန်းပေါ် မှ တံတား ဂျက်တီလေး တခုဆီ သွားကြတော့ ဇိမ်ခံသင်္ဘော အလတ်စား လေးတစီးကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ သူတို့ ကုန်းပတ်ပေါ် ရောက်တော့ အပြင်ညာ က စီးကြိုနေလေသည်။ သူ နှင့် အမရာ တို့ မှာ လည်း ပြန်လိုက်ကြမည် ဖြစ်သည်။ သင်္ဘောပေါ်တွင် အပြင်ညာ့လူများ လေးငါးခြောက်ယောက်ခန့် ပါလာသည်ကို သတိထားမိလေသည်။ 

သင်္ဘောလေး မှာ ကျွန်းကို မမြင်ရနိုင်လောက်အောင် ဝေးကွာသွားသော အချိန်တွင် သူတို့ ၏ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းမှာ သူတို့ ပဲ ရှိတော့သည်။ ပတ်လည်မြင်ကွင်းမှာ ပင်လယ်ရေပြင်သာ ရှိတော့သည်။ အမရာ နှင့် မာလာတို့ မှာ ဘီကီနီ တွေဝတ်ကာ နေပူခံလိုးရှင်းများ လိမ်းပြီး သဘေ်ာကုန်းပတ်ပေါ် တွင် နေပူဆာလှုံနေကြလေသည်။ 

အပြင်ညာ နှင့် သီဟ တို့ မှာ အရက်သောက်ရင်းက ဟိုအကြောင်းဒီအကြောင်းပြောနေကြလေသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် အပြင်ညာ့ တပည့်တယောက်က ဝင်လာပြီး အပြင်ညာ့ကို နားနား ကပ်ပြီး တိုးတိုးလေး တခုခု ပြောလေသည်။ ထိုအချိန်တွင် အပြင်ညာ့ မျက်လုံးများက သီဟဘက်ကို တချက်လှမ်းကြည့်ပြီး မျက်လုံးလွဲ လိုက်သည်ကို သတိထားမိသည်။ သီဟ မှာ တခုခု တော့ ထူးပြီ ဆိုတာကို သိလိုက်ပြီး မာလာ့ အတွက် စိုးရိမ် သွားလေသည်။ သီဟ မှာ ထိုင်နေရာမှ ထရပ်လိုက်ကာ ဘာလုပ်ရမလဲ အကြံထုတ်လိုက်သည်။ အပြင်ညာ့ လက်ထဲတွင် ပစ္စတို တလက်ရောက်နေလေပြီ။ 

"ခွေးမသား မလှုပ်နဲ့ အဲဒီ နေရာမှာ ပဲ ရပ်နေစမ်း၊ အခု ငါ့ကွန်တက် တယောက်ကို အနောက်က ထိုင်းထောက်လှမ်းရေးတွေ လိုက်နေပြီတဲ့၊ မင်းဘယ်သူလဲ"

"ဒိုင်း"

သေနပ်သံ က တခါးဝမှ ထွက်လာပြီး အပြင်ညာ နောက်လှန်ပြီး ကျသွားသည်။ သီဟက စားပွဲ နောက်ဖက်သို့ ဒိုက်ထိုးကာ အကာအကွယ်ယူလိုက်သည်။ အပြင်ညာ့ အနောက်မှ ဘော်ဒီဂတ်က တံခါးပေါက်ကို ရမ်းသမ်းပြီး လှမ်းပြစ်တော့ မိန်းခလေးတယောက် အော်သံကြားလိုက်ရသည်။ တံခါးပေါက်မှ လည်း ပြန်ပြစ်သံတဒိုင်းဒိုင်း ကြားရပြီး ဘော်ဒီဂတ် ကိုယ်လုံးကြီး အနောက်ဘက် ဆိုဖာပေါ် ပြုတ်ကျသွားသံကြားလိုက်ရသည်။ သီဟ အကွယ်က အသာချောင်းကြည့်တော့ သေနပ်ကိုင်ထားတဲ့ မာလာ၊ သူမ ကိုယ်ပေါ်မှာလည်း သွေးတွေနဲ့ ဆိုတော့ စိုးရိမ်သွားသည်။ 

"သမီး ဘယ်ထိသွားလဲ"

"မထိဘူး ဒက်၊ အမရာ့ကိုယ်က သွေးတွေ"

သီဟ ထကြည့်လိုက်တော့ အမရာ့တုံးလုံးလဲနေပြီး သွေးတွေ ဗလပွဖြင့်၊ သီဟ အပြင်ညာ့ဘော်ဒီဂတ်ဆီသို့ ပြေးသွားပြီး လက်ထဲက အမ်ဆစ်စတင်း ကို ဆွဲယူသလိုက်သည်။ ထိုအချိန် အခန်းဝ ရောက်လာသည့် အပြင်ညာ့လူ နှစ်ယောက်က သူတို့ သေနပ်များ ဖြင့် ရမ်းသန်း ပြစ်လေရာ သီဟ က အမ်ဆစ်စတင်း ဖြင့် ဆွဲလိုက်ရာ နှစ်ယောက်စလုံး ပွဲချင်းပြီးသွား၏။ သီဟ နှင့် မာလာတို့ အကာအကွယ်ရှိရာတွင် နေရာယူထားကြပြီး လူဘယ်နှစ်ယောက်ကျန်နိုင်သေးသလဲ တွက်ကြည့်ကြသည်။ အပြင်မှာ မာလာ သတ်ခဲ့သည့် တယောက် နှင့် ဆိုလျှင် နောက် တယောက်လောက်သာ ကျန်တော့မည်။ သီဟက သူ အယောင်ပြမည် အဲကောင် ဘယ်မှာလဲ ဆိုတာ သိလျှင် မာလာ ကွေ့ဝိုက် သွားကာ ခြေမှုံး ဖို့ ဖြစ်သည်။ 

သီဟ အပြင်သို့ ထွက်လိုက်သည်နှင့် ဒိုင်းကနဲ သေနပ်သံ နှင့် အတူ ရျွီး ကနဲ ကျည်ဆံ တခုက သူ့ခေါင်းနားက ဖြတ်သွားသည်။ ကျည်ဆံမှာ ပဲ့စင်ဘေးနား နံရံမှ လာနေသည်ကို သိလိုက်သဖြင့် မာလာ့ ကို ပတ်သွားဖို့ အချက်ပြလိုက်သည်။ သူ့လက်ထဲ မှ သေနပ် ဖြင့် ထို ဒေါင့်စွန်းလေးကို တချက်နှစ်ချက် လှမ်းပြစ်လိုက်သည်။ မာလာ က ဘေးပေါက်မှ ကုန်းကုန်း ကလေး ထွက်သွားသည်။ 

ခုန နေရာက ကောင် ခေါင်းကလေး ထွက်လာပြီး သီဟ နေရာကို လှမ်းပြစ် ပြန်သည်။ သီဟ က အမ်ဆစ်စတင်း ဖြင့် ဆက်တိုက် လေးငါးချက် ပြစ်လိုက် ကာ နောက်တနေရာကို ဒိုက်ထိုးကာ ရွေ့လိုက်သည်။ ထို ထောင့်စွန်းလေး မှ ငတ သေနတ်ပြောင်းလေး ထွက်လာပြီး သူရှိမည့်နေရာကို ချိန်နေစဉ်မျာ ပင် ဒိုင်းဒိုင်း ဟု သော သေနပ်သံ နှင့် ထိုသေနပ်မှာ လွင့်စင် သွားပြီး ထိုငတလည်း ကြမ်းပေါ်သို့ လဲကျ သွားလေသည်။ အနောက်ဖက်မှ မာလာ ပေါ်လာလေသည်။ 

သီဟ နှင့် မာလာတို့ သင်္ဘော တစင်းလုံးကို မွှေနှောက်ပြီးနောက် ဂျီပီအက်စ်ဖြင့် သူတို့ ရောက်နေသည့် နေရာကို လိုကေးရှင်း ပေးကာ သူတို့ ထောက်လှမ်းရေး က အထူး ဆက်သွယ်ရေး သို့ လှမ်း ကာ စစ်ဂနယ်ပေးလိုက်လေသည်။ နောက်တော့ သင်္ဘောလေးကို အော်တို ပိုင်းလော့ လုပ်ကာ သူတို့ ကို လာခေါ်မည့် လတ္တီတွတ်၊ လောင်ဂျီတွတ် နေရာသို့ မောင်းစေသည်။ ထိုအနားရောက်မှ  အသက်ကယ်မော်တော်ဘုတ်လေးကို ရေချလိုက်သည်။ ပေါ့တေဘယ်ဂျီပီအက် နှင့် ဆက်သွယ်ရေး ရေဒီယို ကလေးကို ယူကာ စားစရာ သောက်စရာ အချို့ ကို မော်တော်ဘုတ်ပေါ်တင်လေသည်။  

မော်တော်ဘုတ်ကေ လေးက  ပဲ့ထောင် အင်ဂျင်လေး မှာ ဆီဖြည့် ၊ ဆီအပိုတပုံးကို ပါ ယူကာ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ မထွက်လာခင် သူတို့ သင်္ဘော အင်ဂျင်ခန်းတွင် အပြင်ညာတို့ ဆီမှ ရှာတွေ့သည့် မိုင်း ဗုံးများ ထောင်ထားပြီး သင်္ဘောကုန်းပတ်တခုလုံးကို ဓါတ်ဆီများ လောင်းချ မီးရွိ့ ပြီးမှ ထွက်လာခဲ့ကြလေသည်။ သူတို့ သင်္ဘော နှင့် တော်တော်ဝေးဝေး ရောက်မှ အပြင်ညာ၏ သင်္ဘောမှာ ပေါက်ကွဲသွားလေသည်။ သူတို့ မှာ တော်တော် ကြာကြာလေး မောင်းပြီးသော်လည်း လာခေါ်မည့် ရဟတ်ယာဉ် တို့ သင်္ဘောတို့ကို လည်း မတွေ့ရသေးခြေ။ အချိန်က လည်း ညနေစောင်းနေလေပြီ၊ ပင်လယ်ထဲမှာ မို့သာ နေလုံးက မြင်နေရသည်။ ထိုအချိန် ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာ ကုန်းမြေတခု တွေ့ရသဖြင့် ထိုနေရာသို့ ဦးတည်ကာ မောင်းရလေသည်။ 

ကံကလည်း ကောင်းတော့ လှိုင်းလှေက လည်း အတော်ညိမ်သက်လေသဖြင့် ခရီးက တွင်လေသည်။ မှောင်ရိပ်သန်းလာတော့မှ ကျွန်လေး နားသို့ သူတို့ မော်တော်ဘုပ်လေး ရောက်လေသည်။ ကျွန်းလေး မှာ သေးသေးကလေး ဖြစ်ပြီး သစ်ပင် အနည်းငယ် နှင့် ကျောက်ဆောင်တွေသာ ရှိလေသည်။ သီဟတို့ နှစ်ယောက် အသက်ကယ်မော်တော်ဘုတ်ကလေးကို သောင်ပြင်ပေါ်သို့ ဆွဲတင်လာပြီး ကမ်းနားမှ အုန်းပင် တပင်တွင် ကြိုး ဖြင့် ချည်ထားလိုက်သည်။ ဒီညတော့ ဒီကျွန်းလေး ပေါ်မှာ အိပ်ရတော့မည်မှာ သေခြာနေတာမို့  သီဟရဲကျော် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လိုက်ကြည့်ရှုလေ့လာနေလေသည်။

ပင်လယ်တွင်းမှ ကျွန်းသေးသေးလေး သာ ဖြစ်ရာ လေတို့ မှာ တဖြူးဖြူး တိုက်လျှက်ရှိသည်။ တော်ကြာ လေပြင်းလာမှာ နှင့် ညဘက်အေးလာမှာ မို့ ကျောက်ဆောင်မတ်မတ်ကြီး တခုဘက်ကို ကိုင်းလျှက် မှီနေသော ကျောက်ဆောင် တခုကြောင့် အမိုး ကလေး လို ဖြစ်နေသော နေရာတခု ကို ညအိပ်ဖို့ နေရာ အဖြစ် ရွေးချယ်လိုက်ကြသည်။ ကျောက်ဆောင် လေး အပေါ်တက်ပြီး တောင်ကုန်းတလျှောက်တက်သွားကြည့်လိုက်ရာ ရေအိုင်လေး တအိုင်ကို တွေ့ရလေသည်။ မိုးရွာထားသည်မှာ မကြာသေးသဖြင့် ရေတင်ကျန်နေတာဖြစ်မည်။ သီဟ နည်းနည်းတော့ စိတ်အေးသွားသည် ထိုရေချို မှာ သူတို့ နှစ်ယောက်အတွက်တော့ ချွေချွေတာတာ သောက်လျှင် တလလောက်တော့ သောက်လို့ ရမည်ဖြစ်သည်။ 

နောက်တော့ သူတို့ အိပ်ဖို့ ရွေးထားသည့် နေရာနားသို့ ပြန်သွားတော့ မာလာတယောက် သူတို့ မော်တော်ဘုတ်ကလေး ထဲ မှ လို အပ်မည့် ပစ္စည်း မှန်သမျှကို ရွှေ့ထားပြီးလေပြီ၊ သီဟ က သူ့ခါးကြား မှာ ထိုးလာသည့် ဒါးကို ထုတ်ကာ ကမ်းနားမှ ပြုတ်ကျနေသည့် အုန်းလက်တချို့ကို ခုတ်ဖြတ် လိုက်ကာ သူတို့ နေရာသို့ ဆွဲယူလာကာ ရသလောက် ထပ်ကာ ကာလိုက်တော့ လေလည်း လုံသွားသည်။ 

မော်တော်ဘုတ်ပေါ်မှာ ပါလာသည့် ပစ္စည်းများ ထဲတွင် စလိပင်းဘက် ဟု ခေါ်သည့် အိပ်စရာ မှာ တခုတည်းသာ ပါသည်။ သူတို့ ကျောက်တုံးလေး တွေ ဖိုခနောက်လုပ်ပြီး မီးမွှေးလိုက်သည်။ ပါလာသည့် သံဗူး တချို့ကို ဖေါက်ပြီ.း ချက်ပြုတ်ကာ စားလိုက်ကြသည်။ သူတို့ ဘယ်နေရာ လောက်မှာ ရောက်နေမည်ဆိုသည် ကို အကြမ်းဖျဉ်းတော့ သူတို့ ဌာနချူပ်မှ သိနေပြီမို့ သူတို့ အကြာကြီးသောင်တင် နေမှာကို တော့ မပူရဟု တွေးမိကြသည်။

..................................................................................................................................

အခန်း ( ၇ )

ညကျတော့ ထင်ထားသည့်အတိုင်း လေလည်း ပြင်းလာသည်။ အေးလည်း အေးလာခဲ့သည်။ သူတို့ ယူထားသော နေရာလေးမှာ လေတော်တော်လုံသည်ဟု ပြောရမည် ဖြစ်သော်လည်း ကြိုကြားမှ တော့ လေက တိုးနေသေးသည်။ သူတိုက သားအဖ နှစ်ယောက် တလုံးထဲ ရှိသော စလိပင်းဘက် ထဲဝင်ကာ ဇစ်ဆွဲကာ ပိတ်ထားရင်း မျက်နှာလေးပဲ အပြင်ထုတ်ထားကြသည်။ 

( စလိပင်းဘက် sleeping bag ဆိုသည်မှာ တောထဲ တောင်ထဲ အိပ်ကျလျှင် လူတကိုယ်လုံး အတွင်းသို့ ဝင်လျှက် ဇစ်ပိတ်လိုက်လျှင် မိမိကိုယ်က အိပ်တလုံးထဲ ရောက်သွားသလိုဖြစ်ပြီး မျက်နှာလေးတခုသာ ပွင့်လျှက် ဖြစ်စေသည့် အသုံးအဆောင် တခု ဖြစ်လေသည်။ နိုင်ငံခြား တိုင်းပြည်များတွင် ကမ့်ပင်းသွားကြသူများ၊ တောင်တက်သူများ ၊ တောတောင်တွင်း သုတေသနသွားလုပ်ကြသူများ၊ အမြဲလိုလို ယူဆောင်သွားပြီး ညအိပ်လျှင် သုံးကြလေသည်။ 

အသားမှာ အပြင်ဘက်မှာမိုးလေလုံပြီး အတွင်းမျာ သက္ကလပ်၊ ဂွမ်းစသဖြင့် အမျိုးမျိုး ရှိလေသည်။ အပြင်က မည်သို့သော အအေးချိန် မိုးလေ ပေါ်မူတည်၍ ဇီးရိုးဒီကရီ၊ ၃ဝ ဒီကရီ စသဖြင့် အဆင့် အမျိုးမျိုးခွဲထားလေသည်။များသော အားဖြင့် တယောက်အိပ်သာ များပြီး တခါတရံ တော့ နှစ်ယောက်အိပ် လည်းရှိတတ်ပါသည်။ သိပြီးသော လူများကို တောင်းပန်ပါသည်။ မသိသေးသော သူများအတွက်သာ ရည်ရွယ်ရှင်းလင်းပြခြင်းဖြစ်ပါသည်။)

စလိပင်းဘက်မှာလည်း တယောက်အိပ်သာ ဖြစ်သဖြင့် သူတို့ ကိုယ်ချင်းက တော့ မလွဲမရှောင်သာ ထိကပ်နေရလေသည်။ ပိုပြီး ကွန်ဖော့တေဘယ်ဖြစ်အောင် နေဖို့ ဆိုလျှင် သီဟ က မာလာ့ကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ထားမှ သာ ဖြစ်နိုင်လေသည်။ သားအဖ နှစ်ယောက် လေသံလှိုင်းသံ တဝှန်းဝှန်း ကြားမှာ လှဲလျှောင်း နေကြရင်းမှ နေ့ခင်းမှ အဖြစ်အပျက်တို့ကို စမြုံ့ပြန်နေကြလေသည်။ 

ဖြစ်ပုံမှာ မာလာ က အမရာ နှင့် နေပူဆာလှုံနေရင်း မှ သေးပေါက်ချင်လာသဖြင့် အိမ်သာ သွားလေသည်။ သူမ အိမ်သာ မှ အထွက်တွင် အစောင့် နှစ်ယောက် တယောက် နှင့် တယောက် ယိုးဒယားလို လှမ်းပြောတာကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူတို့ ပြောနေသည်မှာ ဟို နှစ်ကောင်က ထောက်လှန်းရေးတွေလို့ ထင်ရတယ်တဲ့၊ မင်း ကောင်မနောက် က အသာလိုက်သွား၊ ငါ ဆရာ့ကို သွားသတိပေးလိုက်အုံးမယ် လို့ ပြောလိုက်တာတဲ့။ 

အဲဒါနဲ့ မာလာက အခြေအနေမကောင်းဘူး ဆိုပြီး သီဟ ကို အသိပေးမလို့ ကြံပေမဲ့ သူမ အနောက်က နေယိုးဒယား ကောင်က သေနပ်ဖြင့် လာထောက်လိုက်လို့ လှည့်ပြီး သေနပ်ကို ဆွဲ၊ ဘောကို ခြေထောက်နဲ့ကန်၊ အသံထွက်သွားရင်လည်း သူများတွေကို သတိပေးလိုက်သလို ဖြစ်မှာ စိုးလို့ လည်ပင်းကို လိမ်ပြီး ချိုးသတ်ခဲ့ရကြောင်း၊ နောက်တော့ သူ့ဆီက သေနပ်ကို ယူပြီး အမရာကို နောက်ကျောက ချိန်၊ သီဟတို့ အခန်းထဲ ဝင်လာကြောင်း။ ထိုအချိန်မှာ အပြင်ညာက သီဟ ကို သေနပ်နဲ့ ချိန်ထားတော့ စိုးရိမ်ပြီး အပြန်ညာကို ပြစ်။ အပြင်ညာ့ တပည့်က သူမကို ရမ်းပြစ်တော့ သူမ ရှေ့က ကာထားတဲ့ အမရာကို ထိ၊ နောက်ဆက်တွဲတွေကတော့ သီဟနဲ့ သူမ နဲ့ အားလုံး ကို ခြေမှုံးလိုက်ခြင်းသာ။ အတွေ့အကြုံ ရှိတဲ့ သီဟက သူတို့က  အပြင်ညာကို ရော သင်္ဘောကို ပါ ဘာလို့ ဖျောက်ဖျက်ခဲ့ရသလဲ ဆိုတာကို ရှင်းပြလိုက်သည်။ 

သူတို့ နှင့် အပြင်ညာတို့ အတူထွက်သွားသည်ကို အပြင်ညာ့ စခန်းက လူတွေ သိကြသည်။ အပြင်ညာတို့ အလောင်းတွေကို တွေ့ပြီး သူတို့ကို မတွေ့ပါက သူတို့ သတ်သွားသည်ကို သေခြာသိပြီး သူတို့ကို မြေလှန် ရှာမည်ဖြစ်သည်။ သင်္ဘောတစီးလုံး ပျောက်သွားပါက သူတို့ အနေဖြင့် ဘာမှ မပြောနိုင်။ သဘာဝ ဒဏ်ကြောင့် ပဲ လား၊ တခြား ရန်သူ အဖွဲ့က ပဲ တိုက်ခိုက်လို့လား ဆိုတာ ဖြစ်နေလိမ့်မည်။ 

ပင်လယ်မှာ သင်္ဘော ပျောက်သည်ဆိုသည်မှာ ဖြစ်လေ့ ဖြစ်ထရှိတာမို့ အချိန်တော်တော်လေး ယူပြီး ရှာလို့ မတွေ့လျှင် လက်လျှော့ သွားတတ်ကြသည်မှာ ထုံးစံ ဖြစ်ကြောင်း၊ နောက်ပြီး အခု သူ မက်ဆေ့ပို့လိုက်သည့် မြန်မာထောက်လှမ်းရေး မှာ စီးခရက် ကုဒ်ဖြစ်ပြီး ထိုင်းထောက်လှမ်းရေးမှ ပင် ခရက် မလုပ်နိုင်ကြောင်း၊ ထို့ကြောင့် သူတို့ မြန်မာပြည်ပြန်ရောက်သွားလျှင်ပင်၊ ထိုင်းထောက်လှမ်းရေးမှ မသိနိုင်ကြောင်း သူတို့ သေပြီလို့သာ ထင်ကြမည်ဖြစ်ကြောင်း။ ယခု ကလည်း သူတို့ မှာ ထိုင်းပိုင်နက် နှင့် အင်တာနေရှင်နယ် ရေပြင်တို့ ကြားလောက်မှာ ရောက်နေတာမို့ မြန်မာ ထောက်လှမ်းရေးမှ သူတို့ကို ပေါ်တင်ကြီး လာခေါ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်သဖြင့် အချိန်နည်းနည်းယူရမည် ဖြစ်ကြောင်းကို အတွေ့အကြုံ နုနယ်သေးသော မာလာ အား ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

နောက်တော့ လည်း စိတ်ရော လူရော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြပြီမို့ နွေးနွေးထွေးထွေးလေး တယောက်ကို တယောက် ဖက်ရင်း အိပ်မောကျသွားကြလေတော့သည်။ 

..................................................................................................................................

သီဟ အိပ်ယာမှ နိုးလာတော့ မိုးလင်းနေပြီ ဖြစ်လေသည်။ ပင်လယ်ပြင်ထဲမှာ မို့ မိုးလင်းတာနှင့် အလင်းရောင်က တော်တော်လေး ပြန့်နေလေပြီ။ သူ့ရင်ခွင်ထဲမှ မာလာ့ ရင်သားလေး အစုံက သူ့ရင်ဘတ်ကို အိအိလေး ဖိထားပြီး မာလာ့ ပေါင်လုံးတွေကို သူ့ခါးကို ခွထားသည်ကို သတိထားမိသည်။ သူ့လီးကြီးက လည်း မာတောင်နေပြီး မာလာ့ ပေါင်ခွဆုံ ကြားမှ စောက်ဖုတ်နေရာလေးကို မိမိရရ ကြီးကို ထောက်မိနေတာ သတိထားမိလိုက်သည်။ သူ့ကိုယ် နည်းနည်းလေး လူးလွန့်သွားသည်မို့ မာလာလည်း နိုးလာခဲ့သည်။ 

နှစ်ယောက် စလုံးမှာ သူတို့ အနေအထားကို သူတို့ သတိထားမိပြီး မျက်နှာ ပူနေကြသော်လည်း အပြင်ဘက်က နံနက်ခင်း လေအေးနေပြီး စလိပင်း ဘက်ထဲတွင် နွေးနေတာမို့ ဒီအတိုင်းလေး ပဲ ငြိမ်ငြိမ်လေး နေရင်း ခနနှပ်နေကြလေသည်။ နောက်တော့ သီဟ မှာ သေးအရမ်းပေါက်ချင်လာသဖြင့် စလိပင်းဘက် ကို ဇစ်ဆွဲဖွင့်ကာ အပြင်ထွက်လိုက်သည်။ မာလာ လည်း အတူတူပင် ဖြစ်လိမ့်မည် သူမလည်း အပြင်သို့ ထွက်လိုက်ပြီး စလိပင်းဘက်ကို စံနစ်တကျခေါက်ကာာ အိပ်တခုထဲ ထည့်လိုက်သည်။ 

ထိုနေ့ က တနေ့လုံး ကျွန်း ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှု လေ့လာရင်း ပင်လယ်ရေချိုး၊ ရေချို အနည်းငယ်ဖြင့် ကိုယ်ကို သုပ်သင်၊ ငါးဖမ်းမီးကင် စားသောက်ရင်းဖြင့် အချိန်ဖြုံးနေကြရသည်။ သူတို့ နှင့် ပါလာသော ပေါ့တေဘယ်ရေဒီယို ကလေးကို ကလိရင်း အသံတခုခု ကြားရမလားဟု စောင့်နေကြရသည်။ နေ့ခင်း နေပြင်းပြင်းပူလာတော့ ကျောက်ဆောင်ကြား အရိပ်ရသည့် နေရာတွင် ခိုပြီး တရေးတမောအိပ်ကြသည်။ ညနေစောင်းတော့လည်း ရေစပ်ကျောက်ဆောင်တွေကြားမှာ ငါးဖမ်းပြီး ငါးကင် ကာ စားကြသည်။

ညဘက်ကျတော့ ထုံးစံ အတိုင်း လေက အေးလာပြန်သဖြင့် စလိပင်းဘက်ထဲ သားအဖ နှစ်ယောက် ဝင်ကာ နွေးစေရန် တယောက် နှင့် တယောက်ဖက်အိပ်ကြရသည်။ သုံးလေး ညကြာတော့ သူတို့ နှစ်ယောက် ဖက်ပြီး အိပ်ရသည်မှာ အလေ့အကျင့်လို ဖြစ်လာလေသည်။ သီဟ မှာ သူ့လီးကြီး တောင်ပြီး မာလာ့ ပေါင်ခွဆုံလေးကို ထိုးထောက်နေတာကို မျက်နှာမပူတော့သလို မာလာက လည်း သူမ ပိပိလေး မှ စောက်ရည်ကြည်တို့ စိမ့်ကျနေတာကို သူမ ဒက်ဒီ မသိနိုင်ဟု တွေးကာ မရှက်တော့ခြေ။ သူမ ဒက်ဒီ ရင်ခွင်ထဲ ခေါင်းတိုးဝင်ရင်၊ သူမ ရင်သား အစုံကို သူမ ဒက်ဒီ ရင်အုပ်ကျယ်ကြီး မှာ ဖိကပ် အိပ်ရတာကို နှစ်ချိုက်လာခဲ့လေသည်။ 

နှစ်ဦးစလုံး မှာ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ကြသလို ပါးစပ်မှ ထုတ်ဖေါ်ပင် မပြောကြသော်လည်း သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး ၏ စိတ်ထဲမှာတော့ ရေပူအိုင်ထဲ၊ အပြင်ညာ တို့ မောင်နှမ နှစ်ယောက်ရှေ့မှာ ပေါ်တင် လိုးခဲ့ကြသည်ကို မမေ့နိုင် ကြပေ။ သီဟ အနေဖြင့် စေးကျပ် နွေးထွေး လှသော မာလာ့ စောက်ဖုတ်လေးကို သူ့လီးကြီး အဆုံးထိ ဝင်သွားတုန်းက ခံစားလိုက်ရသည့် အရသာကို ဒီတသက် ဘယ်လို မှ မေ့ပျောက်လို့ ရနိုင်မှာ မဟုတ် တော့တာကို သူ့ကိုယ်သူ သိသည်။ မာလာ အနေနှင့် ကလည်း သူမ အပျိုစင် ပန်းဦး ကို ချွေသွားသည့် လီးကြီး ၏ ပူနွေး မာကြောစွာ သူမကိုယ်တွင်း တိုးဝင်ထားခဲ့သည့် အရသာ ကို ဘယ်လို မေ့နိုင်ပါမလဲ။

နှစ်ဦး စလုံးက မဖြစ် သစ် မဖြစ်ထိုက်ဟု ယူဆကာ မဖြစ်အောင် စိတ်ကို ထိန်းထားသော်လည်း ဖိုမ ဆန့်ကျင်ဘက်လိင်ချင်း ခြင်ချင်း တတ်သည့် ခံစားမှုက တော့ ဘယ်လို မှ ထိန်းဖို့ မလွယ်ခြေ။ သီဟ တယောက် နေ့ခင်းဘက် မာလာ တရေးတမော အိပ်နေသည့် အချိန်တို့ တွင် ကျွန်းတခြားဖက် သူတို့ အိပ်သည့် ကျောက်ဆောင် အနောက်ဖက်က ကမ်းခြေမှာ ဂွင်းထု ပြီး လရည်တွေကို ထုတ်ပြစ်ကာ စိတ်ကို ဖြေဖျောက်နေရသည်။ ပထမတော့ အမရာ နှင့် တခြား မင်းသမီး များကို လျှောက်မှန်းကာ တွေးသော်လည်း အာသာ မဖြေ မာလာ့ ကို လိုးတုန်းက အရသာကို ပြန်တွေးလိုက်မိသည်နှင့် လီးကြီးက ချက်ချင်း တောင်တက်လာပြီး သုတ်ရည်လည်း အမြန်ထွက်ကာ ပြီးသွားလေ့ ရှိသည်။ သို့ဖြင့် နောက်ပိုင်းတော့ မာလာ့ကို သာ တန်းမှန်းကာ ထုမိတော့သည်။ 

မာလာလည်း ထိုနည်း လည်းကောင်းပင်။ ရေကူး ရေချိုးချိန်တွင် သူမ ကို လွတ်လွတ်လပ်လပ်ချိုးနိုင်စေရန် သီဟ က ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာပဲ နေလေ့ရှိသည်။ ရေထဲ တွင် သူမ စေ့စေ့လေးကို သူမ ပွတ်ကာ သူမ၏ စိတ်ထကြွမှု များကို ဖြေဖျောက်ပြစ်နေရလေ့ရှိသည်။ သူမ စိတ်ကူးယဉ်မိတာကတော့ သူမ ဒက်ဒီ သီဟရဲကျော် သာ ဖြစ်တော့သည်။

သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး စိတ်ထဲ တွင် တဦးကို တဦး မှန်းကာ စိတ်ဖြေ နေမိသောကြောင့် တဦးနှင့် တဦးလည်း မသိမသာ အတွင်းကျကျ ရင်းနှီးနေမိကြလေသည်။ ညဖက် အိပ်ကြရာတွင်လည်း တဦးနှင့် တဦး နွေးထွေးစေရန် တင်းကျပ်စွာ ဖက်ကာ အိပ်ကြသည်မှာ အဆန်းမဟုတ်တော့ခြေ။ သီဟ ၏ မာတောင်နေသော လီးကြီးက မာလာ့ ပေါင်ခွဆုံ မှာ ထောက်လျှက် ရှိနေသည်မှာ အဝတ်အစား များ ခြားနေသော်လည်း အတော့်ကို သိသိသာသာ ကြီး ပင် ဖြစ်နေလေသည်။ မာလာ ကပင် တခါတလေ သူမ စောက်ဖုတ်အကွဲကြောင်း လေးဖြင့် ထို မာမာ ဖုဖု ကြီးကို အတင်းပွတ်ဖိ မိတတ်လေသည်။

ထိုသို့နေလာရင်း တပတ်မျှ အကြာတွင် တိမ်တွေ ညိုလာကာ မိုးစရွာလေသည်။ လေရော မိုးပါ သဲသဲမဲမဲ ရွာချသဖြင့် သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး မိုးရေ တို့ ဖြင့် စိုရွဲ ကုန်လေသည်။ မိုးမှာ တစိမ့်စိမ့် ဆက်ရွာပြီး ညနေတော်တော်စောင်းမှ တိတ်သွားလေရာ သူတို့ အတွက် ရွေးစရာ လမ်း မရှိတော့ခြေ မီးမွှေးစရာလည်း ထင်းခြောက် မရှိ သဖြင့် သီဟ က မာလာ့ကို  ရှိသည့် သဘက် ကို ရေညစ်ကာ ကိုယ်ကို ခြောက်အောင်သုပ်ပြီး စလိပင်းဘက် ထဲ ဝင်ခိုင်းလေသည်။ 

စလိပင်းဘက်မှာ ခေါက်ပြီး ကျောက်ဆောင်ကြား ညှပ်ထားသဖြင့်အပြင်ဘက် အနည်းငယ် စိုနေသော်လည်း အတွင်းမှာတော့ ခြောက်နေသဖြင့် အထဲဝင်ပြီး ဇစ်ဆွဲထားလိုက်လျှင် နွေးနေလေသည်။ မာလာ စလိပင်းဘက်တွင်း ဝင်သွားပြီးတော့ အအေး နည်းနည်း သက်သာသွားတော့ သီဟ ကို ကိုလည်း သူမ ကဲ့သို့ လုပ်ရန် ပြောလေသည်။ 

သီဟ က ရပါတယ် ပြောသော်လည်း မာလာက အတင်း တိုက်တွန်းသည်။ သီဟ တကယ်လို့ ဖျားနာ ခဲ့ရင် သူမ တယောက်ထဲ ဘယ်လို မှ ဒီ အခက်အခဲတွေကို ရင်ဆိုင်ဖို့ လွယ်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူတို့ အတူတူ အိပ်နေကြသည်မှာ လည်း ကြာပြီမို့ အခု မှ တော့ ဘာမှ ပိုထပ်ဆိုးဖို့ မရှိကြောင်း အတန်တန် ပြောနေသဖြင့် နောက်ဆုံး တော့၊ သီဟ လည်း သူ့ အဝတ်အစား များကို အကုန်ချွတ် ညှစ်ကာ သဘက်အစိုကို ညှစ် ကိုယ်ကို တတ်နိုင်သမျှ ခြောက်အောင် သုတ်ပြီး စလိပင်းဘက်ထဲသို့ ဝင်ခဲ့လေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင် တခုလုံးမှာ ပိန်းပိတ်အောင် မှောင်နေသဖြင့် တဦးကို တဦး မမြင်ရသဖြင့် ကိုယ်လုံးတီး ချွတ်တာက အကြောင်းမဟုတ်သော်လည်း၊ စလိပင်းဘက်ထဲ ကို တိုးဝင်လာတော့ တဥိး နှင့် တဦး အသားချင်း ထိကုန်ကြလေသည်။

"အိုး ဒက်ဒီ့ အသား တွေ အေးစက်နေတာပဲ လာ မာလာ့ ကို ဖက်ထားလေနွေးသွားအောင်"

မာလာ့ ကိုယ်လေးကလည်း စလိပင်းဘက်ထဲတွင် နွေးနေတာမို့ သီဟလည်း မငြင်းတော့ မာလာ့ ကိုယ်လေးကို သူရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းကာ ဖက်ထားလိုက်ရသည်။ မာလာ့ နို့လေး နှစ်လုံးက သူ့ရင်ဘတ်ကို အိကနဲ လာဖိမိလေသည်။ မာလာ့ နို့သီးခေါင်း သေးသေးလေး တွေမှာ မာတောင် နေပြီး သူ့ရင်ဘတ်မှာ အသီးလေး နှစ်ခု တိုးပွတ်လာသည်ကို သီဟ သတိထားမိလေသည်။ ထို အထိအတွေ့ကြောင့် မာတောင်တက်လာသော သူ့လီးကြီးမှာ လည်း မာလာ့ ပေါင်ခွဆုံထားသို့ တိုးဝင်ကာ မာလာ့ စောက်ဖုတ်လေး အောက်တည့်တည့်မှာ အမြှောင်းလိုက် ကပ်နေတော့သည်။ 

သားအဖ နှစ်ယောက် ဘာမှ စကား မပြောပဲ နှင့် နွေးထွေးစေရန်သာ အာရုံ ပြောင်းပြီး တဦးကို တဦး တင်းကျပ်စွာ ဖက်လျှက် အိပ်ပျော်အောင် ကြိုးစား ကြလေသည်။ 

မကြာမှီအချိန်အတွင်းတွင် နှစ်ဦးသား ကိုယ်ခန္ဓာတို့ နွေးထွေးလာသလို ၊ အသွေးအသား တို့က လည်း ပူဆူလာကြလေသည်။ အပြင်ပန်းမှာ ထိန်းချူပ်ထားကြသော်လည်း အတွင်းက ဆန္ဒတို့က တော့ သောင်းကျန်း နေကြလေပြီ။ သီဟ လီးကြီးမှာ သံချောင်းကပင် အဘခေါ်ရလောက်အောင် မာတောင် တောင့်တင်း နေပြီး မာလာ့ စောက်ဖုတ်အကွဲကြောင်းကို အောက်မှ ပင့်ပြီး အမြှောင်းလိုက် ကပ်နေသည်ဖြစ်ရာ၊ မာလာ့ စောက်ဖုတ်တွင်းမှ စိမ့်ကျလာသော စောက်ရည်ကြည်တို့က လီးချောင်းကြီး ပေါ်ကို စိုစွတ်ကာ စီးကျလာလေသည်။ မှောင်မဲနေသည်မို့ တယောက် မျက်နှာကို တယောက် မမြင်ရ သော်လည်း မာလာ မှာ ရှက်သဖြင့် မျက်လုံးလေးကို စုံမှိတ်ထားရသည်။ သူမ စောက်ရည်တွေ ဒီလို တအားရွဲအောင် ထွက်နေတာ ဒက်ဒီ သိနေလောက်ပြီဟု တွေးကာ မျက်လုံးကို စုံမှိတ်ထားရင်း ဒက်ဒီ့ ကျောကို သာ တင်းတင်းကြီး ဖက်ထားလိုက်မိလေသည်။ 

သီဟ မှာလည်း လီးကြီး မှာ ပေါက်ကွဲထွက်လု မတတ် မာကျော တောင့်တင်းနေရကား ၊ တခုခု လုပ်မှ ဖြစ်မည် ဆိုသည်ကို သိနေရသည်။ မကြာခင် ဘောမှာ မခံနိုင်အောင် အောင့်လာတော့မည်မှာ သေခြာလေသည်။ ယခု သူ့လီးကြီးပေါ် စိုရွဲနေအောင် စိမ့်ကျ နေသော အရည်တွေမှာ သူသမီး စောက်ဖုတ်မှ အရည်များ ဖြစ်သည် ဆိုတာကိုလည်းသူသိသည်။ စိတ်မှာ ချီတုံ ချတုံ လွန်ဆွဲနေရာမှ ဆုံးဖြတ်ချက်တခုကို ချလိုက်လေသည်။ တတက်စား လည်း ကြက်သွန်ပဲ မဟုတ်လား၊ သူ နှင့် သူ့သမီးတို့ အပြင်ညာ့ ရေပူအိုင်တွင်းတွင် တချီလိုးခဲ့ ပြီးပြီ။ နောက်တချီလောက် ထပ်လိုးလို့လဲ ဘာထူးတော့မှာလဲ လို့၊ သမီးလည်း စိတ်လာနေသည်။ ကိုယ်လည်း တအားကို စိတ်တွေ ပြင်းထန်နေပြီ၊ လိုးလိုက်တော့မည်။ သမီး ဘာပြောမလဲ စောင့်ကြည့်မည်။ ဒက်ဒီ မလုပ်ပါနဲ့ ဆိုလျှင်တော့ သူ မလုပ်တော့၊ စလိပင်းဘက်အပြင်ကို ထွက်ပြီး ဂွင်းထုကာ ထုတ်ပြစ်လိုက်တော့မည်။ သမီးက မတားဘူး ဆိုရင်တော့။ 

ထို အတွေးဖြင့် ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးတာနှင့် သီဟ သူ့ဒူးကို အသာကွေးပြီးဖင်ကို အောက်သို့ အနည်းငယ်လျှောချလိုက်သည်။မာလာ့ စောက်ဖုတ် နှင့် ကပ်နေသော လီးကြီးမှာ အောက်သို့ နိမ့်ကျ သွားသဖြင့် ခေါင်းထောင်တက်လာကာ ထိပ်ဖူး က စောက်ဖုတ် နှစ်ခမ်းအကွဲကြောင်း ကို သွားတေ့မိလေသည်။ ထိုအခါကျမှ ဖင်ကို ကော့ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုးသွင်းလေရာဒစ်ဖူးက စောက်ဖုတ် နှစ်ခမ်းလေး နှစ်ခုကြားကို တိုးဝင် သွားခဲ့သည်။

"အား....ကျွတ်စ်ကျွတ်စ်"

မာလာ မှာ စုတ်လေး သတ်က အသံတိုးတိုးလေး ဖြင့် ငြီးလိုက်သော်လည်း ဟင့်အင်းလို့ လည်း မပြော နိုး လို့လည်း မဆို၊ သီဟ ကိုယ်ကိုသာ တင်းတင်း ကျပ်ကျပ် ဖက်လာသည်။ သီဟ သူ့လီးတချောင်းလုံးကို ဆောင့် မထိုးထည့်မိအောင် စိတ်ကို ထိန်းရင်း ဖိကာ နောက်ထပ် လက်သုံးလုံးစာလောက် သွင်းလိုက်သည်။

"အ..."

မာလာ့ ဆီမှ အ ဆိုသည့် ငြီးသံလေး သာ ထွက်လာပြီး သူမ နူတ်ခမ်းလေးက သီဟ လည်ပင်းကို စိုစိုစွတ်စွတ်လေး ဖြင့် လာစုပ်လေသည်။ သီဟ အတွက်က တော့ သေခြာသွားပြီ မာလာ လည်း လိုချင်နေပြီ ဆိုတာ သိနေပြီး၊ နောက်တချက်တော့ ဝင်နိုင်သလောက် ဝင်အောင် သာသာလေး ဖိထိုးပြစ်လိုက်သည်။

"ဗျိ"

.......................................................................................................................

အခန်း ( ၈ )

"အီးးးးးး"

သီဟလီးကြီးက မာလာ့ စောက်ဖုတ်လေးထဲ အတင်းတိုးဝင်သွားသည်။ မာလာ့ ပေါင်လုံးတွေက ရွှေ့စရာ နေရာလည်း မရှိသဖြင့် သီဟပေါင်တွေကို ခွပြီး ညှပ်ထားသည်။ သီဟ လည်း နေရာ ကျဉ်းကျဉ်း ကျပ်ကျပ် လေး အတွင်းမှာ ဒူးကို ပြန်ဆန့်ပြီး ဖင်ကို ကော့ကာ လီးကြီးကို အဆုံးထိ ဝင်အောင် ဆောင့်လိုးပြစ်လိုက်သည်။

"အိုး"

ဒီတခါ အော်လိုက်ရတာက သီဟ ဖြစ်သည်။ သူ့လီးတန်ကြီး မာလာ့ စောက်ဖုတ်လေးထဲ အရင်းထိ ဝင်သွားတော့ နာသွားသည့် မာလာက သူမ သွားတွေ ဖြင့် သီဟ ပုခုံးကို ကိုက်ပြစ်လိုက်လို့ ဖြစ်သည်။ မာလာရော သီဟ ပါ နှစ်ဦးစလုံး နာသွားတာတွေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြေသွားသည် အထိ ခနတော့ စောင့်နေကြ သည်။ ပြီးမှ သီဟ က သူ့လီးကြီးကို နှစ်လက်မ လောက် ဆွဲထုတ်လိုက် ပြန်သွင်းလိုက် လုပ်ရင်းက မာလာ့ စောက်ရည်ကြည်များကြောင့် လိုးရတာ အဆင်ပြေလာခဲ့ရသည်။ မာလာ့ လက်သည်းတွေက တော့ သီဟ ကျောပြင်ကြီးကို ကုတ်ခြစ်နေမိသည်။ 

သီဟ လီးကြီး သူမ ပိပိလေး ထဲ တိုးဝင်လာတာက စေးပိုင်လွန်းလှပြီး သူမ ပိပိလး မှာ လည်း နုနုလေးမို့ သီဟ လီးကြီး မှ အကြောတွေ ဒစ်ဖူးတွေ လှုပ်ရှားတိုင်း ကြက်သည်းထ သွားအောင် ကို အရသာထူး ခံစားနေရသည်။ ဟိုနေ့က ရေပူစမ်းမှာက မထင်မှတ်ပဲ ပါကင်ဖွင့်ခံလိုက်ရသည်။ ထိုအချိန်က နာတာကို သာ သတိထားမိသည်။ နောက်ပိုင်း အနာပျောက်ပြီး သက်သာလာတော့မှ ပြန်တွေးပြီး အရသာကို သတိထားမိလာသည်။ သူမ ကိုယ်တိုင်လည်း စိတ်တွေက ကြွကြွလာတာမို့ ကျွန်းပေါ် ရောက်ကတည်းက အာသာ ခနခန ဖြည် ခဲ့ရပြီး ပြီ၊ လက်ဖြင့် အာသာ ဖြည်ရသည်မှာ တခုခု လိုသလို ခံ့စားနေခဲ့ရသည်။ အခုတော့ သူမ ဆန္ဒတွေ တလုံးတခဲကြီး ပြည့်နေရပြီမဟုတ်လား။ 

မာလာ့ ကိုယ်လုံးလေးက တောင့်တင်းသွားပြီး သူ့ကို တအားဖက်တွယ်လာတော့ မာလာတယောက် ကာမ အရသာ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားပြီဆိုတာ သိလိုက်ရသည်။ သီဟလည်း စိတ်ရှိလက်ရှိ တဖတ်ဖတ် ဆော်ရင်းက စိတ်ကို လွှတ်လိုက်သဖြင့် လရည်တွေ မာလာ့ စောက်ဖုတ်ထဲ မှာ နွေးကနဲ နွေးကနဲ ပန်းထည့် ပြစ်လိုက်တော့သည်။ 

နှစ်ယောက်သား ဖက်ရင်းက ငြိမ်ကျ သွားကြသည်။ သီဟ က သူ၏ မပျော့မမာ ပဲ ရှိနေသေးသည့် လီးကြီးကို မာလာ့ စောက်ဖုတ်လေး ထဲ စိမ်ထားရင်း မာလာ့ ကို ဖက်ထားလိုက်သည်။ မာလာကလည်း သူမ မျက်နှာကို သီဟ ရင်ဘတ်ထဲ တိုးဝင် ခွေ့ကာ ဖွက်ထားရင်း သီဟ ကို တင်းတင်းလေး ဖက်ထားသည်။ ခနအကြာမှာ နှစ်ယောက်စလုံး အိပ်မောကျသွားတော့သည်။ 

........................................................................................................................................

မနက်ခင်း အလင်းရောင် က ကျွန်းကလေး ပေါ်ကို ဖြန့်ကျက်လာတဲ့ အချိန်မှာ သီဟရဲကျော် တယောက် အိပ်ရာမှ နိုးလာခဲ့သည်။ သူ့လီးကြီးက မာတောင် တောင့်တင်းနေပြီး ချောမွတ်နွေးထွေးတဲ့ ပေါင်လုံး အတွင်းသားလေး တွေနဲ့ ထိကပ်နေတာ သတိထားလိုက်မိပြီး ညက မာလာ နဲ့ သူ လိုးဖြစ်သွားတာ သတိရလိုက်တယ်။ လီးကြီးက သွေးကြောတွေ တဒုတ်ဒုတ်ပြန်ခုံလာတယ်။ သူ့လက်မောင်းပေါ် ခေါင်းလေး တင်ပြီး အိပ်ပျော်နေတဲ့ မာလာ့ ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ နှစ်နှစ်ချိုက်ချိုက်ကလေး အိပ်ပျော်နေတာ လှလိုက်တာ။ 

မျက်ခုံးစင်းစင်း မျက်တောင်ကော့ကော့ကြီးတွေ နဲ့ ဖြောင့်စင်းလှတဲ့ နှာတန်လေးတွေ။ နူတ်ခမ်းလုံးလုံး မထူတထူ လေးက အိပ်ပျော်နေရင်းက ဘာသဘောကျလို့လဲ မသိ ပြုံးတုံးတုံးလေး ဖြစ်နေတယ်။ သီဟ အဲဒီ နူတ်ခမ်းလေးကို ငုံ့ပြီး ဖွဖွလေး နမ်းလိုက်တယ်။မာလာရဲကျော် မျက်လုံး တွေ ပွင့်လာတယ်။

တ်မောနင်း စုလေး"

"မောနင်း ဒက်။ ဒီနေရာမှာတော့ မိုက်ကရိုဖုံးတွေ ကင်မရာတွေ မရှိလောက်တော့ပါဘူးနော် ခစ်ခစ်"

သူမ ဒက်ဒီက သူမကို စုလေး လို့ ခေါ်လိုက်တာကို ပြန်ပြီး နောက်လိုက်ရင်း ချစ်စရာ တခစ်ခစ် ရီလိုက်တယ်။ 

"သိပါတယ်ကွာ ဒါပေမဲ့ သမီးလို့ မခေါ်ချင်တော့ဘူးလေ၊ ဖြစ်နိုင်ရင် စုလေး လို့ပဲ တသက်လုံးခေါ်ချင် တော့တယ်"

"ဟွန့် အပိုတွေပါ။ ဒက်အကြောင်း မသိဘူးများ ထင်လို့လား၊ ဒီလောက် ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော် စော်ဗွေတယ် ဆိုတာ ဌာန တခုလုံးက အတင်းပြောနေကြတာကို"

"ဟင် ဟုတ်လား ဒက်ဒီ တောင်မသိပါဘူး"

"လူက ကိုယ့်အတင်း သူများ ပြောတာ ကိုယ်သိပါ့မလားလို့ အဟီး ဒက် ကလည်း ထောက်လှမ်းရေး က ဗိုလ်မှုး ဖြစ်ပြီး အ လိုက်တာ အဟိ"

"အာ့တွေ ထားလိုက်ပါကွာ၊ လူကွယ်ရာ ကျရင်တော့ စု လေး လို့ ခေါ်မှာပဲ၊ စု ကို ချစ်တယ်ကွာ"

"ဟွန့် အခု မှ ချစ်သွားတာလား၊ အရင်တုန်းက မချစ်ဘူး လား အဲဒါဆို"

"အရင်ကတည်း က ချစ်တာပေါ့ကွာ ၊ အခု ဟာ က အချစ်တမျိုးနဲ့လေ၊ တွေ့ဘူးလား ဒက် ရဲ့ ညီလေးတောင် မှ ဟုတ်တယ်လို့ ပြောနေတာ"

သီဟ က ပြောရင်း က သူ့လီးကြီးကို ကော့ကာ မာလာ့ စောက်ဖုတ်လေး နေရာသို့ လှမ်းမှန်းပြီး ထိုးပွတ်လိုက်ရာ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် မာလာ့ စောက်စေ့လေး နေရာသို့ ဒစ်ထိပ်ဖူး ဖြင့် တည့်ထိုးမိသွားသဖြင့် မာလာ ခမြာ ရှီး ကနဲ့ ဖြစ်သွားရသည်။

"သူများ ကျတော့ စု လေး ဘာညာနဲ့ သူ့ကိုယ်သူ ကျတော့ ဒက် တဲ့၊ စုက ကျ ဘယ်လို ခေါ်ရမှာလဲလို့"

"စု စိတ်ထဲမှာ ဖီးလာသလို ခေါ်လေကွာ အာ့ဆိုရင်လည်း"

"အင်း အာ့ ဆိုရင် ကိုကို ခေါ်ရင်ကောင်းမလား မောင်ခေါ်ရင် ကောင်းမလား၊ အချစ်ကြီး လို့ ခေါ်ရင်ကောင်းမလား ခစ်ခစ်"

"ကြိုက်သလို ခေါ် စု က အချစ်ကြီး လို့ ခေါ်ရင် ဒက်က လည်း ချစ်လေး လို့ ခေါ်မယ် အဟဲ"

"စု လို့ မခေါ်ပါနဲ့ အာ့တာ သမီး နာမည်မှ မဟုတ်တာကြီးကို"

"ဒါပေမဲ့ ဒက်နဲ့ ပထမဆုံး ဖြစ်တဲ့ အချိန်မှာ ယူထားတဲ့ နာမည်လေ အာ့ကြောင့် စု လို့ ခေါ်တာ မကြိုက်ရင်လည်း အချစ် လို့ပဲ ခေါ်မယ်"

"ကဲကဲ ကြိုက်သလို ခေါ်တော့ အချစ်ကြီးရယ် ခစ်ခစ်"

"ဘာလို့ အချစ်ကြီးလဲ"

"သူ့ဟာကြီး က ကြီးတာကိုးလို့၊ သူများဟာလေးထဲ ကို တခါထဲ အတင်းပဲ သွား"

"အမယ် သွားလည်း ဆိုသေးတယ် အောက်မှာလဲ စိုနေပြီ"

"ဒက်နော် ဟွန်းတခါထဲ ဘာမှန်းမသိဘူး သူများကို"

သီဟ လီးကြီးမှာ မာလာ့ စောက်ဖုတ်လေး မှ စီးကျလာသော အရည်ကြည့်လို့ စိုလာသည်ကို ခံစားရသဖြင့် ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်ရာ မာလာ မှာ ရှက်သွေးဖြန်းသွားပြီး သီဟ ရင်ဘတ်ကြီးကို ထုရိုက်လေသည်။ သီဟကလည်း မာလာ ရှက်သွားမှန်းသိသဖြင့် အသာ ငုံ့ပြီး မာလာ့ နူတ်ခမ်းလေးကို စုပ်နမ်းလိုက်လေသည်။ မာလာက လည်း ရမက်ပြင်းပြင်းလေး ဖြင့် ပြန်လည် နမ်းစုပ်လေသည်။ထိုအချိန် အောက်ပိုင်းမှ လည်း မာလာ့ ပေါင်လုံးတွေက သီဟ ပေါင်ပေါ် ခွလာလေရာ သီဟ လီးကြီးက မာလာ့ စောက်ဖုတ်အဝ လေးကို တန်းတန်းမတ်မတ် ထိုးမိတော့သည်။ 

သီဟ က ဖြည်းဖြည်းချင်း လီးကြီးကို နှစ်ကာ ထိုးသွင်းရင်း စပြီး လိုးလေသည်။ ညတုန်းက အေးလည်း အေး မှောင်လည်း မှောင်နေသဖြင့် ဘာမှ မမြင်ရသော်လည်း အခုတော့ နေပွင့်လာပြီမို့ သီဟ က မာလာ့ ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လိုးနေရင်းက စလိပင်းဘက် က ဇစ်ကို လက်တဖက်ဖြင့် ဆွဲဖြုတ်လိုက်တော့ သူတို့ နှစ်ယောက် လွတ်လွတ်လပ်လပ် အရှိန်ပြင်းပြင်း နှင့် လိုး လို့ ရသွားကြသည်။ သီဟ က ဒူးထောက်ရင်း သူ့အောက်မှ ဒူးထောင်ပေါင်ကား ပက်လက်လေး ဖြစ်နေသော မာလာ့ ကို ခပ်ကြမ်းကြမ်းလေး ဆောင့်ဆောင့်လိုးလေရာ အပျို မလေး မာလာအဖို့ ထူးခြားသော အရသာတွေကို ခံစား နေရလေသည်။ မကြာခင်မှာ ပင် မာလာ တယောက် သီဟ ပုခုံးတွေကို အတင်းဆွဲဖက်ကာ ၊

"အားးးးး အချစ်ကြီးးးးးး ရယ် ..အိုးးးးးး ကောင်းးးးး ကောင်းးးး လိုက်တာ..."

ဟု အော်ဟစ်ရင်း ပြီးသွားလေသည်။ သီဟ မှာလည်း အခု မှ အရှိန်ရလာတာ ဆိုတော့ မာလာ့ ပေါင်နှစ်လုံးကို ပုခုံးပေါ် ထမ်းတင်ပြီး နောက်ထပ် အချက် နှစ်ဆယ်လောက် ဆောင့်လိုးပြီးမှ လရည်များ ထွက်ကာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားရတော့သည်။ 

နှစ်ယောက်သား တယောက်ကို တယောက်ဖက်ကာ အမောဖြေ နားနေလိုက်ကြသည်။ ခနနေတော့ ဗိုက်ဆာလာကြသဖြင့် ထကာ ငါးဖမ်းဖို့ ပြင်ကြလေသည်။ ထိုကျွန်းကလေး မှာ လူမရောက်သူမရောက်သော နေရာ ဖြစ်သဖြင့် ငါးများ မှာ လည်း  အန္တရယ် ဆိုတာ မသိ၊ ကျောက်ဆောင်ကြားထဲ ဝင်လာကြသဖြင့် သူတို့ မှာ အထွက်လမ်းကို ပိတ်ဆို့ကာ ဖမ်းရုံပင်။ ခနလေး ဖြင့် ငါးအလတ်စား နှစ်ကောင် သုံးကောင်ရလေရာ တုတ်တံ သီ မီးကင်ကာ စားကြလေသည်။ မာလာက စားသောက်ပြီး သွားလို့ ဘိုက်ပြည့်သွားတော့ သီဟ မှာ ဘီကီနီလေး နှင့် မာလာ့ကို ကြည့်ရင်း စိတ်ပြန်ထလာပြန်သည်။ သူ့ဘောင်းဘီကို ချွတ်ချလိုက်တော့ လီးကြီးမှာ ဖြောင်းကနဲ ထွက်လာလေသည်။

"ဟယ်တော့ အချစ်ကြီး လီးက လည်း တချိန်လုံး တောင်နေတာပါလား၊ မာမီ တော့ တချိန်လုံး ခံနေရမှာပဲနော် ခစ်ခစ်"

"အင်း အခု က တော့ လက်ရှိမယားလေး က ခံရမှာပဲလေ"

"ဟင် ဘယ်မှာ လဲ လက်ရှိမယားလေးက"

မာလာ မှာ သူမကို ပြောမှန်းသိသော်လည်း နောက်ချင်သဖြင့် သူမ အနောက်ဖက် ဘေးဘီသို့ လှည့်ပတ်ရှာသလို ကြည့်ရင်း စပ်ဖြည်းဖြည်း ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ သီဟက မာလာ့လက်ကို ဆွဲကာ သူ့ရင်ခွင်ထဲ မာလာ့ ကိုယ်လေးကို သွင်းလိုက်ပြီး၊ 

"ဒီမှာ လေ ကို့ မယားလေးက အတူတူအိပ်၊ အတူတူစား၊ အတူတူလိုးနေတဲ့ မယားလေးလေ"

"ဒါဆို အချစ်ကြီးက မယားလေး ရဲ့ လင်ကြီးလား ၊ အာ့တာ ဆို လင်ကြီးအတွက် ခလေး မွေးပေးရမှာပေါ့"

ထိုအခါကျမှ သီဟ တယောက် ရုတ်တရက် လန့်ဖြန့် သွားသည်။ 

"ဟင် ဟုတ်သား ပဲ အခုမှ သတိရတယ်၊ ဟိုဟို"

"ခစ်ခစ် ဘာမှ စိတ်ပူ မနေနဲ့ ယောက်ျား၊ ဒီ မယားလေးက စစ်ဆင်ရေး ထွက်မယ် ဆိုကတည်းက လိုရ မယ်ရ ဒစ်ပို ထိုးလာခဲ့တာ၊ အခု ကလေး လိုချင်ရင်တောင် မရနိုင်သေးဘူး ဟင်းဟင်း"

"တော်ပါသေးရဲ့ကွာ"

နောက်တော့ သူတို့ နှစ်ယောက် တယောက်ကို တယောက် ဖက်ရမ်း နမ်းရှုံ့ရင်း အဝတ်အစား များ ချွတ်ပြစ်လိုက်ကြသည်။ သီဟ က မာလာ့ နူတ်ခမ်း မျက်နှာ အနှံ့ ကို နမ်းရှုံ့ ပေးရင်းမှ နို့ကလေး များကို လည်း နမ်းကာ နို့သီးခေါင်းလေး များကို တဖက်စီ စို့ပေးလေသည်။ 

ယောက်ျား တယောက် အထိအတွေ့ကို ခုမှ သာ ကျကျ နန ခံဖူးသော မာလာ တယောက် အလူးအလိမ့်ကို ခံစားနေရပြီး ပိပိလေး မှာ လည်း စိုရွှဲနေရလေသည်။ သီဟ က မာလာ့ ဘိုက်သား ချပ်ချပ်လေးကို နမ်းရှုံ့လာပြီးတော့ ဆီးခုံလေးကို ပါ နမ်းလာရာ မာလာ တယောက် ဘာလာမည်ကို သိသဖြင့် ရင်ကလေးခုံကာ မျက်လုံးလေး မှိတ်ရင်း စောင့်စားနေမိလေသည်။ သူမ အနေဖြင့် ခေတ်မှီသော မိန်းမပျို လေးမို့ ဘာဂျာ ဆိုသည်မှာ ဘာမှန်းသိပြီး ဖြစ်သော်လည်း တခါမှ မခံစားဘူးသဖြင့် ရင် တဲ တဒုန်းဒုန်းခုံကာ စောင့်စားနေမိသည်။

"အား....ရှီး....ကျွတ်စ်...ကျွတ်စ်..."

သီဟ လျှာစွတ်စိုစိုကြီးက မာလာ့ အစေ့လေးကို ထိခပ်ထိုးဆွ ပြီး မာလာ့ စောက်ဖုတ် နူတ်ခမ်းသားလေး တွေကို ရက်ပေးတော့ မာလာ ခမျာ ကော့ပျံ သွားရသည်။ သီဟ က သူ့နူတ်ခမ်းဖြင့် မာလာ့ စောက်ဖုတ် နူတ်ခမ်းသားလေး တွေကို ဆွဲစုပ်လိုက်၊ စောက်စေ့လေးကို ဆွဲစုပ်လိုက်လုပ်ပေးတော့ မာလာ့ လက်တွေက သီဟ ခေါင်းက ဆံပင်တွေကို ဆွဲဆုပ်ကိုင်ကာ သူမ ဖင်လေးကို အတင်းကော့ပေးရှာသည်။ သီဟက သူ့ပါးစပ်ဖြင့်စောက်စေ့လေးကို စုပ်ပေးရင်း လက်တချောင်းက မာလာ့ စောက်ဖုတ်ထဲ ထိုးသွင်းဆွပေးနေတော့ မာလာမှာ ဖင်ကြီးစကောဝိုင်းသလို ဝိုင်းလှုပ်ရင်းက အသံလေး တွေထွက်ကာ ငြီးငြူနေရတော့သည်။ 

"အိုးယောက်ျားရယ်...သူများ ကို သတ်နေတာလား ဟာ... လိုးပါတော့...အခုတော့ လိုးပေးပါတော့...အီးးးး"

သီဟ လည်း ဆက်မလုပ်ပေးနိုင်တော့ သူ့လီးကြီးလည်း ပေါက်ထွက်တော့မတတ်မာနေလေပြီမဟုတ်လား။

....................................................................................................................

အခန်း ( ၉ )

သီဟ မှာ မာလာ့ ပေါင်ခွဆုံ မှာ မျက်နှာအပ်ထားရာမှ ထထိုင်လိုက်သည်။ အခု လို နေ့ အလင်းရောင်မှာ ကိုယ်လုံးတီးနှင့် ဖြူစွတ်သော အသားအရည်၊ ချောမွှေ့လှပလှသည့် မျက်နှာလေး၊ အမို့အဖောင်း အကွေ့အကောက်တွေ ဖြင့် အရမ်းကို ဆက်ဆီ ကျလှသည့် မာလာ့ကို ကြည့်မဝ ဖြစ်နေရသည်။ မာလာ့ မျက်နှာလေး မှာ ရမက်သွေးကြွနေသဖြင့် ပန်းနုရောင်လေး သန်းနေသည်။ 

"စု လေး လေးဘက်ကုန်းပေးကွာ ဒီတခါ ဒေါ့ကီ ဆွဲရအောင်"

မာလာ မှာ သူမ ကိုယ်တိုင် လက်တွေ့က တခါမှ မလုပ်ဖူးသော်လည်း အခေါ်အဝေါ်တွေ ပုံစံတွေက တော့ ခေတ်သမီးပျို ပီပီ ဗီဒီယိုထဲကြည့်ထားပြီးသား မို့ သိပ်အပို ပြောစရာ မလိုပါ။ ပက်လက်လေး လှဲနေရာမှ ထလိုက်ကာ သီဟ ရှေ့တွင် လေးဘက်ထောက်ကုန်းရင်း တံတောင်လေးကို ကွေးကာ ဖင်ကို ကော့ပေးလိုက်သည်။

သီဟ မှာ သူမ ဖင်နှစ်လုံးကြား ပေါင်ခွဆံမှ ပြူးထွက်လာသည့် စောက်ဖုတ် ဖေါင်းဖေါင်း ကြီးကို ကုံးပြီး ရက်မိပြန်ပါသည်။ အနောက်ဖက်မှ ရက်နေတာမို့ သူ့မျက်စေ့တည့်တည့် က ခရေပွင့် နီညို လေး ကလည်း သူ့ကို ဆွဲဆောင်နေပြန်ပါသည်။ သူ့လက်တဖက်တချက်ဖြင့် မာလာ့ ဖင်နှစ်လုံးကို အသာ ဆွဲဖြဲလိုက်ညီ့း သူ့လျှာကြီးဖြင့် မာလာ့ ခရေပွင့်လေးကို ရက်လိုက်တော့ မာလာ့ ဖင်ကြီး ပိုကော့တက်လာသည်။

"အား..အီးးးးးးး "

သီဟ လက်ခလည်ဖြင့် အရည်ရွမ်းနေသော စောက်ဖုတ်ကြီး ကို တချက်နှစ်ချက် ကရိုင်းလိုက်ပြီး မာလာ့ ဖင်ပေါက်ကလေးကို စောက်ရည်တို့ ဖြင့် စိုရွဲစေလေသည်။ မာလာ့ ဖင်ပေါက်ကို ဆက်ပြီး ဖီးပေးချင်သေးသော်လည်း မိမိ လီးကြီးမှာ မခံမရပ်နိုင်အောင် တင်းမာလာသည်မို့ သီဟ အနောက်ဖက်မှ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး သူ့လီးကြီးကို မာလာ့ စောက်ဖုတ်ဝတွင် ချိန်ကာ ဖိထိုးလိုက်လေသည်။

"ဖျစ်...ဗျိ...စွတ်"

"အ...အိုး အချစ်ရယ်....အီးးးးး ထိလိုက်တာ "

စေးပိုင်လှသော မာလာ့ စောက်ခေါင်းတွင်းမှ အထိအတွေ့ က ကောင်းလှသည်မို့ သီဟ မာလာ့ ခါးကလေးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ သူ့ဖင်ကြီးကို ကော့ရင်း အားကုန်ဆောင့်နေမိတော့သည်။ မာလာ့ အဖုတ်လေးမှာ လည်းအခုတော့ သီဟ လီးကြီးကို ခံနိုင်သွားပြီမို့ နာတာထက် အရသာက ပိုပြီး ခံစားနေရလေသည်။သီဟ လည်း တချက်တချက် သူ့လီးကြီး မာလာ့စောက်ဖုတ်လေး ထဲမှ ထွက်လာလိုက် ဝင်သွားလိုက် ဖြစ်နေသည်ကို ငုံ့ကြည့်ရင်းက မာလာ့ ဖင်ပေါက်ကလေးကို ဆွချင်စိတ်ဖြစ်လာပြန်သည်။ 

မာလာ့ဖင်ကြားသို့ သူ့တံတွေးကို ထွေးချလိုက်ရာ ဖင်ပေါက်ဝသို့ တံတွေးများ သွားအိုင်လေသည်။ သီဟ ကသူ့လက်မ လေး ဖြင့် ထိုးထိုးထည့်ပြီး ဆွပေးလေရာ မာလာ တယောက် ခနလေး ဖြင့် တချီ ပြီးသွားလေတော့သည်။ သီဟ မှာ လည်း မာလာ ပြီးသွားမှန်းသိလိုက်သဖြင့် ခပ်မြန်မြန် ခပ်ပြင်းပြင်းလေး အချက် နှစ်ဆယ်ခန့် ဆောင့်လိုးပြီး မာလာ့ စောက်ဖုတ်လည်း လရည်များ ပန်းထည့်ကာ ပြီးလိုက်ရပြန်တော့သည်။ 

နောက်ပိုင်းတော့ သူတို့ နှစ်ယောက်မှာ ညအိပ်လျှင် အဝတ်အစား များ မဝတ်တော့ပဲ စလိပင်းဘက်ထဲတွင် ဝင်အိပ်ကြသည်။ တည ကို ညဦး၊ ညလည်၊ မိုးလင်း သုံးခါတော့ ပုံမှန်လိုးဖြစ်လေသည်။ နေ့ခင်းပိုင်းတွင် သီဟ က မာလာ့ တကိုယ်လုံး ကို ရက်ပေးခြင်း၊ စောက်ဖုတ် ဖင်ပေါက် အကုန် သေခြာ ရက်ပေးကာ ပြုစုခြင်း၊ မာလာကလည်း သီဟ လီးကြီးကို စုပ်ပေးခြင်း ဘောပါ စုပ်ပေးခြင်း၊ သီဟ ဖင်ပေါက်ကို လည်း ရက်ပေးခြင်း စသဖြင့် ဟန်နီးမွန်း ထွက်သည့် လင်မယား အသစ်တစုံတွဲ ကဲ့သို့ နေနေကြလေသည်။ 

နှစ်ပတ်ခန့် အကြာ တနေ့တွင် သူတို့ နေ့စဉ် စမ်းစမ်းနေသော ရေဒီယို မှ အသံတခု ကြားရလေသည်။ လျို့ဝှက်ကုဒ်ဖြစ်သဖြင့် သီဟ က ပြန်လှန် ဆက်သွယ်လေသည်။ သူတို့ကို ရှာနေသော ဒရုန်း မှ ရေဒီယို စစ်ဂနယ် ဖြစ်လေသည်။ သူတို့ ဆီမှ စစ်ဂနယ် ပြန်ရသွားသဖြင့် ဒရုန်းမှ သူတို့ ရှိနေသော နေရာကို ဂျီပီအက်စ်ဖြင့် အတိအကျ လမ်းညွှန်ပေးလိုက်သဖြင့် ထောက်လှမ်းရေးမှ ရဟတ်ယာဉ် ဖြင့် လာရောက် ခေါ်ဆောင် သွားတော့သည်။ 

သီဟရဲကျော် က သူတို့ နှစ်ယောက် ကျွန်းပေါ် သောင်တင်နေသည့် အချိန် ၌  သူ့စိတ်ထဲ တွင် တွက်ချက်နေသည့် အချက်များ ရှိသည်။ ပထမဆုံး အချက်မှာ အပြင်ညာ ဆိုသည်မှာ အင်းစက် ကို ပျော်မွှေ့တတ်သူ ဖြစ်ပြီး တော်ရုံလူကို မယုံတတ်သည့် လူစား လည်းဖြစ်သည်။ နောက်ပြီ။ 

အပြင်ညာ က ဟော်တယ် စားသောက်ဆိုင်မှာ ချိန်းထားသည်ဆိုသော်လည်း တနည်းနည်း ဖြင့် သူ့ကို တနေရာသို့ ပထုတ်သွားမည်ဆိုတာကို မိမိ တို့လို ထောက်လှမ်းရေးပါးဝ နေသူတွေပင် တွက်ထားပြီးသား ကိုယ့်တပ်က စီမံကိန်း ချသူတွေက မသိစရာ အကြောင်းမရှိ။ ဒါဆိုရင် ဘာလို့ ဒီလောက် အသက်အန္တရာယ်များတဲ့ ခရီးစဉ် ကို ဘာလို့ အတွေ့အကြုံ နုသေးတဲ့ မာလာ့ကို ထည့်လိုက်ရတာလဲ၊ မာလာ့ကို တခုခု ဖြစ်မှာကို အဖေ ဖြစ်သူက စိုးရိမ်မယ် ဆိုတာကို ရော ထည့်မတွက်ကြဘူးလား။ 

သီဟ တဖြည်းဖြည်း နှင့် သဘောပေါက်လာခဲ့သည်။ အပြင်ညာ က သူတို့ ရှေ့မှာ အဲလို မျိုး ဖြစ်အောင် ဖန်တီးမည်ဆိုသည်ကို သူတို့ သိပြီးသား ဖြစ်မည်။ ထိုအခါ အတွေ့အကြုံလည်း နု၊ ဆက်ခ် ကိစ္စ မှာလည်း အပျိုစင်သာ ဖြစ်သော မာလာ အနေဖြင့် ဖီးတက်လာပြီး သူ့ကို ရောင်ရမ်း ကာ ဒက်ဒီ လို့ ခေါ်မိမည် မှာ သေခြာသလောက်ကို ရှိလေသည်။ ခေါ်ခဲ့ပါက လည်း သီဟ က အသက်ဘေး က ကင်းဝေးအောင် ဟန်ဆက်ဆောင် သွားမည်ဖြစ်ကြောင်းကို လည်း တွက်ပြီးသား။ ထိုအခါ သူ့ရှေ့မှာ တောင် သားအဖ လိုးနေကြသည့် သူတွေ ဆိုတော့ ဘယ်လို မှ အစိုးရဖက် မှ မဖြစ်နိုင်ဟု တွက်မိကာ ယုံကြည်သွားလိမ့်မည်။ သူတို့ လိုချင်သည့် ကွန်တက်တွေလည်း ရမည်ဆိုတာ တွက်ထားခဲ့လိမ့်မည်။ 

သို့သော် သူတို့ အတိအကျ ဂျီပီအက်စ် ဖြင့် သူတို့ နေရာက်ု စစ်ဂနယ် ရိုက်ထားလျှက် နှင့် ၂ပတ်တိတိ ကြာမှ ရောက်လာသော ဒရုန်း တို့က ရော ဘာသဘောလဲ။ သူဌာနချူပ် ရောက်လျှင် သူ့တပ်မှုး နှင့် အချီအတင် ပြန် ပြောရတော့မည့် အကြောင်းများကို အသေးစိတ် တွေးနေမိတော့သည်။

.....................................................................................................................

သီဟ တို့ သားအဖ ရုံးချူပ်ရောက် တော့ မနက် ကိုးနာရီ၊ သူတို့ ကို တပ်မှုးမှ ရက်အကန့် အသတ် မရှိ နား၊ သူ့ကို တော့ သတင်းပို့ ဟု ဆိုထားသဖြင့် နှစ်ယောက်စလုံး အိမ်ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ ဒေါက်တာ နှင်းဖြူ ရဲကျော် နှင့် သူရရဲကျော် တို့က ဆေးရုံ သွားနေကြပြီ မို့ အိမ်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိခြေ။ သူတို့ နှစ်ယောက် အိမ်မှာ ရေနွေး ဖြင့် စိတ်ကြိုက်ချိုးမိုးပြီးတော့ ကားမောင်း ထွက်လာခဲ့ကာ သားအဖ နှစ်ယောက် ကုလားထမင်းဆိုင် သွားစားလိုက်ကြသည်။. ပြီးတော့ မှ အိမ်ပြန်လာကြသည်။ အိမ်ထဲ အဝင်တွင်၊ မာလာက၊

"ယောက်ျား၊ မယားကြီး အိမ်ရောက်ပြီ ဆိုတော့ ဒီမယားလေးကို မေ့ပြီပါ့နော်"

ဟု ပြောလေသည်။ သီဟ က၊

"အို ဘယ်မေ့ မှာလည်း အချစ်ရာ အခု ညနေ သူတို့ ပြန်မလာချင် ချစ်လို့ ရသေးတယ်လေ"

"အို မကောင်းဘူး ထင်တယ်နော် မတော်တဆ မိသွားရင် အချစ်ကြီး တို့ အိမ်ထောင် ပြိုကွဲမယ် လေ အချစ်ကြီးလည်း ပြဿနာတွေ မိုးမီးလောင်ကုန်မယ်"

"တို့ သတိထားကြရင်တော့ ရပါတယ်ကွာ၊ လာပါ ကြာတယ် သွားချစ်ကြရအောင်"

သီဟ က မာလာ့ လက်ကလေးကို ဆွဲကာ သူမ အခန်းဆီသို့ ခေါ်လာခဲ့လေသည်။ နောက်တော့ မာလာ့ ကုတင်ပေါ်မှာ ချစ်သလင်း ခေါ်ကြတော့သည်။ ကျွန်းပေါ်မှာ တုန်းက နှင့် မတူ အိစက်သော မွေ့ယာ အမွေးနံသာ များနှင့် ဆိုတော့ သူတို့ အတွက် အရသာ မှာ တမျိုးထူးကဲ နေပြီး နားလိုက် ဆော်လိုက် သုံးချီလောက် ဆက်တိုက် ဆော်လိုက်ကြသည်။ ပြီးတော့မှ သီဟလည်း ကိုယ့်အခန်းကိုယ်ပြန်ကာ ရေပြန်ချိုး ပြီး အိပ်ယာပေါ် တက်လှဲ အိပ်လိုက်တော့လေသည်။ 

သူ့လီး ကြီးမှာ နွေးထွေး စိုစွတ်သောအထိအတွေ့ နှင့် စုပ်ပေးနေသော ခံစားမှုတို့ကြောင့် သီဟ အိပ်ပျော်နေရာမှ နိုးလာသည်။ သီဟ မှာ နှစ်ပတ်လောက်အထိ စလိပင်းဘက်တွင် ကျပ်ကျပ်သတ်သတ်လေး မာလာ နှင့် ထွေးဖက် အိပ်ခဲ့ရသည်မို့ အခု အိပ်ယာက နိုးတော့ တမျိုးဖြစ်နေရသည်။ 

နောက်တော့ သူ အိမ်ပြန်ရောက်နေပြီ ဆိုတာကို သတိရလိုက်သည်။ မျက်စေ့ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့မိန်းမ၊ နှင်းဖြူ။ ညအိပ်ရာဝင်ထွန်း မီးလုံး ပြာပြာလေး အောက်မှာ ညဝတ်အင်္ကျီပန်းရောင်ပါးပါးကလေး နှင့် နှင်းဖြူ က သူ့လီးကြီးကို အားရပါးရ စုပ်ပေးနေသည်။ သီဟ လက်တွေက နှင်းဖြူ ခေါင်းကလေးကို ရောက်သွားပြီး ဆံပင်တွေကိ ပွတ်သတ်ပေးနေလိုက်သည်။ နှင်းဖြူ စုပ်ပေးသည့် တက္ကနစ် မှာ ကောင်းလှ သဖြင့် လီး အတွင်း ဆီးလမ်းကြောင်းမှ ပင် စစ်ကနဲ စစ်ကနဲ ခံစား နေရသည်။ မာလာ မှာ သူ့လီးကိုသာ စုပ်ဖူးသည့် အပျို မလေး ဖြစ်သဖြင့် နှင်းဖြူ လို မကျွမ်းကျင် သော်လည်း တမျိုးလေး ကောင်းနေခဲ့သည်။ 

သို့သော်လည်း အခု မှ လီးစုပ် ကောင်းကောင်းကျွမ်းကျင်သူ မိမိ ကို စုပ်ပေးနေကြ ဖီလင်ကို ပြန်ခံစားရတော့ အရသာ ပိုကောင်းနေသလို ထင်မိသည်။ နေ့ခင်းက မာလာ့ ကို သုံးချီလိုးထားတာတောင် လီးက ပြန်တောင်လာနေသည်။ ကြာကြာတော့ မခံနိုင်၊ တော်ကြာ ပါးစပ်ထဲ ပြီးသွားအုံးမည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် နှင်းဖြူ ပါးစပ်ထဲ ပြီးသွားတာတောင်မှ သီဟ က နှင်းဖြူကို လိုးနိုင်သေးသည်။ အခုတော့ သူ့ကိုယ်သူ မသေခြာ၊ နေ့လည်က မာလာ့ ကို လိုးထားတဲ့ သုံးချီက လည်း မီးကုန်ယမ်းကုန်။ သူတို့ ဘယ်တော့ မှ အခွင့်အရေး ပြန်ရမည်ဆိုတာ မသေခြာလို့ အသေဝုန်းထားတာ၊ ဆိုတော့ သူနည်းနည်းတော့ ပြိုင်းနေပြီ။ တော်ကြာ နှင်းဖြူ ပါးစပ်ထဲ ပြီးသွားကာ စောက်ဖုတ် မလိုးနိုင်ခဲ့လျှင် သူမ မသင်္ကာ ဖြစ်နေုအုန်းမည်။ သီဟ ညဏ်ကူမှ ရမည်ဟု တွေးလိုက်သည်။

"အား အချစ်ရယ် ကောင်းလိုက်တာ၊ လာပါအုန်း မတွေ့ရတာ ကြာလို့ ချစ်ကို တအားချစ်ချင်နေပြီ"

ဟု ပြောကာ နှင်းဖြူ ဂျိုင်းအောက်မှ လက်လျိုမကာ သူ့ကိုယ်ပေါ်ကို ဆွဲတင်လိုက်သည်။ မာလာ ၏ ကျစ်ကျစ်လစ်လစ် အားကစား ကိုယ်လုံးလေး မှာ မာဆယ်တွေ ဖြင့် တင်းရင်း နေသဖြင့် သူခံစားခဲ့ရသော အရသာ မှာ နှင်းဖြူ နှင့် ကျတော့ အနည်းငယ် ခြားနားနေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ 

နှင်းဖြူ မှာ ယခု ဆို အသက်လေးဆယ့်ငါးလောက် ရှိပြီ ဖြစ်သဖြင့် ပုံမှန် လေ့ကျင့်ခန်းလုပ် ကျန်းမာရေး ဂရုစိုက် သဖြင့် နုနယ်သေးသော်လည်း မာလာ့ လို မိန်းမပျိုလေး တွေ နှင့်တော့ မတူနိုင်တော့ခြေ။ သို့သော် မာလာ့ထက်တော့ အစစ အရာရာ မှာ ပိုဖွံ့ဖြိုးလေသည်။ နို့ကြီးများမှာ ခလေး နှစ်ယောက် အမေ မို့ ကြီးထွားပြီး အနည်းငယ်တော့ အိအိလေး ရှိသည်။ ဖင်လုံး ကြီးများမှာ လည်း လုံး ကြွ နေပြီး ခါးသေးသဖြင့် ကားစွင့်နေကာ တွံတေး အိုးကြီးပမာ ရှိလေသည်။ နှတ်ခမ်းထူထူ တွေက လည်း ရမက် ထန်သည့်ပုံ ပေါက်အောင် ခပ်ထော်ထော်လေး ရှိလေသည်။ 

ဒေါက်တာ နှင်းဖြူရဲကျော် မှာ ဆေးရုံမှ ပြန်လာပြီးတော့ သူမ တို့ အိပ်ခန်းထဲ တွင် အိပ်ပျော်နေသော သီဟ ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း မာလာ့ အခန်းကို သွားကြည့်လိုက်တော့ အခန်းတံခါးသော့ခပ်ထားတာ တွေ့ရတော့ မာလာလည်း အိပ်ပျော်နေပြီမှန်း သိလိုက်ရသည်။ မနေ့က ထိ တံခါးမှာ သော့ခပ်မထားတာ သူမ သိသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သီဟ တို့ ခရီးပန်းလာတာ အိပ်ပါစေတော့ဟု ဆိုတာ သားတော်မောင် သူရ နှင့် ညစာ အတူစားပြီး တီဗီ ခနထိုင်ကြည့်ပြီးတော့မှ အိပ်ယာဝင်လာခဲ့လေသည်။ 

ထိုအချိန်တွင် သီဟ ပုဆိုးမှာလန်တက်နေပြီး လီးကြီးကို တွေလိုက်ရတော့ သူမ ငတ်ပြတ်နေသည်မှာ ကြာသော အစာ မို့ စောက်ဖုတ်လေး ယားလာရသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ညဝတ်အင်္ကျီကို အမြန်လဲ ကာ ကုတင်ပေါ်တက် သီဟ လီးကြီးကို ကုံးစုပ်တော့တာ ဖြစ်သည်။ ယခု သီဟက သူမ ကိုယ်ကို သူ့ကိုယ်ပေါ် ဆွဲတင်ပြီး နူတ်ခမ်းချင်း စုပ်နမ်းတော့ သူမ ကလည်း ပြန်တုန့်ပြန်နမ်းစုပ်လိုက်လေသည်။ 

"ပြွတ်စ်...အင်း..."

"အင်း... ဖြူ လည်း လွမ်းတာပေါ့လို့ တခါထဲ ရှမ်းပြည်ဘက် သွားတယ် ဆိုပြီး ဖုံးမဆက် မက်ဆေ့မပို့နဲ့၊ သားအဖ နှစ်ယောက်စလုံး ဘယ်လိုဖြစ်ကြတာလဲလို့၊ ကိုကို့ တပ်မှုး မေးကြည့်တော့ ဆက်သွယ်ရေး ဧရိယာ အပြင်ဘက်ရောက်နေလို့ပါတဲ့၊ ခါထဲ ဒီခေတ်ကြီးထဲမှာ အဲလို နေရာရော ရှိလို့လား"

"အာ ရှိတာပေါ့ ဖြူရယ် ဆက်သွယ်ရေး ဘယ်လို ပဲ တိုးတက်တိုးတက်နေ ဘလိုင်းစပေါ့ ဆိုတာ ရှိတယ်လေကွာ"

"အာ့....ရှီးး"

သီဟ က စကားပြောရင်း လက်က နှင်းဖြူ ပေါင်ကြား ဝင်ကာ  စောက်ဖုတ်ကြီးကို အုပ်ကိုင် ဖြစ်ချေရင်းက လက်ခလည်ဖြင့် ထိုးကာ မွှေပေးလိုက်သဖြင့် နှင်းဖြူ အသံလေး ထွက် ငြီးငြူရရှာသည်။ နှစ်ဖြူ စောက်ဖုတ်ကြီးကလည်း အရည်တွေ ရွဲနေပြီမို့ သီဟ လည်း အချိန်မဆွဲတော့ပါ။ နှင်းဖြူကိုယ်ကို သူ့အပေါ်ခွခိုင်းလိုက်ပြီး နှင်းဖြူ စောက်ဖုတ်ဝ တွင် သူ့လီးကြီးကို တေ့ပေးလိုက်လေသည်။ နှင်းဖြူကလည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုင်ချ လိုက်ရာ လီးကြီးမှာ စွတ်ကနဲ တိုးဝင်သွားတော့သည်။ 

"ဖြွတ်...စွိ..ဖတ်.."

"အ...အီး..."

နှင်းဖြူ စောက်ဖုတ်မှာ လီး မဝင်ရတာ ကြပြီမို့ နည်းနည်းတောင် စေးကျပ်နေသလို ဖြစ်နေရသည်။ စောက်ရည်တွေက ရွဲနေသဖြင့်သာ လျှောလျှောရှုရှု ဝင်သွားရသည်။ နောက်တော့ သီဟက နှင်းဖြူ ၏ ဖွံ့ထွားလှသော နို့ကြီးတွေကို အောက်မှ စုပ်ပေးနေချိန်တွင် နှင်းဖြူက သူမ ဖင်ကြီးကို မြှောက်ကာ မြှောက်ကာ ဖြင့် သီဟ အပေါ် မှ မြင်းစီးသလို လိုးပေးနေတော့သည်။ နှင်းဖြူ မှာ လည်း ငတ်နေတာ ကြာပြီမို့ သူမ စောက်ပတ်ထဲ တိုးဝင်လာသော သီဟ လီးကြီးမှာ သူမ စောက်ခေါင်းတွင်းမှ အသားနုနု တို့ကို ပွတ်တိုက်လိုက်လိုင်း တုံခါသွားအောင် အရသာ ရှိနေရလေသည်။ 

သီဟ မှာလည်း မာလာ၏ တင်းတင်းရင်းရင်း ပေါက်စီလောက် နို့တွေကို ဆုပ်ကိုင်စို့နေရသည်မှာ နှစ်ပတ်လောက်ရှိပြီမို့ ယခုလို ကျွဲကော်သီး ဆိုက် နို့ကြီး နှင့် လက်ညိုးလုံးခန့်တုတ်ပြီး လက်မဝက်ခန့် ရှည်သည့် နို့သီးခေါင်း တွေကို စို့နေရသည်မှာ အပြောင်းအလဲ အသစ်အဆန်းပြန်ဖြစ်နေလေသည်။ 

နှင်းဖြူမှာ ခနလေး ဖြင့် ပင် တချီပြီးသွားကာ သီဟအပေါ် မှောက်ရက် ထပ်ချလျှက်နားနေလိုက်သည်။ သီဟက တော့ အခု မှ အရှိန်ရလာသည်ဖြစ်သဖြင့် နှင်းဖြူကိုယ်လုံးကို ဘေးသို့ လှဲချလိုက်ရင်း အိပ်ယာပေါ် ဖင်ဘူးတောင်းထောင်ကုံးစေကာ အနောက်မှ ဒူးထောက်ထရင်း ခွေးလိုး လိုးပစ်မိတော့သည်။

တရုပ်မ စစ်စစ် ဖြစ်သဖြင့် ဝင်းမွတ်ဖွေးဖြူနေသော ပေါင်လုံး ကြီးများ နှင့် ဖွံ့ွထားလှသည့် ဖင်လုံးကြီး များ ကို ထောင်ပေးထားသည့် နှင်းဖြူ နှင့် အနောက်မှ ဒူးထောက်ကာ အရှိန်ပြင်းပြင်း နှင့် ဆောင့်လိုးနေသည့် သီဟ တို့ နှစ်ယောက်မှာ သူတို့ ၏အနည်းငယ်ဟနေသော အိပ်ခန်းတံခါး အဝ မှ မျက်လုံးတစုံ ကချောင်းကြည့်နေသည်ကိုတော့ ဘယ်လို မှ သတိမထားမိနိုင်ကြပါခြေ။

.......................................................................................................................................

အခန်း ( ၁၀ )

နောက်တနေ့ မနက်၊ ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော် သူ တပ်မှုး အခန်းထဲက တပ်မှုး၏ မဟော်ဂနီ စာပွဲအကြီးကြီး ရှေ့ ထိုင်ခုံပေါ်မှာ ခပ်မတ်မတ်ထိုင်ရင်း သူ့တပ်မှုး ပြောနေသည်ကို အာရုံစိုက်ကာ နားထောင်နေလေသည်။

" ဗိုလ်မှုးတို့က အင်တာနေရှင်နယ် ရေပြင်မှာ ဆိုပေမဲ့ ထိုင်း ပိုင်နက် နဲ့ အရမ်းနီးနေတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ရဟတ်ယဉ်တွေ ဝင်လာတာနဲ့ သူတို့က မေးခွန်းထုတ်တော့မယ်။ ထိုင်း ထောက်လှမ်းရေးထဲက အတွင်းက ချစား နေတာတွေ ရှိတယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ ဖက်က ယုံကြည်ရတဲ့ သတင်းတွေ ရှိတယ်။ အဲတော့ အပြင်ညာ့ လူတွေနဲ့ သူ့ကွန်တက်တွေ က လက်စားချေ မလိုက်နိုင်အောင် ဗိုလ်မှုး နဲ့ အပြင်ညာတို့ ပင်လယ်မှာ ပျောက်သွားတယ် ဆိုရင် ဇာတ်လမ်းက ပြတ်သွားပြီလေ၊ အာ့ကြောင့် ကျွန်တော်တို့ ဖက်က အသာငြိမ်နေတာပါ။ ဗိုလိမှုး တို့ ယူသွားတဲ့ ဂျီပီအက်စ်ကို ခြေရာခံပြီး ဆက်တလိုက် ကနေကြည့်လိုက်တော့ ကျွန်းတကျွန်းပေါ်မှာ ရောက်နေတယ် ဆိုတာ သိလိုက်ရတော့ ဗိုလ်မှုးလည်း စီမံချက်အပြီး အနားယူပါစေ ဆိုပြီး ထားပေးလိုက်တာပါ"

ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော်က သူ့ကို အဓိပါ္ပယ်ပါပါ နှင့် ပြုံးပြရင်းက ပြောနေသော တပ်မှုးကို ကြည့်နေရင်းက အတွေး နယ်ချဲ့နေမိသည်။ ဒီခွေးမသား အပြုံးက ငါတို့ ဘာဖြစ်မယ်ဆိုတာကိုတောင် သိနေပုံပဲ၊ ဟု တွေးရင်းက ချက်ချင်း အတွေးတခု ပွင့်သွားသည်။ တပ်မှုးသမီး ပပဝတီမိုးခေါင် ကို မျက်စေ့ထဲ ပြေးမြင်မိလိုက်သည်။ ပပဝတီမိုးခေါင်မှာ သူ့တပ်မှုး ၏ သမီး ဖြစ်ပြီး ဆရာဝန်ဗိုလ်မှုး တယောက်လည်း ဖြစ်လေသည်။ 

သူမ ယောက်ျား မှာ ဌာနကြီးတခု မှ ညွှန်ချူပ်ဖြစ်ပြီး သူတို့ မှာ ကလေး ငယ်တွေ ပင်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ တပ်မှုး နိုင်ငံခြား ခရီးစဉ် သွားတိုင်း သူ၏ သမီးမှာ သူ့ ဆရာဝန်၊ ဘော်ဒီဂတ် ပုံစံ ဖြင့် အမြဲ ပါလေ့ ရှိပြီး ၊ မျက်နှာမှာ အရမ်းချောရုံ မက ဘော်ဒီမှာ လည်း ဆက်ဆီ ဖြစ်လှပေရာ မြင်သူ ယောက်ျား ၊ တပ်သား တပ်ဗိုလ်၊ လူပျို လူအို အကုန် သွားရည်တမြားမြား ဖြင့် ဖြစ်ရသည်။ သိုရာတွင် တပ်မှုး သမီးတော်မို့ မည်သူမှ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မျက်လုံးမော်မကြည့်ရဲသော်လည်း စိတ်ကူးထဲ မှာတော့ ပုံစံ မျိုးစုံ ဖြင့် လိုးဘူးကြမှာပဲ ဖြစ်သည်။ 

တချို့သော ခရီးစဉ်တို့မှာ သီဟ ကိုယ်တိုင်လည်း တပ်မှုးလုံခြုံရေးအတွက် လိုက်ခဲ့ရဘူးသည်ဖြစ်ရာ၊ ဟော်တယ်ခန်းများတွင် ပပဝတီမှာ အမြဲတမ်း တပ်မှုး အခန်း နှင် ကပ်ရက်တွင် နေခွင့်ရပြီး ညဘက် တခါတရံ တပ်မှုး အတွက် ကျန်းမာရေးစစ်ဆေးခြင်း၊ တပ်မှုး ခေါင်းကိုက် ခေါင်းမှုး၊ ဘိုက်နာ စသည်တို့ အတွက် ဆိုလျှင် ပပဝတီက ပင် စစ်ဆေးပေးရခြင်း၊ စသည်တို့ကြောင့် ပပဝတီ တယောက်သာ တပ်မှုးအခန်းတွင်းသို့ တံခါးမရှိ ဒါးမရှိ ဝင်ထွက်ခွင့် ရခြင်း၊ တခါတရံ တချိုက ဟော်တယ်တို့ တွင် အခန်းခြင်းဆက်သည့် တံခါး ရှိသော ကပ်ရက် အခန်းတို့ တွင် တည်းခိုးခြင်း စသည်တို့ ကို အခု မှ သီဟ မှာ ပြန်သတိထားမိလေသည်။ 

ယခင်တုန်းက တော့ သီဟ စိတ်ထဲ မှာ သူတို့ နှစ်ယောက် သားအဖ မို့ မည်သို့ မျှ စိတ်ကူး အဆန်း ဖြင့် မတွေးမိသော်လည်း မိမိ နှင့် သမီးမာလာ တို့ အဖြစ်အပျက် ပြီးတော့ မိမိ ၏ အတွေးအခေါ် တို့ လည်း ပြောင်းသွားခဲ့ခြေပြီ။ အရာရာကို အမြင်သစ်ဖြင့် မြင်လာသဖြင့် အခုတော့ တပ်မှုး နှင့် သူ့သမီး ပပဝတီ တို့ ဘာဖြစ်နိုင်သည် ဆိုတာကို သဘောပေါက်လာခဲ့လေသည်။ 

တပ်မှုးဗိုလ်မှုးချူပ်မိုးခေါင် က ဗိုလ်မူးသီဟ မျက်နှာပေါ်မှ အပြောင်းအလဲ တို့ကို သတိထားကြည့်နေရင်းက ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော် ဘာပြောမလဲ ကြည့်နေလိုက်သည်။ ဗိုလ်မှုးသီဟ က နောက်ဆုံးတော့ တချက်ပြုံးလိုက်ကာ၊

"ဟုတ်ကဲ့ တပ်မှုး၊ သဘောပေါက်ပါပြီ။ အစစ အရာရာ အတွက် တပ်မှုးကို အထူး ကျေးဇူး တင်ရှိပါတယ်တပ်မှုး"

"ရပါတယ် ဗိုလ်မှုးရာ ကျွန်တော်တို့ တွေက တိုင်းပြည်နဲ့ လူမျိုးအတွက် အလုပ်လုပ်နေကြတာပဲဟာ၊ တယောက်အရေးကိစ္စလည်း တယောက် ကူညီကြရမှာပေါ့"

"ဟုတ်ကဲ့ တပ်မှုး လည်း အကူအညီလိုရင် အချိန်မရွေးပြောပါခင်ဗျ၊ အခုတော့ ခွင့်ပြုပါအုံး"

"အေးအေး သွားသွား၊ အခု စီမံချက်မှာ ဗိုလ်မှုးစွမ်းဆောင်ခဲ့တာ အလွန်တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်ပါဘူး၊ ဗိုလ်မှုးကောင်းကောင်းနားဖို့ သင့်ပါတယ်။ ဗိုလ်မှုးရော ဗိုလ်ကြီးမာလာရဲကျော် ပါ နောက်ထပ် နှစ်ပတ်လောက်နားလိုက်ပါအုံး။ နောက် ရုံးပြန်တက်မှ ပဲ ကျွန်တော် ဆုချီးမြှင့်တဲ့ အခန်းအနားလုပ်ပါမယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ ကျေးဇူး ပါ တပ်မှုး"

........................................................................................................................................

ဗိုလ်မှုးသီဟ ရုံးခန်းအပြင်ရောက်တော့ မာလာ့ ရုံးမှဖုံးကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ တပ်မှုးက သူ့ ကို နှစ်ယောက်ထဲ တွေ့ခြင်သည်ဟု ဆိုသဖြင့် သူတယောက်ထည်းလာခဲ့ရသည်ဖြစ်ရာ မာလာက သူမ ပုံမှန် ရုံးခန်းသို့ ဟန်မပျက် အလုပ်သွားဆင်းနေသည်ဖြစ်သည်။ ယခုတော့ တပ်မှုးက သူတို့ ကို ခွင့် နှစ်ပတ်ထပ်ပေးလိုက်သည် ဆိုသည့် သတင်းကို မာလာအား လှမ်းပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်လေသည်။ 

သူတို့ နှစ်ယောက် အိမ်မှာ ပြန်ဆုံကြလေသည်။ နေ့လည်စာကို နှစ်ဦး အတူ စားသောက်ကြပြီး နောက် မာလာ့ အခန်းသို့ ရောက်သွားလေသည်။ မာလာ့ ကုတင်ပေါ်တွင် တယောက်ကို တယောက်ဖက်ကာ လှဲလျှောင်းရင်း နူတ်ခမ်းခြင်းစုပ်နမ်းဖြစ်ကြသည်။ 

သီဟ က တပ်မှုး နှင့် သူ့သမီးတို့ လည်း ဖြစ်နေကြဖို့ များကြောင်း သူ့သီအိုရီကို မာလာ့အား ရှင်းပြလေရာ၊ မာလာက ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ 

"အင်း ဘာပဲ ဖြစ်ဖြစ်လေ မီးကတော့ တပ်မှုးကို ကျေးဇူးတင်တယ်၊ သူ့ကြောင့် အာ့ကောင်ကြီး ပေးတဲ့ အရသာကို ကောင်းကောင်းခံစားခွင့်ရသွားတာ ခစ်ခစ်"

မာလာ က ပြောရင်းဆိုရင်း သီဟ  မာတောင်နေသော လီးကြီးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဖျစ်ညှစ်လိုက်သည်။ သူမကိုယ်လေးကို လျှောဆင်းကာ သီဟ ပေါင်ပေါ် တတောင်လေး ထောက်ပြီး လီးကြီးကို သူမ နူတ်ခမ်းလေး ဖြင့် ကစ်စ်ပေးလိုက်သည်။ နူတ်ခမ်းလှလှလေးက သီဟလီးကြီးကို ငုံကာ စုပ်ပေးနေသည့် အချိန်မှာတော့ သီဟ တယောက် စည်းဇိမ် ကောင်းကောင်းတွေကနေလေပြီ။ 

မာလာက လီးကြီးကို ငုံ့စုပ်နေရင်းက သူမ ကိုယ်လုံးလေးကို တပတ်လှည့်လိုက်တော့ သူမ စောက်ဖုတ်က သီဟ မျက်နှာပေါ် တည့်တည့် မိုးနေလေသည်။ သီဟ က မာလာဘာလိုချင်မှန်းသိသဖြင့် ပေါင်နှစ်လုံးကို ဆွဲချကာ စောက်ဖုတ်ကြီးကို ရက်ပေးလိုက်လေသည်။ သူ့လက်တဖက်က လက်ချောင်းထိပ်ကလေးဖြင့် စောက်စေ့လေးကို ကစားပေးရင်းက နောက်လက်တဖက် က လက်ချောင်းထိပ်ကလေးဖြင့် မာလာ့ ခရေပွင့်လေးကို ပွတ်ကာ ဆော့ပေးနေလိုက်သည်။ 

သီဟ လီးကြီးမှာ တအားမာတောင်လာပြီး မာလာ့ အာဂေါင်ကို ထိုးမိချိန်မှာ မာလာ့ စောက်ဖုတ်လေးက လည်း စောက်ရည်ကြည်တွေ သီဟ တံတွေးတွေ ဖြင့် စိုရွဲနေလေပြီ။ မာလာ က ကိုယ်ကို ကြွကာ သီဟ နှင့် ယှဉ်အိပ်လိုက်ရင်း သီဟ နူတ်ခမ်းတွေကို လှမ်းနမ်းလိုက်ပြီး။

"ဒက် လိုးပေးတော့ စု စောက်ဖုတ်ထဲ တအားယားနေပြီ"

သီဟ က မာလာ့ ခရေပွင့်ကို ချွေဖို့ အကြံရှိနေသူမို့ မာလာ့ အံဆွဲထဲမှ ကွန်ဒန်တခု နှင့် လုဘရီကေးရှင်း တဗူးကို ထုတ်လိုက်သည်။ မာလာက သီဟ ကို ကြည့်ရင်း၊

"ဒက် ဒါက ဘာလုပ်မို့လဲ"

ဟု လှမ်းမေးလိုက်သည်။ သီဟ က၊

"စုလေး အတွက် နောက်အရသာ အသစ်တခု ပေးမလို့ပါကွာ"

ဟု ပြောရင်း ကွန်ဒန်ကို သူကလီးကြီးမှာ စွတ်လိုက်လေသည်။ မာလာက လည်းပါးနပ်သူမို့ သူမ ဖင်ကို လိုးတော့မည် ဆိုတာကို သိလိုက်သည်။ ရင်တွေ ခုံလာပြီး စောက်ရည်တွေက ပိုရွဲလာခဲ့သည်။

သို့ပေမဲ့ သီဟ ဘာလုပ်လုပ်ခံမည်ဆိုသည့် အချစ်စိတ်က ရှိနေပြီးသားမို့ ဘာမှ တော့ မပြောတော့ပါ။ သီဟ ပြောသည့်အတိုင်း ကုတင်ပေးမှာ ဖင်ဘူးတောင်းထောင်ပေးလိုက်တော့သည်။ သီဟ က မာလာ့ ဖင်လုံး ဖြူဖြူလေး နှစ်လုံး ကြားမှ ညိုတိုတို ခရေပွင့်လေးကို ချောဆီ ညှစ်ချပြီး သူ့လက်ထိပ်ကလေးဖြင့် ထိုးသွင်း ပေးလိုက်သည်။ မာလာ မှာ သူမ ဖင်ပေါက်ထဲသို့ အေးစက်စက် ချောတောတော အရည်တို့ ထင်လာသဖြင့် မျက်စေ့လေး မှိတ်ထားလိုက်မိသည်။ 

နောက်တော့ သီဟ လက်ညိုးထိပ်ကလေးက သူမ ဖင်ပေါက်ကို အဝင်အထွက် လုပ်လာတာ ခံစားရမိသည်။ ထူးဆန်းသော အရသာ တမျိုးကြောင့် မာလာ ပါးစပ်မှ တိုးတိုးလေး ငြီးလိုက်မိသည်။ သို့သော်လည်း တခါမှ ဖင်ထဲ လီးဝင်တာ မခံဘူးတော့ အနည်းငယ်တော့ ကြောက်ရွံ့ မိနေသည်။

သီဟ က သူ့လက်ညိုး လက်နှစ်ဆစ်က ချောချောချူချူဝင်နေတာ တွေ့ရတော့ ချောဆီ ထပ်ထည့်ရင်း လက်ခလည်ပါ ပူးပေါင်းပြီး အဝင်အတွက် ဆက်လုပ်ပေးလိုက်သည်။ တချိန်ထည်းတွင် သူလက်တဖက်ဖြင့် ချောဆီ ဗူးကို ကွန်ဒန်စွပ်ထားသော လီးပေါ် ညှစ်ချကာ ချောဆီများ ဖြင့် လူးလိုက်သည်။ မာလာ့ ဖင်ပေါက် ကြွတ်သား များမှာ သူ့လက်နှစ်ချောင်းကို အလိုက်သင့် ခံနိုင်လာသည့်အချိန်မှ သူ့လီးကြီးကို တေ့ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖိသွင်းလေသည်။ 

"အ...ဒက်....အရမ်းကျပ်တယ်၊ အီးးး ရှီးးးးး "

သီဟ က သူ့ဒစ်ဖူး တဝက်လောက်ကို မြုပ်လိုက်ရင်းက ဒစ်ဖူးတခုလုံး ဝင်အောင် ထည့်လိုက်သည်။ နောက်တော့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝင်လိုက်ထွက်လိုက်လုပ်ပေးရင်းက လက်တလုံးချင်း ရှေ့သို့ ပိုပို တိုးပေးလာသည်။ မာလာ မှာ သူမ ဖင်ဝ မှာ စို့နစ်နစ်ကြီးက တိုးဝင်လာသည်ကို ခံစားနေရပြီး သူမ သတိ မထားမိချိန်မှာ ပင် သူမ ဒက်ဒီ ပေါင်ခြံက သူမ ဖင်လုံး တွေကို ဖိကပ် မိနေလေပြီ။

သီဟ မှာ လည်း နည်းနည်း ညှောင်းသွားဖြင့် သူ့လီးကြီးကို မာလာ့ ဖင်ပေါက်လေးထဲ စိမ်ထားရင်း မာလာ့ ကျောပေါ်မှေးလျှက် မာလာ့ နို့တွေကို အသာ အယာ ဆုပ်ခြေနေလေသည်။ မာလာ့ ဖင်ပေါက်လေး မှ သူ့လီးချောင်း အရင်းကို ပွစေ့စေ့ ဖြင့် ရှုံ့လိုက် ပွလိုက် လုပ်ပေးလာတော့ မာလာ့ အခြေအနေကောင်းနေပြီ ဆိုတာ သိသဖြင့် လီးကြီးကို တဝက်ခန့် ထုတ်လိုက် ပြန်သွင်းလိုက်ဖြင့် စလိုးတော့သည်။ မာလာ့ ဖင်လေး ကော့ကော့တက်လာ သဖြင့် ဆောင့်လို့ ရပြီ ဆိုတာ သိလိုက်တော့ မာလာ့ ခါးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ အားကုန် ဆောင့်လိုးတော့သည်။

"ဖျစ်..ဖလွတ်...ဖွတ်...ဖတ်"

"အ... အိ...အု...အီးးးးး"

မာလာ့ စောက်ဖုတ်လေးကို လည်း သီဟ ဘောကြီးက တဖတ်ဖတ် ရိုက်မိနေလေသည်။ မာလာမှာ ဖင်လိုးခံနေရလျှက် သူမ ရမက်တွေ အရမ်းကြွလာသဖြင့် သူမ စောက်စေ့လေးကို လက်တဖက်ဖြင့် အတင်း ဖိပွတ်နေမိသည်။ မကြာခင် မာလာ မှာ အော်ဟစ်ငြီးငြူရင်း ပြီးသွားလေရာ သီဟ လီးကြီးကလည်း ပြီးကာနီး အလွန်ယားယံလာလေသည်။ သီဟ က သူ့လီးကြီးကို မာလာ့ ဖင်ပေါက်လေး မှ ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။ 

မာလာ့ ဖင်ပေါက်လေးမှာ လောလောလတ်လတ် လီးကြီးထွက်သွားသဖြင့် ဝလုံးပုံ ဝိုင်းဝိုင်းလေး ပွင့်အာ ကာ ကျန်ခဲ့လေသည်။ သီဟ က သူ့လီးကြီးမှ ကွန်ဒန်ကို အမြန်ချွတ်ပြစ်လိုက်ကာ သူ့ လီးထိတ်ဖူးကို မာလာ့ ဖင်ပေါက်အဝလေး တွက် ဖိကပ်ကာ လရည်များကို ဖင်ပေါက်ထဲ တဖြွတ်ဖြွတ်ဖြင့် ပန်းထည့်ပေးလိုက်လေသည်။ မာလာမှာ သူမ ဖင်ပေါက်ထဲ နွေးထွေးသော လရည်များ ပန်းဝင်လာသည်ကို ခံစား သိလိုက်ရပြီး ပြောမပြတတ်အောင် အီစိမ့်နေသည့်ကာမ အရသာကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သီဟ နှင့် မာလာတို့ တဦးကို တဦး ဖက်ကာ အမောဖြေ နားနေကြလေသည်။ မာလာက ခနနေတော့ သီဟ ရင်ဘတ်ကို သူ့လက်သည်းကလေး ဖြင့် ကုတ်ခြစ်ကာ၊

"ဒီဗိုလ်မှုး သင်တန်းပေးတာ ကြမ်းလိုက်တာ၊ ရှိသမျှ အပေါက်တွေလည်း ကုန်ပြီ။ တော်ကြာ ယောက်ျား ယူရင်တောင် ယောက်ျားက ဟင် သူ့အပေါက်တွေက အကုန်ချောင်နေပါလား လို့ အပြောခံရတော့မလားမသိ"

"အာ အဲလောက်လဲ မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒီအပေါက်တွေက သဘာဝ အတိုင်း သူ့နဂို နီးပါး ပြန်ပြန် ကျဉ်းသွားကြတာပါ၊ အဟီး ပေါက်ကရတွေ၊ ပြောမနေပါနဲ့၊ ဒါနဲ့ ယူဖို့ ယောက်ျားကရော တွေ့ထားလို့လား"

"ဟင့်အင်း မတွေ့သေးပါဘူး၊ လိုရမယ်ရ ပြောထားတာလေ၊ အခု ဟာက မာမီ့ကို လည်း အားနာတယ်လေ၊ သူကပစ္စည်း ယူသုံးနေရသလို ဖြစ်နေလို့ ခစ်ခစ်"

"အမလေးကွာ သူလည်း မလစ်ဟင်းစေရအောင် ဖြည့်ဆီးပေးပါတယ် အာ့အတွက် စိတ်မပူပါနဲ့"

"အင်း အာ့နဲ့ ပတ်သက်လို့ ခုမှ သတိရတယ် ပြောစာရှိတာ"

"ဘာများလဲ စု"

"မနေ့က ဒက် မာမီ့ကို လိုးနေတာကို သူရ တယောက် အခန်းဝ ကနေ ချောင်းနေတာ တွေ့လိုက်တယ်၊ မီးလည်း သူရှက်သွားမှာ စိုးလို့ အသာလေး ကိုယ့်အခန်းထဲ ကိုယ်ပြန်ဝင်နေရတယ်။ ဒီကောင်ချောင်းရင်းက သူ့ပုဆိုးအောက်က သူ့လီးကို သူကိုင်နေတယ်။ အဟီး ကြည့်ရတာ သူက မာမီ့ များ ဖန်တက်ဆီ ဖြစ်နေသလားမသိ"

"ဟာ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား သားအမိကြီးကို"

"စု တို့ကျတော့ရော၊ ဘာတော်လဲ ဟွန်း..."

..........................................................................................................................................

Mission Two - ယာယီ ကိုယ်ရံတော် 

အခန်း ( ၁ )

သီဟ တယောက် လေယာဉ်ပေါ်မှ လေယာဉ် ဆင်းသက်မည့် ကြေငြာချက်ကို နားထောင်ရင်း က ပြတင်းပေါက်မှ အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်မိသည်။ ကျယ်ပြန့် ရှုတ်ထွေးလှသည့် ရှားဒုဂေါ လေဆိပ် ကြီးကို ငုံ့ကြည့်ရင်း သမီးမာလာကို သတိရလိုက်မိသည်။ ဒီမစ်ရှင်း အတွက် တာဝန်ပေးခံရတော့ အိုဗာစီး ခရီး ရှည်ထွက်ရမည်ဖြစ်သဖြင့် သမီးဖြစ်သူ မာလာရဲကျော် နှင့် သူတို့ နှစ်ယောက်သား အလုပ်ကိစ္စ ဟု အကြောင်းပြကာ ငွေဆောင် သို့ အသာလစ်ထွက်ရင်း နှစ်ညသုံးရက်ခန့် ဟော်တည်ခန်းအောင်းကာ  ဟန်နီးမွန်းထွက်သည့် လင်မယား ကဲ့သို့ စိတ်ရှိလက်ရှိ လိုးကြဆော်ကြပြီး တော့ မခွဲချင် ခွဲချင်ဖြင့်  ခွဲခဲ့ကြရသည်။ 

ယခု မစ်ရှင်း အတွက် မာလာ့ကို သူ့ အဖွဲ့ထဲ ထည့်ပေးဖို့ တပ်မှုးကို တောင်းဆိုသော်လည်း တပ်မှုးက သူတို့ နှစ်ယောက်အကြောင်းသိသူ ပီပီ အာရုံထွေပြားမှာ စိုးသဖြင့် မထည့်ပေးလိုက်။ ယခုတော့ သူ နှင့် အတူ အခြား အေးဂျင့် လေးယောက်တို့ အတူ လိုက်လာခဲ့ကြရသည်။ 

ယခု ကမ္ဘာ့ ထိပ်သီး နိုင်ငံကြီး များမှ နိုင်ငံခြားရေး ဝန်ကြီးများ ပြင်သစ်နိုင်ငံ ပါရီမြို့တွင်၊ တွေ့ဆုံပြီး နိုင်ငံအသီးသီးမှ စစ်ပြေးဒုက္ခ သည်များ ဆိုင်ရာ ပြဿနာများကို ဆွေးနွေးကြမည်ဖြစ်သည်။သူ့မစ်ရှင်းမှာ  မြန်မာပြည်မှ တက်ရောက်မည့် နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီး ဒေါ်ခိုင်ရတနာပြည့်ဖြိုးဝင်း ၏ ဒီတေး အဖွဲ့ ကို ခေါင်းဆောင် ပြီး လိုက်သွားဖို့ တာဝန်ကျခဲ့လေသည်။ အမေရိကန် အခေါ်အဝေါ် ဒီတေး ဆိုသည်မှာ တကယ်တော့ နိုင်ငံခေါင်းဆောင်များ ခရီးသွားသည့်အခါ၊ လုံခြုံရေးအတွက် လိုက်ပေးရသည့် သက်တော်စောင့်အဖွဲ့ ကို ခေါ်ဆိုခြင်း ဖြစ်လေသည်။ 

လေဆိပ်တွင် သူတို့ အတွက် ဗီအိုင်ပီ လောင့်ချ် သို့ သွားကာ လာကြိုသည့် ကားတန်းဖြင့် တည်းခိုမည့်ဟော်တည်သို့ ထွက်လာခဲ့ကြရလေသည်။ ဝန်ကြီးအတွက် လာကြိုပေးသော အဖွဲ့မှာ  ရှေ့မှ မောင်းမည့် မော်တော်ဆိုင်ကယ် ပုလိပ် နှစ်ဦး နှင့် ဒေသခံ ပြင်သစ် ရဲအဖွဲ့မှ ကားတစီး၊ နောက်တော့ ဝန်ကြီးအတွက် ကား၊ ပြီးမှ ဝန်ကြီး ဒီတေး တို့ အတွက် ကားတစီး အနောက်မှ  လိုက်ကြရလေသည်။ 

ဗိုလ်မူးသီဟရဲကျော်က ဝန်ကြီး စီးသည့် လစ်မွန်ဇင်း ၏ ရှေ့ဖက် ဒရိုင်ဗာ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက် လာလေသည်။ သူနှင့် သူ့ အနောက်ဖက်မှ လိုက်လာသည့် ဒီတေးအဖွဲ့ တို့ အချင်းချင်း က သူတို့ နားတွင် တပ်ထားသော ကော်မြူနီကေးရှင်း ဒီဗိုက်စ် များဖြင့် အဆက်အသွယ် ပြုကြလေသည်။ 

ဝန်ကြီး တည်းမည့်ဟော်တယ်ရောက်တော့၊ ဝန်ကြီးပီအေက ရီဆက်ရှင်းတွင် စာရွက်စာတမ်း လက်မှတ်ထိုး လုပ်နေချိန်တွင် အခန်းသော့ကို ယူကာ သူ့အဖွဲ့မှ လူ နှစ်ယောက်ဖြင့် သီဟ က ဝန်ကြီး နေမည့် အခန်းသို့ တက်လာခဲ့လေသည်။ အခန်းတွင်း သူ့လူ နှစ်ယောက်က ဒီဗိုက်စ် များဖြင့် လျို့ဝှက် ကင်မရာ၊ အသံဖမ်းစက်၊ ပေါက်ကွဲစေနိုင်မည့် ပစ္စည်း စသဖြင့်ကို ရှိမရှိ သေခြာအောင် စစ်ဆေးရှာပြီးမှ ရှင်းလင်းကြောင်း ရီပို့လုပ်လေသည်။ ထို နှစ်ယောက်ကို တယောက်က အောက်ပြန်ဆင်းတယောက်ကို တံခါးပေါက် ဝတွင် စောင့်ဖို့ ပြောကြားလိုက်ပြီး သီဟက အခန်းကို တပတ်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ကုတင်ဘေးတွင် ရှိနေသည့် နိုးစက်နာရီလေးကို ပလတ်မှ ချွတ်ကာ ဖြုတ်ယူလိုက်ပြီး သူ့အိပ်ထဲတွင် ထို နာရီ နှင့် တထပ်တည်းတူသည့် နာရီကို ထုတ်လိုက်ကာ စားပွဲပေါ်တင် ပလတ်ထိုးလိုက်ကာ ဟော်တယ်မှ နာရီကို သူ့အိပ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။ 

ရေချိုးခန်းထဲ တွင်လည်း မျက်နှာကျက်မှ စမှုတ်အလန်း (မီးဘေး အချက်ပေး) အတန်လေး ပေါ်တွင် စွတ်ပြီး တပ်လိုက်လျှင် သတိမထားမိလောက်သည့် ကိရိယာလေးကို ဖိတတ်လိုက်သည်။ ထို နှစ်ခု စလုံးမှာ မိုက်ခရို စပိုင်ကင်မရာ ကလေးများ ပါပြီး ဝါယာလက်စ်ဖရီကွင်စီတခုကို ချိန်ထားသည်။ ထိုဖရီကွင်စီမှာ သူသာ သိသော ချန်နယ် ဖြစ်သည်။ သူ့ လက်တော့မှ ဖြစ်စေ ဖုံးမှ ဖြစ်စေ ကြည့်၍ ရလေသည်။ ထိုကင်မရာ တို့မှာ သူ နှင့် သူ့တပ်မှုးသာ သိပြီး ဝန်ကြီးကိုယ်တိုင်ပင် မသိခြေ၊ အရေးပေါ် အခြေအနေတွင် ဝန်ကြီး လုံခြုံရေးအတွက် အမြန်ဆုံး လုပ်လို့ ရအောင် လုပ်ထားခြင်း ဖြစ်လေသည်။

သူဟော်တယ်ခန်း အဝမှ အပြင်ထွက်လာသည်နှင့် ဝန်ကြီး နှင့် အဖွဲ့တို့ ဓါတ်လှေခါးမှ ထွက်လာကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ သူ့လူတယောက်က ဝန်ကြီးအတွက် တံခါးကို ဆွဲဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ ဝန်ကြီးက သီဟ ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး၊

"ကျေးဇူးပါ၊ ဗိုလ်မှုး၊ ဆီးယူလိပ်တာ၊ "

ဟု ပြောပြီး အခန်းထဲ ဝင်သွားလေသည်။ ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော်က ဝန်ကြီးကို ခါးကိုင်းခေါင်းလေး ဆပ်ပြရင်း၊

"ဟုတ်ကဲ့ ပါ၊ စိတ်ချလက်ချသာ နားပါခင်ဗျ"

ဟု ပြောလိုက်သည်။ ရုံးအဖွဲ့သားများက ဝန်ကြီး နှင့် ကပ်ရက် အခန်းတွင် နေရာယူကာ ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော်က ဝန်ကြီး နှင့် ကပ်ရက် တခြားဖက်မှ အခန်းကို ယူထားပါသည်။ မျက်နှာချင်းဆိုင် အခန်းတွင်တော့ ဒီတေး အဖွဲ့ဝင်များ နေရာယူပါသည်။ ဒီတေး အဖွဲ့ဝင်များမှာ သူတို့ အခန်းတံခါးမှ ခေါင်းကြည့်ပေါက်တွင် တတ်ထားသော မှန်ဘီလူးကို ဖြုတ်ကာ သူတို့ ယူလာသော ကင်မရာ ကို အစားထိုးလိုက်ပါသည်။ ထိုကင်မရာကို သူတို့ လက်တော့ဖြင့် ချိတ်ထားလိုက်သဖြင့် ဝန်ကြီးအခန်းဝကို လက်တော့စခရင်တွင် မြင်နေရပါသည်။ သူတို့ အဖွဲ့မှ တလှည့်စီ ကင်းစောင့်သလို အခန်းထဲမှ စောင့်နေရန်သာဖြစ်လေသည်။

ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော်က သူနေမည့် အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်ကာတံခါးပိတ်လိုက်ပြီးနောက် လက်တော့ကို ထုတ်ကာ ကုတင်ဘေးက စားပွဲပေါ်တွင်တင်လိုက်ကာ လော့အင်ပတ်စ်ဝပ်ဖြင့် ဆာဗေးလန့် ကင်မရာကို ဆက်လိုက်ရာဝန်ကြီး အခန်းထဲက မြင်ကွင်းနှစ်ခု သူ့လက်တော့စခရင်တွင်ပေါ်လာလေသည်။ ကုတင်ပေါ်တွင် ပက်လက်ခြေဆန့်ကာ လှဲလျှောင်းနားနေသော ဝန်ကြီး ဒေါ်ခိုင်ရတနာပြည့်ဖြိုးဝင်း ကို သူမခေါင်းရင်း မှ ကြည့်နေသကဲ့သို့ မြင်နေရလေသည်။ 

ဝန်ကြီးမှာ အခန်းထဲ ရောက်ပြီးမှ သူမ ဖော်မယ် ဒရက်စ် တို့ကို ချွတ်ကာ ပိုးအပျော့ ညဝတ်အင်္ကျီကို ကောက်စွပ်ဝတ်ထားသဖြင့် သူမ စနေနှစ်ခိုင်မှာ တောင်ကုံးလေး နှစ်ခုအလား မို့မေါက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ ထို အင်္ကျီမှာ ပေါင်လည်လောက်အထိသာ ရှည်သည်မို့ ဝင်းမွတ်နေသော ပေါင်တန်ခြေသလုံး များကို လည်း မြင်နေရသဖြင့်၊ သီဟ ဘောမှာ နွေးကနဲ ဖြစ်သွားရသည်။ တကယ်တော့ သူ့အနေဖြင့် ကြည့်မနေသင့်မှန်းသိသော်လည်း၊ ဒီကိစ္စက သူတယောက်သာ သိတာမို့ ခပ်တည်တည်ပင် ဖွင့်ထားလိုက်လေသည်။

ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော်က သူဒီတေးလုပ်ရမည့် ဝန်ကြီး မို့ ဒေါ်ခိုင်ရတနာပြည့်ဖြိုးဝင်း ၏ ဘိုင်အိုကို အလွှတ်နီးပါး သိနေပြီ ဖြစ်လေသည်။ ဝန်ကြီးဒေါ်ခိုင်ရတနာပြည့်ဖြိုးဝင်း မှာ တကယ်တော့ ရွှေလင်ပန်းဖြင့် အချင်းဆေးလာ သည်ဟု ပြောရပေမည်။ သူမ ၏ အဖေ ကလည်း ရှမ်းစော်ဘွားတဦး၏ သား ဖြစ်ခဲ့ပြီး ယခင် အစိုးရလက်ထက်က ဝန်ကြီး ဖြစ်ခဲ့သည်၊ သူမ ယောက်ျားကလည်း  ဌာနဆိုင်ရာတခုတွင် အကြီးဆုံး ရာထူးတခု ယူထားသူ ဖြစ်လေသည်။ သူမ ဘွဲ့ရပြီးကာစ အိမ်ထောင်ကျခဲ့ပြီး သားတယောက်ရခဲ့သည်။ အလုပ်လုပ်စရာ မလိုအောင် ချမ်းသာ သူမို့ မာစတာတက်သည်။ 

နိုင်ငံခြား ဘာသာ သုံးလေးမျိုးကို လည်း တတ်မြောက်အောင် လေ့လာခဲ့သည်။ ပီအိပ်ဒီ ဘွဲ့တခုကိုလည်း ယူထားသေးသည် ဆိုတော့၊ အသိုင်းအဝိုင်း နှင့် ပညာအရည်အချင်းကြောင့် အသက်မှာ လေးဆယ် ကျော်ကာစလေးပင် ဖြစ်သော်လည်း၊ အလိုလို နေရာ ရလာခဲ့ရသူဖြစ်သည်။ တဦးတည်းသော သားဖြစ်သူ အောင်ဝေဖြိုးဝင်းမှာ အင်္ဂလန်မှာ ကျောင်းတက်နေလေသည်။ ဒေါ်ခိုင်ရတနာပြည့်ဖြိုးဝင်းမှာ ရုပ်ကလည်းချော၊ အရပ်မြင့်မြင့်၊ အလွန်ကိတ်သော ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် ရှိလျှက် နှင့် သူမ ယောက်ျား မိန်းမမှု မှာ ပွေရှုတ်နေသည်မှာ အံဩစရာကြီးဟု ဗိုလ်မှုးသီဟ ရဲကျော် တွေးလိုက်မိသည်။ အပြင်လောက တွင်တော့ အတင်းအဖျင်းဟု သာ ပြောကြသော်လည်း ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော်တို့ လို ထောက်လှမ်းရေး ထိပ်တန်းလူတွေက တော့ အတိအကျသိလေသည်။

ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော် လေယာဉ် အကြာကြီး စီးလာရပြီး တချိန်လုံးလည်း ဝန်ကြီး အနားကပ်လာသမျှလူကို မသင်္ကာ မျက်လုံး ဖြင့် တောက်လျှောက်ကြည့်နေရသဖြင့် ငြီးစီစီ ဖြစ်လာသည်ကို အခု လန်းသွားအောင် ရေမိုးချိုးလိုက်အုံးမည်ဟု တွေးကာ အဝတ်အစားများ ချွတ်လိုက်သည်။သူ့ကိုယ်ပေါ်မှ နောက်ဆုံး ကျန်သည့် အတွင်းခံဘောင်းဘီကို ချွတ်ချလိုက်သည့် အချိန်မှာ သူ့လက်တော့ စခရင်ပေါ်မှ လှုပ်ရှားမှု တခု တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ကိုယ်တုံးလုံးဖြင့် ကုတင်ပေါ်ပြန်ထိုင်ကာ ကြည့်လိုက်မိသည်။ 

ဒေါ်ခိုင်ရတနာပြည့်ဖြိုးဝင်း ကုတင်ပေါ်မှာ ထထိုင်လိုက်တာဖြစ်သည်။ သူမ ကိုယ်လေးကို ဟိုလှည့်ဒီလှည့်ဖြင့် အကြောအခြင် ဆန့်လိုက်ပြီး သူမ ကိုယ်ပေါ်မှ ပိုးသား ဝတ်ရုံလေးကို ခွာချလိုက်ရာ သီဟ တယောက် ဟာကနဲ ဖြစ်သွားရသည်။ ပိုးသားဝတ်ရုံလေး အောက်က သူမ ကိုယ်ပေါ်မှာ အဝတ်အစား ဆိုလို့တမျှင်မှ မရှိပါ။ ထွားကျိုင်း ဖွံ့ဖြိုးလှသည့် နို့ကြီး နှစ်လုံးက ကျွဲကောသီးကြီး နှစ်လုံးလို၊ လက်သန်းလုံး လောက်ရှိပြီး လက်ဆစ်တဝက်ခန့် ရှည်သ့် နို့သီးခေါင်း ညိုညို နှစ်ခုက ဖွေးနုဝင်းနေသော ရင်သားအစုံ ထိပ်မှာ ချွန်မြ ထောင်မတ်နေသည်။ 

သေးသိမ်သော ခါးအောက်က ကားစင့်နေသော အိုးကြီးက လည်း အားရပါးရ၊ တုတ်ခိုင်ဖြောင့်စင်း နေသော ပေါင်တန်ကြီးနှင့် ခြေသလုံး တုတ်တုတ်ခဲခဲ ကလေး တွေက ဝင်းဝါချောမွတ်နေသည်။ အမွှေးပါးပါးလေး ညှပ်ထားသည့် စောက်ဖုတ်ဖေါင်းဖေါင်းကြီး အကွဲကြောင်းတွင် စောက်ဖုတ် နူတ်ခမ်းသား ညိုညိုလေးတွေက တွန့်လိမ်လိမ်။ လှလိုက်တဲ့ စောက်ဖုတ်ကြီးဟု တွေးလိုက်မိသည်။ သူ့ကိုယ်သူပင်သတိမထားမိလိုက်ပဲ သူ့လက်တွေက ထောင်မတ်လာသော လီးကြီးကို ဆုပ်ကိုင် မိလေသည်။

ဒေါ်ခိုင်ရတနာပြည့်ဖြိုးဝင်း က ကိုယ်ကို ကော့ကော်ကန်ကား နည်းနည်းလုပ်လိုက်ပြီးမှ ဖင်လုံးကြီးတွေ တုန်ခါ အောက် လျှောက်ပြီး ရေချိုးခန်းဘက်ကို ထွက်သွားလေသည်။ ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော် ၏လက်တော့ နောက်စခရင်တခြမ်းက ရေချိုးခန်းနေရာသို့ ဒေါ်ခိုင်ရတနာပြည့်ဖြိုးဝင်း ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဒီတခါတော့ အပေးစီးက မြင်နေရလေသည်။ ရေချိုးခန်းထဲ ရှိ့ ဘေစင် ရှေ့တွင် ရပ်လျှက် မှန်ချပ်ကြီးထဲ တွင် သူမကိုယ် သူမ ပြန်ကြည့်နေသော ဒေါ်ခိုင်ရတနာပြည့်ဖြိုးဝင်း ၏ ဖင်လုံး ကြီးတွေမှာ အနောက်သို့ ပြစ်လျှက် ကောက်နေလေသည်။ 

ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော် တယောက် သူ့လီးကြီးမှာ မတရား မာတောင်လာသဖြင့် အိပ်ယာမှ ထကာ ရေချိုးခန်းဘက်လမ်းလျှောက်သွားပြီး ဘေစင်ပေါ်တွင် ဟော်တယ်မှ ချထားပေးသော လိုးရှင်းဗူးလေးကို ယူကာ အိပ်ယာပေါ်ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။ သူ့ လက်တော့ စခရင်မှ ဒေါ်ခိုင်ရတနာပြည့်ဖြိုးဝင်း ၏ ကိုယ်လုံးတီးအလှကို ကြည့်ရင်းက သူ့လက်ဖဝါးပေါ်သို့ လိုးရှင်း အချို့ကို ညှစ်ချလိုက်သည်။ ထိုလက်ဖဝါးဖြင့် မာတောင်တောင့်တင်းနေသော သူ့လီးကြီးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း အရသာခံကာ ပွတ်သပ်ရင်း ဂွင်းတိုက်နေလိုက်မိလေသည်။

ဒေါ်ခိုင်ရတနာပြည့်ဖြိုးဝင်းမှာ မှန်ထဲ မှ မိမိ ကိုယ်လုံးတီး အလှကို ပြန်ကြည့်ရင်းက သူမလက်ကလေးများဖြင့် ဖွံ့ထွားလုံးဝင်းလှသည့် နို့ကြီးတွေကို တဖက်တချက်ပင့်ကိုင် ဆုပ်နှယ်လိုက်ရင်းက မာတောင်လာသည့် နို့သီးခေါင်းလေးကို လက်ချောင်းထိပ်ကလေး ဖြင့် ညှစ်ကာ ပွတ်ခြေလိုက်မိရာ သူမပါးစပ်မှ ပင် အီးကနဲ ငြီးသံလေး ထွက်လာရလေသည်။ သူမ ကိုယ်မှ ကြက်သည်းလေးများထလာပြီးပေါင်ခွဆုံ မှ စိုတိုတိုလေး ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ ကိုယ်သူမ ဘယ်လမ်းကြောင်းသွားတော့မည်ဆိုတာကို သိနေသော ဒေါ်ခိုင်ရတနာပြည့်ဖြိုးဝင်း က ရေချိုးဇလုံ ရှိရာသို့ သွားလိုက်ပြီး ရေနွေး နှင့် ရေအေး အနေတော်ဖြစ်အောင် ဖွင့်ချထားလိုက်လေသည်။ 

ဘေစင်ပေါ်မှ ဆပ်ပြာရည်ပုလင်းလေးကို ဖွင့်ကာ ရေချိုးကန်ထဲ လောင်းထည့်လိုက်သည်။ ရေချိုးကန်ထဲ မှာ ဆပ်ပြာအမြုပ်ဘူးစီဘောင်းကလေးများနှင့် အတူ ရေလည်း တဖြည်းဖြည်း ပြည့်လာသည်ကို စောင့်ရင်း သူမ ဆံပင်ကို ဖြည်ချလိုက်လေသည်။ မဲနက်အုပ်ကောင်းလှသော ဆံပင်များမှာ ကျောလည်ထိ ရောက်လေသည်။ သူမ ပေါင်လုံး ဖွေးဖွေးလေး များမှ အကြောစိမ်းလေးများ ကို ပင် မြင်နေရသော သီဟရဲကျော်မှာ လက်တော့စခရင်ကို ပင် ကုံးရက်ချင်စိတ်ပေါ်လာရလေသည်။ 

ဘပ်တပ်ထဲ မှာ ရေတဝက်ကျော်ကျော်လောက် ပြည့်လာချိန်တွင် ရေပူအနေအထားကို ခြေဖြားလေး ဖြင့် စမ်းသပ်ရင်း ဒေါ်ခိုင်ရတနာ ပြည့်ဖြိုးဝင်း တယောက် ရေပူနွေးနွေးထဲ ဝင်ထိုင်လိုက်လေသည်။ သူမ ကိုယ်လုံးလေး ရေပူနွေးနွေး လေး လွှမ်းခြုံသွားတော့ အကြောအခြင်များ ပြေလျှော့ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူမမေးစေ့မြုပ်သည်အထိ ရေထဲ စိမ်ပြစ်လိုက်သည်။ 

ခနတာ နေလိုက်ပီးမှ သူမ ခြေမဖြင့် ရေ ပိုက်ကို လှမ်းပိတ်လိုက်လေသည်။ သူမ လက်အစုံက ခုန ဇာတ်လမ်းကို ပြန်ဆက်လေသည်။ သူမ ရင်သား အစုံကို ဆပ်ပြာအမြုံ့တို့ ဖြင့် ပွတ်သတ်ပေးရင်းက နို့သီးခေါင်းလေး ကို ပွတ်ခြေပေးမိသည်။ မျက်လုံးလေး အစုံ မှေးကာ နို့သီးခေါင်းလေး တွေ ပွတ်ခြေပေးနေသော ဒေါ်ခိုင်ရတနာပြည့်ဖြိုးဝင်းကိုစောင့်ကြည့်နေရင်းက သီဟရဲကျော်တယောက် သူ့လီးကြီးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ကာ ထုနေမိပြန်သည်။ 

ဒေါ်ခိုင်ရတနာပြည့်ဖြိုးဝင်း တယောက် သူမကိုယ်လေးကို အသာလျှောချရင်း ဒူးနှစ်လုံးကို ထောင်လိုက်လေသည်။ သူမ ၏ ချောမွတ်ဖွေးစွတ်နေသည့် ပေါင်လုံးကြီး နှစ်လုံး ခွဆုံကြားသို့ သူမ လက်ကလေး ကို ထည့်ပြီး သွေးဆူဖေါင်းကြွနေပြီ ဖြစ်သော စောက်ဖုတ်ကြီးကို လက်ဖဝါးဖြင့် တချက်နှစ်ဖျစ်  ညှစ်လိုက်သည်။ ပြီးမှ သူမ လက်ချောင်းထိပ်ကလေးဖြင့် စောက်စေ့ဖေါင်းဖေါင်းလေးကို ဖိခြေပွတ်ပေးနေလေသည်။

"ဟင်း....ဟင်း...ကျွတ်စ်....."

သူမ ၏ မျက်လုံးအစုံကို တင်းတင်းလေး မှိတ်ထားပြီး နူတ်ခမ်းလှလှ ဖူးဖူးလေး ကြားမှ လျှာကလေး တစ်လစ်ဖြင့် တချက်တချက် နူတ်ခမ်းကို လျှက်လိုက်ပြီး ငြီးသံလေး ပေးရင်း က စောက်စေ့လေးကို ပွတ်နေသော၊ ဒေါ်ခိုင်ရတနာဖြိုးဝင်း စိတ်အစဉ်က သူမ ၏ လက်ရှိကမ္ဘာကို မေ့ပြီး စိတ်ထဲက အဝေးတနေရာကို ရောက်နေလေပြီ။ သူမ အတွေးထဲက သူတဦးက သူမ စောက်စေ့လေးကို လျှာထိပ်ဖြင့် ဖိထိုးပွတ်ပေးနေသည်ဟု ပဲ တွေးနေသလားမသိ၊ စောက်စေ့လေးကို နာနာဖိပွတ်ခြေပေးနေရင်းက တချက်တချက်လည်း စောက်ဖုတ်အတွင်းထဲ လက်ထိပ်ကလေး တဆစ် နှစ်ဆစ်ခန့် ဝင်သည်အထိ ထိုးသွင်းပေးရင်းက အရှိန်ရလာတော့သည်။ 

ဗိုလ်မူးသီဟရဲကျော် တယောက်လည်း သူ့လီးကြီးထိပ်မှ စိမ့်ယိုကျလာသည့် ရှေ့ပြေးအရည်ကြည်နှင့် လိုးရှင်းတို့ ပူးပေါင်းပြီး ချောမွတ်နေသည့် လက်ဖဝါးဖြင့် အရှိန်ပြင်းပြင်းဂွင်းထုနေလေသည်။ သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီး ဒေါ်ခိုင်ရတနာဖြိုးဝင်း ၏ ပါးစပ်၊ စောက်ဖုတ်၊ ဖင်၊ နို့နှစ်လုံးကြား၊ စသဖြင့် နေရာမျိုးစုံ၊ ပုံစံမျိုးစုံ၊ မတ်တပ်လေးဘက်ထောက် ဖင်ဘူးတောင်းထောင်စသဖြင့် ပုံဖေါ်ကာ မှန်းလိုးရင်း လီးကြီးကို ဆုပ်ကိုင် ထုနေလေတော့သည်။ 

နှစ်ဦးစလုံး မှာ တိုင်ပင်ထားသည့်အလား တဖြည်းဖြည်းချင်း အရှိန်တက်လာကြပြီး မကြာခင်မှာပင် ဒေါ်ခိုင်ရတနာပြည့်ဖြိုးဝင်းမှာ ကိုယ်လုံးလေး တွန့်လိမ်ကွေးပြီး တဟင်းဟင်း နှင့် ကာမ အရသာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားရသလို၊ သီဟရဲကျော် တယောက်လည်း သုတ်ရည်ဖြူဖြူတွေ လီးထိပ်မှ တဖြွတ်ဖြွတ်ပန်းထုတ်ရင်း ပြီးဆုံးချင်းသို့ ရောက်သွားရလေတော့သည်။ 

..........................................................................................................................................

အခန်း ( ၂ )

နောက်တနေ့ မနက် အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ ဒုက္ခသည်များ ညီလာခံသို့ ဝန်ကြီး က တက်ရောက် တော့ သီဟ တို့ အဖွဲ့ လည်း ထုံးစံအတိုင်း မျက်ခြေမပြတ် လိုက်လံ စောက်ရှောက်ပေးနေရလေသည်။ ဒုတိယနေ့ တွင် ဝန်ကြီး က မြန်မာပြည်ကိုယ်စား တက်ရောက် မိန့်ခွန်းပြောမည်ဖြစ်လေသည်။  ညီလာခံ ပထမနေ့ ချောမောစွာ ပြီးသွားတော့ ထုံးစံ အတိုင်း ဝန်ကြီးကားကို ရှေ့နောက် နှစ်စီး ညှပ်ကာ ညီလာခံကျင်းပနေသည့် စန်တာမှ ထွက်လာခဲ့ကြလေသည်။ မြို့လည် ကားလမ်းများမှာ ထရပ်ဖစ် ဂျမ်း ဖြစ်နေသည်မို့ ကားချောင်သော လမ်းမှ ကွေ့ပတ်မောင်းနေရင်း လူပြတ်လပ်သည့် ရပ်ကွက်တခု နားအရောက်တွင်၊

"ဝုန်း."

ကနဲ အသံနှင့် သူတို့ ရှေ့မှ ကားမှာ မီးတောက်များနှင့် အတူ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ကျည်ဆံ များလည်း တဒိုင်းဒိုင်း ဖြင့် သူတို့ ကားသို့ လာထိမှန်တော့သည်။ သီဟက လက်တဖက်ဖြင့် သူ့ ဂျိုင်းအောက်မှ သေနတ် ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အနောက်ဖက်သို့ လှည့်ကာ ဝန်ကြီးအား၊

"အောက်ကို ငုံ့နေ အောက်ကို ငုံ့နေ"

ဟု ပြောလိုက်သည်။ ကားမောင်းသူ ပြင်သစ်အမျိုးသား မှာ ကြောက်လန့်ပြီး ကားတံခါး ဖွင့် အပြင်ထွက်လိုက်ရာ ကျည်ဆံ မိုးရွာချမှုကြောင်း သွေးများ ဖြာကနဲ ထွက်ကာ လဲကျသွားတော့သည်။ သီဟတို့ အနောက်မှ ကားလည်း ကျည်ဆံ မိုးရွာချခ့ရမှုကြောင့် သေသူသေ ဒဏ်ရာရသူ ရ ဖြစ်နေပြီး ဒဏ်ရာရသူတို့က လက်ထဲမှ သေနပ်ဖြင့် ကျည်ဆံလာနေသော တိုက်ခေါင်မိုးများ ပေါ်သို့ ပြန်လှန်ပြစ်နေကြလေသည်။ သီဟ လည်း ကားတံခါးကို ဖွင့်ကာ ကျည်လမ်းကြောင်းကို တံခါးဖြင့် အကာအကွယ်ပြုကာ အပြင်သို့ ကုန်းထွက်လိုက်သည်။ နောက်ကားမှ သူ့ လူတယောက်က 

"ဗိုလ်မှုး ဘေးက လမ်းကြား ထဲ ကို သွား ကျနော် ကာပြစ်ပေးထားမယ်"

"ဒိုင်း..ဒိုင်း"

"ရွှီး....ညှောင့်.."

သီဟ ကားဘေးက မှောက်ရက် တွားသွားပြီး အနောက်ဖက်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်တော့ ဝန်ကြီးက ထိုင်ခုံရှေ့ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လေးဘက်ကုံးလို့ ဘေးက သူမ ပီအေ ကတော့ ခေါင်းမှာ သွေးတွေရွဲလို့ သေနေပြီ။ဝန်ကြီးရဲ့ တုန်ရီနေတဲ့ လက်ကို ဆွဲလိုက်ပြီး၊

"ခေါင်းမမော့နဲ့ ဒီအတိုင်းပဲ ကုံးပြီးထွက်လာ"

ဝန်ကြီးလည်း သီဟ ပြောသလို အသာကုံးထွက်လာတယ် အပြန်ရောက်တော့ သီဟ က အနောက်က သူ့လူကို အချက်ပေးလိုက်တယ်။ သူ့လူက သီဟတို့ ဘက်ကို ပြစ်နေတဲ့ လူတွေရှိရာ ခေါင်မိုးပေါ်ကို ထောင်ပြီး သူ့ရဲ့ အမ်ဆစ်စတင်းနဲ့ အဆက်မပြတ်ပြစ်ပေးလိုက်တယ်။ သီဟက ဝန်ကြီးလက်ကို ဆွဲပြီး လမ်းကြားထဲကို ပြေးဝင်လိုက်တယ်။ သူ့လူတွေကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ကို သွားသွားလို့ လက်ဟန်ခြေဟန်ပြနေတယ်။ သူတို့ ကို တိုက်ခိုက်နေတာ ဝန်ကြီးကို လုပ်ကြံချင်လို့ ပဲ ဆိုတော့ ဝန်ကြီးမရှိတော့ရင် သူ့လူတွေကို လည်း ဆက်တိုက်နေစရာ အကြောင်းမရှိဘူးလို့ တွေးမိတာနဲ့ သီဟလည်း ဝန်ကြီးကို ဆွဲပြီး လမ်းကြိုလမ်းကြားက ပြေးတော့တာပဲ။ အဲလို သေနပ်တွေ ပြစ်ခတ်ဆူညံ ရဲ ကား ဥဩသံတွေ ဆူညံနေတော့ လူတွေကလည်း ဟို ပြေးဒီပြေး ရှုတ်ရှက်ခတ်ပြီး သူတို့ ကိုယ်တိုင်လည်း လူတွေ ကြားထဲ ရောကသွားတော့တယ်။ 

သီဟက သူ့သေနပ်ကို စလွယ်အိတ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး လမ်းဆုံ တခုမှာ ဖုံးကို ထုတ်ကြည့်လိုက်တယ်။ သူတို့ ရောက်နေတဲ့ နေရာနဲ့ အနီးဆုံး မက်ထရို စတေရှင် တခုကို ဒါရိုက်ရှင်း ပေးလိုက်ပြီး လမ်းတွေ ဘယ်လို ကွေ့ သွားရမယ်ဆိုတာကို ဂူဂယ်မက်မှာ ကြည့်လိုက်တယ်။ပြီးတော့ ဝန်ကြီးလက်ကို ဆွဲပြီး ပြေးလာခဲ့ကြတယ်။ မက်ထရိုစတေရှင် ကို ဆင်းတဲ့ လှေခါးကနေ ဆင်းလာလိုက်ပြီးတော့ ရထားလက်မှတ် ရောင်းတဲ့ဆီမှာ မြေပုံ တချက်ကြည့်ပြီး သူသွားရမဲ့ နေရာအတွက် လက်မှတ်ဝယ်လိုက်ပြီးဝင်လာလိုက်တယ်။ ရထားကလည်း အဆင်သင့်ဝင်လာတာနဲ့ အထဲကို ဝင်လိုက်တယ်။ လူတွေက တိုးတိုးခွေ့ခွေ့နဲ့ မို့ ဝန်ကြီးက သူ့ရင်ခွင်ထဲ ရောက်လာတယ်။ သူက ဝန်ကြီးပုခုံးလေးကို အလိုက်သင့် ဖက်ထားပေးလိုက်တယ်။ ဝန်ကြီးက အသံတုံရီရီနဲ့၊

"ဗိုလ်မူး ကျမတို့ ဘယ်ကို သွားမှာလဲ"

"ကွှန်တော်တို့ ဆေ့ဖ်ဟောက်စ် တခု ရှိတယ် ဝန်ကြီး အဲဒီကို အရင်သွားလိုက်မယ် ပြီးမှ အဲဒီကနေ ဗမာပြည်ကို ဆက်သွယ်လိုက်မယ် ကျွန်တော်မသင်္ကာတာနည်းနည်းရှိတယ်"

သူတို့ ဆင်းရမဲ့ ဘူတာရောက်တော့ ဘူတာရုံကနေ အပြင်ထွက်လာကြတယ်။ သီဟ တို့ ရဲ့ ဆေ့ဖ်ဟောက်စ် အနားလမ်းကွေ့ကျတော့ သီဟက ဝန်ကြီးကို အသာလက်ဆွဲလိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ လမ်းထောင့်မှာ ခနနေခိုင်းပြီး သူတို့ ဆေ့ဖ်ဟောက်ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။

"လာသွားမယ် ဝန်ကြီး ကျွန်တော်တို့ ဆေ့ဖ်ဟောက်စ်လည်း မလုံခြုံတော့ဘူး လောလောဆယ် ဟော်တယ်တခု သွားကြမယ်"

သီဟ က တက်စ်စီကို လှမ်းခေါ်လိုက်ပြီး တနေရာသို့ သွားရန် လမ်းညွှန်လိုက်သည်။ နောက်တော့ ကော်ဖီဆိုင်တခု တွင် ဝန်ကြီးကို ထိုင်နေစေပြီး သူ့ဖုံးဖြင့် သူ့ကိုယ်သူရိုက်ပြီး ဝန်ကြီးကိုလည်း ဓါတ်ပုံ တပုံ ရိုက်လိုက်သည်။ နောက်တော့တနေရာသို့ အီးမေးပို့ပေးလိုက်သည်။ သူ့ဖုံးမှ ရီပလိုင်းမက်ဆေ့ကို ကြည့်လိုက်ရင်း၊ဝန်ကြီးကို မော့ကြည့်ကာ၊

"ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်အတွက် လောလောဆယ် အင်ဒိုနီးရှားပတ်စ်ပို့ နှစ်ခု လုပ်ခိုင်းထားတယ် နာရီဝက်ဆိုရင် ရမယ်၊ ကျွန်တော်တို့ အဖွဲ့ ထဲမှာ လည်း သစ္စာဖေါက်ရှိနေပြီ၊ ပြင်သစ်ရဲကို လည်း စိတ်မချရသေးဘူး လောလောဆယ်။ အဲဒါကြောင့်ဟော်တယ်တခု မှာ ခနသွားခိုမယ်၊ မြန်မာပြည်က အမ်အိုင်ကို ဆက်သွယ်ပြီး သူတို့ ဆီက စိတ်ချရတဲ့သူကို လွတ်ခိုင်းလိုက်မယ် အဲတော့မှ ကျွန်တော်တို့ အပြင်ထွက်လို့ ရမယ်"

ဝန်ကြီးက တုံတုံရီရီလေးဖြင့်၊

"သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲကွယ်၊ ငါတို့ကို ဘာလို့ တိုက်ခိုက်ရတာလဲ"

ကျွန်တော်တို့ နယ်စပ်က ကျွန်တော်တို့အစိုးရကို အထင်အမြင်လွဲနေတဲ့ အကြမ်းဖက်အုပ်စုပါ။ သူတို့က ဒီမှာလည်း ကော်နက်ရှင်းရှိသလို ကျွန်တော်တို့ အဖွဲ့ထဲမှာလည်း ဝင်ပြီး အန်ဒါကာဗာလုပ်နေတဲ့လူ ရှိနေတယ်။ အာ့ကြောင့် ကျွန်တော်တို့ လမ်းကြောင်းတွေ ဆေ့ဖ်ဟောက်စ်တွေ အကုန်သိနေတာပေါ့။အခု တညပါပဲ မနက်ဖြန် မြန်မာပြည်က အဖွဲ့လိုက်လာပြီးရင် သံရုံးထိကို အကာကွယ်ယူပြီး သွားရမယ်။ ခုကတော့ ကျွန်တော်တယောက်ထဲ နဲ့ သွားဖို့ စိတ်မချရသေးလို့ ဟော်တယ်တခု မှာ ခနသွားခိုနေလိုက်မယ်"

နာရီဝက်လောက်အကြာတွင် တက်စီတစီးငှား တနေရာတွင် ဝင်ပြီး ပတ်စပို့ ဝင်ယူကာ မထင်မရှား ဟော်တယ် အသေးလေး တခု တွင် သွားရောက်အခန်းတခု ယူကာ ဝင်နေလိုက်လေသည်။ သူတို့ ၏ ဖိတ်ပတ်စ်ပို့စ် အရ ဒင်ဒိုနီးရှားမှ အလည်လာသော လင်မယားဖြစ်လေသည်။ ဆောင်းတွင်းမို့ အလင်းရောင်ကလည်း စောစောစီးစီး ပျောက်ကာ မှောင်နေလေပြီ။ ဟော်တယ်ခန်းမှ တီဗီတွင် သူတို့ ကားတန်း အတိုက်အခိုက်ခံရသည့် သတင်း ကို အဆက်မပြတ်ပြနေလေသည်။ အသေအပျောက်စာရင်းကို တော့ မကြေငြာသေးခြေ။ တမင်ဖုံးထားပုံ ရသည်။

သီဟက ဟော်တယ်ခန်းထဲတွက် ဝန်ကြီးကို ရေမိုးချိုးပြီး နားဖို့ အကြံပေးလိုက်ပြီး စားသောက်စရာများ ဟော်တယ်ခန်းသို့ သာ မှာလိုက်သည်။ နောက်မှ တပ်မှုးဆီသို့ လျို့ဝှက်မက်ဆေ့ပေးလိုက်သည်။ တပ်မှုးက ရောက်သည့်နေရာမှာပဲ နေဖို့ သူတို့ လွတ်လိုက်သည့် စိတ်ချရသည့် အဖွဲ့လာမှ ဆက်သွယ်ဖို့ ပြန်မက်ဆေ့ပို့ပေးတာ ဖတ်ပြီး မှ သူလည်း ဆိုဖာပေါ် စိတ်လျှော့ကာ ထိုင်ချလိုက်လေသည်။ 

ထို အချိန်ရေချိုးခန်းထဲ မှ ရေနွေးပူပူ ဖြင့် ရေချိုးထွက်လာသော ဝန်ကြီးမှာ ဟော်တယ်မှ ထားထားသော သဘက်ဝတ်ရုံကြီး ဝတ်လျှက် ခေါင်းမှာ လည်း ရေလျှော်ထားသဖြင့် သဘက်ပတ်ကာ ကုတင်ကြီးပေါ် ထိုင်လိုက်လေသည်။ စိတ်ကို တင်းထားသည်ကို လည်း လျှော့ချလိုက်၍လား မသိ မျက်ရည်များကျလာကာ တရှုံ့ရှုံ့ ငိုကြွေးတော့သည်။ သီဟလည်း ထိုင်ရာမှ ထကာ ကုတင်နားသွားလျှက် ဝန်ကြီးကို အသာ သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲဖက်ကာ ဖြေသိမ့်ပေးဖို့ ကြိုးစားလေသည်။ 

သို့သော် ဝန်ကြီး၏ အိတင်းနေသော နို့ကြီးများက သူ့ရင်ဘတ်ကို ဖိမိလာပြီး မနေ့ညက ဝန်ကြီး၏ ကိုယ်လုံးတီးအလှက သူစိတ်မျက်စေ့ထဲပြန်ပေါ်လာတော့ သွေးက ပူလာပြီး လီးက တောင်လာလေသည်။ သူ့ပုခုံးပေါ် မျက်နှာအပ်ကာ ငိုနေရှာသော ဝန်ကြီး မျက်ရည်များ သူ့အင်္ကျီပေါ်မှာ ပင် စိုရွဲလာသဖြင့် ဝန်ကြီးမျက်လာလေးကို မေးစေ့မှ ကိုင်မ ကာ ငုံ့ကြည့်လိုက်မိသည်။ 

ရေချိုးပြီးကာစမို့ ရှင်းသန့်နေသော ဝန်ကြီး၏ ချောမောလှသော မျက်နှာ နှုတ်ခမ်းထူထူ နီတျာတျာလေးက သူ့ကိုယ်သူပင် သတိမထားမိပဲ သူ့နူတ်ခမ်းအစုံဖြင့် ဖိကပ်ကာ စုပ်ယူလိုက်မိတော့သည်။ ဝန်ကြီးကလည်း သူ့လည်ကုတ်ကို ဆွဲခိုကာ သူ့ကို ပူနွေးစိုစွတ်သော အနမ်းတို့ ဖြင့် တုန့်ပြန်လာလေသည်။ နောက်တော့ နှစ်ဦးစလုံး သွေးသားတွေက ဆူပွက်လာကာ ခနလေး အတွင်း အဝတ်အစား ကင်းမဲ့ သွားသော ကိုယ်လုံး တစုံ ကုတင်ပေါ်သို့ လုံးထွေးကာ ကျသွားတော့သည်။ 

သီဟ နူတ်ခမ်းတွေက ဝန်ကြီး၏ ချိုမြိန်စိုစွတ်နူညံ့လှသော နူတ်ခမ်းအစုံ မှ ခွာလျှက် လည်တိုင်ကျော့ကျော့ တလျှောက် ဆင်းသက်လာကာ လုံးစက်ဖွံ့ထွားလှသော နို့ကြီးတွေပေါ် ရောက်လာလေသည်။ ဖွေးနုသော နို့ကြီးများထိပ်မှ ညိုတိုတို နို့သီးခေါင်းလေးများကို သူ့နူတ်ခမ်းဖြင့်ညှပ်ကာ စုပ်လိုက်တော့ ဝန်ကြီးမှာ ကိုယ်လုံး လေးတုံတက်ကာ သူ့ခေါင်းမှ ဆံပင်တို့ကို ဆုပ်ကိုင်လေသည်။ 

သီဟလက်တွေက ဝန်ကြီး၏ ချောမွတ်သော ဘိုက်သား ပြင်တို့ကို ပွတ်သတ်ရင်း ပေါင်ခွဆုံသို့ ဆင်းသွားလေရာ အမွှေးအမြင် မရှိ ပြောင်ချောဖေါင်းအိနေသော စောက်ဖုတ်ကြီးကို စမ်းမိလေသည်။ စောက်ဖုတ်ကြီး၏ အကွဲကြောင်းတလျှောက်ကို လက်ထိပ်ကလေး ဖြင့် စမ်းရင်း ပွတ်ပေးနေရာ အရည်ကြည်တို့ ဖြင့် စိုရွဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ သီဟက ဝန်ကြီး ချိုင်း နှစ်ဘက်တွက် လက်ထောက်ပြီး ဝန်ကြီး နူတ်ခမ်းအစုံကို ပြန်နမ်းလိုက်တော့ သူ၏ မာတောင်နေသော လီးကြီးက ဝန်ကြီး ပေါင်အတွင်းသား များကို သွားထောက်ပွတ်မိနေသည်။ ဝန်ကြီးက သူမ လက်ကလေးဖြင့် သီဟ လီးကြီးကို စုပ်ကိုင်ကာ သူမ စောက်ဖုတ်အဝတွင် တေ့ပေးလိုက်လေသည်။ 

သီဟက သူ့ဖင်ကို ကော့ကာ လီးကြီးကို စောက်ဖုတ်ထဲ ဖိသွင်းလိုက်သည်။ နွေးထွေး နူးညံ့သော စောက်ခေါင်း အသားလေး များက သီဟလီးကြီးကို ရစ်ပတ်ကာ ဖွဖွလေး စုပ်ပေးထားသလို ခံစားနေရသည်။ လီးကြီးမှာ စောက်ဖုတ်လေးထဲ မကျပ်သော်လည်း အချောင်ကြီးမဟုတ်ပဲ စေးစေးလေး ဖြည်းဖြည်းချင်း နစ်ဝင်သွားတော့သည်။ ဝန်ကြီး ဆီမှ ဟ ကနဲ လေရှိုက်သံလေး ထွက်ပေါ်လာပြီး သီဟ ကျောပြင်ကြီးကို တင်းတင်း ဖက်ထားလိုက်သည်။ သီဟ လည်း သူ့ လီးကြီးကို ဝန်ကြီးစောက်ဖုတ်ထဲ အဆုံးထိ ဝင်ပြီး ဆီးခုံ နှစ်ခု ထိကပ်သည်အထိ ဖိသွင်းလိုက်သည်။ အဆုံး ဝင်သွားပြီးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆွဲထုတ်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်သွင်း ရင်း ဖြင့် ဇိမ်ခံ လိုးလေတော့သည်။ 

သီဟ က ဝန်ကြီး ဒေါ်ခိုင်ရတနာပြည့်ဖြိုးဝင်း ဂျိုင်နှစ်ဘက်ကြားလက်လျိုကာ ပုခုံး နှစ်ဖက်ကို ဆွဲကာ ဆောင့်ဆောင့် လိုးသည်။ ဝန်ကြီးကလည်း သူမ လက်နှစ်လက်ဖက်ဖြင့် သီဟ ကျောပြင်ကို ကုတ်ခြစ်ဆွဲဖက်သည်။ သူမ ပေါင်လုံးကြီး နှစ်လုံးဖြင့် သီဟခါးကို ညှပ်ကာ ခြေသလုံးများဖြင့် သီဟ ပေါင်ကို ပြန်ချိတ်ဆွဲသည်။ အခုနက အသက်အန္တရာယ်မှ လွတ်အောင်ပြေးခဲ့ရသည့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများက အခုတော့ မလုပ်သင့်သည့် အိမ်ထောင်ရေးပြင်ပလိင်ဆက်ဆံမှု၊သို့မဟုတ်၊ ဘော့စ် နှင့် ဝန်ထမ်း လိင်ဆက်ဆံမှု စသည့် စိတ်လှုပ်ရှားစေမည့် လိင်ဆက်ဆံမှု သို့ ပြောင်းလဲ သွားရလေပြီ။ 

အသက် ၄ဝ ကျော်ကာစပေမဲ့ မွေးကတည်းက ခြေမွှေးမီးမလောင် လက်မွှေးမီးမလောင်၊ နေခဲ့ရပြီး နုဖတ်နေသည့် အသားရည်၊ ဝင်းမွတ်နေသည့် အသားအရည်တို့အပြင် ချောမွေလှပသည့် မျက်နှာ ၊ တို့ကြောင့် အသက်၂ဝကျော် အမျိုးသမီးလားထင်မှတ်မှားရသည့် ဒေါ်ခိုင်ရတနာပြည့်ဖြိုးဝင်း ကို လိုးနေရသည်မှာ သူကသမီး မာလာရဲကျော်နှင့် မတိမ်းမယိမ်းလောက်ကို ကောင်းပြီး အီစိမ့်နေသည်ဟု သီဟတယောက် လိုးရင်း နိုင်းယှဉ်နေမိလေသည်။

ဒေါ်ခိုင်ရတနာပြည့်ဖြိုးဝင်း မှာလည်း ရမက်ကြီးသူ အမျိုးသမီးပီပီပင် တကိုယ်လုံး ကြွက်သား အပြည့်ဖြင့် ကျစ်လစ်တောင့်တင်းလှသည့် ဗိုလ်မှုး သီဟရဲကျော် ၏ အားပါလှသော ဆောင့်ချက်တို့ကို မိန်းမော အီစိမ့်နေအောင်ပင် အရသာခံစား နေရတော့သည်။ 

သီဟ တယောက်မှာ လိုးဆောင့်လို့ အရှိန်ကောင်းနေတုန်း တွင်၊ ဒေါ်ခိုင်ရတနာ ပြည့်ဖြိုးဝင်းမှာ ကိုယ်လုံးလေး တုံတက်ကာ ကာမ အရသာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားကာ သီဟကို အတင်းဖက်ထားသဖြင့် သီဟ မှာ သူ့လီးမာမာကြိးကို စောက်ဖုတ်ထဲ စိမ် ၍ ခနငြိမ်ပေးနေလိုက်ရလေသည်။ သူ့လီးကြီးကို ဒေါ်ခိုင်ရတနာပြည့်ဖြိုးဝင်း စောက်ဖုတ်ခေါင်းတွင်းမှ ပွစေ့စေ့ ဆုပ်ပေးနေတာကို ခံစားနေရလေသည်။ ခနအကြာမှ ဒေါ်ခိုင်ရတနာပြည့်ဖြိုးဝင်း က ဖက်ထားသည့် လက်တွေကို ဖြေလျှော့လိုက်ပြီး၊ 

"ဗိုလ်မှုး မပြီးသေးဘူး မဟုတ်လား ဆက်လုပ်လေ ဆောရီးနော်"

"ရပါတယ် ဝန်ကြီးရယ်၊ ကျွန်တော့်ကို လေးဘက်ထောက်ကုံးပေးပါလား ကျွန်တော် ဒေါ့ကီ ဆွဲချင်လို့"

ဒေါ်ခိုင်ရတနာပြည့်ဖြိုးဝင်း ကလည်း မငြင်းပါ ကုန်းထပြီး လေးဘက်ကုံးပေးလာပါသည်။ သူမ ဖင်လုံးကြီး နှစ်ခုအောက် ပေါက်နှစ်လုံးကြားမှ ပြူးထွက်လာသည့် စောက်ဖုတ်ကြီးမှာ ခုနက သီဟဆောင့်ထားသည့် အရှိန်ကြောင့် နီရဲ ပြီး စိုရွှဲလျှက် ရှိလေသည်။ သီဟ က အနောက်မှ သူ့လီးကြီးကို တေ့လိုက်ပြီး ဖြွတ်ကနဲ နေအောင် အားကုန် ဆောင့်လိုးချလိုက်လေသည်။

"အား...."

ရုတ်တရက်မို့သာ အော်လိုက်ခြင်းဖြစ်သော်လည်း လီးကြီးမှန်မှန်ဆောင့်လိုးနေတော့ ဖင်ကြီးကို နောက်သို့ ကော့ကော့ပေးနေတာကတော့ ဝန်ကြီးဒေါ်ခိုင်ရတနာပြည့်ဖြိုးဝင်း ရယ်ပါ။

"ဖျစ်..ဖွတ်..ဖတ်..ဖတ်.."

...........................................................................................................................

အခန်း ( ၃ )

သီဟ နှင့် ခိုင်ရတနာပြည့်ဖြိုးဝင်း တို့ နှစ်ယောက်သား မောမောနှင့် ဖက်ကာ အိပ်ပျော်နေကြစဉ် သီဟဖုံး မှ တင်ကနဲ မက်ဆေ့ဝင်လာသည်။ ဘယ်အချိန်မှာ အကူအဖွဲ့ ရောက်မည် ဘယ်လို ဆက်သွယ်မည် ဆိုသည့် အကြောင်းပင်။မက်ဆေ့ဝင်သံ နှင့် သီဟ ၏ လူးလွန့် လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ခိုင်ရတနာပြည့်ဖြိုးဝင်း လည်း နိုးလာသည်။ မီးရောင်မှိန်မှိန်အောက်မှာ သူမဘေး ပက်လက်လှဲကာ ဖုံးမှ မက်ဆေ့ဖတ်နေသော သီဟ ရင်ဘတ်နှင့် အရစ်ရစ်ထ နေသည့် ဘယ်လီ မာဆယ်တွေကို သူမ လက်ဖဝါးလေးဖြင့် ပွတ်သတ် စမ်းလိုက်ရင်း၊

"ဘာထူးလဲ ဗိုလ်မှုး၊ "

ဟု မေးလိုက်သည်။ သီဟ က၊

"အော် တပ်မှုး ဆီက မက်ဆေ့ပါ၊ သူတို့ နောက်က ဘက်ကပ် အဖွဲ့လွတ်လိုက်မယ်၊ ဆိုတာရယ်၊ နိုင်ငံတော် သမတကြီးက ပြင်သစ်သမတ ဆီကို ဝန်ကြီး လုံခြုံရေးအတွက် တာဝန်ယူပေးဖို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် သတိပေးထားတယ် ဆိုတဲ့ အကြောင်းရယ်ပါ။ ဝန်ကြီး စိတ်အေးအေးသာ ထားပါ "

"အင်း"

ခိုင်ရတနာပြည့်ဖြိုးဝင်းက သီဟရဲကျော်ဘေးတို့ တိုးလာပြီး သူမ နို့ကြီးများဖြင့် သီဟ လက်မောင်းအားဖိကပ်လျှက် သီဟ လမွှေးများကို သူမလက်ကလေး များဖြင့် ရစ်ခွေကစားလိုက်ရင်းက သီဟ လီးကြီးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"ဒီလောက် သူများကို စိတ်ကြိုက်လိုးပြီးတာတောင်၊ ဝန်ကြီးလို့ ခေါ်နေတုန်းလား"

သူမ ၏ ညုတုတု လေသံ နှင့် အိစက်သော အထိအတွေ့များကြောင့် သီဟ လီးကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြန်မာလာခဲ့လေသည်။သီဟ က ပက်လက်အနေအထားမှ ခိုင်ရတနာပြည့်ဖြိုးဝင်း ဘက်ကို မျက်နှာခြင်း ဆိုင်ဖြစ်အောင် တစောင်းလေး လှည့်လိုက်ပြီး။ ခိုင်ရတနာပြည့်ဖြိုးဝင်း ၏ နှာခေါင်းလုံးလုံးလေးကို နမ်းလိုက်ရင်းက၊

"သူက ရော ဗိုလ်မှုးလို့ ခေါ်နေတာကိုး၊ အဲတော့လည်း ကိုယ်က လေးလေးစားစား ပြန်ခေါ်ရတာပေါ့"

"ဟွန့် ဘယ်လို ခေါ်စေချင်လို့လဲ ပြော"

"မရတနာဖီးလာသလိုသာခေါ်ပါ ရပါတယ်"

"ဘာလဲ မရတနာ ဟွန်း သူက တို့ ထက် အသက်ကြီးပါတယ်နော် မသိရင်ခက်မယ်"

" သုံးလေး နှစ်ပါ ရတနာရယ် "

"သုံးလေးနှစ်လဲ ကြီးတာပဲ ကိုကိုနော်၊ ကိုကို့ ဟာကြီးက အားရပါးရပဲ နော် ကြီးလည်း ကြီး မာလည်း တအားမာ တာပဲ"

"ရတနာ ဟာလေး ကလည်း အိနေတာပါပဲ ကွာ တအားလိုးလို့ကောင်းတာပဲ၊ အွန့် ပြွတ်စ်"

သီဟ က ပြောပြောဆိုဆို နှင့် ခိုင်ရတနာပြည့်ဖြိုးဝင်း ၏ နူတ်ခမ်း လေးကို ငုံစုပ်လိုက်သည်။ ခိုင်ရတနာပြည့်ဖြိုးဝင်း ကလည်း သီဟ နူတ်ခမ်းကို ပြန်စုပ်ရင်းက သီဟ လီးကြီးကို လည်း လက်ကလေးဖြင့် ဆုပ်ကာ ထုပေးနေလေသည်။ နူတ်ခမ်းချင်း အတန်ကြာ စုပ်နေရင်းက သီဟက နူတ်ခမ်းချင်းခွာလိုက်ပြီး၊

"ရတနာ က တအားလှတယ်ကွာ မျက်လုံးကြီးတွေက လည်း အကြီးကြီး နူတ်ခမ်းက အရမ်းကို ဆက်ဆီ ဖြစ်တာပဲ၊ ရတနာ စကားပြော နေတာကို တီဗီမှာ ကြည့်ရင်းတောင် တခါတလေ စိတ်ထဲ တွေးမိတယ်၊ အဲဒီ နူတ်ခမ်းလှလှလေး က များ ကိုယ့် ကို ဟိုဟာ လုပ်ပေးရင် ဘယ်လို နေမလဲ လို့ပေါ့ အဟီး"

"ဘာ.. ဘယ်ဟာ ကို လုပ်ပေးရင်လဲ ..ဟွန်း လူလည် ကြီး မသိမသာ လာထည့်နေတယ် သွားမုန်းစရာကြီး"

"တကယ်မုန်းလို့လားကွာ လက်က တောင် ခုထိလွတ်မပေးသေးပဲနဲ့ အဟိ"

"ခစ်ခစ်"

ခိုင်ရတနာပြည့်ဖြိုးဝင်း က ပြောပြောဆိုဆို ဖြင့် သူမ ကိုယ်ခန္ဓာကို အသာလျှောဆင်းရင်း သီဟ လီးကြီး သူမ မျက်နှာနားရောက်တော့ လီးဒစ်ဖူးကြီးကို အသာ နမ်းလိုက်သည်။ ပြီးတော့မှ လီးကြီးကို သူမ နူတ်ခမ်းလှလှလေး ဖွင့်ကာ အာခံတွင်းထဲ ငုံသွင်းလိုက်ပြီး ဖွဖွလေး စုပ်လိုက်သည်။ သီဟ က သူ့လီးကြီးကို ငုံစုပ်ပေးနေသော ဝန်ကြီးမ ၏ မျက်နှာလှလှလေးကို ငုံကြည့်ရင်းက သူမ ဆံပင်အုပ်ထူထူ ထဲ သူ့လက်ချောင်းတွေ ထိုးထည့်ကာ ကုတ်ခြစ် ကစားရင်း ဇိမ်ခံနေလိုက်လေသည်။ 

ရတနာ က လီးအရင်းကို လက်တဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ရင်းက သူမ ခေါင်းကို နှိမ့်ကာ မြှင့်ကာ ဖြင့် ပုလွေမှုတ်ပေးနေလေသည်။ သီဟ အနေဖြင့်လည်း သူ့ကိုယ်သူ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။ မနေ့ က အထိ တော့သူက ဝန်ကြီးမ ၏ နိုင်ငံခြား ခရိးစဉ်အတွက် ယာယီ ကိုယ်ရံတော် ဖြစ်ခဲ့ပြီးအခုတော့ ဝန်ကြီးမ ကို လိုးလည်း လိုးပြီး အခု ဝန်ကြီးမ က သူ့လီးကို စုပ်ပေးနေတာကို ပင်ခံနေရလေပြီ။ မာလာ့ ကို ပြန်ပြောပြ ရရင် ကောင်းမလား၊ တော်ကြာ မာလာ က ဂျယ်ဝင်နေအုံးမည်၊ နောက်ပြီး ဒီကိစ္စ က ဘယ်လို မှ ပေါက်ကြားလို့ မရ ဆိုတော့ ဒီအတိုင်းလေး ပဲ ကောင်းပါတယ်ဟု တွေးနေလိုက်သည်။

ရတနာ လီးအစုပ်ကောင်းမှုကြောင့် သီဟ လီးကြီးမှာ မာသထက်မာလာ လေပြီ။ သီဟလီးကြီး အစွမ်းကုန်မာတောင် တောင့်တင်းလာသဖြင့် ရတနာ့ လည်ချောင်းသို့ ပင် ထိုးထောက်မိနေလေရာ ရတနာမှ လီးကြီး သူမ ပါးစပ်ထဲ အကုန်မဝင်နီုင်အောင် လီးတန်အရင်းကို သူမ လက်ကလေး ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားလေသည်။

"တင်းတောင်"

ထိုအချိန်မှာ သီဟ ဖုံးမှ မက်ဆေ့ဝင်လာသဖြင့် သီဟ ကောက်ကြည့်လိုက်ရာ တပ်မှုးဆီမှ ဖြစ်လေသည်။ တပ်မှုးက ဝန်ကြီး ၏ ခင်ပွန်းမှာ စိတ်ပူနေသဖြင့် သူ့မိန်းမ နှင့် စကားပြောချင်ကြောင်း ဝန်ကြီးကို လိုင်းပေါ်တင်ပေးဖို့ ပြောလေသည်။ သီဟ မှာ အရှိန်တက်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ရတနာ လီးစုပ်ပေးနေတာကို မရပ်စေချင်သော်လည်း တပ်မှုး စကားကို မလွန်ဆန်နိုင်သဖြင့် ရတနာ့ ခေါင်းကို လှမ်းထိန်းကာ လီးအစုပ် ရပ်ခိုင်းရင်း၊

"ရတနာ အမျိုးသား က ဖုန်းပြောချင်လို့တဲ့"

ခိုင်ရတနာပြည့်ဖြိုးဝင်း က မလွဲသာ သည့်မျက်နှာ အမူအရာ ဖြင့် သီဟဘေးသို့ မှောက်ရက် တွားတက်လာပြီး ဖုံးကို ကိုင်လိုက်လေသည်။ 

"ဟဲလို"

သီဟ က မှောက်ရက် ဖုံးပြောနေသော ခိုင်ရတနာ ပြည့်ဖြိုးဝင်း ၏ ခြေရင်းဘက်သို့ ဆင်းသွားလိုက်ပြီး လုံးကျစ်မို့မောက်နေသည့် တင်သားလုံးလေး များကို ဆုပ်ကိုင် ရင်းပွတ်သတ်လိုက်သည်။ ခေါင်းအုံးတလုံး ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး သူမ ပေါင်အရင်းသို့ ထိုးသွင်းခုလိုက်တော့ ခိုင်ရတနာ့ အိုးကြီးမှာ ကော့တက်လာခဲ့သည်။ 

သီဟ က ရတနာ့ ပေါင်နှစ်လုံး ကြားတွင် နေရာယူကာ ပေါင်ခွဆုံ မှ ဖေါင်းကားထွက်နေသည့် စောက်ဖုတ်ကြီးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ စောက်ရည်တွေ ရွဲနေသည့် စောက်ဖုတ်ကြီးမှာ ဖားဂုှံညှင်းကြီးလို ဖေါင်းဖေါင်းကြီး ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ခေါင်းကို ငုံ့ပြီး သူ့လျှာပြားကြီး နှင့် ရက်ပေးလိုက်တော့ ရတနာ့ ဖင်ကြီးမှာ ကုံးထလာပြီး ဖင်ဘူးတောင်းထောင်သလို ဖြစ်သွားရသည်။ သီဟက စောက်စေ့လေးကို သူ့လက်ထိပ်ကလေးဖြင့် ဖိပွတ်ခြေရင်း စောက်ဖုတ်ကြီးကို အားရ ပါးရ ရက်ပေးလေရာ ရတနာတယောက် မခံနိုင်ပဲ ပါးစပ်မှ စုပ်သပ် ငြီးသံလေး ထွက်သွားရသည်။ "

"အိုး ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး မောင် မနေ့က ပြေးရင်းလွှားရင်း ပွန်းပဲ့နေတဲ့ အနာလေးတွေက စပ်လို့ပါ"

ဟု ဖုံးထဲ ပြန်ဖြေရင်း သူမလက်သည်းလေးဖြင့် သီဟ ပုခုံးကို လက်ပြန်ဆိပ်လိုက်သည်။ နောက်တော့ သီဟ က ထထိုင်ပြီး သူ့လီးကြီးကို ရတနာ့ စောက်ဖုတ်ဝ တွင် တေ့ကာ ဖိသွင်းလိုက်သည်။ 

"ရှီးးးးးးး အိ.."

"..........................."

" အင်း ပွန်းတဲ့ အနာလေးတွေကို အရက်ပြန်နဲ့ ပွတ်လိုက်လို့ပါမောင်ရဲ့ သားရော ရှိတယ် ဟုတ်လား ပြောမယ်လေ"

ခိုင်ရတနာပြည့်ဖြိုးဝင်း က ဖုံးထဲ တွင် သူမ သားဖြစ်သူ နှင့် စကားပြောနေချိန်တွင်တော့ သီဟ က ရတနာ့ ခါးလေးကို ကိုင်ကာ အနောက်မှ မုဆိုးဒူးထောက်ဖြင့် လိုးနေပြီ ဖြစ်လေသည်။

"သား  မာမီ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး၊ အေးဆေးပါ၊ ဗိုလ်မှုး က တော်ပါတယ်၊ သူပဲ မာမီ့ကို စောင့်ရှောက်ပေးတာလေ"

"..........................."

"ဟာ သား ကလည်း ရှောက်ပြောမနေနဲ့လေ၊ အဲဒါတွေက ရုပ်ရှင်တွေထဲမှာ ပဲ ရှိတာပါ "

"........................................"

"အင်းပါ ကွာ စိတ်ချ မာမီ ပြန်လာမှ ..."

"....................."

ခိုင်ရတနာပြည့်ဖြိုးဝင်း နှင့် သူမသားတို့ စကားပြောနေတုန်း အနောက်မှ ပုံမှန်လိုးနေသော သီဟ တယောက် ခိုင်ရတနာပြည့်ဖြိုးဝင်း ၏ ဖွေးနုနေသော ဖင်လုံး ကြီး နှစ်လုံးကြားမှ ခရေပွင့်လေးကို တံတွေးတွေးချပြီး လက်မ နှင့် အသာ ထိုးဆွနေလေသည်။ ရတနာလည်း သူမ ဖင်ကြီးကို ဝှေ့ယမ်းရင်းက ဖင်ဝကလေး ကို ပွစေ့စေ့ လုပ်ပေးလေသည်။ သီဟ က နောက်တခါဆိုတာ မသေခြာတော့တာမို့ အခု ထဲက အကုန်လုပ်ချင်လာသဖြင့် သူ့လီးကြီးကို ရတနာ့ စောက်ဖုတ်ထဲ မှ ဆွဲထုတ်ကာ ဖင်ပေါက်ဝလေးတွက် တေ့လိုက်လေသည်။ ခိုင်ရတနာဖြည့်ဖြိုးဝင်းက ဖုံးမိုက်ခရိုဖုံးပေါက်ကို လက်ဖဝါးဖြင့် ပိတ်လိုက်ရင်း ခေါင်းကို သီဟဘက် နောက်ပြန် လှည့်ကာ၊

"ဟေ့ ကိုကို အရမ်းမလုပ်နဲ့ လု လေး ဘာလေး နဲ့လုပ်လေကွာ"

လို့ လှမ်းပြောလိုက်သည်။ လု ဆိုသည်မှာ လုဘရီကန့် ချောဆီ ကို ဆိုလိုတာမို့၊ သီဟ လည်း ကုတင်ပေါ်မှ ထကာ အခန်းထဲ ဟိုဟို ဒီဒီ လိုက်ရှာလေသည်။ နောက်မှ သတိရပြီး ဟော်တယ်ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်ကာ သူတို့ အတွက် ဟော်တယ်က ပေးထားသော ခေါင်းရှော်ရည် ကွန်ဒင်ရှင်နာ၊ ဘော်ဒီလိုးရှင်း စသည်ဘူးအသေးလေး တွေထဲ မှ ဘော်ဒီလိုးရှင်းဘူး လေးကို ကောက်ယူလာခဲ့လေသည်။ကုတင်ပေါ် ဖင်ဘူးတောင် ထောင်ရင်း ဖုံးပြောနေသော ဒေါ်ခိုင်ရတနာပြည့်ဖြိုးဝင်း ဖင်ကြီး အနောက်ကို ပြန်သွားလိုက်ပြီး လိုးရှင်းဘူးလေး ကို ဖင်လုံးကြီး နှစ်လုံးကြား ညှစ်ချလိုက်သည်။ ဖင်ကြား တလျှောက်စီးကျလာသော လိုးရှင်း အဆီကို ဖင်ပေါက်လေး အရောက်တွင် သူ့လက်ခလည်လေးဖြင့် ထိုးသွင်းပေးလိုက်သည်။ နောက်တော့ လက်ညိုးပါ ပေါင်းပြီး နှစ်ချောင်းဖြင့် ကောင်းကောင်းကရိုင်း ပြီးမှ သူ့လီးကြီးကို တေ့ကာ ဖိသွင်းလိုက်လေသည်။ 

ဒေါ်ခိုင်ရတနာပြည့်ဖြိုးဝင်းမှာ ဖင်ခံဖူး ကြောင်း သူမ ခံချက်တွေက သိသာနေလေသည်။ သီဟ သူမ ဖင်ကို ချောဆီ ထည့်ပြီး လိုးပေးတော့ ဖင်လုံး ကြီးတွေကို ယမ်းကာ ကော့ကာ ဖြင့် ခံလေသည်။ နောက်တော့ သီဟ က အရှိန်ရလာပြီး တဖြန်းဖြန်း ဆောင့်လိုးတော့မှ သားဖြင့် ပြောနေသော ဖုံးကို ပိတ်လိုက်ကာ အံကြိတ်ခံနေတော့သည်။ 

ခနနေသော သီဟ မှာ ဒူး အနည်းငယ် ညှောင်းသွားသဖြင့် လီးကို ဖင်မှာ တတ်လျှက် မချွတ်ပဲ အိပ်ယာပေါ် ပက်လက်လှဲချလိုက်ရာ ရတနာက သူ့အပေါ်မှာ ပက်လက်ပါလာလေသည်။ ရတနာကလည်း အရှိန်ကောင်းနေပြီမို့ ထထိုင်လိုက်ကာ သူမ ကိုယ်ကို တပတ်လှည့်လိုက်လေသည်။ သီဟ မှာ အိပ်ယာပေါ် ပက်လက်၊ ရတနာက သီဟ ကို မျက်နှာချင်းဆိုင်ကာ သီဟ ကိုယ်ပေါ် ထိုင်လျှက်၊ သီဟ လီးကြီးက ရတနာ့ ဖင်ထဲ တတ်ရက် ဖြစ်နေလေသည်။ 

ထိုအခါမှ ရတနာက သူမ အိပ်ယာပေါ် ဆောင့်ကြောင့် ထိုင်သလို ထိုင်ကာ သီဟ လီးကြီးပေါ် ဆောင့်ဆောင့် ထိုင်ချလေသည်။ သီဟ မှာ လည်း တင်းကျပ်လှသော ရတနာ့ ဖင်ပေါက်လေးကြောင့် သိပ်မကြာခင်မှာ ပင် ပြီးချင်လာသဖြင့် ရတနာ့ စောက်စေ့လေးကို သူ့လက်ထိပ်ဖြင့် လှမ်းကစားရင်း ဖိခြေပြစ်လိုက်ရာ ရတနာလည်း အော်ဟစ် ငြီးငြူကာ ဆောင့်ရင်း ပြီးသွားမှ သူလည်း လရည်များကို ရတနာ့ ဖင်ပေါက်ထဲ ပန်းထုတ် ပြစ်လိုက်လေတော့သည်။

..........................................................................................

သီဟ က ရတနာ့ ကိုယ်လုံးလေးကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲဖက်ကာ အနားယူရင်းက၊

"ရတနာ့ အမျိုးသား ကလည်း ခရေကြိုက်တယ်ထင်တယ်နော် ရတနာလည်း ကြိုက်တယ်မဟုတ်လား"

"အမလေး ယောက်ျား က အာ့မျိုးတွေ မပြောနဲ့ လုပ်တာတောင် ခုထိ လှေကြီးထိုး ကနေ မတက်ဘူး အဟိ"

"ဒါဆိုရင်...."

...............................................................................................................................

မစ်ရှင် တူး - အခန်း ( ၄ )

"ဘာဒါဆိုရင် .. လည်း၊ လူကို ဘာမှ လာအစ်မနေနဲ့ ထောက်လှမ်းရေး တော်တော်ပီသတယ်ဟွန့်"

သီဟ စိတ်ထဲ မှာ တွက်ကိန်းတခု ရှိနေသည်။ ဒေါ်ခိုင်ရတနာပြည့်ဖြိုးဝင်း လို အမျိုးသမီး မျိုး တွေကအပြင်မှာ ထွက်စား ဖို့ ဆိုတာက မလွယ်၊ သူနှင့် ဖြစ်တာကတောင်မှ အခြေအနေပေးလွန်းသဖြင့် အီမိုးရှင်း နဲ့ အားကိုးရာ စသဖြင့် ကြောင့်သာ ဖြစ်သွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ အခု န သူလိုးနေတုန်း ဖုံးဆက်တော့လည်း ခင်ပွန်းသည်နှင့် ပြောနေတာထက် သားဖြစ်သူ နှင့် ပြောနေတာက ပိုကြာပြီး တချို့ စကားတွေက လျို့ဝှက်စကား လို ဖြစ်နေတာသတိထားမိခဲ့သည်။ နောက်တော့မှ ပဲ စုံစမ်းကြည့်တော့မည်ဟု တွေးကာ စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်တော့သည်။ 

နေ့ခင်း ကျတော့ မြန်မာပြည်မှ အထူးလေယာဉ်ဖြင့် ရောက်လာကြသည့် နောက်ထပ်အကူ လုံခြုံရေး အဖွဲ့ နှင့် ပြင်သစ် ရဲအဖွဲ့ များ၏ အစောင့်အရှောက်များဖြင့် စိတ်ချရသည့် ဟော်တယ်ကြီးတခု သို့ ရွေ့ပြောင်းကြရသည်။ နောက်ရောက်လာသည့် အဖွဲ့ကို ပါ သီဟ က ဦးဆောင် ရသဖြင့် ထိုဟော်တယ်က ဝန်ကြီး အခန်းတွင်လည်း သီဟ က ထုံးစံအတိုင်း လျို့ဝှက် ကင်မရာများ ပြန်ချထားခဲ့လေသည်။ 

ညနေဘက်တွင် ကွန်ဖရင့်သို့ သွား၍ ဒေါ်ခိုင်ရတနာပြည့်ဖြိုးဝင်း ကမြန်မာနိုင်ငံ ကိုယ်စား မိန်းခွန်းခြွေ ပြောကြားခဲ့လေသည်။ ညဘက်ကျတော့ ဟော်တယ်သို့ ပြန်ရောက်ကာ သူ့အခန်းတွင်းသို့ ဝင်ရောက် နားနေတော့သည်။

သီဟ လည်း သူ့တပ်ဖွဲ့ဝင်များကို လိုအပ်သည်များ ညွှန်ကြားပြီး သူ့အခန်းထဲသို့ ဝင်ခဲ့လေသည်။ 

သူ့လက်တော့မှ ဒေါ်ခိုင်ရတနာပြည့်ဖြိုးဝင်း အခန်းသို့ ကြည့်ရှုလိုက်ရာ ဒေါ်ခိုင်ရတနာပြည့်ဖြိုးဝင်း တယောက် ညဝတ်အင်္ကျီအပါးလေး ဖြင့် ကုတင်ပေါ်တက်ကာ သူမ ဆဲလ်ဖုံးကို ကိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

သီဟ က ထိုဖုံးကို လည်း ဘပ်ဂ် လုပ်ထားသည်ဖြစ်ရာ နားကြပ်ကို ကောက်ကိုင်ကာ စကားပြောနေသည်ကို ခိုးနားထောင်လိုက်လေသည်။ 

...သား ဘယ်က ဖုံး နဲ့ ခေါ်တာလည်း ဖုံးတွေက စိတ်မချရဘူးနော်..

...အင်းပါ မာမီရဲ့ ဒီဖုံး ဆင်းကဒ်က ဘာမှ ရီဂျစ်စတာ လုပ်မထားပါဘူး...

...ဟုတ်တယ် အဲဒါကို သိတယ် မာမီ့ ဖုံးကို ပြောတာ၊ မာမီ့ကို လုပ်ကြံချင်တဲ့ အဖွဲ့အစည်းတွေ တောင် ရှိတယ် ဆိုတော့ မာမီ့ကို စကျူရတီ အရမ်းကျပ်ထားတာ၊ ဖုံးလည်း သူတို့ နားထောင်ရင် နားထောင်နေမှာ..

..အင်းပါ ဘာမှ မပြောပါဘူး၊ သား မာမီ့ကို လွှမ်းနေတယ် ဆိုတာ ပြောမလို့ပါ..အထူးသဖြင့် မာမီ့ မှဲ့နီလေး နှစ်လုံး..

..ဟေ့ ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ.. မာမီလည်း သားကို လွှမ်းနေတာပါ၊ မနက်ဖြန်ပြန်လာတော့မှာပဲ သားရဲ့...

..အင်း နော် တွေ့မယ်နော်မာမီ..

..အင်း တွေ့မယ်သား..

.မွမွ မာမီ...

.မွမွ သား..

ဒေါ်ခိုင်ရတနာပြည့်ဖြိုးဝင်း တယောက် သူမ သား နှင့် ဖြစ်နေသည်ဆိုတာ  သီဟ တယောက်  သေခြာသိသွားပြီလေ။ သူ့လို ထရိန်း ထောက်လှမ်းရေး သမား တယောက်အဖို့ မျက်စေ့ထဲ မြင်သမျှ ထူးခြားမှုက စိတ်ထဲ မှတ်သားထားပြီးသား၊ ဒေါ်ခိုင်ရတနာပြည့်ဖြိုးဝင်း ၏ သား ပြောလိုက်တဲ့ မှဲ့နီလေး နှစ်လုံးမှာ သီဟ မနေ့တုန်းက ဒေါ်ခိုင်ရတနာပြည့်ဖြိုးဝင်း ကို လိုးကတည်းက သတိထားမိပြီးသား တလုံး ဘယ်ဘက်နို့ကြီးရဲ့ အောက်ပိုင်း အတွင်းကျကျမှာ နောက်တလုံးက ညာဘက်ပေါင်အရင်း စောက်ဖုတ်ကြီးနဲ့ နှစ်လက်မလောက် အကွာမှာ၊ ထို မှဲ့နီလေး နှစ်လုံး ၏ တည်နေရာတွေမှာ ဒေါ်ခိုင်ရတနာပြည့်ဖြိုးဝင်း ကို ကိုယ်လုံးတီးမြင်ပြီး အနီးကပ် စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်ဖူးမှ၊ တည့်တည့်ပြောရရင်တော့ လိုးဖူးမှ သာ မြင်နိုင်မည့် နေရာတွေ ဖြစ်လေသည်။ သီဟ တယောက် တွေးလိုက်ရင်းကပင် လီးကြီးက တောင်တက်သွားရသည်။ 

ထိုအချိန်မှာပင် ဒေါ်ခိုင်ရတနာပြည့်ဖြိုးဝင်း က သူမ ဖုံးကလေးကို ကုတင်ဘေး စားပွဲပေါ်တင်ပြီး သူ့အခန်းနှင့် ဆက်နေသည့် တံခါးပေါက်သို့ လျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်အခန်းမှာ ကပ်ရက်ဖြစ်ပြီး တခန်းနှင့် တခန်းကို ကူးဖို့ တံခါးတံချပ်အလယ်မှာ ရှိလေသည်။ နှစ်ဖက်စလုံးဖက်မှာ ဂလန့်များ ရှိသဖြင့် တဦးနှင့် တဦး သိသူမှ သာ ကူးလူးနိုင်လေသည်။ သီဟလည်း သူ့လက်တော့ကို ကမန်းကတန်းသိမ်း၊ နားကျပ်နှင့် တခြား ကိရိယာကို ကို အံဆွဲထဲ ထည့်လိုက်ပြီး မှတံခါးဝဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့လိုက်သည်။ သူတံခါးဝနား ရောက်သည်နှင့် တဖက်ခန်းမှ သူ့တံခါးကို ခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။ 

သီဟ က သူ့ဖက်မှ တံခါးကလန့်ကို ဖြုတ်ကာ ဆွဲဖွင့်လိုက်တော့ တဖက်တွင် ညဝတ်အင်္ကျီပါးပါး ဖြင့် ရပ်နေသော ဒေါ်ခိုင်ရတနာပြည့်ဖြိုးဝင်း ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ 

"ဘယ်လိုလဲ ကိုကို သူများ အခေါ်ကို စောင့်နေတာလား"

"ကိုကို က ရတနာ့ အမှုထမ်းလေ၊ ရတနာ လှုပ် ဆိုမှ လှုပ်ရဲတဲ့သူပါ"

"တော်တော်အပြောကောင်း မနေ့တုန်းက တော့ အဲလို မဟုတ်ပါဘူး၊ သူများ နောက်ပေါက်လဲ မပြောမဆို မမေးမစမ်း နဲ့ ဇွတ်ထိုးပြစ်လိုက်တာကြီးကို ဟွန့်"

သီဟ က ဒေါ်ခိုင်ရတနာ့ အခန်းထဲ လှမ်းဝင်လိုက်ပြီး ဒေါ်ခိုင်ရတနာပြည့်ဖြိုးဝင်း ကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းကာ ဖက်လိုက်သည်။ မျက်နှာလေး မော့ပေးလာသော ဒေါ်ခိုင်ရတနာပြည့်ဖြိုးဝင်း နူတ်ခမ်းလေးကို ငုံစုပ်လိုက်သည်။ခနကြာ ကစ်ဆင်ပေးနေရင်းမှ နူတ်ခမ်းချင်းခွာကာ၊

"အင်း ဒါပေမဲ့ ရတနာ့ ခရေကို ပန်းဦးပန်လိုက်တဲ့ကံကောင်းသူ ကိုယ် မဖြစ်လိုက်ရတာ နာတယ်"

"အာ လာပြန်ပြီ၊ လှည့်ပတ်ပြီး လာအစ်နေတယ်၊ ဟွန်း မသိတာ ကျလို့"

"ဟဲဟဲ ကိုကို က သိနေပါပြီ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ၊ အခု ဆို သူလေး စိတ်ပူနေလျှော့မယ်"

ဒေါ်ခိုင်ရတနာပြည့်ဖြိုးဝင်း မျက်နှာလေး နီသွားကာ သီဟ မျက်နှာကို သေခြာစိုက်ကြည့်ရင်း၊ 

"ကိုကို နော် သူများ အတွက် ပရိုက်ဗိတ်စီက အရမ်းအရေးကြီးတယ် ဆိုတာ သိတယ်မဟုတ်လား"

"သိတာပေါ့ ရတနာရယ်၊ ရတနာ့ စီးခရက် က ကိုကို နဲ့ ဆို လုံးပြီးသား၊ ရတနာပိုပြီး ယုံရအောင် ကိုကို့ စီးခရက် ကို ပြောပြမယ်"

ထိုသို့ အစချီကာ သီဟရဲကျော်က သူနှင့် သူ့သမီးတို့ အန်ဒါကာဗာ စစ်ဆင်ရေးတခု တွင် အခြေအနေအရ အလွဲမရှောင်သာ ပဲ ဖြစ်သွားခဲ့ကြရပြီး နောက်ပိုင်းမှာမရှောင်နိုင်တော့ကြ ကြောင်းကို အသေးစိတ် ပြောပြလိုက်သည်။ သူ့ဇာတ်လမ်းကို နားထောင်ရင်း ဒေါ်ခိုင်ရတနာပြည့်ဖြိုးဝင်း တယောက် ဖီးတက်လာလေသည်။ သီဟရဲကျော် လီးကြီးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သူမ နူတ်ခမ်းလှလှလေး ဖြင့် စုပ်ပေးရင်း သူမ စောက်ဖုတ်ကို သူမ လက်တဖက်ဖြင့် ကလိနေလေသည်။ သီဟ က သူ့ဇာတ်လမ်း အပြီးတွင် ခိုင်ရတနာပြည့်ဖြိုးဝင်း ၏ ဇာတ်လမ်းကို လည်း ကြားချင်သဖြင့် ပြန်ပြောခိုင်းလေသည်။ သို့သော်လည်း ခိုင်ရတနာပြည့်ဖြိုးဝင်း မှာ ဖီးအရမ်းတက်ကြွနေသဖြင့်၊

"ဟင့်အင်း ကိုကို ခု ရတနာ ဘယ်လိုမှ နေလို့ မရတော့ ဘူး ကိုကို ကောင်းကောင်းလိုးပေးတော့ ပြီးမှ ပဲ ရတနာ ပြောပြတော့မယ်"

သီဟ ကလည်း မငြင်းပါ။ ရတနာ့ ပါးစပ်တွင်းမှ သူ့လီးကြီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ရတနာ့ ကို ကုတင်စောင်းတင်၍ မျက်နှာချင်းဆိုင် မတ်တတ်တချီလိုးလိုက်သည်။ ရတနာ တချီပြီးသွားသော်လည်း သူမပြီးအောင် ထိန်းထားလိုက်သည်။ ရတနာ ပြီးသွားမှ ကုတင်ဘက်မျက်နှာလှည့်ကာ ကုတင်ပေါ် ဘိုက်မှောက် ကုန်းစေပြီး သူက အနောက်မှ မတ်တတ်ရပ်လျှက် ရတနာ့ ဖင်ကို လိုးပေးလိုက်သည်။ ဖင်ထဲ မှာပင် သုတ်ရည်တွေ ပန်းထုတ်ပြီး ပြီးလိုက်သည်။ 

ပြီးသွားမှ နှစ်ယောက်သား ရေချိုးခန်းဝင် သန့်ရှင်းရေး လုပ်ကြပြီး ကုတင်ပေါ်တက်ကာ တယောက်ကို တယောက် ဖက်ရင်း နားနေကာ ရတနာ့ ကို သူ့ဇာတ်လမ်း ပြောပြပေးဖို့ ပူဆာလေသည်။ ရတနာ ၏ အပြောအရတော့ သူ့သား အောင်ဝေဖြိုးဝင်း နှင့် ဖြစ်ခဲ့တာ တနှစ်လောက်သာ ရှိသေးသည်ဟု ဆိုသည်။ ရတနာ ဇာတ်လမ်းကို သူမ အပြောအတိုင်း ရေးပြရမည်ဆိုလျှင်၊

ကျမ က မွေးကတည်းက မိဘက လည်း ချမ်းသာ လို့ ခြေမွှေးမီးမလောင် လက်မွှေးမီးမလောင် နေလာခဲ့ရတာ ရှင့်၊ ကျောင်းသွားရင်တောင် အစိုးရလူကြီးတွေ ထုတ်ပေးတဲ့ကားကို အစောင့်အရှောက်တွေနဲ့ သွားခဲ့ရတာ၊ ကျောင်းမှာ ရီးစားစကားပြောဖို့ နေနေသာသာ ကိုယ့်ကို တောင် လိုက်ရဲတဲ့သူ ခပ်ရှားရှား၊ ကျမ ကိုယ်ရံတော်တွေကို ကြောက်ကြတာရယ်၊ ကျမ မိဘ နောက်ခံနဲ့ဆိုတော့ ဖြစ်နိုင်မယ် မထင်ကြတာ ရယ်ပေါ့။ 

အဲလို နဲ့ ဘွဲ့မရခင်ပဲ မိဘတွေက စေ့စပ်ပေးခဲ့တာ ကျမထက် ဆယ်နှစ်လောက် ကြီးတဲ့ ယောက်ျား နဲ့ပေါ့။ သူက လည်း နိုင်ငံခြား က ပြန်လာပြီး ဌာနဆိုင်ရာ တခုမှာ ရာထူးကြီးကြီးနဲ့ လုပ်နေတဲ့ လူပျိုကြီးလေ။ ဘွဲ့ရတာနဲ့ တခါထည်း ပေးစားလိုက်တာ။ ကျမ မှာ အပျိုစင်ဘဝကို မင်္ဂလာဦးညမှာ ပဲ ကျမ ယောက်ျား ဆီမှာ စွန့်လွှတ်ခဲ့ရတာပေါ့။ ကျမ ယောက်ျားက လူပျိုကြီး ဆိုပေမဲ့ နိုင်ငံခြား ပညာတော်သင် သွားနေခဲ့သူ ဆိုတော့ အတွေ့အကြုံ များတယ်ပေါ့။ မင်္ဂလာဦး ညမှာပဲ ကျမ ကို ကာမ ရဲ့ အရသာ ပေါင်းစုံ သင်ပေးခဲ့တာလေ။ 

ရပြီး တနှစ်အကြာမှာပဲ သားလေး အောင်ဝေဖြိုးဝင်းကို မွေးခဲ့တယ်။ နောက်ပိုင်း ကျတော့ ယောက်ျားက ရိုးသွားလို့လားမသိ တပတ်တခါ အနိုင်နိုင် ပဲ လုပ်တော့တယ်။ ကျမလည်း သားလေးကို ပျိုးထောင် နောက်ပိုင်း နိုင်ငံရေးနယ်ပယ်ထဲ ဝင် နေရာရလာတော့ အလုပ်တွေ ရှုတ်၊ သားလေးကို တောင် စင်္ကာပူလွှတ် ကျောင်းထားလိုက်ရတယ်။ နောက်တာ့ ဝန်ကြီး ဖြစ်လာပြီးမှ နည်းနည်း အနေကျလာပြီး အရင်တုန်းက ကာမ အရသာတွေကို ပြန်တမ်းတလာမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ယောက်ျားက အသက်လည်း ရလာလို့လား မသိ၊ တလ တခါ ကိုတောင် အနိုင်နိုင် လုပ်ပေးနိုင်တော့တယ်။ ကျမက ကျန်းမာရေးလည်းကောင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုလည်း ဂရု စိုက်တော့ သွေးသားတွေက ပိုပြီး ထကြွ သောင်းကျမ်းနေခဲ့ရတယ်။ သားကလည်းလူပျိုပေါက် ဖြစ်လာပြီး သူကျောင်းပိတ်ရက် အိမ်ပြန်လာရင် ကျမ နဲ့ လက်ပွမ်းတသီး နီးနီးကပ်ကပ်နေတတ်လာတယ်။ 

သူ့ရဲ့ လူပျို အငွေ့အသက်၊ အနံ့ အထိအတွေ့တွေက ကျမ ရဲ့ ကာမ စိတ်ကို ပိုပြီး ထကြွ သောင်းကျန်း လာစေတယ်။ ကျမလို ရာထူး အဆင့်အတန်း၊ ဆွေမျိုး ဂုဏ်သိက္ခာ နဲ့ မိန်းမသား အဖို့ အပြင်မှာ ဘယ်လို မှ လည်း ရှုတ်လို့ မဖြစ်နိုင်တော့ စိတ်ဖြေဖို့ရာ အွန်လိုင်းပေါ်က ဗီဒီယိုတွေ စာတွေပဲ ဖတ်၊ ကြည့် ပြီးတော့ ကိုယ့်လက်နဲ့ကိုယ် အာသာ ဖြေနေရတာပေါ့။ အဲဒီမှာ အင်းစက် အကြောင်းတွေ တွေ့လာရတယ်။ မြန်မာ ဆိုက်တွေမှာလည်း ဟိုးအရင်ကတည်းက ပေါ်နေတယ်ဆိုတာကို သိလာရတယ်။ အဲဒါကြောင့် သား က ကျမကို ပွတ်သီးပွတ်သတ်လုပ်တာတွေက မရိုးသား ဘူး ဆိုတာကို သတိထားမိလာရတယ်။ နဂိုက မှ စိတ်တွေ ထကြွနေရတဲ့ ကျမ အဖို့ သားက စိတ်ဝင်စားနေတယ် ဆိုတာကို သိရတော့ ပိုဆိုးလာတယ်ရှင်။ 

ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက် သား ပြန်ရောက် ပြီး အိမ်မှာနေစဉ်ကာလမှာ မထင်မှတ်တာတွေ ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ တနေ့ သားက အပူရှတ် ဖျားပါရော ကိုယ်တွေလည်းပူလို့ ကယောက်ကတမ်း ဆိုတော့ ကျမ ညဘက် သူ့အနားမှာ ပဲ စောင့်ရှောက်နေခဲ့ရတယ်။ နောက်သက်သာ သွားတော့ သူက ကျမကို သူ့အနားမှာ ပဲ ညအိပ်ဖို့ တောင်းပန်တယ် သူကောင်းကောင်းနေကောင်းတဲ့အထိ နေပေးပါဆိုပြီး၊ ကျမလည်း ငယ်ငယ်ကတည်းက နိုင်ငံခြား လွှတ်ပြီး သားကို တယောက်ထဲ ထားခဲ့ရတာ သနားစိတ်ဝင်လာတယ်။ 

ဒါပေမဲ့သူ့ကုတင်က တယောက်အိပ်ဆိုတော့ ကျမတို့ နဲ့ လာအိပ်ဖို့ပဲ စီစဉ်လိုက်တယ်။ ကျမတို့ ကုတင်က ကင်းဆိုက် အကြီးကြီး ဆိုတော့ သုံးယောက် ကောင်းကောင်း အိပ်လို့ ရပါတယ်။ ကျမယောက်ျားက လည်း သဘောတူတယ် သူ့သား ကို သူလည်း သနားပုံ ရပါတယ် လာအိပ်ပစေ ဆိုတော့ ကျမ သားက ကုတင်ပေါ်မှာ ကျမတို့ နှစ်ယောက်ကြား ဝင်အိပ်တယ်။ 

ပထမည မှာပဲ ကျမ တရေးနိုးတော့ ကျမ နို့တဖက်ကို လက်နဲ့ အုပ်ကိုင်ထားတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ လှည့်ကြည့်လိုက်တာ့ အသက်မှန်မှန်လေး ရှုပြီး အိပ်ပျော်နေတဲ့ သားကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူ့ဘက်ကို အသာလှည့်ပြီး သူ့ခေါင်းလေးကို ဆွဲလို့ ကျမ ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲဖက်ထားပြီး အိပ်လိုက်တယ်။ သူ့ပါးစပ်တွေက ကျမ နို့တွေကို အင်္ကျီပေါ်ကနေ လာစို့နေတာ ခံလိုက်ရတော့ ကျမ နိုးလာတယ်။ အင်း သားလေး အိပ်ပျော်ရင်း ယောင်နေတာနေမယ်လို့ တွေးမိလိုက်တယ်။ နောက်နေ့ကျတော့ ဘာလို့မှန်းမသိ ကျမ ညဝတ်အင်္ကျီအောက်က ဘရာမဝတ်တော့ပဲ အိပ်ယာဝင်လိုက်မိတယ်။ 

ကျမ နို့ကို စို့နေတာ ခံစားလိုက်ရပြီး နိုးလာတော့ သားလေ။ ကျမ နို့တွေကို မျက်စေ့မှိတ်ပြီး စို့နေတယ်။ အား ကျမ တကိုယ်လုံး ပူထူ သွားတာပဲ၊ ယောက်ျားက တော့ ကျမတို့ကို ကျောပေးပြီး အိပ်နေတယ်။ ကျမလည်း အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ငြိမ်နေလိုက်တယ်။ သားက ကျမ နို့တွေကို တဖက်ပြီးတော့ တဖက် လှည့်စို့နေတယ်။ ကျမ ပေါင်ခွဆုံ မှာ အရည်တွေ စိုရွဲနေတော့တာပဲ။ မနက်ကျတော့ သားက သူညက လုပ်တာ ဘာမှ မသိသလိုပဲ နေတော့ ကျမလည်း ဒီအတိုင်းပဲ နေလိုက်တယ်။ 

နောက်နေ့ကျတော့ ကျမ ထုံးစံအတိုင်း နို့စို့ခံနေရပြီးတော့ နိုးလာတယ်။ ကျမ နို့သီးခေါင်းတွေက လည်း မာတောင်နေတာ ဆိုတော့ သားများ ကျမ ဖီးလာနေတာ ရိပ်မိသွားမလားလို့ စိုးရိမ်ပြီး ကျမ အသာလေး ရုန်းပြီး သူ့ကို ကျောပေးအိပ်လိုက်တယ်။ အဲတော့ သူလန့်သွားတယ်ထင်တယ် ခနငြိမ်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခနပါပဲ။ ဘယ်အချိန်က လန်နေမှန်းမသိတဲ့ ကျမ ညဝတ်အင်္ကျီကြောင့် အနောက်ကနေ တိုးဝင်လာတဲ့ သူ့လီးပူပူနွေးနွေးကြီးက ကျမ ပေါင်အတွင်းသားတွေကို လာထိနေတယ်။ ကျမ ပင်တီတခုလုံး စိုရွဲနေတဲ့ စောက်ရည်တွေ သူ့လီးကြီးပေါ် ပေကုန်ပြီ ထင်တယ်။ 

ငါဖီးလာနေတာတော့သားသိနေပြီ ဆိုပြီး ရှက်ရှက်နဲ့ မျက်လုံး စုံမှိတ်ပြီး အိပ်နေလိုက်မိတယ်။ သူလည်း သူ့အဖေ ရှိနေလို့ထင်တယ်၊ အဲဒီထက် ပိုမလာတော့ဘူး။ 

အဲလို နဲ့ သူက ကျမနို့တွေကို စို့လိုက် ကျမ ပေါင်ကြားမှာ လီးကို စိမ်ထားလိုက် လုပ်နေတာ နေ့တိုင်းလို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ မနက်ကျရင်တော့ ကျမတို့ နှစ်ယောက် ညက ဘာမှ မဖြစ်သလို ပုံမှန်သားအမိတွေလို နေခဲ့ကြတယ်။ 

......................................................................................................................

အခန်း ( ၅ )

တနေ့ကျတော့ ကျမယောက်ျားက တာဝန်အရ ခရီးထွက်ဖို့ ဖြစ်လာတယ်။ ခရီးက ၂ ညအိပ်ခရီးပါ။ ဒါပေမဲ့ သား နဲ့ နှစ်ယောက်ထဲ အိပ်ရတော့မယ်ဆိုတော့ ကျမ အရမ်းကို စိတ်လှုပ်ရှားနေမိတယ်။ တကယ်အိပ်ကျတော့ အိပ်မပျော်ဘူးသူလည်း အဲလို ပဲ တလူးလူး တလိမ့်လိမ့်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျမ ဘယ်လို အိပ်ပျော်သွားသလဲ မသိဘူး တရေးနိုးတော့ ပက်လက် အိပ်ပျော်နေတဲ့ ကျမ ကိုယ်ပေါ်ကို သားက ကုံးပြီး နို့တွေ စို့နေတာ ခံလိုက်ရတယ်။ ခါတိုင်းက တစောင်းလေး သူလည်း အိပ်ပျော်သလို ကိုယ်လည်း အိပ်ပျော်သလို နေခဲ့ကြတာလေ။ ခုကျတော့ ပေါ်တင် ကြီးဆိုတော့ကျမလည်း စိတ်တွေ တအားလှုပ်ရှားနေခဲ့ရတယ်လေ။ ကျမ အိပ်ပျော်ချင်ယောင် ဘယ်လို ပဲ ဆောင်ဆောင် မာတောင်တောင့်တင်းနေတဲ့ ကျမ နို့သီးခေါင်းတွေရယ်၊ စောက်ဖုတ်က စိမ့်ယိုစီးကျလို့ ပင်တီတခုလုံး ရွှဲစိုနေတဲ့ ကျမ စောက်ရည်ကြည်တွေရယ်က ဘယ်လို မှ လိမ်လို့ မရဘူးလေ။ ဒီတခါတော့ သားက နို့တွေကို ဝအောင် စို့ပြီးတော့ ကျမ ဘိုက်သားလေး တွေကို နမ်းရင်း အောက်ဖက်ကို ရွေ့သွားတယ်။ ကျမ ပင်တီလေးကို သူဆွဲချွတ်လိုက်တယ်။ 

ရှက်လိုက်တာ ရှင် ကျမ စောက်ဖုတ်ကြီးက အရည်စိုရွဲလို့ သူ့မျက်စေ့တည့်တည့်မှာ ဖြစ်နေပြီပေါ့။ ပင်တီလေးလည်း ကျွတ်သွားရော ကျမ ပေါင်ကြီးနှစ်လုံးကို ဆွဲကားပြီး ပေါင်နှစ်လုံးကြားထဲ သူရောက်လာတယ်။ သူ့မျက်နှာကြီး ကျမ ပေါင်ခြံကို ကပ်လာပြီး လျှာစိုစို ကြီးနဲ့ စောက်ဖုတ်ကို စရက်တော့ ကျမ ဖင်ကြီး အိပ်ယာက ကို မြှောက်တက်သွားရတယ်။ဘယ်လို ဟန်ဆောင်လို့ ရမှာလဲ။ ကျမလက်တွေက သူ့ခေါင်းကို အလိုလို အုပ်ကိုင်လိုက်မိတယ်။ သားရဲ့ မိန်ရည်ရှက်ရည် နဲ့ ရက်နေတဲ့ လျှာစွမ်းအောက်မှာ ကျမ အရည်ပျော်ခဲ့ရပြီလေ။ ကျမ အစေ့လေးကို လည်း သူ့လျှာနဲ့ ထိုးရက်တော့ ကျမ ထွန့်ထွန့်လူးရတယ်။ ကျမ လေထဲ မြှောက်တက်သွားသလို စေ့စေ့လေး တောင် ကျင်ပြီး ကာမ အရသာ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားခဲ့ရတယ်။

ကျမ ကိုယ်လုံးလေး တောင့်တက်ပြီး ပြီးသွားသာ သိတော့ သားက ခနငြိမ်နေလိုက်တယ်။ ပြီးတော့မှ ကျမ ကိုယ်ပေါ်ကို မှောက်ရက် တက်လာပြီး ကျမ နူတ်ခမ်းကို လာစုပ်နမ်းတယ်။ ကျမလည်း ပြန်နမ်းမိတာပေါ့။ သူရဲ့ မာတောင် နေတဲ့ လီးကြီးက ကျမ အဖုတ်ဝကို တေ့လာတော့ ကျမ ငြီးလိုက်မိတယ်။ သူ့ကိုလည်း၊

"သား  မာမီ တို့ မလုပ်သင့်ဘူး ထင်တယ်နော်၊ သား၊ အဆုံးစွန်ထိ သွားဖို့ လိုလို့လားကွယ်"

လို့ ပြောလိုက်မိတယ်။သူကလည်း၊

"သား တော့ ဒီအခြေရောက်မှ တော့ နောက်မဆုတ်ချင်တော့ဘူးမာမီရယ်၊ မာမီ့ကို ချစ်နေရတာ ကြာပြီ။ ဒက်ဒီ ရှိနေလို့ အဆင့်တက်ဖို့ကို အောင့်အီးနေခဲ့ရတာ ခုလို အခွင့်အရေးမျိုး ရဖို့ မလွယ်တော့ဘူးလေ"

"သား စဉ်းစား ပါအုံး ....အွတ်..အို့......အီးးးးး ကျွတ်စ်.."

ကျမ စကားတောင် မဆုံးသေးဘူး သူ့လီးကြီးကို ကျမ စောက်ဖုတ်ထဲ ဖိသွင်းပြစ်လိုက်တယ်လေ။ ကျမ စောက်ဖုတ်က လီးနဲ့ မတွေ့ရတာ ကြာပြီ ဆိုတော့ နည်းနည်းတောင် အောင့်တောင့်တောင့် ဖြစ်သွားတယ်။ သားလီးကြိးကလည်း အောင်လိုက်တာ သူ့အဖေ ထက်တောင် တုတ်သေး ရှည်လည်း ရှည်သေးတယ်။ လီးချောင်းကြီး ကျမ အဖုတ်လေးထဲ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကြီးတိုးဝင်လာတော့ တကိုယ်လုံး ကို ကြက်သီးမွှေးညှင်း တွေ ထသွားရတယ်။ ကိုယ်မွှေးခဲ့တဲ့ သားအရင်းရဲ့ လီးကြီး ကိုယ့်စောက်ဖုတ်ထဲကို မြုပ်ဝင်နေတာ စဉ်းစားမိလိုက်တော့ စောက်ရည်တွေ တဗြန်းဗြန်းထွက်ကျလာအောင်ကို ဖီးတက်သွား ရတယ်။ 

နောက်တော့ ကျမပေါင်လုံးကြီး နှစ်လုံးကို ထမ်းပြီး တအားလိုးဆောင့်နေတဲ့ သား ခေါင်းကို ဆွဲပြီး ဖင်ကြီးကော့ကော့ ပေးလို့ အလိုးခံနေမိတော့တယ်။ သားက လည်း တကယ့် လူဆိုးပါပဲ။ အမေ ကို အခု ပဲ လိုးရတယ်။ တညထဲ နဲ့ ပုံစံမျိုးစုံ နဲ့ကို လိုးပြစ်တာပါပဲ။ မာမီ့ကို ဒေါ့ကီ ဆွဲချင်နေတာ ကြာပြီ ဆိုတာလည်းပါသေးရဲ့။ တညလုံး မအိပ်ပဲ နဲ့ကို လိုးနိုင်ပါတယ်ရှင်၊ ကျမ စောက်ဖုတ်လည်း ကျိမ်းစပ်သွားရပါတယ်။ အသက်လေးဆယ်အရွယ် ခလေးအမေ တယောက် သူ့သား အလိုးခံရလို့ ပေါင်ကွတယ် ဆိုတာ ကြားဖူးကြပါ့မလားမသိဘူး။ မနက်တောင် သူမောပြီး အိပ်ပျော်သွားတော့ ကျမလည်း တအားအိပ်ချင်နေတာ။ ဝန်ကြီး များ အစည်းအဝေး မတက်ရင် မဖြစ်တာမို့ ရေကမန်းကတန်း ချိုးပြီး အစည်းအဝေးကို သွားတက်လိုက်ရတယ်။ အဖုတ်ကလေး ကတော့ ကျိမ်းတိန်းတိန်း ဖြစ်လို့။

နေ့ခင်းဘက် အိမ်ပြန်လာတော့ အိပ်ရေးဝ ပြီး အားပြည့်နေတဲ့ သားတော်မောင်က ကျမ ကို အိမ်တံခါးဝ ကနေ ဆီးကြို ပြီးတော့ အတင်းဖက်နမ်း ၊ ကျမတို့ အခန်းထဲ ခေါ်သွားပြီး လိုးမလို့ ပြင်နေလို့ ကျမ အိပ်ချင်တယ် ဆိုမှ လွတ်ပေးပါတယ်။ ဒါတောင် သူ လီးတအားတောင် နေလို့ မာမီ မစုပ်ပေးရင် ဘလူးဘော ဖြစ်လိမ့်မယ် တဲ့၊ ဆိုတာနဲ့ လီးစုပ်ပေးလိုက်ရပါတယ်။ သူ့လရည်တွေ ကို မျိုချပြီး တော့ ကျမလည်း အိပ်ပျော်သွားခဲ့ရတယ်။ ညဘက်အိပ်ယာနိုးပြီး ရေထချိုးတော့ ရေချိုးခန်းထဲ သူလိုက်လာပြီး ရေအတူ ဝင်ချိုး တယ်။ 

ဒီတညပဲ လွတ်လပ်ရေးရမှာ နောက်တည ဆို သူကအဖေ ပြန်ရောက်လာမှာဆိုတော့ ကျမလည်း ခွင့်ပြုလိုက်တယ်။ လုပ်ချင်ရာ လုပ်ပစေတော့ ဆိုပြီးတာ့ ၊ သူ့ကို လည်း သူ့အဖေ ပြန်ရောက်လာရင် အခု ဖြစ်နေတာတွေကို ဇာတ်သိမ်းပြစ်ရမယ်၊ လို့ ဂတိတောင်းတော့ သူကလည်း အိုကေဆိုပြီးပြောတယ်။ အဲဒီမှာ ရေချိုးခန်းထဲမှာ ကျမ ခရေပွင့်ကို သားတော်မောင် က ပါကင်ဖွင့်တာ ခံလိုက်ရတာပါပဲ ရှင်။

ကျမတို့ နှစ်ယောက်သား ရေပူူပူ ရေပန်းအောက်မှာ ချိုးနေကြရင်းက ရေခနပိတ်ပြိး သူက ဆပ်ပြာတိုက်ပေးမယ် ပြောတယ်။ ကျမလည်း လက်ခံလိုက်တယ်။ ကျမ တကိုယ်လုံးကို ဆပ်ပြာရည်နဲ့ သူက တိုက်ပေးပြီး ကျမ ဖင်လုံးကြီးတွေကို စပါယ်ရှယ် တိုက်ပေးတယ်။ မာမီ့ အိုးကြီးက အရမ်းကိတ်တာပဲ၊ ယောက်ျား တွေ သွားရည်ယိုစရာကြီးတဲ့။ နောက်တော့ ကျမကို နံရံလက်ထောက် ကုံးခိုင်းပြီး ကျမ ဖင်ပေါက်ကို ဆပ်ပြာရည်လူးထားတဲ့ လက်ချောင်းနဲ့ ထိုးထည့်တယ်။ ကျမက သား ဘာလုပ်တာလဲ ဆိုတော့ မာမီ့ကို ဖင်လိုးမလို့တဲ့။ ကျမက ဟယ် မာမီ တခါမှ ဖင်လိုးမခံဖူဘူး၊ ဒက်ဒီ့ကို တောင် ပေးမလုပ်ဘူးလို့ ပြောတော့၊ အာ အာ့ဆို ပိုတောင်ကောင်းသေးတယ် မာမီ့ ရဲ့ ဖင်အပျိုစင်ကို သားရတာပေါ့တဲ့။ ကျမလည်း ဘာပြောရမှန်းမသိတော့ပါဘူး။ ဆပ်ပြာရည်နဲ့ ချောနေတဲ့ ဖင်ပေါက်ထဲ သူ့လက်ချောင်းနဲ့ ကရိုင်းတာ ခံရင်းနဲ့ နည်းနည်းတော့ အရသာ တွေ့လာသလိုပဲ။ 

"မာမီ လေးဘက်ကုံးပေး"

ဆိုတော့ လည်း ကျမ က ရေချိုးခန်း ကြမ်းပြင်မှာ လေးဘက်ကုံးပေးမိတယ်။ အဲဒီတော့လည်း ကျမ ဖင်ကို သူလိုးတာ သူ့အပြစ်ကြီးပဲ တော့လည်း မဟုတ်ပါဘူးလေ။ အဲဒီမှာ သူကျမ ဖင်ကို ပါကင်ဖွင့်သွားခဲ့တယ်။ သူ့လရည်တွေကို ကျမ ဖင်ထဲမှာ ပန်းထုတ်သွားခဲ့တယ်။ နောက်တော့ ညနေစာ စားပြီး တောက်ရှောက် မရပ်မနား လိုးပါတော့တယ်။ ကျမ အပေါက်သုံးခု စလုံး တခု ပြီးတခု ပါပဲ။ 

သူကအဖေ ပြန်ရောက်လာတော့ ဇာတ်လမ်းပြီးသွားပြီပေါ့။ တဏှာ စိတ်ဓါတ်ကို အဲလို လွယ်လွယ်နဲ့ ဖြတ်လို့ ရမယ်ထင်ခဲ့တာ ကျမ အမှားပါပဲ။ သူ့အဖေ အိပ်ယာထဲ ပြန်ရောက်လာတော့ အရင်က လို ပဲ ကျမကို နို့ပြန်စို့ပါတယ်။ ကျမ ဘာမှ မပြောတော့ ညဘက် ဆို မသိမသာ အောက်နှိမ့်လျှောဆင်းသွားပြီး ကျမ စောက်ဖုတ်ကို ရက်ပါတယ်။ အဲဒါကို ကျမ ဘာမှ မပြောတော့ နောက်ပိုင်း သူ့အဖေ ဘေးနားထားပြီး ကျမ ကို လိုးပါတော့တယ်။ ကျမ ကိုယ်တိုင်က လည်း တားမှ မတားခဲ့တာကိုး။ 

နောက်ပိုင်းကျတော့ ကျမတို့ သားအမိဟာ ချစ်သူ နှစ်ဦးလို ဖြစ်ခဲ့ကြပါတယ်။ သူကလည်း ကျမရဲ့ လင်ငယ်လေး လို ဖြစ်ပြီး ကျမ ရဲ့ လိုအပ်နေတဲ့ ဆန္ဒတွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့ပါတယ်။ 

နောက်သူစင်္ကာပူကျောင်းပြန်သွားတော့နည်းနည်း အနေဝေးသွားခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျမစိတ်ထလာလို့ ခံချင်ခဲ့ရင် စလုံးကို ဈေးဝယ်ထွက်အုံးမယ်၊ စလုံး ကို ဆေးစစ် သွားအုံးမယ်၊ စတဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေနဲ့ ထွက်သွားပြိး သူ့အလိုးကို သွားသွားခံခဲ့ပါတယ်။ ခု ချိန်ထိလည်း ကျမ တို့ နှစ်ယောက်က အခွင့်အရေးရ ရင် ရသလို လိုးနေကြတုန်းပါပဲ။

ဒေါ်ခိုင်ရတနာပြည့်ဖြိုးဝင်း ရဲ့ ဇာတ်ကြောင်းပြန်အပြီးမှာ တော့ သီဟ မှာ လီးကြီး အရမ်းတောင်နေပြီမို့ ကွန်ဒန်ကို စွတ်ကာ လိုးရှင်းတွေ လီးကြီးမှာ ပွတ်လိုက်ပါတယ်။ သူမ ဖင်ကို လိုးတော့မယ်မှန်း ဒေါ်ခိုင်ရတနာပြည့်ဖြိုးဝင်း က သိလိုက်လို့ ပြုံးလိုက်ပါတယ်။ သူမလည်း ဇာတ်ကြောင်းပြန်ပြနေရင်းက ဖင်အလိုးခံချင်စိတ်က ကြွနေရပြီ မဟုတ်ပါလား။ 

သီဟ ကဒေါ်ခိုင်ရတနာပြည့်ဖြိုးဝင်း ကို ထိုညက ကောင်းကောင်း လိုးပေးလိုက်ပါတယ်။ နောက်နေ့ဆို သူတို့ လည်း ပြည်တော်ပြန်ကြရတော့မည်မဟုတ်ပါလား၊ ထို ညက ပွဲက နူတ်ဆက်ပွဲဟု ပင်ခေါ်၍ရပါသည်။

သီဟ က အကြံပေးသည့်အတိုင်း အပြန်တွင် တခါတည်း ဆေးစစ်ရန်ဟု အကြောင်းပြပြီး သူတို့ အဖွဲ့ စင်္ကာပူ သို့ ပတ်ဝင်ခဲ့သည်။ ထုံးစံ အတိုင်း သူတို့ တည်းသည့် ဟော်တယ်ခန်းတွင် ကင်မရာတတ်ထားပြီး ဒေါ်ခိုင်ရတနာပြည့်ဖြိုးဝင်း နှင့် သူ့သား တို့ လိုးဆော်ကြသည်ကို ချောင်းကြည့် မိလေသည်။ 

အောင်ဝေဖြိုးဝင်းမှာ လူငယ်ပီပီ အားကောင်းမောင်းသန် နှင့် မတွေ့ရတာကြာသော မိခင်ဖြစ်သူကို တညလုံး အနားမပေး မအိပ်မနေ ကို လိုးပြစ်ခဲ့သည်။ လေးဘက်ထောက်ကုန်းပေးသော မိခင်ဖြစ်သူ တင်ပါးကြီးများကို တဖြန်းဖြန်းရိုက်ရင်းက ဆောင့်လိုးနေသည်ကို ကြည့်ရင်း သီဟ တယောက် မနေနိုင်တော့ သူ့လီးကြီးကို သူဆုပ်ကိုင်ကာ ဂွင်းထု ပြစ်လိုက်ရလေသည်။

မနက် လေဆိပ်တွင် မျက်နှာလေး နွမ်းနယ်နေသော ဝန်ကြီးကို၊

"ဝန်ကြီး ဒီတခေါက် ခရီးစဉ်က တော်တော် ပင်ပန်းသွားပြီ၊ ခွင့်လေး ဘာလေး ယူပြီး အနားယူသင့်တယ်"

ဟု အကြံပေးလိုက်ရာ ဝန်ကြီးဒေါ်ခိုင်ရတနာပြည့်ဖြိုးဝင်း က သူ့ကို ပြုံးဖြဲဖြဲ နှင့်၊

"အင်း နိုင်ငံ အကျိုးအတွက် ဆို ပင်ပန်းတယ်လို့ မထင်ပါဘူးကွယ်"

ဟု ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

..................................................................................................

ဤတွင် မစ်ရှင်း တူး အဆုံးသတ်လေသည်။ 

နောက်တခန်း ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော်၏ အိမ်တွင်းရေးကို ဆက်လက် စောင့်မျှော်ဖတ်ရှုကြပါတော့။ 

..................................................................................................................

မစ်ရှင်း သရီး သို့မဟုတ်၊ အိမ်တွင်းရေး သို့မဟုတ် ဂျင်ပေါ်က ထုံး

(စိတ်ကူးယဉ်ဇာတ်လမ်းကို စိတ်ကူးယဉ် ဇာတ်လမ်းအနေနှင့်သာ ဖတ်ရှုကြစေလိုပါသည်။ဇာတ်လမ်းထည်းကလို မျိုး အပြင်လောကတွင် ဖြစ်ဖို့ရာ မလွယ်ကူပါ။ တရားဥပဒေအရအရေးယူခံရနိုင်ခြင်း၊ ရောဂါရခြင်း၊ ဒဏ်ရာ အနာတရရခြင်း၊ အရှက်တကွဲအကျိုးနည်းဖြစ်ရခြင်း တို့ ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ အိပ်ယာဝင် စိတ်ကူးယဉ်ဇာတ်လမ်းဟု သတ်မှတ်ဖတ်ကြစေလိုပါသည်။ စာရေးသူ ကိုယ်တိုင်ကလည်း အကြမ်းဖက်မှုများကို အားမပေးပါ။) 

.........................................................................................................

အခန်း ( ၁ )

ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော် နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီး ခရီးစဉ်ပြီးသည့်နောက် အထူးသူရဲကောင်းဆု ချီးမြှင့် ခံရပြီး ရာထူးလည်း တိုးကာ ဗိုလ်မှုးကြီးရာထူးဖြင့် လျို့ဝှက် ထောက်လှမ်းရေး တပ်ဖွဲ့တဖွဲ့၏ တပ်မှုး ဖြစ်လာခဲ့ရသည်။ 

သူ့အနေဖြင့် သက်စွန့်ဆံဖျား ကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားစရာ မလိုတော့ပဲ၊ ရုံးချူပ်တွင် ထိုင်ကာ အထူးမစ်ရှင်များကိုကွပ်ကဲ နေရလေသည်။ သမီးဖြစ်သူ ကတော့ သီဟ သူငယ်ချင်း ဖြစ်သူ၏ တပ်ဖွဲ့တဖွဲ့အောက်တွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေရသဖြင့် သားအဖ နှစ်ယောက်သိပ်မဆုံ ဖြစ်ကြပေ။ ပထမ သူက သူ့သူငယ်ချင်းကို ပြောကာ မာလာ့ ကို အန္တရာယ်နည်းသည့် မစ်ရှင်းများတွင်သာ ပေးဖို့ ပြောမည်ကြံသော်လည်း သမီးဖြစ်သူက လက်မခံ သူမ က စွန့်စား နေရတာက ပို ပျော်စရာကောင်းသည်ဟု ပြောသဖြင့် အသာ ငြိမ်နေလိုက်ရသည်။ 

သားဖြစ်သူ သူရရဲကျော် ကလည်း ဆရာဝန် ပေါက်စ အဖြစ် ပြည်နယ်မြို့လေး တမြို့ ဆေးရုံတွင် တာဝန်ကျ သဖြင့် ထိုမြို့တွင် သွားနေသည်မှာ လပိုင်း ရှိနေလေပြီ။ သမီးမာလာက လည်း မြန်မာပြည်မြောက်ပိုင်း အထူးစစ် ဆင်ရေးတခု သို့ သွားနေသည်။ ယခု လောလောဆယ် သူ နှင့် သူ့ဇနီးဒေါက်တာနှင်းဖြူ ရဲကျော် တို့ နှစ်ယောက်သာ အိမ်မှာ ရှိနေလေသည်။ ခါတိုင်း သူ့ဇနီး နှင့် သားဖြစ်သူတို့ ဆေးရုံ အတူသွားသဖြင့်သားက ကားမောင်းသည်။ ယခုတော့ သူ့ဇနီးကို ကိုယ်တိုင် ကားမမောင်းစေချင်သဖြင့် ကားဒရိုင်ဘာ တယောက် ငှားထားပေးလေသည်။ ထိုကားဒရိုင်ဘာလေးမှာ အညာသား လေး တယောက် ဖြစ်ပြီး သူတို့ အိမ်မှ ခြံစောင့် ဦးကြီးညို ၏ ရပ်ဆွေ ရပ်မျိုး ကလေး ဖြစ်လေသည်။ နာမည်က ဖိုးတုတ် ဖြစ်လေသည်။

ဖိုးတုတ်မှာ ဦးကြီးညို စခေါ်လာတုန်းက ပိန်ပိန်ညှက်ညှက် ပုသေးသေးလေး ဖြစ်သည်။ အဖေအမေ မရှိရှာတော့သဖြင့်ဦးကြီးညိုက ခေါ်လာပြီး သူ့တန်းလျှားတွင်ထားချင်သည်ကို သီဟ က ခွင့်ပြုပေးထားသည်။ နောက်တော့ ဦးကြီးညို ကို ပင် ပိုက်ဆံအနည်းငယ်ပေးကာ ကောင်လေးကို ကားမောင်းသင်ခိုင်းကာ လိုင်စင်ယူခိုင်းလိုက်သည်။ ထိုသို့ဖြင့် ဖိုးတုတ်မှာ သီဟ တို့ ၏ ဒရိုင်ဘာလေး ဖြစ်လာရလေသည်။ ဖိုးတုတ်မှာ ဦးကြီးညို ကိုပင် ကြောက်ရသဖြင့် သီဟတို့ ဆိုလျှင်တော့ ပြောစရာ မရှိခြေ။ ခေါင်းတောင် မော့မကြည့်ရဲ၊ အမြဲတမ်းရိုကျိုး ကာ ခိုင်းသမျှကို မငြင်း တမ်းလုပ်ပေးတတ်သူ ဖြစ်သည်။ 

ဦးကြီးညို ဆိုတာကလည်း ခြံစောင့် သို့မဟုတ် ဂါတနာခေါ် သူတို့ ခြံဝန်းအတွင်း မြက်နုတ်ပေါင်းသင် သစ်ရွက်ရှင်း စသည်တို့ လုပ်ပေးနေသူ ဖြစ်သည်။ ဒေါက်တာနှင်းဖြူ ရဲကျော် ၏ သစ်ခွပန်းပင်များကိုလည်း ဂရုစိုက် ပျိုးထောင်ပေးသူဖြစ်သည်။ သူ့မိန်းမ မအိ မှာ လည်း သီဟ တို့ အိမ်အတွက် သန့်ရှင်းရေး ၊ ထမင်းဟင်းချက် လုပ်ပေးနေသူ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သီဟ တို့မှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ်နေချင်ကြသူ ဖြစ်သဖြင့် မအိမှာ သူပုံမှန်သန့်ရှင်းရေးလုပ်သော အချိန်၊ ထမင်းဟင်းချက်သည့် အချိန်တို့တွင်သာ အိမ်ကြီးဆီသို့ လာတတ်ပြီး ပုံမှန်အချိန်များတွင် သူတို့ တန်းလျှားတွင်သာ သူတို့ နေထိုင်လေသည်။

သီဟ မှာ ရာထူးကြီးမားသော်လည်း လျို့ဝှက်ထောက်လှမ်းရေး သမားမို့ လိုးပရိုဖိုင်း ဖြင့် လူမသိသူမသိနေလေရာ၊ သူတို့ လူဂုဏ်တန်ရပ်ကွက်တွင်း တွင် သူ့ကို သာမာန်ရုံးအလုပ်လုပ်သူ အဖြစ်သာ သိထားကြသည်။ သူ့အိမ်ကို စကျူရတီ လက်နက်ကိုင် အစောင့်ထားနိုင်သော်လည်း တမင် ခြေရာဖျောက်ထားခြင်း ဖြစ်လေသည်။ သူ့ အရောင်ပြ နေအိမ်မှာ စစ်သား အစောင့်အရှောက်ချထားပြီး ဟန်ပြသာ ဖြစ်သည်။ သူက ထို နေရာတွင် မနေပေ။ သူ့မိသားစု လုံခြုံရေးအတွက် ထိုသို့ စီစဉ်ထားရခြင်း ဖြစ်လေသည်။ 

သူ့အိမ်တွင်းမှာ တော့ စကျူရတီ လျို့ဝှက်ကင်မရာများ တတ်ထားပြီး သူ့ လက်တော့ သို့မဟုတ် သူ့ရုံးခန်းကွန်ပြူတာမှ နေ ဝင်၍ ကြိုက်သည့် အခန်းကို ကြည့်နိုင်လေသည်။လို အပ်လျှင် သူ့ဖုံးမှ ပင် ဝင်ကြည့်၍ ရလေသည်။  မုမန့် ဆင်ဆာ ဟု ခေါ်သော လှုပ်ရှားမှု ဖြစ်လာလျှင် အော်တို မက်တစ် ရီကော့ဒင်း လုပ်ထား သည့် ဆင်ဆာတွေလည်း တတ်ထားလေသည်။ 

သို့သော်လည်း အိမ်တွင် ဘာမှ အပြောင်းအလဲ မရှိ၊ သူ့အတွက် ချိန်းခြောက် အန္တရာယ်လည်း မရှိသဖြင့် တော်ရုံ ဖြင့် ထို နက်ဝပ်ကို လော့အင်ပြီး ကြည့်ခဲလေသည်။ ထို့အပြင် သူ့အတွက် မူယစ်ဆေးဝါးဂိုဏ်းတခု ကို ဖြိုခွဲဖို့ မစ်ရှင်တခု တွင် လုံးပန်းနေရသဖြင့် လူလည်း မအားမလပ်နိုင် ဖြစ်နေရသည်။ အိမ်ပြန်ချိန်လည်း နောက်ကျ၊ သူပြန်ရောက်သည့် အချိန်တွင် မိန်းမ ဖြစ်သူ က အိပ်ပျော်နေပြီး သူနိုးသည့် အချိန်တွင် မိန်းမ ဖြစ်သူ အလုပ်သွားနေလေပြီမို့ စကားပင် ကောင်းကောင်း ပြောခွင့် မကြုံဖြစ်နေရသည်မှာ နှစ်လ ခန့် ရှိနေလေပြီ။ 

သူ့တပ်ဖွဲ့ မှ လုံးပန်းနေသည့် မစ်ရှင်း မှာ အောင်မြင်သွားခဲ့ပြီး ထို မူးယစ်အဖွဲ့ကို ဖြိုခွဲနိုင်ခဲ့ကာ ခေါင်းဆောင်တို့ကို ဖမ်းဆီး ရမိသဖြင့် သူ့တပ်ဖွဲ့မှ အေးဂျင့်များကို ဂုဏ်ပြု သူလည်း နောက်ထပ် ဂုဏ်ပြုလက်မှတ်တွေ ထပ်ရပြီးနောက်ထပ် မစ်ရှင်းတခု မရမှီ စပ်ကြား အလုပ်အားလေတော့သည်။ အလုပ်ဆက်တိုက် လုပ်နေသူအဖို့ အလုပ်မရှိတော့ ပျင်းလာလေသည်။ ထိုအခါ မှ သူ့အိမ်မှ စကျူရတီ ကင်မရာ တို့ကို အပ်ဒိတ်လုပ်ဖို့ သတိရလေသည်။ 

သူ့အိမ်စကျူရတီ ကင်မရာတို့ကို အပ်ဒိတ်လုပ်ဖို့ သူ့ကွန်ပြူတာမှ လော့အင်လုပ်လိုက်တော့ နိုတီ တွေ အများကြီးတွေ့ရလေသည်။ သူဖွင့်မကြည့်ဖြစ်သည့် တလအတွင်း ဘာတွေများ ထူးခြား နေသလဲဟု စိတ်ဝင်တစား ဖြင့် ဖွင့်ကြည့်လိုက်မိသည်။ တကယ်တော့ သူက သူတို့ အိမ်မှာ မရှိသည့် အချိန်ကို သာ လှုပ်ရှားမှု ဆင်ဆာ၊ ကို တိုင်မာ ဖြင့်ဖွင့်ထားသည်ဖြစ်သဖြင့် တခါတရံ သူ့မိန်းမ အလုပ်သွားနောက်ကျသည့် အချိန်တွင် ကင်မရာ မှာ ရီကော့ လုပ်ထားသည်ကို တွေ့ရလေ့ရှိလေသည်။ 

ပထမဆုံး ကလစ် တခု နှစ်ခု လောက်ကတော့ သူကမိန်းမ အလုပ်နောက်ကျ သွားတဲ့ နေ့တွေက ဗီဒီယိုတွေ အဝတ်အစား ကမန်းကတန်းလဲပြီး ထွက်သွားတဲ့ အတိုလေးတွေ။ နောက်တခု မှာ ကျတော့ ထူးဆန်းတာ စတွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒါက တော့ သူတို့ အိပ်ခန်းထဲ ကို ဖိုးတုတ် ဝင်လာတာပဲ ဖြစ်သည်။ သူတို့ အပြင်ထွက်လျှင် အိမ်တံခါးမကြီးကို သော့ခပ်သွားတတ်သဖြင့် အိပ်ခန်းကို လော့မချ ခဲ့တတ်ပါ။ အိမ်တံခါးမကြီး ၏ သော့ကလည်း ဦးကြီးညို မှာ စပယ်ယာတခု ရှိနေသည်။ အရေးအကြောင်းဆို ဝင်လို့ ရအောင် ဖြစ်သည်။ မအိ လည်း နေလည်ခင်း ထမင်း ဟင်းချက်သည့် အချိန် ဝင်လို့ ရအောင် ဖြစ်သည်။ ဖိုးတုတ် ကြည့်ရတာ ဦးကြီးညို သော့ကို သုံးပြီး ဝင်လာတာပဲ ဖြစ်မည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ နောက် ဦးကြီးညို ကို သေခြာ မှာထားရ အုံးမည်ဟု စိတ်ထဲ တေးထားလိုက်သည်။ 

သို့သော်လည်း ဖိုးတုတ် အပြုအမူမှာ ထူးဆန်းနေသဖြင့် သီဟ တယောက် သူ့ကွန်ပြူတာ စခရင်ကို မျက်တောင်မခတ်ပဲ စူးစိုက် ကြည့်နေမိသည်။ ဖိုးတုတ်မှာ ဟိုကြည့်ဒီကြည့်လုပ်ရင်းမှ အဝတ်ဘီဒို ကို ဖွင့်ကြည့်သည်။ အံဆွဲတွေကို ဆွဲကြည့်သည်။ သီဟ တို့ မှာ ပိုက်ဆံ တို့ တန်ဘိုးကြီးသည့် လက်ဝတ်ရတနာ တို့ကို ထိုထဲတွင် မထား သူတို့ အခန်း နံရံတခု အတွင်း လျို့ဝှက် မီးခံသေတ္တာထဲ မှာ ထားသည်မို့ ပူစရာတော့ မရှိ၊ နောက်တော့ ဖိုးတုတ် တယောက် သီဟမိန်းမ ဒေါက်တာ နှင်းဖြူရဲကျော်အဝတ်ဘီဒိုကို ဖွင့်ပြန်သည်ထိုအထဲမှ အံဆွဲတွေကို ဆွဲထုတ်ရင်းမှ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီ တထည်နှင့် ဘရာဇီယာ တခုတို့ကို ထုတ်ယူလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဖိုးတုတ်မှာ ဒေါက်တာနှင်းဖြူရဲကျော် ပင်တီ နှင့် ဘရာ တို့ကို သူတို့ လင်မယား အိပ်သည့် ကုတင်ပေါ်တွင် လူဝတ်ထားသည့်အလား စီ ပြိးတင်လိုက်သည်။ နောက်တော့ အခန်းထောင့်တွင် အဝတ်လျှော်ဖို့ ဝတ်ပြီးသားများ ထည့်ထားသည့် ခြင်းတောင်းတွင်း မွှေရှာပြီး ဒေါက်တာ နှင်းဖြူရဲကျော် ၏ ပင်တီတထည်ကို ဆွဲထုတ်ယူလာတာတွေ့လိုက်သည်။ 

ဖိုးတုတ် က သူဝတ်ထားသော စွတ်ကျယ် နှင့် ပုဆိုးကို ဖြည်ချလိုက်သည်။ သီဟ ဟာ ကနဲ ဖြစ်သွားရသည်။ ဖိုးတုတ်မှာ လူက ညှက်ညှက် ပုပု အရပ်က ငါးပေ ၁၁လက်မ ရှိ သီဟ ပုခုံးလောက်ပင် ရှိမည်။ သို့သော်လည်း လီးကြီး က တော့ သီဟ လီးထက် တုတ်လည်းတုတ် ရှည်လည်း ရှည်လေသည်။ လူပလုံ လီးဝုန်း ဆိုတဲ့ ကောင်မျိုးပေပဲ ဟု တွေးမိလေသည်။ အသားက လည်း ညိုညို ဆိုတော့ လီးကြီးက လည်း ညိုမဲမဲ ပင်။ဒေါက်တာနှင်းဖြူရဲကျော် ပင်တီအဟောင်းကို သူ့နှာခေါင်းပေါ်မှာ ကပ်လျှက်ရှုရင်းမှ အိပ်ယာပေါ်တက်ကာ ခုနက တင်ထားသော ပင်တီနှင့် ဘရာဇီယာပေါ်ကို မှောက်ချလေသည်။ 

ပင်တီနေရာတွင် သူ့လီးတည့်တည့် ဖြစ်ပြီး ဘရာဇီယာမှာ သူ့ရင်ဘတ်အောက် ဖြစ်လေသည်။ သီဟ အခု မှ သဘောပေါက်သွားသည်။ ဖိုးတုတ် တယောက် သူ့မိန်းမ ကို လိုးနေသည်ဟု တွေးရင်း ကုတင်ပေါ်မှာ ညှောင့်နေလေသည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာလည်း ဒေါက်တာနှင်းဖြူရဲကျော်၏ ပင်တီအဟောင်းက ကပ်လျှက်။ ခွေးမသား အခု နေ အနားမှာသာ ရှိလို့ကတော့ ငါရိုက်သတ်တာနဲ့ သေနေလောက်ပြီဟု သီဟ တွေးနေမိသည်။ သို့သော်လည်း ဖိုးတုတ် ဘာတွေ လုပ်မလဲ စိတ်ဝင်တစား ဆက်ကြည့်နေမိသည်။ သီဟ လီးကြီးမှာ လည်း အံ့ဩစရာ မာတင်းနေလေပြီ။ 

ခနနေတော့ ဖိုးတုတ်တယောက် ဖင်ကို ကော့ကာ ကော့ကာ ဆတ်ကနဲဆတ်ကနဲ ဖြစ်နေသဖြင့်ပြီးသွားပြီ ဆိုတာကို သိလိုက်ရသည်။ ဖိုးတုတ်မှာ မှောက်ရက် ခနနေပြီး မှ ကုတင်ပေါ်က ထလိုက်သည်။ မပျော့မမာ သူ့လီးကြီးကို ဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ပင်တီ အဟောင်း နှင့် သုတ်ပြီး အဝတ်ခြင်း ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။ ပင်တီ အသစ်တွင် ပေကျံနေသော သူ့လရည်တို့ကို လက်ချောင်းဖြင့် ကော်လိုက်ပြီး ဘရာဇီယာအတွင်း သို့ ကော်ရည်သုတ်သလို လိုက်သုတ်သည်။ ပင်တီ ပေါ်မှာလည်း ဖြန့်ပြီး သုတ်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ ဟဲရား ဒရိုင်ရာ နှင့် ခြောက်စေသည်။ သေခြာ ပြန်ခေါက်ပြီး အံဆွဲထဲ နဂိုနေရာတွင် ပြန်ထည့်ထားလိုက်သည်။ ခွေးမသား သူ့လရည်တွေ ပေနေတဲ့ ပင်တီ ဘရာဇီယာကို ငါ့မိန်းမ ဝတ်စေချင်တာပလား။ဟု သိလိုက် ရသည်။ နောက်တော့ အိပ်ယာခင်း တွေ သေခြာ ဆန့် ရှင်းလင်း ပြီး ပြန်ထွက်သွားတော့သည်။ 

နောက်နေ့ နောက်နေ့တွေလည်း ထို အတိုင်းပင်။ ဖိုးတုတ်တယောက် မပျက်မကွက် မှန်မှန်လုပ်လေသည်။ သူ့မိန်းမ ဘာအနံ့မှ သတိမထားမိဘူးလားဟု သီဟ တွေးလိုက်မိသေးသည်။ ထိုတလောက သူမိန်းမ အဝတ်အစားတွေ အောက်သိုးစော်နံသလိုပဲဟု ပြောကာ ဘီရို အံဆွဲတွေထဲ ပရုပ်လုံး အများကြီးထည့်၊ အဲရား ဖရက်ရှနာတွေ ဖြန်းနေတာခုမှ ပြန်စဉ်းစားမိသည်။ 

ဖိုးတုတ်မှာ နေ့စဉ် မပျက် ထိုကဲ့သို့ လုပ်နေသည်ကို တွေ့နေရသဖြင့် သီဟ နောက်ပိုင်းတွင် နည်းနည်း အမြန်ရစ်ကြည့်လိုက်သည်။ တနေ့ ကင်မရာက မနက်ပိုင်း ရီကော့လုပ်ထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ ကြည့်ရတာ ထိုနေ့က သူ့မိန်းမ အိပ်ယာထ နောက်ကျ လို့ထင်သည်။ ဒေါက်တာနှင်းဖြူ ရဲကျော် သူမ အလုပ်သွားမည့် အဝတ်အစား တို့ကို ကုတင်ပေါ် တင်ထားပြိး မျက်နှာသုပ်ပုဝါ ကိုယ်မှာ ပတ်လျှက် ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်သွားလေသည်။ နောက်တော့ ဒေါက်တာနှင်းဖြူရဲကျော် ကိုယ်တုံးလုံးချွတ်ကာ ရေချိုးနေသည်ကို ရေချိုးခန်း ကင်မရာမှ မြင်နေရလေသည်။ 

အသား အရည်ဖွေးစွတ် ပြီး ထွားမို့သော ရင်သား အစုံ၊ ကားစွံ့သော တင်ပါးဆုံ ကြီးများ နှင့် သူ့မိန်းမ ကို ကိုယ်လုံးတီး ရေချိုးနေတာ ပြန်ကြည့်ရင်းက သီဟ လီးက တောင်လာပြန်သည်။ ဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော်မှာ အသက် ၄ဝ ကျော်ပြီမို့ ကိုယ်ခန္ဓာလေးက နည်းနည်းဖိုင့်ဖိုင့်လေး ဖြစ်နေသော်လည်း သူ့နေရာ နှင့် သူ အချိုးကျ သဖြင့် ကိတ်ပြီး ကြည့်လို့ ကောင်းလှပေသည်။ အဝတ်အစား ဝတ်ထားလျှင် မသိသာ သော်လည်း ကိုယ်လုံးတီး ဖြင့် ဆိုလျှင် ဘိုက်ကလေး အနည်းငယ် ပူနေသည်ကို တွေ့ရနိုင်သည်။ 

ထိုအချိန် နောက်ကင်မရာမြင်ကွင်းတခု မှ လှုပ်ရှားမှု တခု ရှိသဖြင့် ပေါ်လာသည်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ဟောဝေး ကင်မရာမှ ဖြစ်လေသည်။ ဖိုးတုတ်တယောက် အိမ်ထဲ ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် အလုပ်သွားချိန် ကားမောင်းပို့ရမည်ဖြစ်ရာ ထွက်မလာသဖြင့် လာမေးတာလည်း ဖြစ်နိုင်လေသည်။ သို့သော်လည်း ဖိုးတုတ်၏ နေ့လည်ပိုင်း လုပ်ရပ်များကို တွေ့ခဲ့ပြီးသည်မို့ သီဟ စိတ်ထဲ တခုခု ဖြစ်မယ်ဟု တွေးကာ ရင်ထဲ တထိတ်ထိတ်ဖြစ်လာရလေသည်။  

ဖိုးတုတ်မှာ သီဟတို့ အခန်းကို ခေါင်းပြူကြည့်ပြီး ဒေါက်တာနှင်းဖြူရဲကျော်ကို မတွေ့ရသဖြင့် အခန်းထဲ ဝင်လာလေသည်။ ကုတင်ပေါ်တွင် ဖြန့်ထားသော အဝတ်အစားတို့ကို ကြည့်ရင်းရေ ချိုးခန်းမှ ရေကျသံ ကြားရသဖြင့် ရေချိုးခန်းဘက်ကို လျှောက်သွားတာတွေ့ရလေသည်။ ဖိုးတုတ် ရေချိုးခန်းတခါးကို ဖြည်းညှင်း စွာဖွင့်ပြီး လက်တလုံးလောက် အဟ မှ ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။ တဖက်က သူ့ဘောင်းဘီ ဇစ်ကို ဖြုတ်ရင်း သူကလီးကြီးကို ထုတ်ကာ ဂွင်းထု နေလေသည်။ ရေချိုးခန်းထဲ မှ ဒေါက်တာနှင်းဖြူရဲကျော် က တံခါးဝကို ကျောပေးကာ ရေပန်းအောက် မှာ ရေချိုးနေသဖြင့် ဖိုးတုတ်ကို သတိမထားမိ။ ဖိုးတုတ်က တော့ ဒေါက်တာနှင်းဖြူရဲကျော် ဖင်ကြီးကို ကြည့်ကာ အားရပါးရဂွင်းထုနေလေသည်။ ဒေါက်တာနှင်းဖြူရဲကျော်က ရေပန်းကို ပိတ်လိုက်တော့ ဖိုးတုတ်တယောက် တခါးဝ မှ နောက်ဆုတ်ကာ ခြေဖျားထောက်လျှက် အခန်းအပြင်သို့ အမြန်ထွက်သွားလေတော့သည်။ 

အပြင်ရောက်ပြီး အခန်းဘက်လာသည့် စင်္ကြန်လမ်း အဝနားမှာ ရပ်လျှက် သူ့လီးကြီးကို ဘောင်းဘီထဲ ပြန်ထည့် ဇစ်ပိတ်ပြီးမှ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့်၊

"မမ ခင်ဗျာ၊ အလုပ်သွားဖို့ အချိန် အတော်နောက်ကျနေပါပြီ နေကောင်းရဲ့လားခင်ဗျ၊ "

ဟု လှမ်းအော်ပြောလေသည်။ ဒေါက်တာနှင်းဖြူရဲကျော်က သူမကိုယ်ကို မွှေးပွသဘက်ဖြင့် သုတ်ရင်းက အခန်းတံခါးနားကို လာရင်း တံခါးကို ပိတ်ဂျက်ချလိုက်ရင်းက။

"အေး ဖိုးတုတ် မမ အိပ်ယာထ နောက်ကျနေလို့၊ ခနနေထွက်လာခဲ့မယ်။ ကားပေါ်ကနေပဲ စောင့်နေတော့"

ဟု လှမ်းပြောလိုက်လေသည်။ 

ထိုနေ့ခင်းပိုင်းလည်း ဖိုးတုတ်တယောက် ပြန်လာပြီး အခန်းထဲဝင်ကာ ပင်တီများဖြင့် ဂွင်းထု ပြန်သည်။ ထိုနေ့က မနက်ပိုင်း ဒေါက်တာနှင်းဖြူရဲကျော်ကို ကိုယ်လုံးတီးဖြင့် မြင်လိုက်ရ ၍လား မသိ၊ နှစ်ခါပြန်တောင် ပြန်ထုတာတွေ့ရလေသည်။

"ဒေါက်ဒေါက်"

ဗီဒီယိုတွေထဲ ဘယ်လောက်စိတ်ဝင်စားနေမှန်းမသိ အခန်းတံခါး တဒေါက်ဒေါက် ခေါက်သံကြောင့် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော်လိုက်ပြီး လှမ်းမေးလိုက်သည်။

"ဘာလဲဟေ့"

"တပ်မှုး နေ့လည်စာ စားဖို့ တဲ့ ဦးစီး နဲ့ ချိန်းထားတယ်ဆို၊ အခု သူတို့ စောင့်နေကြတယ်"

ထိုအခါမှ သီဟ သူဗီဒီယိုတွေ ကြည့်နေတာ တော်တော်ကြာသွားမှန်းသိလိုက်ရသည်။ ဒါတောင် တချို့ဟာတွေ ကျော်ကြည့်ထားတာ၊ နောက်မကြည့်ရသေးတဲ့ ကလစ်တွေ အများကြီးကျန်သေးသည်။ နေ့လည်စာတောင် မစားချင်တော့။ သို့သော်လည်း သူကပင် ချိန်းထားတာဆိုတော့ ဖျက်လို့ မကောင်း။ သို့ဖြင့် ကွန်ပြူတာကို လော့ပိတ်ပြီး အခန်းထဲက ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။ မထွက်ခင်။ မာတောင်နေသော သူ့လီးကြီး နည်းနည်း ပျော့ သွားအောင် ခနစောင့်လိုက်ရသေးသည်။ 

နေ့လည်စာ စားချိန်တနာရီမှာ သူ့အတွက် တကမ္ဘာလောက်ပင်ကြာသည်ဟု ထင်မိသည်။ စားပြီးတာနှင့် ကမန်းကတန်း သူ့ရုံးခန်းပြန်လာကာ အခန်းတံခါးကို ပိတ်။ ကွန်ပြုတာကို ဖွင့်ကာ သူ့ကင်မရာ ကလောက်ဆိုက် ကို ဖွင့် လိုက်လေသည်။  

..................................................................................................................................

အခန်း ( ၂ )

ဒီတခါ ကလစ်မှာ ပေါ်လာတာက၊ သူ့မိန်းမ ဒေါက်တာနှင်းဖြူရဲကျော် အိမ်နေရင်း တဆက်တည်းဂါဝန်ရှည် နှင့် သူတို့အိပ်ခန်းထဲ သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေတာ တွေ့ရသည်။ ရက်စွဲကို ကြည့်ပြီး သူ့ ပြက္ခဒိန်ကို တိုက်ကြည့်လိုက် တော့ စနေနေ့၊ ထိုနေ့က သူ အရေးပေါ် အစည်းအဝေး နဲ့ မေမြို့ ရောက်နေသည်။ သူ့ခရီးစဉ်က ထိုနေ့ မတိုင်မှီ သောကြာနေ့ကတည်းကထွက်သွားပြီး နောက်တပတ် သောကြာမှ ပြန်ရောက်သည့် တပတ်ကြာ ခရီးစဉ် ဖြစ်သည်။ ရှမ်းပြည်ဘက်မှ အင်ဖော်မက် များ နှင့် တွေ့ဆုံပြီး ဒီတေး စစ်ဆင်ရေး အတွက် သွားဆွေးနွေး နေတာ ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်ဆိုရင် စနေတနင်္ဂနွေ အိမ်ရှင်းလင်း ရေးလုပ်လျှင် ဒေါက်တာနှင်းဖြူရဲကျော်က ဦးကြီးညို မိန်းမ မအိ ကို အကူညီခေါ် ခိုင်းတတ်လေသည်။ ထိုရက်က မအိ အမေဆုံး လို့ ရွာပြန်သွားတာ သီဟ ခရီးမထွက်ခင်ကတည်းက ဖြစ်သည်။ ထို အချိန်အတွင်း ချက်ပြုတ်ဖို့ကို အကူအညီပေးဖို့ ဖိုးတုတ်ကို ဦးကြီးညို က မှာထားသဖြင့်  မီးဖိုထဲ ဖိုးတုတ်လာကူပေးနေတာကို သီဟ သတိရလိုက်သည်။

ဒေါက်တာနှင်းဖြူရဲကျော် အိမ်ရှေ့ခန်း ဘီရို အပေါ်က စာအုပ်တွေကို လှမ်းယူဖို့ ကြိုးစားနေတယ်။ ကုလားထိုင်တလုံး ဆွဲယူပြီး တက်၊ ခြေဖျားထောက် ဆွဲတာတောင် မမှီဖုံတွေ နဲ့ မို့ သူမ နှာခေါင်းနားကျလာတဲ့ ဖုံတွေကို လက်နဲ့ ယမ်းလိုက်တာတွေ့ရတယ်။ နောက်ကုလားထိုင်က ဆင်းပြီး အိမ်ရှေ့တံခါးက နေ ဖိုးတုတ်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သံကြားတယ်။ ဖိုးတုတ် တယောက် စွတ်ကျယ် နဲ့ ပုဆိုးတိုတို ဝတ်ပြီး ဝင်လာတာတွေ့လိုက်ရတယ်။ ဖိုးတုတ်ကို ကုလားထိုင်ပေါ်တက်ပြီး စာအုပ်တွေ ချခိုင်းတယ်။ ဖိုးတုတ်က စာအုပ်ကို တခုပြီးတခု ယူပြ နေတာကို ဒေါက်တာနှင်းဖြူရဲကျော်က ခေါင်း ယမ်းယမ်း ပြနေသည်။ 

"မဟုတ်ဘူး နေအုံး ငါပြမယ်"

ဒေါက်တာနှင်းဖြူရဲကျော်က ဖိုးတုတ်ကို ဆင်းခိုင်းလိုက်ပြီး သူမ က ကုလားထိုင်ပေါ်ပြန်တက်လိုက်သည်။ 

"ဟဲ့ ကုလားထိုင်ကို ငြိမ်အောင် နည်းနည်းထိန်းထားပေး"

ဟု ဆိုကာ ခြေဖျားထောက်လျှက် သူမလိုချင်သော စာအုပ်တွေကို ရွေးနေလေသည်။ သူမ ဝတ်ထားသည့် အိမ်နေရင်း ဂါဝန်မှာ ဒူးခေါင်းလောက် ရှည်သော်လည်း ခြေဖျားထောက်လိုက်တော့ ပေါင်လည်လောက်ထိ ရောက်နေသည်။ ဖြူဖွေး ဝင်းမွတ်သည့်ပေါင်လုံးကြီးတွေက ကျန်းမာရေးကောင်းမွန်သူ ပီပီ တောင့်တင်းလှသည်။ ဂါဝန်သားကလည်း ပါးလွှာသည်မို့ သူမ အတွင်းခံဘောင်းဘီ အနား အရစ်မှာ တင်ပါးလုံးကြီးများ အောက်တွင် ထင်းနေသည်။ ကုလားထိုင်ကို လက်တဖက်ဖြင့် ထိန်းကိုင်ရင်းက ထို မြင်ကွင်းများကို မော့ကြည့်နေသူ ဖိုးတုတ် ပုဆိုးအောက်မှ လီးကြီးထောင်ထ လာနေသည်မှာ အပြစ်တင်စရာ မရှိခြေ။ တခုပဲ ရှိသည်။ သူ ၏ အားနေသော လက်တဖက်ဖြင့် သူ့လီးကြီးကို ပုဆိုးပေါ်မှ ဆုပ်ကိုင်ကာ ပွတ်နေသော ဖိုးတုတ် ၏ ရဲတင်းမှု ကိုသာ သီဟ တယောက် အံဩနေလေသည်။

ခနနနေတော့ ဒေါက်တာနှင်းဖြူရဲကျော် က သူမလိုချင်သည့် စာအုပ်များ ရသဖြင့် ကုလားထိုင်ပေါ်မှ ဆင်းလာတော့ ဖိုးတုတ်မှာ သူ့လီးကို ပွတ်နေရာက လွှတ်လိုက်ပြီး လီးတောင်နေတာ ဒေါက်တာနှင်းဖြူရဲကျော် သတိမထားမိအောင် အရိုအသေပေးသလို ဖြင့် ခါးကို ကိုင်းထားလိုက်သည်။ ဒေါက်တာ နှင်းဖြူ ရဲကျော်က ဖိုးတုတ် ကို စာအုပ်များ စံနစ်တကျ ပြန်စီဖို့ မှာလိုက်ပြီး သူမ ရွေးလာသော စာအုပ်များကို ယူကာ အိပ်ခန်းတွင်းသို့ ဝင်သွားလေသည်။ 

သီဟ လည်း သူ့မိန်းမ တယောက်ထဲ လှုပ်ရှားလုပ်ကိုင်နေသည်နှင့် အိမ်ရှေ့ခန်းမှာ ဖိုးတုတ်လုပ်ကိုင်နေသည်တို့ ကို အမြန်ရစ်ပြီး သူ့မိန်းမ နှင့် ဖိုးတုတ် တို့ အတူရှိနေသည့်အချိန်တွင်သာ ပုံမှန် ပလေးလုပ် ပြီးကြည့်လေသည်။ အသံကို လည်း သူ့ရုံးခန်းထဲ ရုတ်တရက်ဝင်လာသူတို့ မကြားအောင် နားကျပ်ဖြင့် နားထောင်ပြီး အသံချဲ့ထားလိုက်သည်။

ဒေါက်တာနှင်းဖြူရဲကျော် က မီးဖိုထဲတွင် ချက်ပြုတ်သည်ကို ဖိုးတုတ်အား တချို့ သင်ပြနေသည်။ ဖိုးတုတ် မှာ နှင်းဖြူ မျက်နှာချင်းဆိုင် ပြောပြချိန်တွင် ရိုကျိုးသလို ခေါင်းငုံ့ နားထောင် နေသော်လည်း နှင်းဖြူ သူ့ကို ကျောပေးသည်နှင့် နှင်းဖြူ ဖင်ကြီး ကိုသာ ကြည့်ကြည့်နေသည်။ 

နေ့လည်ပိုင်း ထမင်းစားပြီးချိန် နှင်းဖြူ တယောက် အခန်းထဲ တွင် သူမ ယူထားသော စာအုပ်ကို အိပ်ယာပေါ်လှဲကာ ဖတ်နေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် သီဟက အမြန်ရစ်လေသည်။ သို့သော်လည်း ထိုအချိန် အိမ်ဝမှ အရိပ်တွေ့လိုက်သဖြင့် ခနရပ်ကာ ကြည့်လိုက်တော့ ဖိုးတုတ် ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့ဖြင့် ပုံမှန် ပလေးဘက် ဖြင့်ဖွင့်ကာ ကြည့်နေလိုက်ပြန်သည်။ ဖိုးတုတ်မှာ သီဟတို့ အခန်းဝ နားတွင် တံခါးကို အသာလေး တွန်းလိုက်ရင်း အဟလေး မှ ချောင်းနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သီဟတို့ ကုတင်မှာ အခန်းဝ နှင့် ဘေးတိုက်ဖြစ်သော်လည်း အခန်းဝ ကို ခြေရင်းပြုထားသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ကုတင်ပေါ်တွင် ပက်လက်လှဲ ကာ ဒူးထောင် ပြီးစာဖတ်နေသော နှင်းဖြူ ၏ ခြေသလုံး ပေါင်သား တို့သာ မက အလင်းရောင် အားကောင်းပါက နှင်းဖြူ ပေါင်ခွဆုံ အထိကို ပင်လှမ်းမြင်နိုင်သော အခြေအနေဖြစ်လေသည်။ 

နှင်းဖြူ ကတော့ မသိ၊ သူမဘာသာ သူမ စာအုပ်ထဲတွင် စိတ်ဝင်တစား ဖတ်နေလေသည်။ ဖိုးတုတ် က အခန်းဝမှ ကုံးချောင်းနေရင်း သူ့ပုဆိုးအောက် အနားစ မှ လက်လျိုကာ လှုပ်လှုပ် လှုပ်လှုပ် လုပ်နေသည်။ သူ့ပုံပန်းကြည့်တာနှင့် ပုဆိုးအောက် လက်ထည့်ဂွင်းထု နေမှန်း သိသာနေလေသည်။ နှင်းဖြူ အနေအထား နှင့် ဖိုးတုတ် ကြည့်နေသော မြင်ကွင်း တို့ကို တွေးရင်း သီဟ ပင် လီးတောင်လာရလေသည်။ နှင်းဖြူ မှာ နောက်တော့ ဟိုလှိမ့် ဒီလှိမ့် ဖြင့် အိပ်ပျော်သွား သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ ဂါဝန်အနားစ မှာလည်း ပေါင်လည်လောက်ထိ လှန်တက်နေသည်ကို တွေ့နေရသည်။ 

ဖိုးတုတ်တယောက်လည်း ဂွင်းထု နေရင်းက သူ့ကိုယ်လုံး ဆတ်ကနဲ ဆတ်ကနဲ တွန့်တွန့် သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ဖိုးတုတ်တယောက်တော့ လရည်တွေ ထွက်ပြီး ပြီးသွားပြီဟု မှန်း၍ ရလေသည်။ နောက်တော့ ဖိုးတုတ် တယောက် ကုတ်ခြောင်းခြောင်း နှင့် အိမ်ရှေ့မှ ပြန်ထွက်သွားသည်ကို တွေ့ရလေသည်။ နောက်တော့ မထူးခြား သည့် မြင်ကွင်းများ နှင်းဖြူထ ရေမိုးချိုး၊ ညနေစာစား ၊ စာဖတ်၊ အိပ်ပျော်သွားသည်တို့ကို အမြန်ကျော်ရစ်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။ သီဟ စိတ်ထဲ မှာ နှင်းဖြူ ညဘက်အိမ်တံခါးမ ကြီးကို အတွင်းမှ မင်းတုန်းချ အိပ်သွားသည်မို့ ဖိုးတုတ် လာချောင်း၍ မရနိုင်တာ  တော်သေးသည် ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ 

သီဟ အဖို့ ရုံးဆင်းချိန်လည်း သိပ်မဝေးတော့တာမို့ နောက်ကလစ် ပလေးဘက်ကို အမြန်ဖေါ်ဝပ်လုပ်ပြီး ကြည့်လေသည်။ နှင်းဖြူမှာ မနက်စာ စားပြီး သူ့အဝတ်ဘီရို မှ ပွဲနေပွဲထိုင် အဝတ်အစား တို့ကို ထုတ်ပြီးကုတင်ပေါ်အစီအရီချကာ ရေချိုးခန်းဝင်လေသည်။ သီဟ သတိရမိတာက သူမ ဆေးရုံက သူငယ်ချင်း တယောက် သမီးမွေးနေ့ ရှိသည်။ သီဟ က သူမပါလည်း သူမ ကို သွားလိုက်ဖို့ ပြောထားသည်။ နောက်ပိုင်း သူမ ထို မွေးနေ့ပွဲကို မသွားဖြစ်ဟု ဖုံးဆက်ပြောထားတာ မှတ်မိသည်။ အဲဒီ မွေးနေ့ပွဲ  မသွားဖြစ် ဟု ဆိုလျှင် အခု အဝတ်အစားတွေက ဘာလို့ လဲဖို့ ထုတ်ထားတာလဲ။ ဒီအဝတ်အစားတွေက ပွဲနေပွဲထိုင် လိုမျိုးတွင်သာ နှင်းဖြူ ဝတ်လေ့ရှိသည့် အဝတ်အစားမျိုး။ အစိမ်းရင့်ရင့်  အချိတ်ထမိန်။ အရောင်တူ ရင်ဖုံးလက်ရှည်၊ စသည်တို့ ဖြစ်သည်။ အတွင်းခံ ဝတ်ဖို့ ဘရာဇီယာ နှင့်ပင်တီ အမဲရောင်အပျော့လေး တွေ ကိုလည်း ထုတ်ထားသည်။ 

နှင်းဖြူ ရေချိုးပြီး အပြင်ထွက်လာတော့ သဘက်တထည် ဖြင့် ကိုယ်ကို ပတ်ထားပြီး ရေစိုရွဲနေသော ဆံပင်များကို နောက်သဘက်တခု ဖြင့် သုတ်နေသည်။ နောက်တော့ ရေချိုးခန်းထဲ ပြန်ဝင်ကာ သဘက်ကို လွှားလိုက်ပြီး ဟဲယားဒရိုင်ရာ ဖြင့် ဆံပင်တွေကို အခြောက်ခံ မှုတ်လေသည်။ထို အချိန်တွင် အိမ်ရှေ့ခန်းမှ လှုပ်ရှားမှု တခုတွေ့ရသဖြင့် ထို စခရင်ကို ပြောင်းကြည့်လိုက်ရာ ဖိုးတုတ် ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဖိုးတုတ်မှာ ခြေသံမကြားအောင် ခြေဖျားထောက်လာသည့်ပုံပေါက်လေသည်။ အခန်းဝရောက်တော့ တံခါးကို အသာဟပြီးချောင်းလိုက်သည်။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် ထို အချိန်ကျမှ နှင်းဖြူကလည်း ဆံပင် အခြောက်ခံ လေမှုတ်ပြီးသွားသဖြင့် ရေချိုးခန်းမှ အိပ်ခန်းသို့ ကိုယ်ပေါ်မှာ သဘက်ပတ်လျှက် ဆံပင်ဖားလျားဖြင့်  ဝင်လာလေသည်။

ထို့နောက် ကုတင်ဘေးတွင် ရပ်ကာ  ကုတင်ပေါ်မှ ဘရာဇီယာကို ယူပြီး သဘက်ပေါ်မှ ပတ်ဝတ်လိုက်သည်။ ပြိးတော့ သဘက်ကို ဆွဲချကာ ခါးမှာ ပတ်လိုက်သည်။ နောက်တော့ ပင်တီလေးကို ယူပြီး ခြေထောက်မှ လျိုဝတ်လိုက်ကာ ခါးပေါ် ဆွဲတင်လိုက်ရင်းက မျက်နှာသုတ်ပုဝါကို ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။ 

အခန်းအပြင်မှ ဖိုးတုတ် မှာ စိုင်ကော်လို့ ချူံပေါ် ရောက်တာပဲဟု များထင်သလားမသိ တံခါးဝ မှ ကုန်းချောင်း ရင်း ပုဆိုးအောက်မှ လီးကို တန်းကိုင်ကာ ထုလေတော့သည်။ ဒေါက်တာနှင်းဖြူရဲကျော် က သူမကိုယ်လုံး အလှကု သူမဘာသာကိုယ်လုံးပေါ် မှန်ကြီးပေါ်တွင် လှည့်ပတ်ကြည့်ရင်းဘရာဇီယာကို နည်းနည်းတင်။ ပင်တီခါးကို ဆွဲတင်၊ တင်ပါးပေါ်က ပင်တီလေးကို ဆန့်ရံ့သည့် အနေဖြင့် ပေါင်ရင်းနားကို ဆွဲချ လုပ်နေလေသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် ဒေါက်တာနှင်းဖြူရဲကျော် ကိုယ်လုံးလေး တောင့်ကနဲ ဖြစ်သွားရင်း ဗြုန်းကနဲ ကြမ်းပြင်ပေါ် သူမ ပြစ်ချထားသည့်ဘက်ကို ကောက်ကာ သူမကိုယ်ပေါ် ရင်လျှားသလို ပတ်လိုက်ရင်း အခန်းတံခါးဝ သို့ အမြန်လျှောက်သွားလေသည်။ အဖြစ်အပျက်က မြန်လွန်းလှလေရာ သူမ အခန်းတံခါးကို ဆွဲဖွင့်လိုက်တော့ ဖိုးတုတ်တယောက် ကုံးတုန်းတုန်း နှင့် တန်းမိလေတော့သည်။ 

"ဖိုးတုတ် နင်ဘာလုပ်နေတာလဲ"

"ကျ ကျွန်တော် ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး မမ.. မမ ကို မေးးမေးးစာ..."

ဖိုးတုတ် ၏ အထစ်ထစ် အငေါ့ငေါ့ စကား မဆုံးသေးခင်၊ ဒေါက်တာနှင်းဖြူရဲကျော်မျက်လုံးတွေက ဖိုးတုတ် လက်တဖက်က ပုဆိုးအောက်မှ လျိုကာ လီးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ရာ ဒေါသတကြီးဖြင့်၊

"ဖိုးတုတ် နင်အခု ထွက်သွားစမ်း ငါ့ရှေ့ကနေ သွားစမ်း"

ဖိုးတုတ်မှာ အခု မှ သူ့ကိုယ်သူ သတိပြုမိသဖြင့် လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားသော လီးကို လွှတ်လိုက်ကာ ပုဆိုးကို ကမန်းကတန်းပြင်ဝတ်ရင်းက၊

"ကျွန်တော်တောင်းပန်ပါတယ်မမ.. ကျွန်တော်တကယ်ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး"

ဒေါက်တာနှင်းဖြူရဲကျော်မှာ ဖိုးတုတ် သူ့နေရာမှ မရွေ့သေးပဲ စကားရှည်နေသဖြင့် ပိုဒေါသထွက်လာပုံရ လေသည်။ လက်ညိုးကို အိမ်ရှေ့တံခါးမကြီးဘက်ထိုးရင်းက၊

"နင်အခု ထွက်သွားစမ်း လို့ ငါပြောနေတယ်။ ငါ့အိမ်က အခု အပြီးထွက်သွား၊ နောက်တော့မှ ဦးကြီးညို ဆီက နင်ရစရာရှိတဲ့ လစာ ပြန်လာယူ"

"မမ ရယ် အဲလို မလုပ်ပါနဲ့ ကျွန်တော်တောင်းပန်ပါတယ်"

ဖိုးတုတ်တယောက် သူမ ပြောသလို ထွက်မသွားသေးပဲ စကားထွန့်ရှည်နေမှာ ဒေါက်တာနှင်းဖြူရဲကျော် ဒေါသကို ပိုဆွပေးသလို ဖြစ်သွားရသည်။ဒေါက်တာနှင်းဖြူရဲကျော်က၊

"ဟုတ်တယ် နင့်လို တဏှာရူး မျိုးကို အဲလို လွယ်လွယ်နဲ့ လွှတ်ပေးလို့ မရဘူး ရဲလက်ကို အပ်မှ ရမယ်"

နှင်းဖြူမှာ ထိုသို့ သော ကိစ္စမျိုးဆိုလျှင် သူမ ကိုယ်တိုင် ဘယ်တော့မှ မလုပ်ပါ သီဟ ကိုသာ ကိုင်တွယ်ခိုင်းလေ့ရှိသည်။ ယခုက သီဟ ကလည်း အနီးအနားမှာ မရှိ၊ ဒေါသလည်းအတော်ထွက်နေ၍ ထင်သည်။ သူမ ကုတင်ဘေးက ဆဲလ်ဖုံးတင်ထားသော စာပွဲလေး ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ 

ဖိုးတုတ် မျက်နှာမှာ သွေးဆုတ်သွားလေသည်။ အရမ်းကြောက်ရွံ့သွားသော ဖိုးတုတ်မှာ လက်အုပ်ချီ တောင်းပန်ရင်း ဒေါက်တာနှင်းဖြူရဲကျော် အနောက်မှ လိုက်လာခဲ့လေသည်။

"မမ ရယ် ရဲမခေါ်ပါနဲ့ခင်ဗျာ၊ ကျွန်တော်တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ဘာများ အမှားလုပ်မိလို့ပါလဲခင်ဗျာ"

ဒေါက်တာနှင်းဖြူရဲကျော်မှာ စိတ်ကို ယတိပြတ်ဆုံးဖြတ်ပြီး သည့်ပုံစံမို့ ဖိုးတုတ်တယောက် တတွတ်တွတ်တောင်းပန်ရင်း အနောက်က လိုက်ပြောနေသည်ကို ဂရုစိုက် နားထောင်မနေတော့၊ သူမ ဖုံးကို စားပွဲပေါ်မှ ကောက်ယူလိုက်ပြီး လော့စခရင်ကို ဖွင့်လိုက်လေသည်။ 

"အော်နင်က ဘာမှ အမှားမလုပ်ဘူးပေါ့၊ နင့်လို နှာဘူး တဏှာရူးကို အိမ်ပေါ်ခေါ်တင်ထားမိတဲ့ ငါတို့ပဲ မှားတာပေါ့လေ ဟုတ်လား"

နှင်းဖြူမှာ ဖိုးတုတ်ကို လှည့်မကြည့်တော့ပဲ သူမ ဖုံးကို စခရင်လော့ဖွင့်လိုက်ပြီး ဖုံးအက်ပကို နှိပ်လိုက်သည်။ ထိုအရာက သူမ အမှားပင် အနားမှာ ရောက်နေသည့် ဖိုးတုတ်က လန့်ဖြန့်နေသဖြင့် တခြားဘာမှ မတွေးနိုင်တော့ နှင်းဖြူလက်ထဲမှ ဖုံးကို ဆတ်ကနဲ ဆွဲလုလိုက်လေသည်။ နှင်းဖြူ မှာ ရုတ်တရက် အံ့လည်း အံ့ဩ ဒေါသလည်း ထွက်သွားပုံ ပေါ်သည်။ အမှုမဲ့ အမှတ်မဲ့ မို့ သူမလက်ထဲ မှ ဖုံးက ဖိုးတုတ် ဆီ ပါသွားခဲ့ရသည်။ သို့သော် သူမ ဒေါသ မှာ အစွမ်းကုန်ပေါက်ကွဲသွားပြီး လက်ဖဝါးက မြှောက်တက် သွားကာ ဖိုးတုတ် မျက်နှာကို အစွမ်းကုန် ရိုက်ထည့်လိုက်လေသည်။

"ဖြန်း"

ဖိုးတုတ်မှာ မျက်နှာပင် ဘေးသို့ အနည်းငယ်လည်သွားပြီး ကိုယ်ပင်ယိုင်သွားရသည်။ သို့သော်လည်း ဘာမှ မပြော သူလည်း ရုတ်တရက်မို့ အံ့အားသင့်သွားပုံ ရသည်။ သူ့လက်ထဲ တွင် နှင်းဖြူ ဖုံးကို ဆုပ်ကိုင်ထားလျှက် ငူတူတူ ရပ်နေလေသည်။ နှင်းဖြူက 

"နင့်ကို ငါပုလိပ်လက်ထဲ ထည့်ပြီး ထောင်ကျအောင်ကို လုပ်ပြစ်မယ်နားလည်လား"

ဟု အော်ဟစ်လိုက်ပြန်သည်။ ဖိုးတုတ် တယောက် ယခု အခါတော့ ဘာမှ လည်း ပြန်မပြော၊ တဖက်က နှင်းဖြူဖုံးကို ကျစ်ကျစ် ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း တဖက်က သူ့ပါးလေးကို ပွတ်နေရင်း နှင်းဖြူကို ပြန်ကြည့်နေသည်။ 

"နင် အခု ထွက်သွားလေ ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ၊ အခု ငါ့အိမ်ထဲက ထွက်သွားလို့ ပြောနေတယ်"

ဖိုးတုတ် မျက်နှာကို နှင်းဖြူ ခေါင်းကွယ်နေသဖြင့် မမြင်ရသော်လည်း နှင်းဖြူက တော့ တည့်တည့် မြင်နေရပေလိမ့်မည်။ သူ့မျက်နှာ အနေအထားကဘယ်လို နေမည်မသိ နှင်းဖြူ အသံက တော့ ဒေါသသံထဲတွင် အနည်းငယ် ထိပ်လန့်သံလေး ပါနေသည်ဆိုတာကို သီဟ ခံစားလိုက်မိသည်။ ထိုအချိန်တွင် ငြိမ်သက်နေသော ဖိုးတုတ်တယောက် နှင်းဖြူ ဆဲဖုံးကို မြှောက်ကာ အခန်းနံရံသို့ အားရပါးရ ပြစ်ပေါက်ပြစ်လိုက်သည်။ခွမ်းကနဲ ဆဲဖုံး ကွဲကြေသွားသံနှင့် အတူ နှင်းဖြူ၏ အထိပ်တလန့် အော်လိုက်သံ တပြိုင်နက်ထွက်လာခဲ့လေသည်။

.................................................................................................................................

အခန်း ( ၃ )

နှင်းဖြူ ၏ အထိတ်တလန့် အော်သံကို အပြင်မှ ကြားမှာစိုး၍ ထင်သည်ဖိုးတုတ်တယောက် နှင်းဖြူဆီသို့ လှမ်းခုန်ကာ နှင်းဖြူ ပါးစပ်ကို သူ့လက်ဖဝါးဖြင့် ဖုံးပိတ်ဖို့ ကြိုးစားလေသည်။ နှင်းဖြူကလည်း နောက်ဆုတ် ရှောင်သော်လည်း ဖိုးတုတ်က အတင်းလိုက်ပိတ်လေရာ ရုံးရင်း ကန်ရင်း နှင့် နှင်းဖြူ ကိုယ်တွင် ပတ်ထားသော သဘက် မှာ ပြေကျသွားလေသည်။ နှင်းဖြူ ၏ ဖွေးဥနေသော အသားအရည် က ပင်တီ အနက် ဘရာဇီယာ အနက်တို့ ကြောင့် ပိုပြီး ဝင်းနေလေသည်။ ဖိုးတုတ် လည်း မြင်နေပါသည်။ ကင်မရာ အန်ဂယ် ကြောင့် ဖိုးတုတ် မျက်နှာကို မမြင်ရသော်လည်း နှင်းဖြူ တယောက် ရှက်ရွံ့စွာ ဖြင့် သူမ ၏ ဘရာဇီယာဝတ်ထားသော်လည်း ဖောင်းမို့ ထနေသည့် ရွှေရင် အစုံကို လက်ပိုက်ကာ ကာကွယ်လိုက်ပြီး အကူအညီရလို ရငြားထပ်အော်လိုက် ပြန်ပါသည်။ ထိုအခါတော့ ဖိုးတုတ်က ဆောင့်တွန်းလိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး အခန်းနံရံနှင့် ကျောကပ်သွား သည်။ နှင်းဖြူက ဖိုးတုတ်လက်ကို တွန်းပြစ်ပြီး ထပ်အော်လိုက်ချိန်တွင်၊

"ဖြန်း"

ဖိုးတုတ် လက်က မြှောက်သွားပြီး နှင်းဖြူမျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်ပြစ်လိုက်တာတွေ့လိုက်ရသည်။ သီဟတယောက် ရုတ်တရက် သူ့ဂျိုင်းအောက်စလွယ်မှ သေနပ်ဒင်ပေါ် လက်ရောက်သွားခဲ့ရသည်။ နောက်မှ သူအခု ကြည့်နေတာက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပတ်လောက်က ဗီဒီယို ကလစ်မှန်းသတိရလိုက်သည်။ ပြီးတော့လည်း ဖိုးတုတ် လို ကောင်မျိုးကို သူ့လို လူမျိုးအတွက်က သေနပ်ပင်မလို၊ လက်တောင်မှ တဖက်ထဲ နှင့် ပင်အသေသတ်ပြစ်လို့ ရနိုင်သည်ဆိုတာ သူသိပြီးသား။ သူ့မိန်းမ ထိလိုက်လို့သာ သူ့စိတ်တွေ နည်းနည်း ပြာသွားတာ ဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ ဒါတွေ သူဘာလို့ မသိရတာလဲ။ သူ့မိန်းမ က သူ့ကို ဘာလို့ ပြန်မပြောပြခဲ့တာလဲ။ စိတ်ထဲ ထူးဆန်းလာသဖြင့် ဗီဒီယိုကို ဆက်ကြည့်နေလိုက်သည်။ 

နှင်းဖြူမှာ အခန်းနံရံကို ကျောကပ်ရပ်လျှက် သူမ မျက်နှာပေါ်မှာ မယုံကြည်နိုင်ခြင်း၊ ကြောက်လန့်ခြင်းတို့ ရောပြွမ်း လျှက် ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်တွေလည်း အလိုလို စီးကျလာခဲ့သည်။ သူမ လက်ဖဝါးတဖက်ဖြင့် အရိုက်ခံလိုက်ရသော ပါးပြင်ကို အုပ်ကိုင်လိုက်ရင်း၊

"သွားပါတော့ ဖိုးတုတ်ရယ်၊ ငါ ရဲလည်း မတိုင်တော့ပါဘူး၊ ဘယ်သူ့မှလည်း မပြောပြတော့ပါဘူး၊ဒီအခန်းထဲကသာ ထွက်သွားပါတော့"

ဟု ရှိုက်ငင်သံဖြင့် ပြောလေသည်။ ဖိုးတုတ်က လေသံမာမာဖြင့်၊

"အော် အခုလို သူများက နင့်ကို ပါးပြန်ရိုက်တော့ မှ နင်က သူတပါးကို လေးစားရမှန်းသိလာတာလား ကောင်မ"

နှင်းဖြူ မှာ သူမ ကို ထိုသို့ တခါမှ အပြောပင် မခံဘူးသူမို့ ပိုမိုထိပ်လန့်လာခဲ့သည်။ လက်အုပ်ချီကာပင် တောင်းပန်လိုက်သည်။

"ဖိုးတုတ်ရယ် နင်ဘယ်လို ဖြစ်သွားရတာလဲ၊ ငါရှစ်ခိုးတောင်းပန်ဆို တောင်းပန်ပါတယ်ဟာ၊ အခန်းထဲက ထွက်သွားပါတော့"

ဖိုးတုတ်မှာ အခုတော့ သူ့ကိုယ်သူ ပိုပြီး ယုံကြည်မှု ရှိသွားပြီး နှင်းဖြူ သူ့ကို ကြောက်ရွံ့နေသည်ကို သဘောကျ နေပုံ ရလေသည်။ နံရံကို ကျောကပ်ကာ လက်အုပ်ချီထားသော နှင်းဖြူနား ကပ်သွားပြီး၊ နှင်းဖြူ၏ ရင်သား တဖက်ကို ဘရာဇီယာပေါ်မှ လှမ်းဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။ မထင်မှတ်သော အဖြစ်အပျက်မို့ နှင်းဖြူက ဖိုးတုတ် လက်ကို ရိုက်ထုတ်လိုက်ကာ အသံကုန်အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း သူမ မှာ နံရံကပ်လျှက်မို့ ပြေးစရာ မြေမရှိ ဖြစ်နေရသည်။ စူးစူးဝါးဝါး အော်လိုက်သော နှင်းဖြူ မျက်နှာကို ဖိုးတုတ် က ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖြောင်းကနဲ နေအောင်ပင် ရိုက်ထည့်လိုက်ပြန်သည်။ နှင်းဖြူမှာ ကိုယ်လုံးလေး ပျော့ခွေသွားပြီး လဲမကျ သွားအောင်နံရံကို မှီထားလိုက်ရလေသည်။

"ကောင်မ ဒီတခါအော်ရဲအော်ကြည့်စမ်း နင့်ကို လည်ပင်းညှစ်သတ်ပြစ်မယ်"

ဟု လည်း ကြိမ်းဝါးလိုက်သည်။ သူမ မျက်နှာကို လက်ဖဝါးဖြင့် အုပ်ကာ ရှိုက်ငိုနေသော နှင်းဖြူ အနားသို့ တိုးကပ်သွားကာ နှင်းဖြူ ၏ ဆံပင်ဖားယားကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ကုတင်ရှိရာသို့ ဆွဲခေါ်လာလေသည်။ နှင်းဖြူမှာ ခေါင်းမှ နာကျင်လွန်းသဖြင့် မျက်နှာကလေး ရှုံ့မဲ့ကာ စောင်းတငမ်းငမ်း ဖြင့် ပါလာလေသည်။ ကုတင် နားတွင် သူမ တကိုယ်လုံးကို တွန်းချလိုက်ခြင်း ခံရသဖြင့် မွေ့ယာပေါ်သို့ ပက်လက်ကျလေသည်။ အိပ်ယာပေါ် ပက်လက်လှန်အကျတွင် သူမ အဖြစ်ကို သူမ ရိပ်စား မိသွားသော နှင်းဖြူ တယောက် အထိပ်တလန့်ဖြင့်၊

"ဖိုးတုတ် နင်ဘာ..ဘာ..လုပ်မလို့လဲ...နင်ရူးနေပလား"

ဟုမေးလိုက်သည်။ လက်ကော ခြေရော ဖြင့် သူ့အပေါ်ကို စီးမိုးဖို့ ကြိုးစားသည့် ဖိုးတုတ်ကို ကုတ်ခြစ်ကန်ထုတ်ဖို့ ကြိုးစားလေသည်။ ဖိုးတုတ်ကလည်း သူမ လက်တွေကို ဖယ်ပြစ်ကာ သူမ ပါးကို အားဖြင့် လွဲရိုက်ချလိုက်ပြန်သည်။

"ဖြန်း"

"အား"

ဖိုးတုတ်မှာ ကုတင်ပေါ်တက်ကာ နှင်းဖြူပေါ်တက်ခွဖို့ ကြိုးစား လေတိုင်း ကန်ကျောက်လာသည့် နှင်းဖြူကို မညှာတမ်း ရိုက်နှက်ထိုးပုတ်လေသည်။ နောက်ဆုံးတော့ နှင်းဖြူမှာ အားကုန်နှုံးချည့်သွားသည့် အတွက် ဖိုးတုတ်မှာ နှင်းဖြူပေါင်ပေါ် တက်ထိုင်မိသွားတော့သည်။ ဖိုးတုတ်က ကုန်းပြီး သူမ နို့တွေကို မျက်နှာအပ်ရန် ကြိုးစားတော့ နှင်းဖြူမှာ ဖိုးတုတ် မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်လိုက်ပြန်သည်။ ထို အရာမှာ ဖိုးတုတ် ဒေါသကို ပိုမွန်သွားစေသဖြင့် ဖိုးတုတ်မှာ နှင်းဖြူ မျက်နှာကို သူ့လက်သီး ဖြင့် ဆောင့်ထိုးလိုက်လေသည်။ ခွပ်ကနဲ မြည်သံမှာ နှင်းဖြူမပြောနှင့် သီဟ မှာ သူခံရလျှင်ပင် မသက်သာလှကြောင်း သူ့အတွေ့အကြုံ အရသိလိုက် သည်။ နှင်းဖြူမှာ နာလို့လား ဦးနှောက်ကပင် ဘာမှန်း မတွေးတတ်တော့လို့လား မသိ ငြိမ်ကျသွားသည်။ သီဟတယောက် ထိုဗီဒီယိုကို သူ အခုမှ ကြည့်ရသည်ကို နှောင်တရနေမိသည်။ 

ဖိုးတုတ်မှာလည်း ယခုမှတော့ နောက်ပြန်ဆုတ်လို့ မရတော့သည့် အခြေအနေကို သိနေပြီမို့ မထူးဇာတ်ခင်း နေသည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။ သီဟ တယောက် ထို အဖြစ်အပျက်တို့ ဖြစ်ပျက်ပြီး သူ့မိန်းမ လက်ရှိ အကောင်းအတိုင်း ရှိနေသေးတာ ကြောင့်သာ စိတ်သက်သာ ရပြီး ဘာတွေ ဖြစ်မလဲ ဆိုတာကို စိတ်ဝင်စားကာ ကွန်ပြူတာ စခရင် ကို စူးစိုက်ကြည့်နေမိခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို အချိန် ကသာ လိုက်ဖ် ကြည့်ရလျှင် သူ့မိန်းမ အသက်အန္တရာယ်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူ့အိမ် နှင့် အနီးဆုံးမှာ ရောက်နေသော အေးဂျင့် တယောက်ကို အိမ်သို့ ချက်ချင်းသွား ခိုင်းလိုက်မည်မှာ သေခြာလေသည်။ နှင်းဖြူ နူတ်ခမ်းလေး မှာ ဖိုးတုတ် ထိုးလိုက် သည့် အရှိန်ကြောင့် သွေးစလေး ပင် တွေ့လိုက်ရသည်။ ဖိုးတုတ်မှာ ခနတာ ငြိမ်သွားသော နှင်းဖြူ အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ဘရာဇီယာကို ရုတ်တရက် ဆောင့်ဆွဲလိုက်ရာ ဘရာဇီယာ ဂျိတ်ပြုတ်ထွက်ပြီး ပါလာလေသည်။ 

နှင်းဖြူလည်း ရုတ်တရက် လန့်အော် ပြီး ပြန်ဆွဲဖို့ ကြိုးစားသော်လည်း မမှီတော့ခြေ။ ဖိုးတုတ် က နှင်းဖြူ ပေါင်အရင်း ကို ခွထိုင်ထားသဖြင့် နှင်းဖြူ မှာ ဘယ်လို မှ ရုန်းဖို့ အားမရှိ သူမ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သာ ဖိုးတုတ် မျက်နှာကို တဖက်က ရိုက် တဖက်က ဟင်းလင်း ပွင့်သွားသော သူမ နို့ကြီးတွေကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ကြိုးစား လုပ်လေသည်။ ဖိုးတုတ်မှာ လူကောင်ငယ်သော်လည်း ဒေါက်တာနှင်းဖြူရဲကျော် ထက်သော သန်စွမ်းလေသည်။ သို့သော်လည်း နှင်းဖြူ မှာ နောက်ဆုံး ထွက်သက်အထိ ဖိုက်မည်ဟု ဇွဲမာန်ဖြင့် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လေသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ဖိုးတုတ် လက်ဝါးတို့က နှင်းဖြူ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်ရပြန်သည်။ နောက်ဆုံးတော့ ဖိုးတက်က နှင်းဖြူ လက်နှစ်ဘက်ကို တဖက်တချက် စီ လက်ကောက်ဝတ် မှ ဖမ်းချူပ်ကာ မွေ့ယာပေါ်တွင် ဖိကပ်ထားနိုင်လိုက်လေသည်။ 

သီဟ မှာ နှင်းဖြူ ဘယ်လောက် အရှက်ကြီးကြောင်း သူသိလေသည်။ သူမ မှာ အနေအထိုင် ပိရိပြီး ဘယ်တော့ မှ လျှပ်ပေါ်လော်လီ နေထိုင်သူ မဟုတ်ပဲ၊ သူမ အသိုင်းအဝိုင်း မှာပင် သိက္ခာကြီးမားသူ အဖြစ် နာမည်ထွက်သူ ဖြစ်လေရာ ယခုလို သူမ အိမ်မှ အခိုင်းအစေ၊ ဒရိုင်ဘာ  ရှေ့မှာ နို့အစုံ ပေါ်တင်ကြီး ဖြစ်နေတာ ဘယ်လောက်တောင် ရှက်လိုက်မလဲ ဆိုတာ တွေးလို့ ပင် မရနိုင်။ ဖိုးတုတ် မှာ အကာအကွယ်မဲ့ နေသည့် နို့ဖြူဖြူ ဖွေးဖွေး အစုံကို မျက်နှာ ဖြင့် အပ်ကာ ပွတ်ဖိခြေနေလေသည်။ နှင်းဖြူ မှာ အာမတန် မာန်လျှော့ ကာ စတင်ငိုကြွေးစ ပြုနေလေပြီ။ 

"ဖိုးတုတ် ရယ် အဟင့်ဟင့်..ရွှတ်.. မ.. လုပ်ပါနဲ့..ကွယ်.. မမ တောင်းပန်ပါတယ်"

သရဲမရဲ စီးနေသော ဖိုးတုတ်မှာ ဘာမှ ဂရု မစိုက်တော့၊ နှင်းဖြူ နို့ကြီးတွေကို တပြွတ်ပြွတ် နှင့် တဖက် စီ စို့နေလေသည်။ နှင်းဖြူ မှာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေလေသည်။ နို့တွေကို စို့လို့ ဝသွား၍ ထင်သည်။ ဖိုးတုတ်က သူ့ကိုယ်ပေါ်မှ စွတ်ကျယ်ကို ခေါင်းပေါ်မှ ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။ ပြီးမှ သူ့ရင်ဘတ် နှင့် နှင်းဖြူ နို့တွေကို ဖိကပ်ပြီး နှင်းဖြူ ၏ မျက်ရည်စိုရွဲနေသော မျက်နှာကို နမ်းဖို့ ကြိုးစားလေသည်။ 

နှင်းဖြူမှာ ဖိုးတုတ် နမ်းမရအောင် မျက်နှာကို ဘယ်ညာခါယမ်း နေသော်လည်း သူမ ပါးပြင်၊ မေးစေ့ တို့ကို ရက်လာသည့် ဖိုးတုတ် လျှာကြီးမှ ရှောင်လို့ မလွတ်နိုင်ခြေ။ ဖိုးတုတ် မှာ ပညာသာ မတတ်လျှင် နေမည် ထို ကောက်ကျစ်သည့် ညဏ်နီ ညဏ်နက် တို့ က မသေးလှခြေ။ နှင်းဖြူက သူမ မျက်နှာကို ရှောင်ရှား ပြီး အာရုံ ထို နေရာ ရောက်နေတုန်း သူ့လက်တဖက် က အောက်ဖက် အသာ ဆင်းပြီး နှင်းဖြူ ပင်တီလေးကို ဆွဲခွှတ်ပြစ်လိုက်လေသည်။ ပင်တီမှာ ပေါင်လည်အရောက် နှင်းဖြူက သူမ လက်ဖြင့် လိုက်ဆွဲသော်လည်း မမှီတော့ခြေ။ ယခုတော့ နှင်းဖြူ တယောက် တကိုယ်လုံး အဝတ်အစား လုံး ဝ မရှိတော့ပဲ ဖိုးတုတ် အောက်မှာ ပက်လက် ဆန့်ဆန့် ကြီး ဖြစ်နေလေပြီ။ 

ဖိုးတုတ်မှာ ရုန်းရင်းကန်ရင်းက ပြေလျှော့နေပြီ ဖြစ်သော သူ့ပုဆိုးကိုလည်း ကွင်းလုံးမကာ ခေါင်းပေါ်မှ မချွတ်လိုက် သည်။ ယခုတော့ ဒေါက်တာနှင်းဖြူရဲကျော် နှင့် ဖိုးတုတ် တို့ နှစ်ယောက် ကိုယ်လုံးတီး နှင့် တယောက်ကို တယောက် ထပ်လျှက် ဖြစ်နေကြလေပြီ။ ထိုဗီဒီယိုကို ကြည့်ရင်း က ထူးဆန်းစွာ မာတောင်တောင့်တင်းလာသဖြင့် ဘောင်းဘီတွင်း နာလာသည့် လီးကြီးကို သီဟက သူ့ဘောင်းဘီ ဇစ်အသာဖြုတ်ပြီး အပြင်ထုတ်လိုက်ရသည်။ 

ဖိုးတုတ်က နှင်းဖြူပေါင်ပေါ်ထိုင်နေရာမှ ကြွပြီး နှင်းဖြူ ပေါင်နှစ်လုံးကြားသို့ ဒူးထောက်ဝင်လိုက်ပြီး ပေါင်နှစ်လုံးကို ဖြဲကားလိုက်သည်။ နှင်းဖြူလည်း နောက်ဆုံး ရှိသမျှ အားဖြင့် ဖိုးတုတ်ကို ကန်ကျောက် ဖို့ ကြိုးစားသော်လည်း မအောင်မြင်နိုင်တော့ပေ။ 

"ဖိုးတုတ် ရယ် ငါ့ ဘဝကို မဖျက်ဆီးပါနဲ့ကွာ၊ တောင်းပန်ပါတယ်..အဟီးးးး ဟင့်"

ဖိုးတုတ်က နားကန်းနေသလိုပင် ဘာမှ ပြန်မပြော သူ့လက်တဖက်ဖြင့် နှင်းဖြူ ရင်ဘတ်ကို ဖိထားရင်းက သူ့ကိုယ်အောက်ပိုင်းကို ကြွကာ လက်တဖက်ဖြင့် သူ့လီးကြီးကို ကိုင်ပြီး နှင်းဖြူ ပေါင်ခွဆုံသို့ တေ့လိုက်သည် ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဟိုက်"

ထိုအချိန်ကျမှ သာ ဖိုးတုတ် လီးကြီးကို မြင်လိုက်ရသည့် သီဟ တယောက် ဟိုက်ကနဲ ပင် ဖြစ်သွားရသည်။ ဖိုးတုတ် ၏ ညိုတုတ်တုတ် လီးကြီး မှာ သူ့လီးထက် အများကြီး တုတ်သလို ရှည်လည်း ရှည်လျှားလှသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ဖြစ်သည်။ ထို ကဲ့ သို့ လီး မျိုးကို သီဟ အနေဖြင့် နိုင်ငံခြား အောကားတွေမှာ သာ တွေ့ဖူးလေသည်။ ဖိုးတုတ်လို သူ့ထက် လူကောင်လည်း သေး အရပ်လည်း ပုညှက်သော ကောင်လေး မှာ ထိုသို့ လီးကြီး ပိုင်ဆိုင်နေသည်မှာ သူ့အတွက် အံ့အားသင့်စရာ ဖြစ်သွားရလေသည်။

ဖိုးတုတ်မှာ ထိုလီးကြီးဖြင့် နှင်းဖြူစောက်ဖုတ်ထဲ ထိုးသွင်းဖို့ ကြိုးစားနေသည်ကို တွေ့ရတော့ သီဟ တယောက် နှင်းဖြူတော့ တအားနာတော့ မည်ဆိုတာကို သိနေလေသည်။ သူနှင့် ဆက်ဆံချိန်တွင်တောင် နှင်းဖြူကို မလိုးခင် နှင်းဖြူ အရည်ရွဲနေအောင် အတော်ကြာကြာ နူးနပ်ရသည်။ ယခု ဆိုလျှင် နှင်းဖြူ စောက်ဖုတ်မှာ အရည်မရှိ ဘာမရှိ ခြောက်နေရသည့်အထဲ ဖိုးတုတ် ၏ အေရာမ လီးကြီးသာ အထည့်ခံရပါက ပွန်းပဲ့ ကွဲပြဲ တော့မည်ဟု တွေးလိုက် ရင်း နှင်းဖြူ အစား ကြက်သည်းပင် ထလိုက်မိလေသည်။ သူ့လီးကြီးပင် တုံခါလာသဖြင့် သူ့လက်ဖဝါးလေးဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်ရလေသည်။ 

သီဟ ကြည့်နေရင်းက ဖိုးတုတ်တယောက် သူ့လီးကြီးကို နှင်းဖြူ စောက်ဖုတ်ထဲဆောင့်ထိုး ချလိုက်ရာ၊ နှင်းဖြူ တယောက် နာကျင်ပြီး အသံကုန် အော်ဟစ်ပြန်တော့သည်။ 

"အားးးးးး ရှီးးးးးးးးး အီးးးးးးးး အမလေးးးးးး သပေါပွီ......နာတယ်နာတယ်"

ဖိုးတုတ်မှာ နှင်းဖြူ ပါးစပ်ကို ဘေးမှ စောင်စတခု ဖြင့် လုံးထွေးကာ ပိတ်ထားလိုက်ရင်း ဖြင့် သူ့လီးကြီးကို မနားမနေ ဆက်ကာ ဖိသွင်းလေသည်။ နှင်းဖြူ တယောက် မျက်လုံးကို စုံမှိတ်ထားသော်လည်း မျက်ရည်များ က ပါးပြင်ပေါ်ကို လှိမ့်ကျ စီးနေရင်း လက်တွေက သူမ ဘေးမှ အိပ်ယာခင်းကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားလေသည်။ 

ဖိုးတုတ်မှာ အရှိန်ရသွားပြီး နှင်းဖြူကို ဆောင့်ဆောင့် လိုးနေရင်းက နှင်းဖြူ မျက်နှာကို လည်း ငုံ့ကြည့်နေလေသည်။ ဖိုးတုတ် ၏ ဆောင့်ချက်တွေမှာ အားပါလှသဖြင့် နှင်းဖြူ ကိုယ်လေးမှာ ကုတင်ခေါင်းရင်း ဘက်သို့ ပင် ရွှေုရွေ့ သွားလေသည်။ ဖိုးတုတ်မှာ သူ့လီးကြီး က အိစက်နူးညံ့လှသည့် နှင်းဖြူ စောက်ဖုတ် လေးထဲ လိုးနေရသည်မှာ အရသာ ရှိလွန်းကြောင့်ထင်သည်။ အသံထွက်အောင်ပင် တအီးအီး ငြီးရင်း ဆောင့်နေလေသည်။

"အ..အ..အားးးး အီးးးး.. လိုးလို့ကောင်းလိုက်တာ၊ စောက်ဖုတ်ကြီးက လည်း အီစိမ့်နေတာပဲကွာ"

ဖိုးတုတ်မှာ နှင်းဖြူပါးစပ်ကို ဖိထားသော လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို နှင်းဖြူ နံဘေး တဘက်တချက်တွက် ထောက်ကာ သူ့ဖင်ကြီးကို ကော့ကာ ကော့ကာ ဆောင့်လိုးနေလေသည်။ နှင်းဖြူ မှာ မျက်လုံး စုံမှိတ် အိပ်ယာခင်းကို ကျစ်ကျစ်ဆုပ်ကိုင်လျှက် နာကျင်မှုကို အောင့်ခံနေသည့်ပုံရလေသည်။

"နင် လည်းကြိုက်နေပြီ မဟုတ်လား ကောင်မ ဟင်၊ ပြောစမ်းပါအုံး၊ နင့်စောက်ဖုတ်ကြီး စောက်ရည် တွေ ဒီလောက်စိုရွဲထွက်နေတာ နင်လည်း ကောင်းနေလို့ မဟုတ်လားဟင် ဖာသည်မ"

သီဟ တယောက် ကိုယ့်နားကိုယ်မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

........................................................................................................................................

အခန်း ( ၄ )

နှင်းဖြူတယောက် ဒီလို မုဒိန်းကောင် လိုးနေတာကြောင့် စောက်ရည်တွေ ရွဲလာဖို့ ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ ကို မဖြစ်နိုင် ဘူး၊ ဒီကောင် ခွေးမသား သူ့ကိုယ်သူ စိတ်ချမ်းသာအောင် လုပ်ဇာတ်တွေ ခင်းနေတာပဲ ဖြစ်မည်ဟု သီဟတွေးလိုက်သည်။

နှင်းဖြူ ဆီက ပါးစပ်တင်းတင်းစေ့ထားရင်း ဘာမှ ပြန်ပြောသံ မကြားရသဖြင့် ဖိုးတုတ် က သူ့ဆောင့်ချက်တွေကို ထပ်ပြီး အရှိန်မြင့်လိုက်သည်။ သူ့ရဲ့ အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ ခပ်ကြမ်းကြမ်း ဆောင့်ချက်တွေကြောင့် နှင်းဖြူ ဆီက အသံလေးထွက်လာခဲ့သည်။

"ဟွန်း နင် ကောင်းနေတယ်မဟုတ်လား"

ဖိုးတုတ် တယောက် လက်မလျှော့သေးပါဘူး။ သီဟ မိန်းမ နာလို့ ငြီးတဲ့ အသံကို သူက ကောင်းလို့ ငြီးတဲ့ အသံလို့ ယူဆနေပုံ ရပါတယ်။ နှင်းဖြူ ဆီက ဘာမှ ပြန်ပြောသံ မကြားရလို့ ဒီတခါတော့ ဖိုးတုတ်က သူ့လီးကြီးကို နှင်းဖြူ စောက်ဖုတ်ထဲက ကျွတ်ထွက်သွားအောင် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။နှင်းဖြူ ဆီက ဟ ကနဲ အသံတချက်ထွက်လာသလို နှင်းဖြူ ဖင်ကြီးကလည်း သူမ စောက်ဖုတ်ထဲက လီးကြီး ကျွတ်သွားမှာ စိုးပြီး ကြွလိုက်လာတာကို မြင်လိုက်ရပါသည်။ 

သီဟ တယောက် သူ့ မျက်စေ့မှာ တွေ့လိုက်ရတာကို တောင် သိပ်မယုံချင်ပါဘူး။ ဖိုးတုတ် ရဲ့ စကားသံတွေက သူ့အမြင်ကို ပါ လှည့်စားစေတယ်လို့ သူထင်မိလိုက်သည်။ ဖိုးတုတ်က သူ့လီးကြီးကို နှင်းဖြူ စောက်ဖုတ် နှုတ်ခမ်းသား အကွဲဟလေးကို ထိရုံလေး တေ့လိုက်သည်။ ပြီးတော့ ဆက်ရှေ့မတိုးပဲ စောင့်နေလိုက်တာတွေ့နေရသည်။ နှင်းဖြူ ဖင်ကြီး မွေ့ယာပေါ်မှ ကြွတက်လာကာ ဖိုးတုတ် လီးဒစ်ဖူးကို စောက်ဖုတ်အဝထဲ ဝင်သွားအောင် ကော့ပေးလိုက်တာ ကို မြင်လိုက်ရသည်။ နောက်ပိုင်းကတော့ ဖိုးတုတ်က ပဲ ဖိဆောင့်လိုးလိုက်သလား၊ နှင်းဖြူက ပဲ ကော့ပေးသလားမသိနိုင်တော့၊ ဖိုးတုတ်လီးကြီး နှင်းဖြူ စောက်ဖုတ်ထဲ အဆုံးထိ ဝင်သွားသည်ကိုသာတွေ့လိုက်ရသည်။ နောက်ပိုင်း ဖိုးတုတ်က အားပါပါ ပြန်ဆောင့်လိုးနေသလို၊ နှင်းဖြူ ငြီးသံတွေက လည်း ပိုကျယ်လာရလေသည်။

ဖိုးတုတ် မျက်နှာက ကျေနပ်အားရ နေပုံ ပေါက်လေသည်။ မျက်နှာက ပြုံးပြီး နှင်းဖြူ၏ မျက်စေ့မှိတ် အံကြိတ်ထား သော မျက်နှာလေးကို ငုံ့ကြည့်ရင်းက အားရပါးရကို ဆက်လိုးနေသည်။ သီဟ တယောက် လည်း သူ့မိန်းမ ကိုယ်လုံးက ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ အောက်မှ တုန့်ပြန် ကော့ကော့ပေးနေတာကို မယုံကြည် နိုင်လောက်အောင် တွေ့နေရသည်။

"ကောင်မ ငါ့လီးကြီးကို အရသာတွေ့နေပြီ မလား"

ဖိုးတုတ်က အသက်ရှုသံ ပြင်းပြင်းကြားထဲမှ ငုံ့မေးနေလိုက်သေးသည်။ သီဟ စိတ်ထဲမှာ သူ့မိန်းမ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ လီးကြီးကို ဘယ်လို မှ ကြိုက်မှာ မဟုတ် နာကျင်နေလို့ ငြီးနေတာဖြစ်မည်။ နောက်ပြီး အဲလို မျိုး စကား ညစ်ညစ်ညမ်းညမ်းတွေကိုလည်း သူမ ဘယ်လို မှ လက်ခံမှာ မဟုတ်။ သို့သော်လည်း သူ့မျက်စေ့ အောက်မှာ ဖိုးတုတ် ဆောင့်အလိုးကို စည်းချက်ညီညီ ကော့ပေးနေသော နှင်းဖြူ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်ရင်းက ဒါ သူမ ကြိုက်လို့ မဟုတ်၊ ကိုယ်ခန္ဓာက အကြောဆွဲသလို အဖိခံရလို့ ပြန်ကော့တက်လာတာပဲ ဖြစ်မည်ဟု လျှောက် ဆင်ခြေတွေးဖြင့် တွေးနေလိုက်သည်။ နှင်းဖြူ ၏ အိပ်ယာခင်းကို ကုတ်ခြစ်ဆွဲဆုပ်ထားသော လက်တွေက ပိုပြိး ကောက်ကွေးလာသလို မြင်နေရသည်။

"မမ... မျက်လုံးဖွင့် ကြည့်ပါအုံး"

သီဟ ထင်သည်က သူ့မိန်းမ ကို ဖိုးတုတ်တယောက် အခေါ်အဝေါ်ပြောင်းပြီး ယခင်ကလို ပြန်ခေါ်လိုက်သဖြင့် အံအားသင့်ပြီး မျက်လုံး ရုတ်တရက်ဖွင့်ကြည့်လိုက်တာဖြစ်မည်ဟုတွေးလိုက်သည်။ 

နှင်းဖြူ တယောက် သူမ မျက်နှာ နှင့် လေးငါးလက်မ အကွာ မှာ ငုံကြည့်နေသော သူမကားဒရိုင်ဘာ ဖိုးတုတ် မျက်နှာကို မျက်လုံးခြင်းစုံ ဖွင့် ကြည့်လိုက်မိသည်။ ထိုအချိန်မှာ ပင် သူမ ကို မျက်လုံးချင်း စူးစိုက်ကြည့်ရင်းက ဖိုးတုတ်တယောက် သူ့လီးကြီးကို အားရပါးရ အရှိန်ပြင်းပြင်း ဖြင့် ဆောင့်လိုးပေးနေလိုက်သည်။ နှင်းဖြူတယောက် သူမ ကိုယ်လုံးလေး သိမ့်သိမ့်ခါအောင် အလိုးခံနေရသည် ကို သူမ ဒရိုင်ဘာက စေ့စေ့ကြည့်တာ ခံနေရတာ ရှက်သွား၍လားမသိ မျက်စေ့ကို ပြန်မှိတ်သွားပြီး ပါးစပ်မှ ငြီးသံလေး တွေ ပြန်ထွက်လာရသည်။

"မျက်စေ့ တွေ ဖွင့်ထားပါ မမ ပြန်မပိတ်လိုက်နဲ့လေ"

သီဟ အံအားသင့်သွားလောက်အောင်ကို နှင်းဖြူက ဖိုးတုတ် စကားနားထောင်ပြီး သူမ မျက်လုံးတွေကို ပြန်ဖွင့် ကြည့်လိုက်တာ မြင်လိုက်ရသည်။ ဖိုးတုတ်က သူမ ကို မျက်လုံး ချင်းဆုံအောင် လိုက်ကြည့်ပြီး လိုးနေသော်လည်း နှင်းဖြူ က မျက်လုံး ခြင်း မဆုံ မိအောင် ကြိုးစားနေလေသည်။

"အိုး .. မမ.. မမ ရယ်"

ဖိုးတုတ် တယောက် ငြီးငြူရင်းက မမ ခေါ်လိုက် ညှောင့်လိုက် နှင့် လိုးနေရတာ အရသာ တွေ့နေသလို ထိုအရာက လည်း သူ့မိန်းမ စိတ်ခံစားမှု အပေါ် ထိရောက်မှု ရှိ နေကြောင်း သီဟ တယောက် တွေ့နေရသည်။ ဘာကြောင့်လဲ ဆိုတော့ ဖိုးတုတ်က မမ ဟု အော်ကာ လိုးလိုက်တိုင်း သူမ မျက်လုံးတွေက ဖိုးတုတ် မျက်လုံးတွေကို လှမ်းလှမ်း ကြည့်လိုက်တာ တွေ့ရသည်။ နောက်ပိုင်း ကျတော့ သူမ မျက်လုံးတွေကို မလွဲတော့၊ ဖိုးတုတ် က မမ အော်ပြီး ဆောင့်ချလိုက်တိုင်း သူမ ပါးစပ်ကလေးက ဝလုံးပုံလေး ဟဟ သွားတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုမြင်ကွင်းက သီဟ လီးကြီးကို တအားမာတောင် တောင့်တင်းနေပြီး သီဟ တယောက် သူ့ကိုယ်သူပင် သတိမထားမိပဲ လက်က အလိုလို လီးကြီးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဂွင်းထု နေမိလေပြီ။

သူအခြေအနေကောင်းနေသည်ဆိုတာကို သိနေတဲ့ ဖိုးတုတ်ကလည်း နှင်းဖြူ  ပေါင်ဖြူဖြူဖွေးဖွေး ကြီး နှစ်လုံးကို ပုခုံးပေါ် တဖက်တချက်တင်ပြီး အသားကုန် ဆောင့်လိုးပြန်သည်။ ထို ပုံစံအသစ်က နှင်းဖြူကို ပိုထိစေသဖြင့် နှင်းဖြူ မှာ အံကလေး ကြိတ်ကာ ငြီးသံပေးရင်း သူမ ခြေကျင်းဝတ် နှစ်ခုကို ဖိုးတုတ် ကျောပြင် နောက်တွက် ချိတ်လိမ်လိုက်ပြီး သူမ ဖင်ကြီးကို ကော့ကော့ပေးနေပြန်သည်။

အခု တော့ ပိုပြီးကျယ်ကျယ်လာတဲ့ သူမ ငြီးသံတွေက အရသာကောင်းလို့ ငြီးတဲ့ အသံဆိုတာ ငြင်းမရတော့တာ သီဟ တယောက်လက်ခံလာရပြီ။ ဖိုးတုတ် တယောက် နှင်းဖြူပေါင်လုံးကြီးတွေ ပုခုံးပေါ်တင်လိုးရတာ ညှောင်းလာလို့ လားမသိ အောက်ပြန်ချလိုက်တော့ နှင်းဖြူက သူမ ပေါင်လုံးကြီးတွေကို ဖိုးတုတ်ခါးကို ညှပ်ပြီး ဖိုးတုတ် ဖင်အနောက်မှာ ခြေကျင်းဝတ်ခြင်း ချိတ်လျှက် သူမ စောက်ဖုတ်ဆီ ဖိုးတုတ်ကို ဆွဲဆွဲသွင်းနေလေသည်။ ဖိုးတုတ်က သူ့တတောင် နှစ်ဖက်ကို နှင်းဖြူ နံဘေး တဖက်တချက် တွင် ထောက်ကာ ကြိတ်ဖိလိုး ဆက်လိုးနေလေသည်။ ယခု အခါတော့ နှင်းဖြူမှာ သူမ မျက်စေ့ကို သူတို့ ဒရိုင်ဘာ မျက်စေ့မှ မလွဲတော့ ပဲ တေ့တေ့ ဆိုင် ကြည့်ကာ အံကလေး ကြိတ်လို့ အလိုးခံနေလေပြီ။

"အားး.....အိးးး  မမ..မမ.. မမနှင်း"

ဖိုးတုတ်လည်း အရမ်းကောင်းနေပြီး နှင်းဖြူကို ခေါ်ငြီးရင်း ဆက်ဆောင့်နေလေသည်။ နှင်းဖြူ ကလည်း သူမ လက်တွေကို ဖိုးတုတ် ပုခုံးပေါ် သိုင်းဖက်ထားရင်းက၊

"အင်း...အင်း...ဖိုး...တုတ်..."

ဟု ပြန်ငြီးရှာသည်။ ထို အသံမှာ သူမ ဆီမှ ပထမဦးဆုံး ဖိုးတုတ် ကို တုန့်ပြန်သည့် စကားသံ ဖြစ်လေရာ သီဟ မှာ သူဆုပ်ကိုင်ထားသော လီးကြီးမှ လရည်များပင် ထွက်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။

"မမ... မမ.. ကျ..ကျွန်..တော့် လီးးး ကြီးးးး နဲ့ အလိုးးးး ခံရတာ...ကြိုက်....လား..."

"အင်း.....အင်း........"

ယခု တော့ သီဟ တယောက် အောကား ကောင်းကောင်း ကြည့်နေရသလို ဖြစ်နေသည်။ မင်းသမီး နှင့် မင်းသား တို့ တက်ညီလက်ညီ လိုးနေကြသည်။ တခုပဲ ရှိသည်။ မင်းသမီးက သူ့မိန်းမ ဖြစ်နေပြီး မင်းသားက သူတို့ ဒရိုင်ဘာ ဖြစ်နေရသည်။ သီဟ လက်က သူ့လီးကြီးကို အတင်းဆုပ်ညှစ်ပြီး ထုနေမိပြီ။

" အ....အာ။... မ....မ...."

"အီး...အင်း.....ဖိုး...တုတ်..."

"မ .. မ.. ကျွန်တော်....ပြီးးး ပြီးးးးတော့မယ်..."

"အင်း.....အင်း..... အထဲမှာ...ပဲ..ပဲ....ပြီးးးးးပြီးးးးး  လိုက်"

ဟိုက် သီဟ အရမ်းအံဩသွားသည်။ ကာမ တဏှာ ဆိုတာ အတော်ဆိုးပါလား၊ သူမ ကို လိုးနေသည့် ဒရိုင်ဘာက ကွန်ဒန်လည်း မစွပ်ထား၊ သူမ မှာလည်း ဘာမှ ဆေးထိုး ဆေးသောက်ထားတာ မရှိ၊ သူမ ခေါင်းထဲ မှာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူးလား။

"မမ... မမ ကို ကျွန်..ကျွန်တော် လိုး....လိုး....နေတာနော်.."

"အင်းးးးးး ဖိုးးးး တုတ်......လိုး...လိုး..."

"မ မ... ကျွန်တော့် မယားလေး ...လား...."

" အင်း......ဟုတ်.....ဖိုး...တုတ်.."

"အားး.... ကျွန်တော့် လရည်တွေ ထွက်ကုန်ပြီ မမ..အားးးးး"

"အိုးးးးးး ဖိုးးးးးး တုတ်...."

ဖိုးတုတ်က အကြောဆွဲသလို ဖင်ကြီးကော့ပြီး ဆပ်ကနဲ ဆပ်ကနဲ ညှောင့်ပြီး လီးထဲက လရည်တွေ နှင်းဖြူ စောက်ဖုတ်ထဲညှစ်ထည့်နေသလို နှင်းဖြူကလည်း ကိုယ်လုံးလေး ကော့တက်ပြီး ဖိုးတုတ်ကို တင်းတင်းကြီး ညှစ်လို့ ပြိုင်တူ ပြီးသွားကြပုံရတယ်။ သီဟ လီးကြီးလည်း ဆတ်ဆတ်တုံပြီး လရည်တွေ တဖြွတ်ဖြွတ် ထွက်ကျကုန်တော့သည်။

ဖိုးတုတ် က နှင်းဖြူကို ကာမ အရသာ အထွတ်အထိပ်ထိ ခေါ်ဆောင် သွားနိုင်လိုက်တာကို သိလိုက်ရလို့ တအားပျော်သွားပြီး နှင်းဖြူ ရဲ့ နူတ်ခမ်းလှလှလေးကို သူ့ပါးစပ် နဲ့ ထိကပ်ပြီး စုပ်နမ်းလိုက်သည်။ 

နှင်းဖြူက လည်း ဖိုးတုတ်ကို ပြန်ဖက်ထားပြီး ဖိုးတုတ် ပါးစပ်ကို ပြန်စုပ်နမ်းနေသည်။ ဖိုးတုတ်မှာ သူ့လီးကြီး နှင်းဖြူ စောက်ဖုတ်ထဲ စိမ်ထားရင်းက နှင်းဖြူကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားသလို နှင်းဖြူက လည်း ဖိုးတုတ်ကို ပြန်လည် ဖက်ထားလေသည်။ သီဟ လီး မှ လရည်များကလည်း သီဟ အလုပ်စားပွဲပေါ်သို့ စင်ပြီး ကီးဘုတ်ပေါ်မှာပါ အကုန်ပေကျံကုန်တော့သည်။ 

သူတို့ နှစ်ယောက် အတန်ကြာဖက်ထားပြီး ငြိမ်နေကြရမှ ဖိုးတုတ်က နှင်းဖြူ ကိုယ်ပေါ်မှ လှိမ့်ကာ ဆင်းလိုက်သည်။ ဖိုးတုတ် လီးကြီး ကျွတ်ထွက်လာသော နှင်းဖြူ စောက်ဖုတ်မှ လရည်ဖြူဖြူ များ စိမ့်ကျလာသည်ကို သီဟ မြင်လိုက်ရသည်။

ဖိုးတုတ်က၊

"အား ကောင်းလိုက်တဲ့ အဖုတ်ကြီး အီစိမ့်နေအောင် ကောင်းလိုက်တာ"

ဟု ပြောလိုက်သည်။ နှင်းဖြူ က ဘာမှ ပြန်မပြော၊ အနားမှ စောင်တခုကို ဆွဲပြီး သူမ ကိုယ်ပေါ်ကို လွှမ်းခြုံလိုက်သည်။ ဖိုးတုတ်ကလှမ်းကြည့်လိုက်ရင်း၊

"အခု မှ ဘာရှက်နေရတာလည်း၊ ကျွန်တော် က အကုန်လုံးလည်း မြင်ပြီးပြီ အရသာလည်း ခံပြီးသွားပြီဟာကို"

နှင်းဖြူ မှာ မျက်နှာ အနေအထားရော စိတ်ပါ ပြောင်းသွားပြန်သည်ကို သီဟ တယောက် အံ့ဩစွာတွေ့လိုက်ရလေသည်။ ကာမ အရသာ အထွတ်အထိပ်ရောက်သွားပြီ တော့ ဖိုးတုတ် ကို ဂရု မစိုက်တော့ တာကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ဖြစ်လေသည်။ ဖိုးတုတ်က နှင်းဖြူ ကိုယ်ပေါ်မှ စောင်ကို ဆွဲယူပြစ်လိုက်ရင်းက၊

"ဒါက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ မမ"

ဟု မေးလိုက်သည်။ နှင်းဖြူက သူမ စောင်ကို လှမ်းဆွဲဖို့ ပြင်သော်လည်း အငိုက်မိသွားသဖြင့် မမှီလိုက်ခြေ။ သူမ ကိုယ်လေးကို ကွေးကွေလေး လုပ်လိုက်ရင်း ရှိုက်ငိုနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ 

"ဟိုက်.. ငိုနေတာလား"

ဖိုးတုတ်က အံဩသလို နှင့် လှမ်းမေးလိုက်သည်။ နောက်ပြီးတော့ သဘောကျသလို တချက်ဟားကနဲ ရီမောလိုက်သည်။နှင်းဖြူက ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြောသလို ဖြင့် ငြီးတွားနေသည်။

"ငါ ဘာလုပ်မိတာလဲ....မှားသွားပြီး အီးးးး"

ဖိုးတုတ်က ရီမောရင်းက၊

"မမ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဘာလုပ်မိမှန်းမသိဘူးလား၊ မမ က ကိုယ့် အိမ်က ခိုင်းတဲ့ ကောင်ကလေး ကို အလိုးခံလိုက်တာလေ"

ဟု လှမ်းပြောလိုက်သည်။ နှင်းဖြူက၊

"နင် သွားပါတော့"

ဟု ဖိုးတုတ်ကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။ ဖိုးတုတ်က ရီလိုက်ရင်းက၊

"အင်း ပထမ တော့ ဖာသည်မ လို အလိုးခံပြီး ပြီးသွားမှ တခါထည်း သိက္ခာရ မယ်တော်ကြီးလို လုပ်နေပြန်ပြီ"

နှင်းဖြူက ဘာမှ ပြန်မပြောပဲ တအီးအီး နှင့် ငိုနေသည်။ ဖိုးတုတ်က၊

"ကျွန်တော် အခု သွားတော့မယ်၊ ခနနေမှ ထမင်းဟင်းချက် ဖို့ ပြန်လာခဲ့မယ်"

"ဖိုးတုတ် နင် တခြား မှာ အလုပ်သစ်တခု သွားရှာပါတော့၊ အခုလို ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပြီးတဲ့ နောက်တော့ ငါ ဘယ်လို မျက်နှာပြရတော့မှာလဲ"

"အော် တခါစား ပြီးသွားတာနဲ့ ပြီးသွားပြီ ထင်နေလို့လား၊ နောက်ကျရင် ကျွန်တော့်လီးကို လိုချင်လာအုံးမှာလေ"

"ဖိုးတုတ် နင့်စကားတွေကို ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း မပြောပါနဲ့၊ အခု ဖြစ်ပျက်သွားပြီးလို့ ဆိုပြီး အဲလို စကားရိုင်းရိုင်းတွေ ငါ့ကို လာမပြောပါနဲ့"

"ထားပါတော့ ထားပါတော့၊ ကဲ အခုတော့ ကျွန်တော်သွားအုံးမယ်"

ဖိုးတုတ် တယောက် သူ့ပုဆိုး ကိုကောက်ဝတ်လိုက်ပြီး အခန်းထဲမှ ထွက်သွားကာ တံခါးကို ပြန်ပိတ်သွားလေသည်။ နှင်းဖြူ တယောက် သူမ မျက်နှာပေါ် စောင်ဖုံးခြုံလိုက်ရင်း ငြိမ်သက်စွာ လှဲလျှောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

.......................................................................................................................................

အခန်း ( ၅ )

ဗီဒီယိုကလစ်လည်း လှုပ်ရှားမှု မရှိတော့ တခန်းရပ်သွားသည်။ ရုံးဆင်းချိန်လည်း ရောက်နေပြီ ဆိုတော့ သီဟ တယောက် စိတ်ထဲ မှာ လွန်ဆွဲနေသည်။ နောက်ကျန်သေးတဲ့ ဗီဒီယို ကလစ်တွေကလည်း အများကြီးကျန်သေးသည်။ ရက်တွေကို ပြန်တွက်ကြည့်လျှင် အခု သူကြည့်လိုက်ရသည့် ဗီဒီယိုက ယနေ့ ကနေဆို တလနီးပါး ခန့်အကြာက ဖြစ်သည်။ သူ့ကို နှင်းဖြူ က ဘာမှ လည်း ပြန်မပြော ပြန်မတိုင် ဆိုတော့ သူတို့ ဘယ်လို သဘောတူညီမှု နဲ့ ဇာတ်သိမ်းလိုက်တာလည်း ဆိုတာကို သိချင်နေမိသည်။ အိမ်ကို မပြန်တော့ပဲ ကျန်တဲ့ ဗီဒီယို ကလစ်တွေကို အစအဆုံး တညလုံး ထိုင်ကြည့်လိုက်ရင် တော့ အဖြေပေါ်မည်ဟု ထင်ရလေသည်။ 

သီဟ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။ ဒီအတိုင်းထားပြီး အိမ်ပြန်သွားပါက သူ့ရဲ့ မေးခွန်းထုတ်နေသည့်၊ အဖြေသိချင်နေသည့်၊ မျက်လုံးတွေ ကို သူနှင့် အနှစ် ၂ဝကျော်ပေါင်းလာသည့် မိန်းမ က ရိပ်မိလေမည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း အဖြေကို စဉ်းစာရင်း အိပ်ပျော်မည်မဟုတ်။ နောက်ပြီး သူ့လုပ်ငန်း သဘောသဘာဝ အရ၊ အရေးပေါ် သွားရတတ်သဖြင့် သူ့အတွက် အလုပ်အရေးကြီးလို့ ဒီညပြန်မအိပ်ဆိုသည့် အဖြစ်အပျက်မျိုးက ခနခန ဖြစ်နေကြ၊ သူ့မိန်းမ အတွက်က နားလည် လက်ခံထားပြီးသား။ ထို့ကြောင့် နှင်းဖြူ ဆီ ဖုံးခေါ်ပြီး အလုပ်အရေးပေါ် သဖြင့် ဒီညတော့ သူ အိမ်ပြန်လာအိပ်ဖြစ်မည် မဟုတ်ကြောင်း မနက်ဖြန် နေ့လည်ခင်းလောက်ကျမှ ပြန်လာမည် ဖြစ်ကြောင်း ပြောလိုက်လေသည်။ 

နောက်တော့ သူ့တပ်ဖွဲ့က ဗိုလ်ကြီးတယောက်ကို ဖုံးဆက်ပြီး ညနေစာ စားစရာ တခုခု ဝယ်ပြီးလာပို့ပေးဖို့ ဖုံးဆက် လိုက်သည်။ ဘီယာ ပုလင်း ကြီး နှစ်လုံးလောက် ပါယူလာဖို့ ပြောလိုက်သည်။ 

သူ့ရုံးခန်းမှာ ရေချိုးခန်း အိမ်သာ လည်း ရှိနေတာမို့ ရေပူပူ နှင့်ချိုးလိုက်ပြီး၊ အပိုထားရှိသော  ပုဆိုးအင်္ကျီအသစ်တစုံလဲကာ အလုပ်ကိစ္စရီပို့တွေကိုဖတ်နေလိုက်သည်။ ခနနေ သူ့အတွက် စားစရာ သောက်စရာများ လာပို့ပေးမှာ သိတာမို့ ဟိုဗီဒီယိုတွေကို ကြည့်ချင်လျှက် ခနလေး အောင့်အီးနေလိုက်သည်။ တော်ကြာ တန်းလန်းကြီး ဖြစ်နေမစိုးလို့၊ သီဟ တို့က အဲလို မျိုး။ ခနနေတော့ ဗိုလ်ကြီးတယောက်ရောက်လာပြီး သူ့အတွက် စားစရာ သောက်စရာများ ပြင်ဆင်ပေးပြီး တပ်မူးလိုတာ ခိုင်းဖို့ စောင့်ပေးရမလားဟု မေးရာ မလိုဘူးပြန်တော့ဟု ပြန်ခိုင်းလိုက်သည်။ ဗိုလ်ကြီးပြန်သွားမှ သူ့ရုံးခန်းကို တံခါးပိတ်လိုက်ပြီး ကုလားထိုင်တွင် ပြန်ထိုင်ကာ သူ့ကွန်ပြူတာထဲ မှ ဗီဒီယို ကလစ်ကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။  ထိုဗီဒီယို မှာ ဖိုးတုတ် ပထမဦးဆုံး နှင်းဖြူကို လိုးပြီး ထွက်သွားကာ နှင်းဖြူ အိပ်ရက် သား ကျန်ခဲ့သည့် ဗီဒီယိုပြီးသွားတော့ နောက် တခု ဖြစ်လေသည်။ 

ကြည့်ရသည်မှာ နှင်းဖြူ မှာ တရေးနိုးလာပြီး ရေမိုးချိုး နေပုံ ရလေသည်။ ပြီးတော့ မျက်နှာသုပ်ပုဝါဖြင့် တကိုယ်လုံးသုတ်ပြီး အဝတ်အစားလဲကာ မီးဖိုချောင်သို့ ထွက်လာလေသည်။ မအိ လည်း အိမ်မှာ မရှိ၊ ဖိုးတုတ်ကိုလည်း ဘာလုပ်ရမှန်းမသိသဖြင့် ကိုယ်တိုင်ထွက်လာပြီး ချက်ပြုတ်ဖို့ ကြိုးစားနေပုံ ရလေသည်။ ထိုစဉ်မှာပင် မီးဖိုသို့ ဖိုးတုတ် ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ နှင်းဖြူမှာ ဖိုးတုတ်ကို ဘာမှ မပြော မသိချင်ယောင်ဆောင်ကာ ကိုယ်လုပ်စရာရှိသည်ကိုသာ လုပ်နေသည်ကို တွေ့ရလေသည်။ 

ဖိုးတုတ်က မမ ကျွန်တော်ဘာလုပ်ပေးရမလဲဟု မေးသည်ကို ပင် မသိကျိုးကျင် လုပ်နေလေသည်။ ဖိုးတုတ်မှာ သူပြောစကားကို နှင်းဖြူ က အရေးမလုပ်ပဲ မသိကျိုးကျင် ပြုနေသည်ကို ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ပဲ မီးဖို ထဲမှ ကုလားထိုင်တလုံး ဆွဲကာ ထိုင်လိုက်ရင်း နှင်းဖြူကို လိုက်ကြည့်နေလေသည်။ နှင်းဖြူ မှာ ဖိုးတုတ်ကို ကျောပေး ရင်း အိုးခွက်တို့ ကို ဆေးခြင်း ဟင်းအိုးတည်ခြင်းတို့ လုပ်နေလေရာ တုံခါလှုပ်ရှားနေသော သူမ ဖင်ကြီးကို ဖိုးတုတ်က မျက်လုံး အရသာခံကာ ထိုင်ကြည့်နေတော့သည်။ 

နောက်တော့ ဖိုးတုတ် မှာ သူ့ပုဆိုးပေါ်မှ မာတောင်လာသော လီးကြီးကို လက်ဖြင့် အုပ်ကိုင်ကာ ပွတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နှင်းဖြူက တော့ သူမ အနောက်ဖက်မှာမို့ ဖိုးတုတ်ဘာလုပ်နေသည်ကို မမြင်ခြေ။ နောက်တော့ ဟင်းအိုးလည်း ပြီးသွား၊ ထမင်းအိုးက လည်း တည်လက်စ မို့ ထမင်းကျက်အောင် စောင့်ရမည်ဖြစ်ရာ နှင်းဖြူက အိပ်ခန်းဘက်သို့ ပြန်လှည့်သွားဖို့ ပြင်လေသည်။ထို အချိန်ကျမှ ပုဆိုးပေါ်မှ သူ၏လီးကို ပွတ်နေသော ဖိုးတုတ်ကို မြင်လေသည်။ နှင်းဖြူ မျက်နှာမှာ ဖိုးတုတ်အား ရွံ့ရှာသည့် အကြည့် ဖြင့် ကြည့်ရင်းက ဘာမှ မပြောပဲ သူမ မျက်နှာကို တဖက်လွဲကာ အိပ်ခန်းဘက်သို့ ထွက်သွားလေသည်။ သူမ အသွား ဖိုးတုတ် အနားအရောက်တွင် ဖိုးတုတ်က ထိုင်ရာ မှ ထကာ နှင်းဖြူ လက်ကို လှမ်းဆွဲ လိုက်သည်။ 

နှင်းဖြူက ကိုယ်လုံးကို လှည့်ပြီး ရုန်းထွက်ဖို့ ကြိုးစားလေရာ ဖိုးတုတ်က လက်ကောက်ဝတ်ကို ခပ်တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်ရာ လက်ကို လိမ်လိုက်သလို ဖြစ်သွားရသည်။ ဖိုးတုတ်က သူမ ကိုယ်နောက်သို့ လိမ်သွားသော သူမ လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ နာသဖြင့် ကိုယ်လုံးမှာ ကုံးကုံးကလေး ဖြစ်သွားရာ အနားရှိ စားပွဲ ပေါ်သို့ မျက်နှာအပ်လျှက်ဖြစ်သွား၏။ ဖိုးသက်က သူမ ကျောပေါ်ကို တတောင်ဖြင့် တွန်းဖိလိုက်ရာ နှင်းဖြူတယောက် စားပွဲပေါ် ကိုယ်အပေါ်ပိုင်း မှောက်လျှက် ဖြစ်နေတော့သည်။ ဖိုးတုတ်က သူ့ခြေမ ဖြင့် ထမိန် အနားကို ညှပ်ကာ ဆွဲချွတ်ချလိုက်ရာ ထမိန် ကြမ်းပေါ်သို့ ကွင်းလုံးကျွတ်ကျလေသည်။ နှင်းဖြူ မှာ ကြိုးစားပြီး ကုံးရုန်း ထသော်လည်း ဖိုးတုတ်က သူမ လက်ကို လိမ်ထားရင်း ကျောကို တတောင်ဖြင့် ဖိထားသဖြင့် ရုံးမရပဲ ဖင်လုံး ကြီးများကသာ ကားစွံ့တက်နေရသည်။ 

ဖိုးတုတ် လက်တဖက်က နှင်းဖြူ ၏ ဖြူဖွေးလုံးတုတ် နေသော ပေါင်လုံးကြီး နှစ်လုံးကြား ပေါင်ခွဆုံကို လက်နိုက် ကာ စောက်ဖုတ်ကို ကလိ လေရာ နှင်းဖြူ မှာ ဖင်ကြီး ရမ်းခါ ရုန်းနေလေသည်။ ဖိုးတုတ် လက်က ပေါင်ကြားမှ လုံးမ မထုတ်ပဲ ဆက်ကလိနေလေရာ နှင်းဖြူမှာ ရုန်းရင်းက တဖြည်းဖြည်းချင်း ရုန်းသည့် ပုံစံ ပြောင်းသွားပြီး ဖင်ကြီး ကော့ကော့တက်လာသည်ကို တွေ့ရသည်။ 

ဖိုးတုတ် မျက်နှာမှာလည်း ပြုံးဖြီးဖြီး နှင့် ဖြစ်လာပြီး ခန အကြာတွင် သူ့လက်ကို နှင်းဖြူ ပေါင်ကြားမှ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အရည်တွေ စိုရွဲနေသည့် သူ့လက်ချောင်းတွေကို ပါးစပ်ဖြင့် စုပ်ရင်း၊

"ကောင်မကြီး စောက်ရည်က တော့ တော်တော်ရွှမ်းသဟ"

ဟု ပြောလိုက်သည်။ နှင်းဖြူ မှာ ငြီးသံလေး သဲ့သဲ့ ထွက်လာလေသည်။ ဖိုးတုတ်မှာ သူ့လုံခြည်ကို ကွင်းလုံး ချွတ်ချလိုက်ရင်း နှင်းဖြူ ဖင်ကြီးနောက်မှာ ရပ်လျှက် ထောင်မတ်နေသော လီးကြီးကို ချိန်လိုက်လေသည်။ နှင်းဖြူ ပေါင်နှစ်လုံးကို သူ့ဒူး ဖြင့် တဖက်တချက်သို့ ကားစေလျှက် ပေါင်ခွဆုံ အောက်မှ ပြူးထွက်နေသည့် နှင်းဖြူ စောက်ဖုတ်ကြီး အဝ တွင် သူ့ဒစ်ဖူးကို တေ့လိုက်သည်။ နောက်တော့ ဒူးကို အသာကွေးရင်း ဆောင့်လိုးထည့်လိုက်သည်။

"အား...အီးးးး ကျွတ်စ်..ကျွတ်စ်...."

နှင်းဖြူ ဆီမှ အော်သံ ထွက်လာလေသည်။ ဖိုးတုတ်မှာ အစပိုင်းတွင် နှင်းဖြူလက်ကို လိမ်ထားရာမှ မလွှတ်ပဲ သူ့လီးကို ထိုးထည့်ရင်း တဖြည်းဖြည်း ညှောင့်လိုးနေသော်လည်း နောက်ပိုင်း အရှိန်ရလာတော့ ဆက်မကိုင်ထားတော့ခြေ။ နှင်းဖြူ ခါးကျင်ကျင်လေးကို သာ လက်နှစ်ဘက်ဖြင့် ကိုင်ကာ အားရ ပါးရ ဆောင့်လိုးနေလေသည်။ နှင်းဖြူးက လည်း စားပွဲပေါ် မှောက်ရက်မှ သူမဖင်ကြီးကို အနောက်သို့ ကော့ပေးရင်း စားပွဲစွန်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းတင်း ကျပ်ကျပ် ဆုပ်ထားရင်း ဖိုးတုတ် အလိုးကို အားရပါးရ ခံနေလေသည်။

သီဟ တယောက်မှာ ဘီယာကို စုပ်သောက် အမြီးစားရင်းက ဖိုးတုတ် သူ့မိန်းမ ကို အနောက်က လိုးနေသည့် ဗီဒီယို ကလစ်ကို ကြည့်နေစဉ် သူ့ကွန်ပြူတာ မှ မီးနီလေး ဖြတ်ကနဲ လင်းလာပြီး ရီကော့ဒင်း ဟူသော ဆိုင်း ပြလေရာ၊ စိတ်ထဲ ဒွိဟ ဖြစ်သွား၏။ ယခု လက်ရှိလိုက်ဖ် ကို ရီကော့ဒ်ဒင်း လုပ်နေကြောင်း ကို သူသိလိုက်သည်။ ခနတာ တွေးလိုက်ပြီး လက်ရှိကြည့်နေသော ဗီဒီယို ကလစ်ကို ရပ်လိုက်ကာ လိုက်ဖ် ရီကော့ဒင်း ကို ဖွင့်လိုက်လေသည်။ 

ကွန်ပြူတာစခရင်ပေါ်တွင် သူတို့ အိပ်ခန်းပေါ်လာပြီး သူ့မိန်းမ နှင်းဖြူရဲကျော် သူတို့ အိပ်ခန်းတံခါးကို သွားဖွင့်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ယခု ကြည့်နေတာ လိုက်ဖ်ရှိုး ဆိုတာကို သိသည်မို့ သီဟ ရင်တွင်း မှ နှလုံး တွေတဒုတ်ဒုတ် အသံကျယ်စွာ ခုန်လျှက် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေမိတော့သည်။

တံခါးဝ မှာ ပေါ်လာတာက ဖိုးတုတ်၊ တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်သော နှင်းဖြူကို ပိုင်စိုးပိုင်နင်းပင် ခါးမှ သိုင်းဖက်ကာ နူတ်ခမ်းချင်း စုပ်နမ်းလိုက်သည်။ နှင်းဖြူကလည်း အံအားသင့်စရာ ဖိုးတုတ် လည်ကုတ်ကို ပြန်လည်သိုင်းဖက် ရင်း ရမက်ပြင်းပြင်း အနမ်းတွေ နှင့် တုံ့ပြန်နေသည်။ သီဟမှာ သူ့ပုဆိုးအောက်မှ ထောင်ထလာသော လီးကြီးကို လက်ဖဝါးဖြင့် အုပ်ကိုင်လိုက်မိသည်။ ခနနေမှ လူချင်းခွာကာ ဖိုးတုတ်က၊

"ဗိုလ်မှုးဒီည ပြန်မလာဘူး ဆိုတာ သေခြာလို့လား"

ဟု မေးလိုက်သံ ကြားရသလို၊ နှင်းဖြူ ၏ ခေါင်းငြိမ့်အဖြေပေးလိုက်သည်ကိုလည်း တွေ့လိုက်ရသည်။ နှင်းဖြူက 

"သွား ရေအရင်ချိုးလိုက်အုံး၊ ချွေးတွေ သံတွေနဲ့ အိပ်ယာပေါ် မတက်နဲ့"

ဟုပြောလိုက်သံကို ပြတ်ပြတ်သားသားကြီး ကြားလိုက်ရတော့ သီဟ မှာ သေခြာသွားတော့သည်။ နှင်းဖြူ နှင့် ဖိုးတုတ် တို့ ဖြစ်နေကြပြီ ဆိုသည်ကို၊ ဘယ်လို အဆင့်ဆင့် ဖြစ်သွားကြသည်ဆိုသည်မှာ သူ့ကွန်ပြူတာ ထဲမှ ရီကော့ လုပ်ထားသော ဗီဒီယို ထဲမှာ ရှိမည်ဆိုသည်ကို သိထားပြီးသော်လည်း ယခုတော့ လက်ရှိလိုက်ဖ်ရှိုးကို ပင် စိတ်ဝင်စားနေမိလေသည်။ သီဟ တယောက် ရုပ်ရှင်အစကြည့်ပြီး ဘိုက်နာလာသဖြင့် ရုံပြင်ထွက် အီးသွားပါကာ ရုံထဲ ပြန်ဝင်လာတော့ ဇာတ်လမ်းအတော်ကြီး ရောက်နေသည့် အဖြစ်လို ဖြစ်နေရလေသည်။ 

ဖိုးတုတ်က ဟက်ကနဲ ရီလိုက်ရင်းက သူ့ပုဆိုးကို ကွင်းလုံးချွတ်ချလိုက်ပြီး အပေါ်က စွတ်ကျယ်ကို ပါ ဆွဲချွတ်လျှက် ကြမ်းပြင်ပေါ် ချခဲ့ကာ သီဟတို့ ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။ နှင်းဖြူက ဖိုးတုတ် ချွတ်ချခဲ့သော လုံချည် စွတ်ကျယ်တို့ကို ကောက်ကာ အသာခေါက်လျှက် ကုလားထိုင်တလုံးပေါ်တွင် တင်ထားပြီး သူမ အဝတ်အစားတို့ကို လည်း ချွတ်ပြစ်လိုက်သည်။ အဝတ်ဘီဒိုထဲ မှ သီဟ ပင်တခါမှ မတွေ့ဖူးသည့် ဆက်ဆီ ကျကျ ပါးလွှလွှ ညဝတ် ဂါဝန်အင်္ကျီအပါး အစိမ်းရောင်ကလေးကို အောက်မှ ပင်တီ ဘရာ တို့ မခံတော့ပဲ ဝတ်လိုက်ရင်း မှန်ရှေ့တွင် သူမ ကိုယ်သူမ ရှေ့နောက်လှည့်ကြည့်နေသည်။ ထိုစဉ် ရေချိုးခန်းထဲမှ ဖိုးတုတ်က မျက်နှာသုတ်ပုဝါ တောင်းသံ ကြားသဖြင့် မျက်နှာသုတ်ပုဝါတထည်ကို ထုတ်ယူလိုက်ကာ ရေချိုးခန်းအဝမှ လှမ်းပေးလိုက်လေသည်။

ခနနေတော့ လီးတန်းလန်းဖြင့် ဖိုးတုတ်တယောက် သူ့ခေါင်းမှ ဆံပင်များကို မျက်နှာသုတ်ပုဝါဖြင့် သုတ်ရင်း က အခန်းထဲ ဝင်လာသည်။ နှင်းဖြူ ဝတ်ထားသော ဆက်ဆီ ညဝတ်ဂါဝန် ကြောင့် ပေါ်လွင်နေသော နှင်းဖြူ ကိုယ်လုံးအလှကို အရသာခံကြည့်ရင်းက ပြုံးကာ၊

"မမ က အရမ်းလှတာပဲဗျာ၊ ဒါပေမဲ့ ကျနော်ပြောထားတာ မေ့နေပလား၊ မမကို ဆရာဝန်မ ဂျူတီကုဒ် နဲ့ လိုးချင်တယ်ဆိုတာလေ"

"ဟာ နင်က လည်း အရမ်းရစ်တာပဲကွာ၊ ဒီမှာ ဒီနိုက်တီကို ငါ့ယောက်ျားတောင် မမြင်ဘူးသေးဘူး နင့်အတွက် ဝတ်ပြထားတာ တကယ်ပဲ"

"ဟင်း ဟင်း ဒါလည်း လှပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဂျူတီကုဒ်နဲ့ လုပ်ချင်တယ် အပေါ်က ပဲ ထပ်ဝတ်လိုက် သွားသွား"

နှင်းဖြူ မှာ ကြာကြာငြင်းနိုင်အား ရှိပုံ မပေါ်ပါ၊ သူမ အဝတ်ဘီရိုကို ဖွင့်ကာ အလုပ်သွားလျှင် ဝတ်နေကျ ဂျူတီကုဒ်ကို ညဝတ်ဂါဝန်ပေါ်မှ ထပ်ဝတ်လိုက်ပြီး နားကျပ်ကို ပုခုံးပေါ်မှာ ခွတင်လိုက်သည်။ ဖိုးတုတ်က သူ့ခေါင်းသုတ်နေသော သဘက်ကို တန်းတခု မှာ လှမ်းတင်လိုက်ပြီး အိပ်ယာပေါ် အမြန်တက်ကာ ပက်လက်လှဲလိုက်သည်။ သူ၏လီးညိုညို တုတ်တုတ်ကြီးမှာ မမာ မပျော့ ဖြစ်နေလေပြီ။ သူ့အနား နှင်းဖြူ ရောက်လာတော့၊ မျက်နှာလေး ရှုံ့မဲ့ ပြရင်း၊

" ဆရာမ ရယ် ဘာဖြစ်မှန်းမသိဘူး ကျနော့်မှာ အရင်နေရာက နည်းနည်းနာနေလို့ပါ"

ဟုပြောလိုက်သည်။ နှင်းဖြူက ကုတင်ဘေးမှာ ရပ်လျှက် နားကျပ်ကို နားမှာ တပ်လိုက်ရင်း ဖိုးတုတ် ရင်ဘတ်ပေါ် ဟိုစမ်းဒီစမ်း လုပ်နေသည်။ ဖိုးတုတ်က နှင်းဖြူ ဂျူတီကုဒ် အောက်မှ လက်လျို ထည့်ကာ နှင်းဖြူ ပေါင်လုံးတွေကို ပွတ်ပေးလိုက် ဖင်လုံးကို ညှစ်လိုက်လုပ်ပေးနေသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက် ရိုးပလေး ကစားနေသည်ကို ကြည့်ရင်း သီဟတယောက် သူ့ပုဆိုးကို ဖြည်ချကာ လက်ဖဝါးဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ရင်း ပွတ်နေမိသည်။ 

"ဆရာမ နာတာက အောက်မှာ ခင်ဗျာ"

ဟု ပြောရင်း လီးကို လက်ညိုးထိုးပြလေသည်။ နှင်းဖြူက လည်း ဟန်ကျပန်ကျ လီးကို တယုတယ သူမ လက်ဖြင့် ကိုင်ကာ ကြည့်နေလေသည်။ နှင်းဖြူ လက်ထဲ မှာပင် ဖိုးတုတ် လီးကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်း မာတောင် တောင့်တင်းလာသည်ကို တွေ့နေရလေသည်။ 

"ဆရာမ အရမ်းရောင်လာပြီဗျာ ဆရာမ အာငွေ့ပေးမှ ပဲ ရတော့မယ် အီးးးးး"

နှင်းဖြူက သူမ နူတ်ခမ်းလွှာ လှလှလေးကို ဖွင့်ကာ ဖိုးတုတ် ဒစ်ဖူးကြီးကို ငုံစုပ်လိုက်သည်။ ကုတင်ဘေးတွင် ရပ်ရင်း  ဖိုးတုတ် အားကျောပေးလျှက်  ဖိုးတုတ်လီးကို ကုံးစုပ်နေသဖြင့် ကားစွင့် တက်လာသော သူမ ဖင်ကြီးကို ဖိုးတုတ်က သူမ ဂျူတီကုဒ်အောက်မှ လက်လျိုရင်း အားရ ပါးရ ကိုင်တွယ်နေသည်။ လက်မှာ ဂျူတီကုဒ်အောက် ရောက်နေသဖြင့် ကင်မရာမှ မမြင်ရသော်လည်း နှင်းဖြူ ဖင်ကြီးတယမ်းယမ်း ဖြစ်နေပုံ အရ ဖိုးတုတ် လက်မှာ စောက်ဖုတ်တခုလုံးပေါ် လက်သရမ်းနေမှန်း သိသာနေလေသည်။ 

တဖြည်းဖြည်း နှင့် ပွယောင်းဖူးထ လာသည့် ဖိုးတုတ်လီးကြီးကို အားရပါးရ စုပ်ပေးနေသည့် နှင်းဖြူကို ကြည့်ရင်း သူ့ကို တခါမှ အဲလို မစုပ်ပေးဘူးဘူး ဟု သီဟ တွေးနေမိသည်။ နောက်တော့ ဖိုးတုတ်က သူမ ပေါင်ကြီးတွေကို ဆွဲယူလိုက်တော့ နှင်းဖြူက ကုတင်ပေါ်တက်လာကာ ဖိုးတုတ် ရင်ဘတ်ပေါ်ခွလျှက် ဖိုးတုတ်မျက်နှာကို ဖင်ပေးကာ လီးကို စုပ်သည်။ ဖိုးတုတ်ကလည်း ကုတင်ခေါင်းရင်းသို့ ရွေ့သွားကျောမှီကာ နှင်းဖြူ ဂျူတီကုဒ်ကို လှန်လို့  ဖင်နှစ်လုံးကြား မျက်နှာအပ်ကာ နမ်းရှုံ့ လေသည်။ 

ဖိုးတုတ် မျက်နှာ နှင့် နှင်းဖြူ ဖင်ကြီး ယမ်းခါနေသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့်ဖိုးတုတ်လည်း လျှာစွမ်းပြနေသည်ဟု သိနိုင်လေသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက် ဆစ်စတီ နိုင်းနေကြသည်မှာ အတော်ကြာလေသည်။ သီဟ တယောက် သူမရှိချိန် ဖိုးတုတ် သူ့အိပ်ယာပေါ် ဘယ်နှစ်ခါများ ခုလို ရောက်ပြီးပလဲ ဆိုတာ တွေးနေမိသည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ သူ့စိတ်ထဲ မှာ ဖိုးတုတ်ကိုရော နှင်းဖြူကို ပါ စိတ်ဆိုးခြင်းမရှိတော့၊ သူကိုယ်တိုင်က သူ့သမီး မာလာ့ ကို လိုးနေမိခြင်းကြောင့် နှင်းဖြူ အပေါ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရသည်များ မှာ အခုတော့ နှင်းဖြူ နှင့်သူ ဘဲစားဘဲခြေ ဖြစ်သွားပြီဟု လည်းတွေးနေမိသည်။ သူ့မိန်းမ အလိုးခံနေရသည်ကို ကြည့်ရင်း သူ့လီးကြီးက မတရားတောင်လာတာကလည်း သူမှာ ကပ်ကိုး အခြေခံ နည်းနည်းပါးပါး များ ရှိနေမလားဟု ပြန်သုံးသပ်မိသည်။

နှင်းဖြူတို့ ဆစ်စတီနိုင်းကြပြီးနောက် ဖိုးတုတ်မှာ နှင်းဖြူကို လေးဘက်ထောက်ခိုင်းပြီး ဒေါ့ကီ ဆွဲနေလေသည်။ သူ့မိန်းမ ၏ ဝိုင်းစက် ဖြူဖွေး လုံးကြွနေသည့် ဖင်လုံးကြီးများ အနောက်မှ ညိုမဲမဲ အသားအရည်ဖြင့် လူပိန်သော်လည်း လီးတုတ်သည့် ဖိုးတုတ် တယောက် ဆောင့်လိုးနေသည်ကို ကြည့်ရင်း မနာလိုသလို လည်းဖြစ်သလို အောကား ကောင်းကောင်း ကြည့်ရသလို လဲ ဖီးတက်မိသည်။ ခနနေတော့ ဖိုးတုတ်မှာ ကုတင်ဘေး စားပွဲပေါ်မှ လိုးရှင်းဘူးကိုယူကာ နှင်းဖြူ ဖင်ကြားသို့ ညှစ်ချနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ဖိုးတုတ် သူ့မိန်းမ ကို ဖင်လိုးတော့မည် ဆိုတာ သိလိုက်ရသည်။ 

နှင်းဖြူ မှာ သူဖင်လိုးတုန်းက နာသည် မကြိုက်ဟု ငြီးသဖြင့် သူ တခါ နှစ်ခါလားသာ လုပ်ဖူးသည်။ သီဟ က မိန်းမ တွေ အဲလို နာသည် ပြောရင် ဆက်မလုပ်တတ်။ အခု တော့ သူ့လီးထက် တုတ်လည်းတုတ် ရှည်လည်း ရှည်သည့် ဖိုးတုတ် ကျတော့ ခံလို့ပါလား။ သီဟ တယောက် လည်း လီးအတော် သရမ်းခဲ့သူ ဖြစ်ရာ မိန်းမ တွေအပေါ် သူတော်တော်နားလည်သည် ဟု အထင်တလုံး ရှိသူ ဖြစ်သည်။ အခုတော့ သူ့ကိုယ်သူ မိန်းမ တွေအပေါ် နားလည်သည်ဆိုတာကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေရပြီ။ သူက ပဲ စားခဲ့ရတာလား၊ သူ့ကို ကျွေးတာကိုပဲ သူခံခဲ့ရတာလား၊ အတွေးတွေ ဂယောင်ခြောက်ခြားကြားက သူ့မိန်းမ နှင်းဖြူကို ဖိုးတုတ် တဖုံးဖုံး ဖင်လိုးနေသည်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေမိတော့သည်။

..................................................................................................................................

အခန်း ( ၆ )

သူ့မိန်းမ ဒေါက်တာနှင်းဖြူရဲကျော်ကို ဒရိုင်ဘာ ဖိုးတုတ် သူတို့ လင်မယားအိပ်သည့် ကုတင်ပေါ်မှာ ဒေါ့ကီစတိုင်ဖြင့် ဖင်လိုးနေသည်ကို ကြည့်ရင်း သီဟ တယောက် သူ့လီးကြီးကို ပွတ်သတ်နေမိသည်။ မကြာခင် သူ့လီး ထိပ်မှ ယားလာပြီး လရည်ထွက်ချင်လာသဖြင့် တစ်ရှုးတခု အမြန်ဆွဲကာ လီးထိပ်အုပ်လိုက်ရသည်။ လရည်တွေ တစ်ရှုးထဲ ပြည့်သွားအောင် ပန်းထုတ်လိုက်ရပြီး တစ်ရှုးမှာ ရွဲနှစ်ကာ လက်ကို ပင် စိုလာသည်။ ကမန်းကတန်းထ လျှက် ရေချိုးခန်းဝင်ပြီး တစ်ရှုးကို အိမ်သာထဲ ပြစ်ချ၊ သေးပေါက်၊ လီးကို ရေဆေးလိုက်ပြီး တော့မှ ရုံးခန်းထဲ ပြန်ထွက်လာကာ၊ ကွန်ပြူတာ မော်နီတာစခရင်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ဖိုးတုတ် နှင့် နှင်းဖြူတို့ ကိုယ်တုံးလုံး ဖြင့် တယောက်ကို တယောက်ဖက်ကာ အိပ်ပျော်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ခနနေတော့ လှုပ်ရှားမှု မရှိပဲ အတန်ကြာသဖြင့် ကင်မရာများက အလိုလို ရီကော့ဒင်းကို ရပ်လိုက်ကြသည်။ 

သီဟရဲကျော် စိတ်ထဲ မှာ အီလည်လည်ဖြင့် ခုနက တန်းလန်း ရပ်ထားခဲ့သည့် ဗီဒီယို ကလစ်ကို ဆက်ကြည့်ဖို့ ဖွင့်လိုက်လေသည်။ 

ဖိုးတုတ်မှာ စားပွဲပေါ် မှောက်ရက်ကုံးနေသည့် နှင်းဖြူကို အားရပါးရ အနောက်က ဆောင့်လိုးနေပြီး နှင်းဖြူ မှာ ပြီးသွားပုံ ရသည်။ ဖိုးတုတ်က ပြီးသေးပုံ မရ၊ သူ့လီးကြီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်တော့ လီးကြီးမှာ စောက်ရည်များဖြင့် ပြောင်ချောနေသည်။ ဖိုးတုတ်က လီးတန်းလန်းကြီးဖြင့် နှင်းဖြူ လက်ကို ဆွဲခေါ်သွားသည်။ နှင်းဖြူ မှာ ငြင်းဆန်ခြင်း မရှိတော့ပဲ လိုက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ 

ဧည့်ခန်းထဲ ရောက်တော့ ဖိုးတုတ်က ဆိုဖာပေါ် ထိုင်ချလိုက်ပြီး နှင်းဖြူကို သူ့ဘက်မျက်နှာခြင်းဆိုင်ခိုင်းကာ သူ့ပေါင်ပေါ်သို့ နှင်းဖြူကို ခွထိုင်စေလေသည်။နောက်သူကလီးကြီးကို နှင်းဖြူ စောက်ဖုတ်ဝတွင် တေ့ကာ နှင်းဖြူကို ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။ စောက်ရည်တွေ ဖြင့် ရွဲနေသော်လည်း လီးတုတ်တုတ်ကြီးကြောင့် ထင်သည်။ နှင်းဖြူ မျက်နှာ အနည်းငယ်မဲ့သွားသလို ထင်ရသည်။ နှင်းဖြူ စောက်ဖုတ်ထဲသို့ လီးကို အဆုံးထိ ဝင်စေကာ ထိုင်ခိုင်းထားပြီး ဖိုးတုတ်က နှင်းဖြူ နို့တွေကို အားရပါးရ ဆုပ်နှယ်ကာ ကုံးစို့လေသည်။ 

တဖက်ပြီး တဖက် စို့လေသည်။ စောက်ဖုတ်တွင်းမှာလည်း မာကျောသော လီးကြီး အပြည့်စိမ်ထားတာ ခံနေရပြီး နို့တွေကို ဆုပ်နှယ် ကာ စို့ပေးနေလို့လားမသိ၊ နှင်းဖြူ ပါးစပ်လေး ဟပြီး ငြီးသံလေး ထွက်လာခဲ့သည်။ မျက်လုံးတွေက ပထမတော့ ဖိုးတုတ် အကြည့်တွေကို ရှောင်နေသော်လည်း နောက်တော့ ဖိုးတုတ် ခေါင်းကိုပါ သူမလက်တွေဖြင့် ကုတ်ခြစ်ရင်း သူမ ဖင်ကို ကြွကာ ကြွကာ ဖြင့် ဖိုးတုတ်လီးပေါ် ကို သူမ ဘာသာ စလိုးနေတော့သည်။ 

တဖြည်းဖြည်း အရှိန်တက်လာတော့ သူမ နို့တွေကို ကုံးစို့နေသော ဖိုးတုတ် မျက်နှာကို သူမ လက်ဖဝါး နှစ်ဖက်ဖြင့် ညှပ်ကိုင် မော့စေကာ သူမ နူတ်ခမ်းတွေ ဖြင့် ဖိုးတုတ်ပါးစပ်ကို အငမ်းမရ နမ်းစုပ်လေသည်။ ဖိုးတုတ်က လျှာထုတ်ပေးလိုက်သည်ကို လည်း သူမ နှုတ်ခမ်းတို့ ဖြင့် စုပ်ယူနေလေသည်။ ဖိုးတုတ်လည်း ဖီးတက်လာသည်ထင်သည်၊ နှင်းဖြူ နူတ်ခမ်းတွေကို ပြန်လည်စုပ်ရင်းက နှင်းဖြူခါးမှ ကိုင်ကာ မတ်တတ်ရပ်ရင်း နှင်းဖြူကို ဆိုဖာပေါ်တွင် အလျှားလိုက်လှဲစေပြီး နှင်းဖြူ ပေါင်နှစ်လုံးကို ပုခုံးပေါ် ထမ်းတင်ကာ အားရပါးရ ဆောင့်လိုးပြန်သည်။ အချက်လေးငါးဆယ် ဆောင့်ပြီးမှ ဆပ်ကနဲ ဆပ်ကနဲ တွန့်ကာ ဆောင့်ဆောင့်ထိုးနေသဖြင့် ဖိုးတုတ် လရည်များ နှင်းဖြူ စောက်ခေါင်းထဲ ပန်းထည့်နေပြီ ဆိုတာကို သိလိုက်သည်။ သီဟ တယောက် ဖိုးတုတ်ကြောင့် နှင်းဖြူ ဘိုက်ကြီးသွားမှာ စိုးရိမ်မိသော်လည်း နှင်းဖြူ က ဆရာဝန်မကြီး မို့ သူမတော့ ဘာလုပ်ရမည်ဆိုတာ သိမှာပဲလေဟု တွေးလိုက်သည်။

ထိုည က ဆိုဖာပေါ်မှာ မောကာ ပက်လက်လှဲနေသော နှင်းဖြူကို ဒီအတိုင်းထားခဲ့ကာ ဖိုးတုတ် အိမ်တံခါးဝမှ အပြင်ထွက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ 

ဖိုးတုတ် 

ဖိုးတုတ် မှာ ငယ်ငယ်လေး ကတည်းက မိဘမဲ့ ဖြစ်ပြီး ဆွေမျိုးနီးစပ် တော်သူ ထန်းတောပိုင်ရှင် တို့ မွေးစား ကာ ကျောင်းလည်းထား အလုပ်လည်း ခိုင်း သဖြင့် အထက်တန်းလောက်အထိတော့ ရောက်ခဲ့သည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက ထန်းပင်တွေ ပေါ် တက်လိုက်ဆင်းလိုက်မို့ အရိုး ကြွက်သားတွေက မာကျစ်သည်။ လူက သာ အဟာရ ကောင်းကောင်းမွန်မွန်မစားသုံးရလို့ ပိန်ညှက်သလို ဖြစ်နေရသည်။

ဆယ်တန်း မှာ စာမေးပွဲတခါကျပြီး တော့ကျောင်းစာကို စိတ်မဝင်စားတော့ပဲ ထန်းတက် သည့် အလုပ်သာ လုပ်နေတော့သည်။ ဖိုးတုတ်မှာ ခိုင်းကောင်းသော်လည်း သူ့ကို မွေးစားသူတို့က စိတ်ကောင်းရှိသူတွေမို့ ဆယ်တန်းထိ ပညာတတ်ပြီးသော ဖိုးတုတ်ကို တခုခု ဖြစ်စေချင်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့ ဆွေမျိုးစပ်ရာ ဦးကြီးညို ပြန်လာတော့ မြို့ခေါ်သွားပေးဖို့ ပြောရာ ဦးကြီးညိုက လည်း လက်ခံလိုက်သည်။ အိမ်ကြီး အတွက် ခိုင်းကောင်း ဖင်ပေါ့မည့် လူငယ်သန်သန်စွမ်းစွမ်း တယောက် ဆိုလျှင် ဆရာမ ကြီး သဘောကျမည်ဟု တွေးကာ ခေါ်လာခဲ့သည်။ 

ဗိုလ်မှုး က ငွေကြေး အနည်းငယ်ထုတ်ပေးပြီး ကားမောင်းသင်ခိုင်း တော့လည်း သင်ယူတတ်လွယ်သော ဖိုးတုတ် က ခနလေး နှင့် ဒရိုင်ဘာလိုင်စင်ရ ပြီး အလိုလို အိမ်ကြီး ၏ ဒရိုင်ဘာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ အစပိုင်း တော့ အိမ်ကြီးမှာ ကိုယ့်ဘာသာ ကားမောင်းနေသည့်လူများသဖြင့် သူမောင်းဖို့ အချိန်နည်းခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်း ဒေါက်တာ သူရရဲကျော်က လည်း နယ်မှာ တာဝန်ကျ၊ ဗိုလ်ကြီးမာလာရဲ့ကျော် ကလည်း နယ်မှာ တာဝန်ကျ၊ ဗိုလ်မှုးသီဟ ကလည်း အလုပ်များတာမို့ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော်ကို ဆေးရုံ ပုံမှန်အပို့၊ အကြို ကားမောင်းပေးနေခဲ့ရလေသည်။

ဖိုးတုတ်မှာလည်း တကယ်တော့ ငယ်ငယ်ကတည်းက ဇရှိလေသည်။ မွေးကတည်းက ဆုံးသွားသော အဖေအမေ က သူ့ကို အကောင်းဆုံး အမွေတော့ ပေးသွားခဲ့သည်။ အဲဒါက တော့ သူ့ဖွားဘက်တော် ဖြစ်လေသည်။ ငယ်စဉ်ကတည်း ဂွေးတန်းလန်း သွားနေစဉ်က ပင် ရွယ်တူ များထက် ထူးခြား တုတ်ခိုင် ကြီးမား သဖြင့် ဖိုးတုတ် ဆိုသည့် နာမည်ပင်ရလာသလားမသိ။ လူပျိုပေါက်လာတော့ ရွာထဲက မုဆိုးမ တခုလပ် တို့ က ခေါ်ခိုင်းရင်း သူတို့ ရှိတာလေး တွေ ထိုးကျွေး သဖြင့် ဖိုးတုတ် တယောက် စားတတ်လာခဲ့ရသည်။ ထိုမိန်းမ တွေကြား ဖိုးတုတ် က တိတ်တိတ်ကလေး နာမည်ကျော်ကြားလေသည်။ 

ထို့ကြောင့်ပင်၊ ထန်းတောထဲ ထရည် အလွန်အကျွံမူးလို့ အိမ်လိုက်တွဲပို့ပေးရသည့် ငမူးသား တချို့ ၏ မိန်းမ တွေက လည်း ဖိုးတုတ် ကို အထာပေးကြသည်။ ဒီလို နှင့် ဖိုးတုတ် မိန်းမ တွေ အကြောကို လည်း နည်းနည်း သိလာသည်။ လုပ်ရည်ကိုင်ရည် ကလည်း တက်လာခဲ့ရသည်။ ဖိုးတုတ် မြို့တက်လာတော့ ရွာက သူလုပ်နေကြ မိန်းမ တွေကို တော့ လွမ်းမိသည်။ မြို့သူတွေ ရဲ့ အလှအပ တွေကို မြင်ရပြန်တော့လည်း သူ ဝမ်းမနည်းတော့၊ ရွာသူတွေ ပြန်ကြည့်ရသည်မှာတောင် ညစ်ထပ်ထပ်ဟု သူထင်မိလာသည်။ 

ရွာကနေပြီး မြို့တက်လာနေသူတွေတောင် ရွာသူတွေနဲ့ မတူတော့ ပြောင်ပြောင်ရောင်ရောင် နှင့် စိုပြေလှသည်ဟု မြင်မိသည်။ ဥပမာ ဆိုရလျှင် သူ့ကို ခေါ်လာသည့် ဦးကြီးညို ဇနီး မအိ ပင်ဖြစ်သည်။ မအိမှာ ဦကြီးညို လူပျိုကြီးဖြစ် အသက်လေးဆယ်လောက်မှ ရွာပြန်ကာ လက်ထပ်ယူပြီး မြို့သို့ ခေါ်လာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ဦးကြီးညိုထက် အသက် ၂ဝ ခန့် ငယ်သည်။ ဖိုးတုတ် ရန်ကုန်ရောက်တော့ ဦးကြီးညို က ငါးဆယ်ကျော်၊ မအိက သုံးဆယ်ကျော် ဖြစ်နေလေပြီ။ မအိ ကပင် ဖိုးတုတ် မျက်စေ့ထဲ တွင် တော်တာ်လှနေသည်။ 

အသားညို ပေမဲ့ ဝင်းမွှတ်နေသည်။ အသားအရည် မခြောက်၊ အိမ်ကြီးမှာ ထမင်းချက် ဟင်းချက်၊ သန့်ရှင်းရေးလုပ်၊ ဈေးဝယ် စသဖြင့် အမြဲ လှုပ်ရှားနေရ၍ လည်း ကိုယ်ခန္ဓာက တုတ်တုတ်ခိုင်ခိုင် ရှိသည်။ မျက်နှာ ဝိုင်းဝိုင်း နှင့် အချောကြီး မဟုတ်သော်လည်း မျက်နှာချိုသည်။ အိမ်ကြီးရှင် ဆရာဝန်မကြီးဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် နှင့် ဗိုလ်ကြီးမာလာရဲကျော်တို့ကို တွေ့လိုက်ရသည့် အခါမတော့ သူ့စိတ်ထဲ နတ်သမီးများလားပင် ထင်မိသည်။ သူတခါမှ အနီးကပ်မမြင်ဘူး သည့် အသားအရည်မျိုး၊ ဖြူဝင်းမွှတ်နေသည် မှာ နေပူပူ မှာ အကြောစိမ်းလေး တွေပင် တချို့နေရာတို့၌ တွေ့နေရသည်။

မြို့တက်လာပြီး ရွာမှာ စားနေကြ တွေ ငတ်တော့ ဖိုးတုတ် တယောက် လက်ကိုသာ အားကိုးပြီး အာသာဖြေရတော့သည်။ သူ့စိတ်ကူးထဲမှာတော့ ဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် နှင့် မာလာရဲကျော်တို့က တလှည့်စီ နေရာယူလို့ပေါ့။ သို့ပေမဲ့ သူတို့ နဲ့က တွေ့ရခဲတော့ စိတ်ထဲပြက်ပြက်ထင်ထင် မှန်းမရ၊ တကယ်မှန်းကောင်း တာက မအိ၊ သူနဲ့ နီးနီးကပ်ကပ်လည်း နေရ၊ မအိက သူ့ကို လက်တို လက်တောင်းလည်း ခိုင်း ဆိုတော့ မအိ ကို ပိုမှန်းပြီး ထုဖြစ်သည်။ နောက် မအိ က သူတို့ အလုပ်သမား တန်းလျှားက ရေချိုးခန်းမှာ ရေချိုးသည်။ သစ်သား နံရံမို့ အပြင်မှာ ပေါင်းနူတ်သလို အမှိုက်ရှင်းသလို နှင့် နံရံကြား အပေါက်တွေက ချောင်းချောင်းကြည့်သည်။ ဦးကြီးညို နှင့် ကလေး မရသဖြင့် တောင့်တင်း ဖုထ နေသော မအိ ကိုယ်လုံးကို ချောင်းချောင်းကြည့်ရင်း ထုခဲ့ရသည်မှာ အမော။ 

မအိကလည်း သူ့မျက်လုံးတွေကို ရိပ်မိသည်။ မိန်းမပဲလေ။ မအိကိုယ်တိုင်လည်း တောမှာ ဆင်းရဲလွန်းလို့ ကိုယ့်ထက် အသက် ၂ဝ ကျော်ကြီးသည့် ဦးကြီးညို ကို ယူပြီး မြို့တက်လာခဲ့ရတ၊ မြို့မှာ အိမ်ကြီးရှင်တို့ ဆီက ဆီဦးထောပတ် တွေ စားပြီး အလှတွေတိုး ကာမသွေး တွေ အတက်ဆုံး အချိန်မှာမှ သူမ ဆန္ဒ ကို မလိုက်နိုင်တော့ပဲ တဖြည်းဖြည်းချင်းကျလာနေတဲ့ ဦးကြီးညို ကြောင့် အလိုက မပြည့်ချင်သည့် အချိန်။ သူမ ဘေးနား ရောက်လာသည့် လူပျို ပေါက်လေး မျက်လုံးက လည်း တချိန်လုံး သူမ ဖင်တွေ နို့တွေ ပေါ်မှာ ဆိုတော့ စိတ်တွေလည်း ထွေးပြားရသည်ပေါ့။ သူမ ရေချိုးတုန်း ကောင်လေး လာချောင်းတာလည်း ရိပ်မိသည်။ 

သူမ ကိုယ်တိုင်က ဆန္ဒကြွနေတာ ဆိုတော့ ထမိန်ကို ခါးထိလှန်ချပြီး ဆပ်ပြာတိုက်တာတို့ ဘာတို့ ဖြင့် မသိမသာ ပြရင်း မိမိ ကိုယ်မိမိ စိတ်ဖြေဖြစ်သည်။ 

နောက်ကောင်လေး ဒရိုင်ဘာလိုင်စင်ရတော့ ဈေးဝယ်သွားလျှင် ဖိုးတုတ် နှင့် သူမ နှင့်သာ သွားကြတာ များလာသည်။ ဈေးထဲ ဖိုးတုတ်က ခြင်းကိုင်ကာ သူမနောက်လိုက်ရသည်။ တယောက် နှင့် တယောက် တိုးခွေ့ ပွတ်သတ်ကာ အသားခြင်းထိရင်းက တဖြည်းဖြည်းချင်း မပြောပဲ နှင့် အတွင်းကျကျ ရင်းနှီးသည့် အဆင့် ရောက်လာသည်။ 

အတိုချူံးရရင်တော့ အိုးခြင်းထား အိုးခြင်းထိ ကာ ကြိုးတွေ ရှုတ်ကုန်တော့သည်။ ဦးကြီးညို က ရိပ်မိသော်လည်း၊ သူကိုယ်တိုင်က မတတ်နိုင်တော့တာမို့ မသိမသာ လွတ်ထားပေးလိုက်သည်။ နှစ်ယောက်စလုံးကလည်း ဦးကြီးညိုကြောင့်သာ သူတို့ ယခု လို နေရတာ ဆိုတော့ ဦးကြီးညို ကို မလေးမစား မလုပ်ရဲ၊ လစ်မှသာ လုပ်ကြသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ဖိုးတုတ် စိတ်အနည်းငယ်ပြေလျှော့ရသည်ပေါ့။ မအိဆီက လည်း နည်းအတတ်ဆန်းလေး တွေ တတ်မြှောက်ရသည်။ 

မအိ အမေဆုံးတော့ရွာပြန်သွားသည်၊ ပြန်မရောက်တာလည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီမို့ အတော်ကြာကြာ နေမည်ဟု ပြောသွားသည်။ ဖိုးတုတ်တယောက် ငတ်ရပြီ။ ထို အချိန်မှာပင် ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော်ကို ဆေးရုံ အပို့အကြို လုပ်ရတော့ နီးနီးကပ်ကပ် မြင်နေ၊ အနံ့တွေ ရှုနေရတော့ စိတ်တွေက အတော်ဖေါက်ပြားလာသည်။ မအိ အစား ဖိုးတုတ်ကို မီးဖို မှာ ကူလုပ်ဖို့ခေါ်ပြီး အချက်အပြုတ်တွေ သင်ပေးတော့ ပိုဆိုးလာသည်။ အိမ်ကြီးထဲကို ဘယ်လို ဝင်ရမည်၊ ဘယ်သူဘယ်အခန်းနေသည် ဆိုတာပါ သိလာရသည်။ သို့နှင့် အိမ်ကြီးထဲ ဘယ်သူမှ မရှိချိန်တွင် အိမ်ထဲဝင်ကာ ဒေါက်တာနှင်းဖြူရဲကျော် အိပ်ခန်းထဲထိသွား၊ အတွင်းခံတွေကို ရှုသည်။ နောက်တော့ အတွင်းခံတွေ နှင့် ဂွင်းထုသည်၊ နောက်ဆုံး အတင့်ရဲလာပြီး ရေချိုးနေတာကို ချောင်းကြည့်ပြီး ထုသည့် အဆင့်ရောက်လာခဲ့သည်။ 

ဖိုးတုတ် ဘဝ အပြောင်းအလဲ ဖြစ်သွားတာက သူချောင်းနေတုန်း မိသွားခဲ့တာပဲ ဖြစ်သည်။ ဖိုးတုတ် အရမ်းလန့်သွားသည်။ သူ့အလုပ်ကို လည်း မပြုတ်ချင်၊ အထူးသဖြင့် အချူပ်တွေ ထောင်တွေကို သူတအားကြောက်သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သူတောင်းပန်သည်။ ရှစ်ခိုးဦးချတောင်းပန်တာတောင် သူ့ကို ပါးရိုက်တော့ သူလည်းဒေါသထွက်သွားပြီး ပြန်ထိုးမိလိုက်သည်။ 

ထိုအခါမှာ သူလက်လွန်သွားပြီ ဆိုတာကို သူသိလိုက်သည်။ သွားပြီ ဘဝပျက်ပြီပေါ့။ သို့သော်လည်း သူလက်သီးစာ မိသွားသော ဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် မျက်လုံး နှင့် မျက်နှာအမူအယာမှာ သူ့ကို ကြောက်လန့်သွားသည်ကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့စိတ်ကို ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ မထူးတော့ဘူး ဒီစော်ကြီးကို လိုးပြီးမှ ပဲ ထောင်ထဲမှာ သေချင်သေပေ့စေတော့ဟု စိတ်သွင်းလိုက်မိပြီး ဆက်ကြမ်းမိတော့သည်။ တကယ်လိုးရတော့လည်း မြင်ရသည့်အတိုင်း အလွန်အရသာရှိလှသည်။ 

အတွင်းသားတွေက လည်း နုညှက်ပြီး သူ့လီးကြီးက စေးကျပ် ပြည်တင်းနေသည်။ သူလိုးနေရင်းက စောက်ရည်တွေ စီးကျလာပြီး သူ့လီးကြီး အဆောင့်ကို ပြန်ပြန်ကော့ပေးလာတာတွေ့ရတော့ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော်လည်း အရသာတွေ့နေပြီ ဆိုတာကို သူသိလိုက်သည်။ သူတချီကောင်းကောင်းလိုးပေးပြီးလိုက်လို့ ဒေါက်တာနှင်းဖြူရဲကျော် လည်း ကာမ အရသာ အထွတ်အထိပ်ရောက်သွားတာ သိလိုက်ရတော့ သူမကြောက်တော့ပြီ။ သူ့အတွေ့အကြုံအရ သူလိုးတာကို အရသာ တွေ့သွားပြီး ပြီးသွားသူ မိန်းမ တိုင်းကို သူ ကြိုက်တဲ့ အချိန် ပြန်လိုးလို့ ရသည်ဆိုတာ သူသိသည်။

သို့သော် ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ကတော့ တခြား မိန်းမ တွေနှင့် မတူခြေ။ သူစိတ်ထလာလို့ သူမ ကို သွားဆွလိုက်တိုင်း အစပိုင်းမှာ အမြဲ ငြင်းဆန် ရုံးကန်သည်။ သို့သော်လည်း လိုးလို့ အရှိန်ရလာလျှင် သူမ ကိုယ်တိုင်က ပင် စိတ်လို လက်ရ တုန့်ပြန်လေသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ဖိုးတုတ်မှာ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲ့ကျော်ကို လုပ်ရတိုင်း အမြဲ မုဒိန်းကျင့်သလို ဖြစ်နေရသည်။ သူလည်း မထူးဇာတ်ခင်းကာ ဆက်လုပ်လေသည်။ ထိုကဲ့သို့ လေးရက်ခန့် နေ့ရောညပါ လိုးပေးပြီးမှ ပဲ ဒေါက်တာနှင်းဖြူ ရဲကျော် အပိုးကျိုးသွားတော့သည်။ အဲဒီ နောက်ပိုင်းတော့ အကြမ်းဖက်စရာ မလိုတော့ သူလိုချင်တာ အကုန်ရလာတော့သည်။ 

ဖိုးတုတ် သူ့ကံကို ပင် သူမယုံနိုင် ဖြစ်ရသည်။ တရက် ဒေါက်တာနှင်းဖြူရဲကျော်ကို ကိုယ်လုံးတီးချွတ်ကာ ကုတင်ပေါ် ပက်လက်နေစေပြီး သူမ တကိုယ်လုံးကို သူလျှာဖြင့် ရက်မိသည်။ ခြေဖြားလေးမှ စကာ နဖူး အထိပင် တကိုယ်လုံး နေရာလပ်မကျန်အောင် ရက်ပြစ်လိုက်သည်။ အသားလေးက ဖွေးမွတ်ချောမွေ့ လှပြီး ရေချိုးပြီးစ ဆိုလျှင် နီရဲရဲလေး ပင် ဖြစ်နေလောက်အောင် နုလေသည်။ ရွှေမှုံစားပြီး မွေးလာသလားဟု ပင် ပြော၍ ရနိုင်မည်ဟု ဖိုးတုတ်ထင်မိသည်။ နို့တွေက လည်း ခလေး နှစ်ယောက် မွေးခဲ့တာတောင်မှ လုံးကြွ တင်းရင်းနေသည်။ 

ပက်လက်ဖြင့် တကိုယ်လုံးကို ရက်ပြီးတော့ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော်ကို မှောက်ခိုင်းပြီး ပုခုံးမှ ခြေဖနှောင့်ထိ ရက်ပေးပြန်သည်။ ဖင်လုံးကြီး နှစ်လုံးမှာ တင်းရင်း ပြီး ဖေါင်းမို့နေသည်ဘော်လုံး နှစ်လုံးအလား၊ ဖင်နှစ်လုံးကို ဖြဲပြီး ဖင်ပေါက်လေးကို လျှာနှင့်ထိုးလိုက်သည်။ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ထွန့်ထွန့်လူးသွားသည်။ ထိုအခါ ဖိုးတုတ် ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော်ကို ဖင်လိုးဖို့ အကြံရလေသည်။ တကယ်တော့ ရွာမှာတုန်းက ဖင်တခါမှ မလိုးဘူး။ မအိ ဆီမှ တတ်လာသည်။ မအိကို လည်း ဦးကြီးညို က သင်ပေးခဲ့တာ။ သို့သော် သူတကယ်လိုးမည်ဆိုတော့ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော်က သူမ ဆီမှာ ရှိသည့် ဂျယ်တမျိုးကို သုံးဖို့ ထုတ်ပေးသည်၊ ကွန်ဒန် သုံးခိုင်းသည်။ 

ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော်ကို တခါတလေ ဖိုးတုတ်က ကောင်မကြီးဟု ခေါ်သည်။ တခါတလေ မမ ဟု ခေါ်သည်။ တခါတလေ ဆရာမ ဟု ခေါ်သည်။ တခါတရံ မိန်းမ ဟု ပင်ခေါ်တတ်သေးသည်။ သူဖီးလာသလို ခေါ်သည်ကို ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော်က လည်း မကန့်ကွက်၊ ဖိုးတုတ်တယောက် ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော်ကို ယခင်က နတ်သမီးသမျှထင်ထားတာ ယခုတော့ သူ့အဖို့ အရှင်လတ်လတ် နတ်ပြည်ရောက်နေရသလို ဖြစ်နေတော့သည်။ 

သို့သော် လူဆိုတာက ရလေ လိုလေ အိုတစ္ဆေ မျိုးမဟုတ်ပါလား၊ အိမ်ထဲ မှာ နေရာမျိုးစုံ၊ ပုံစံမျိုးစုံ၊ အပေါက်မျိုးစုံ လုပ်ပြီးတော့ နည်းနည်း ရိုးသလို ဖြစ်လာခဲ့သည်။ အပြင်ဘက် က လူသူတွေ ကြားထဲ မှာ ဒါငါ့စော်ကြီးကွ ဆိုပြီး တွဲသွားကာ ကြွားချင်သည်။ လူသူကြားထဲ မှာ လူမသိအောင် လိုးချင်သည်။ အဲဒါတွေကို ပြောတော့ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော်က သူမ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်သည့် နေရာမျိုးတွေပဲ သွားဖို့ ပြောသည်။ သူမ ယောက်ျား သိသွားပါက သူ့ကို သတ်လိမ့်မည်ဟု သတိပေးသည်။ အဲဒါတော့ ဖိုးတုတ်လန့်သည်။ ထို့ကြောင့် ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် အတွက် စိတ်ချရမည့် နေရာမျိုးတွေကို သွားကြသည်။ 

ထို အိမ်အပြင်ဘက်က ကိစ္စတွေက တော့ ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော်၏ဗီဒီယို ကလစ်တွေမှာ မရှိပါ။ 

...................................................................................................................................

အခန်း ( ၇ )

ဗိုလ်မှုး သီဟ မစ်ရှင်းက ပြန်မရောက်ခင် ရက်အတွင်းမှာ ဖိုးတုတ် ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော်ကို အတော်လိုးပြစ်လိုက်ရသည်။ လရည်ဝင်တော့ အသေခင်ဆိုတာ တကယ်များ မှန်နေမလားမသိ၊ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော်ကလည်း မိမိသားလောက် ရှိမည့်၊ အညာသားတောသား မဲမဲတူးတူးလေး ကို စွဲလမ်းသွားရသည်။ ( မိန်းမတွေ အသိရခက်သည်။) ဗိုလ်မှုးသီဟ ပြန်ရောက်လာတော့ လည်း သူတို့ ချစ်ခန်းဖွင့်တာတွေက မပြတ်၊ ဗိုလ်မှုးသီဟ က အလုပ်ကို အရင်သွားရသည်။ 

ထို့ကြောင့် ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် အလုပ်သွားဖို့ ရေချိုးချိန် ဆိုလျှင် ဖိုးတုတ် ရောက်လာပြီ။ ဖိုးတုတ်ကလည်း ရေမချိုးခင် ဘာမှ မလုပ် ရေမိုးချိုးပြီး လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် မွှေးမွှေးကြိုင်ကြိုင် နှင့် ဖွေးအိနေသော အကိတ်တုံးကြီးကို မှ စားချင်သည်။ ရေချိုး လို့ တကိုယ်လုံး မခြောက်တခြောက် သုတ်ပြီးချိန်မှာမှ ဒေါက်တာ ဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ကို ကုတင်စောင်း လက်နှစ်ဖက်ထောက်ကာ ဖင်ကုံးခိုင်းပြီး အနောက်က လိုးသည်။ တခါတရံ မျက်နှာချင်းဆိုင် သူမ ကို ကုတင်မှာ ဖင်တစောင်းထိုင်ခိုင်းပြီးသူက မတ်တတ်ရပ် လိုးသည်။ ပြီးမှ ဒေါက်တာနှင်းဖြူရဲကျော် အဝတ်အစား ဝတ်ရသည်။ သူ့လရည်တွေကို မသုပ်ပြစ်ခိုင်း ဒီအတိုင်း ပင်တီကို ဝတ်စေသည်။

နောက်တော့ ဆေးရုံကို ကားမောင်းပို့ပေးသည်။ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော်တို့ ဆေးရုံက ကားပါကင် မြေအောက်ထပ်မှာ ရှိသည်။ ထိုကားပတ်ကင်မှ ဓါတ်လှေခါးဖြင့် မိမိတာဝန်ကျသည့် အထပ်သို့ တက်ရသည်။ ဖိုးတုတ်က ကားကို ကားပတ်ကင်ထဲ မောင်းဝင်ပြီး ချောင်ကျကျ နေရာတွင် ရပ်သည်။ ဆေးရုံ ယူနီဖေါင်း အပြည့်ဝတ်ထားသည့် ဆရာဝန်မကြီးကို ကားရှေ့ခန်းမှာ ပင် သူက ပုဆိုးဖြည်ပေးပြီး သူလီးကို ကောင်းကောင်းစုပ်ခိုင်းသည်။ ယူနီဖေါင်းတွေ ကြေမှာ စိုးလို့ သူက တော့ ဆရာဝန်မကြီးကို မထိမကိုင်ခြေ။ ဆရာဝန်မကြီး ပါးစပ်ထဲ လရည်တွေ ပန်းထုတ်လိုက်ပြီး ဆရာဝန်မကြီး တဂွပ်ဂွပ်မျိုချစေပြီးမှ ဓါတ်လှေခါးနား ကားမောင်း သွားကာ ရပ်ပြီး ဆင်းစေသည်။ ထို မနက်ပိုင်းဖြစ်စဉ် မှာ နေ့တဒူဝလို ဖြစ်လေသည်။ 

ညနေပိုင်းကျတာ့ တမျိုးဖြစ်သည်။ ဆေးရုံ အဆင်းမှာက လူရှုပ် တော့ ဘာမှ လုပ်လို့ မရ၊ အိမ်ရောက်လို့ ဗိုလ်မှုးသီဟ ပြန်မရောက်သေးဘူး ဆိုရင်တော့ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် အထုပ်တွေ ပစ္စည်း တွေ ကူပြီး လိုက်ပို့သလိုဖြင့် အိမ်ထဲ ဝင်ပြီး လူလစ်လျှင် အိပ်ထဲ ထဲ လိုက်ဝင်ပြီး လိုးသည်။ ထို့ကြောင့် ညနေပိုင်းက အမြဲတမ်း အဆင်မပြေတော့ မနက်ပိုင်းကို မပျက်မကွက် ရအောင် လိုးဖြစ်ကြသည်။ 

ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော် အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးတော့ သူတို့ အနေအထိုင် အတော်ဆင်ခြင်လိုက်ကြရသည်။ သို့ဖြင့် အရမ်းဆာလာသည့် တနေ့ ဒေါက်တာနှင်းဖြူရဲကျော်ကို အပူကပ် တော့ ဒေါက်တာနှင်းဖြူရဲကျော်က သူမ သူငယ်ချင်းများ နှင့် ငွေဆောင်သို့ ၂ညအိပ် အနားယူသွားမည်ဟု ပြောလိုက်သည်။ တကယ်လည်း အလုပ်မှ ဆရာဝန် လင်မယားတစုံတွဲကို ချိတ်လိုက်သည်။ ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော်က ထိုအခါမျိုးမှာ လိုက်လေ့ မရှိ၊ ထို့ကြောင့် အိမ်က ဖိုးဘိုင်ဖိုးယူသွားမည်ဆိုတော့ ဖိုးတုတ် ခေါ်သွားဟု ဆိုကာ လွတ်လိုက်သည်။ 

ငွေဆောင်ရောက်တော့ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော်က ဖိုးတုတ်ကို တခြား နေရာမှာ သွားအိပ်တော့ဟု ကားဖြင့် လွှတ်လိုက်သည်။ လိုအပ်လျှင် ဖုံးခေါ်လိုက်မည်ဟု တခြားလူများရှေ့တွင် ပြောလိုက်သည်။ နောက်တော့ သူမ အနောက်ဖက် အခန်းတံခါးကို ဂလန့်မချပဲ ဖွင့်ထားပေးလိုက်သည်။ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် သူမ သူငယ်ချင်းတွေ နှင့် ရေစပ်သွားဆော့နေစဉ်ဖိုးတုတ်က သူမ အခန်းသို့ အနောက်ပေါက်မှ ဝင်လာပြီး ပုန်း နေလိုက်သည်။ သူမ ပြန်လာတော့ ရေချိုးခန်းမှာ ရေအတူချိုးကြရင်း တချီလိုးလိုက်သည်။ ညနေဖက် သူမ သူငယ်ချင်းတွေ နှင့် ညနေစာ သွားစားသည်။ 

အပြန်မှာ ညလည်ဘိုက်ဆာရင် စားဖို့ ဆိုပြီး စားစရာတချို့ ဖိုးတုတ်အတွက် ယူလာခဲ့သည်။ ထိုညက ဖိုးတုတ် နှင့် ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော်တို့ ဟန်းနီးမွန်းထွက်လာသည့် ညားကာစ လင်မယားလို လိုးကြ ဆော်ကြသည်။ နောက်နေ့လည်း ထို့အတူပင်၊ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် သူမ သူငယ်ချင်းတွေနှင့် အပြင်သွားလျှင် ဖိုးတုတ် အခန်းထဲ ပုန်းနေခဲ့သည်။ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ယူလာပေးခဲ့သော အစာကို စားသည်။ အိပ်သည်။ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် အခန်းပြန်လာသည့် အချိန်ဆို ရင် သူတို့ အချစ်ခန်းဖွင့်ကြသည်။ နောက်တော့ ပြန်လာကြသည်။

ထိုကဲ့သို့ ခရီးစဉ်မျိုးမှာ တခါ အခွင့်ရေးပေါ်ဖို့က တော်တာ်နှင့် မလွယ်ပေ။တခါတလေ ဖိုးတုတ်က အရမ်းဆာ လာလျှင် ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ကို ဖုံးဆက်ကာ သူ့ကို အခေါ်လွှတ်ခိုင်းတတ်သည်။ ထိုအခါ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် က ဘကြီးညိုကို ဖုံးခေါ်ကာ ဖိုးတုတ်ကို သူတို့ အိမ်က စာအုပ်၊ ဖိုင် သို့မဟုတ် စားစရာ တခုခု ဆေးရုံကို လာပို့ပေးဖို့ ပြောလိုက်သည်။ ထိုအခါ ဖိုးတုတ် က ဆေးရုံ သို့ တက်လာလေသည်။ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် အားသည့် ဘရိတ်တိုင်း မျိုးမှာ ဖြစ်သည်။ ဆရာဝန်ကြီးများ နားနေခန်း က အိမ်သာ ရေချိုးခန်း တွဲလျှက် ရှိသည်။ ထိုအခန်းတွင်း သို့ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ကို ခေါ်ကာ လိုးလေ့ရှိသည်။ 

ယခုလည်း ရှားရှားပါးပါး အခွင့်အရေးကြုံရသည်။ ကြားရက် တရက်မှာ ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော် ဒီညအိမ်ပြန်မအိပ် ဟု ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် က သူ့ကို မက်ဆေ့ပို့လာသည်။သူလည်း ဘကြီးညို မသိအောင် အသာ အိမ်ထဲ ဝင်ပြီး ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် တို့ လင်မယားအခန်းထဲ သို့ ဝင်လေသည်။ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် က သူ့ကို ရေမိုးချိုးစေသဖြင့် သူမ သဘောကျ ရေမိုးချိုး လိုက်သည်။ ပြီးတော့ သူလုပ်စေချင်သော ရိုးပလေး ဆရာဝန် လူနာ အဖြစ် ကစားပြီး ဆစ်စတီနိုင်းကာ နောက်တော့ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ကို ဖင်လိုးပြစ်လိုက်သည်။ပြီးတော့ မှ သူ့မယားအလား ကိုယ်လုံးတီးဖြင့် ဖက်ကာ အိပ်လိုက်သည်။ ထိုညက သူတို့ နှစ်ယောက်ကို လိုက်ဖ် ကင်မရာဖြင့် ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော် တယောက် ကြည့်နေမှန်း သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး သတိမထားမိကြခြေ။

...................................................................................................................................

ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော် ဘီယာသောက်လိုက် အစာနည်းနည်း စားလိုက် ဖြင့် ဗီဒီယို ကလစ်တွေကို တခုခြင်း ဖွင့်ကြည့်နေရင်းက ကြာလာတော့ ဘယ်လို အိပ်ပျော်သွားမှန်းမသိကုလားထိုင်ပေါ်မှာ အိပ်ပျော်ကျသွားတော့သည်။ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် တယောက် အစပိုင်း ငြင်းရင်း ဆန်ရင်း ကမှ မသိမသာလိုက်လျောရင်း တဖြည်းဖြည်း ချင်းဖြင့် ဖိုးတုတ် နှင့် အလို တူ အလိုပါ ဖြစ်သွားသည်ကို မယုံနိုင်စရာ အဆင့်ဆင့် ကြည့်ခဲ့ရပြီး လူရော စိတ်ရော ပန်းလာသဖြင့် အိပ်ပျော်သွားခြင်း ဖြစ်လေသည်။ သောက်ထားသည့် ဘီယာတွေ ကြောင့် သေးအလွန်ပေါက်ချင်ပြီး နိုးလာရာ အိမ်သာသို့ ကမန်းကတန်း သွားကာ သေးပေါက်လိုက်ရသည်။ ပြန်လာတော့ အပြင်မှာ ရောင်နီပင် သန်းနေလေပြီ။ စိတ်ကူး ပေါက်လာသဖြင့် အိမ်ဖုံးကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

အိပ်ခန်းထဲမှ လှုပ်ရှားမှု ဖြစ်သွားသဖြင့် မုမန့်ဆင်ဆာ ကြောင့် အိပ်ခန်းထဲ မှ ကင်မရာက ရီကော့ဒင်း ဆိုင်း မီးနီလေး ပွင့်လာသည်။ထို ဝင်းဒိုးကလေးကို ကလစ်လိုက်ရာ ကွန်ပြူစခရင် တခုလုံးမှာ သူ့အိပ်ခန်းမြင်ကွင်း ပေါ်လာလေသည်။ကိုယ်တုံးလုံးဖြင့် တယောက်ကို တယောက်ဖက်နေကြဟန်တူသော ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် နှင့် ဖိုးတုတ်တို့ အတွဲ ဖုံးသံကြောင့် နိုးသွားကြပုံပေါ်သည်။ 

ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် က ကိုယ်လုံးကို တပတ်လှိမ် ၍ ကုတင်ဘေးစားပွဲပေါ်က ဖုံးကို လှမ်းကိုင်ဖို့ ပြင်လိုက်သည်။ ဖိုးတုတ်က သူမအနောက်ဖက်မှ လိုက်ကပ်၍ ကိုယ်လုံးကို ဖက်ကာ နို့ကြီးတွေကို လှမ်းဆုပ်ကိုက်လိုက်တာတွေ့ရသည်။ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် က ဖုံးကို ခရက်ဒယ်မှ မ မ သေးပဲ ဖိုးတုတ်ဖက်လှည့်ကာ သူမ နူတ်ခမ်းပေါ်တွင် လက်ညိုးကို ဒေါင်လိုက်ထောင်ပြကာ အသံမထွက်ဖို့ သတိပေးလိုက်သည်။ ဖိုးတုတ်က ခေါင်းငြိမ့်ပြမှ ဖုံးလက်ကိုင်ကို မပြီး နားကို ကပ်လိုက်သည်။

"ဟဲလို.."

"ဖြူ ရေ ကိုကိုပါ"

"အင်း ကိုကို ပြောဘာဖြစ်လို့လဲ၊ အဆင်ပြေရဲ့လား၊ ဒီနေ့ ဘယ်အချိန်ပြန်လာမှာလဲ"

"အင်း အဲဒါပြောမလို့ ဖြူ လေး အိပ်တုန်းလားလို့ ဆောရီးနော် နိုးလိုက်သလို ဖြစ်သွားတာ"

"ရပါတယ် ကိုကို ရာ ဖြူလေး လဲ ခနနေ အလုပ်သွားဖို့ ပြင်ရတော့မှာပဲဟာ"

ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော်  က ဖုံးပြောနေရင်းက ကွန်ပြူတာ စခရင်ကို လည်း စူးစိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ဖိုးတုတ် က ဖုံးပြောနေသော ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် အနောက်ဖက်သို့ တိုးကပ်ပြီး သိုင်းဖက်ကာ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ၏ ဖွေးဖွေးဖြူ ဖွံ့ထွားသည့် နို့ကြီးတွေကို အနောက်မှ ဆုပ်နှယ်ရင်း မာတောင် တောင့်တင်းနေသည့် သူ၏ အိပ်ယာထစ လီး ကြီးဖြင့် ဖင်ကြားသို့ မှန်းကာ ထိုးသွင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ကလည်း သူမ ဖင်ကြီးကို ကော့ပြီး လမ်းကြောင်းမှန်အောင် ပြင်ပေးလိုက်ရာ လီးကြီးက သူမ စောက်ဖုတ်ထဲ တန်းဝင်သွားပုံ ရသည်။ ဖုံးထဲတွင် သူမ ပါးစပ်မှ ဟစ် ကနဲ လေသံထွက်သွားသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

"အင်း"

"ဟ..."

"ဖြူလေး ဘာဖြစ်သွားတာလည်း ခုနက အသံက"

ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် က ဖုံးမကိုင်ထားသည့် လက်ဖြင့် ဖိုးတုတ်ကို လက်နောက်ပြန်ပြန် ဆိပ်လိုက်သည်ကို ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော်  မြင်လိုက်သည်။ ဖိုးတုတ်က ဆောင့်ထိုးလိုက်လို့ ပါးစပ်က အသံကို မထိန်းလိုက်နိုင်တာ ဖြစ်မည်။ ဖိုးတုတ် က ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ခါးကို ကိုင်ကာ အနောက်မှ အသာညှောင့်လိုးနေတာကို မြင်နေရသည်။ ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော်  တယောက် သူ့မိန်းမ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် က သူမ ဒရိုင်ဘာဖြင့် အလိုးခံနေရင်းက သူနှင့် ဟန်မပျက် ဖုံးပြောနေနိုင်သည်ကို အံဩနေမိသည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ဘာမှန်းမသိ လီးကြီးမာတောင်နေသည်ကို သတိထားမိလေသည်။ 

"ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး ကိုကို အဲယားကွန်းက တအားအေးနေပြီး ဖြူလေး စောင်မခြုံမိတော့ နည်းနည်း ချမ်းသလို ဖြစ်သွားလို့ပါ"

ဖုံးထဲ မှာ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် အသက်ရှုသံက သိသိသာသာ မြန်လာသည်ကို ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော်  သတိထားမိနေလေသည်။ သူတို့ လိုးနေသည်ကို မျက်စေ့ရှေ့မှာ မြင်နေရလို့လားမသိ။ ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော်  အားနေသောလက်က သူ့လီးကြီးကို ဆုပ်ကိုင် ကာ ဖိုးတုတ် လိုးချက်နှင့် အညီ ထုနေမိလေပြီ။

"အော်"

"ကိုကို ဘာပြောမလို့ ခေါ်တာလဲဟင်၊ ဖြူလေး အလုပ်မသွားခင် အိမ်ပြန်ရောက်မယ်ဆို ပြောလေ၊ ကိုကို စားဖို့ မနက်စာ ပြင်ထားပေးမယ်"

"အဲဒီ လောက် အစောကြီးတော့ ပြန်ရောက်မယ်မထင်ဘူး ဖြူလေး၊ ဘာမှ လုပ်မနေနဲ့ အေးဆေးသာ အလုပ်သွားပါ နော်"

"ဒါဆိုရင်လည်း ဒါပဲနော် ကိုကို ဖြူလေး အလုပ်သွားဖို့ ပြင်ရတော့မယ်"

"အိုကေလေ ဖြူလေး ဘိုင်ဘိုင် လပ်ဗ်ယူ"

"လပ်ဗ်ယူ ကိုကို မွမွ"

ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ဖုံးကို အရမ်းချချင်နေမှန်းသိသဖြင့် ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော်  လည်း စကားဖြတ်ပေးလိုက်တော့သည်။ ဖုံးချပြီးတော့ သူ့မိန်းမ နှင့် သူ့ဒရိုင်ဘာတို့ ၏ လိုးခန်း ကို ကြည့်ရင်း ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော်  တယောက် ဂွင်းထုနေမိတော့သည်။

ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ဖုံးကို ချပြီးတာနှင့် ဖိုးတုတ်က သူ့လီးကို မချွတ်ပဲ ဒူးထောက်ထကာ တချိန်ထဲ မှာပဲ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ခါးကိုလည်း ဆုပ်ကိုင် မလိုက်သဖြင့် ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် တယောက် အိပ်ယာပေါ် ဖင်ဘူးတောင် ထောင်ရက် ဖြစ်သွားလေသည်။ ဖိုးတုတ် တယောက် အနောက်မှ အားရ ပါးရ ဆောင့်လိုးနေလိုက်သည်မှာ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ၏ ဖင်ဖြူဖြူကြီး နှစ်လုံး မှာ ကျောက်ကျောတုံးကြီးတွေလို တုံကနဲ တုံကနဲ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့နေရလေသည်။ 

ဖိုးတုတ် သူ့မိန်းမ စောက်ဖုတ်ထဲ လရည်တွေ ပန်းထည့်သည့် အချိန်လောက်မှာပင် ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော်  လည်း သူ့လီးထဲ မှ လရည်တွေကို တစ်ရှုးထဲ ပန်းထုတ်ထည့်လိုက်ရလေတော့သည်။

................................................................................................................................

ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော်  တယောက် စိတ်တွေနောက်နေလေပြီ။ ဒီကိစ္စ ကို သူဘယ်လို ဖြေရှင်းရမည်နည်း။ မသိချင်ယောင်ဆောင် ပြီးတော့ ဖိုးတုတ်ကို ပဲ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် မသိအောင် ရှင်းပြစ်ရမည်လား၊ ဒါမှ မဟုတ် သူသိသည်ဆိုတာကို ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် အားဖွင့်ပြောပြီး ဖိုးတုတ် နှင့် ဇာတ်လမ်းကို သိပ်မဆိုးရွားခင် ဖြတ်ခိုင်းရမလား၊ ခေါင်းနည်းနည်း ခဲလာခဲ့ရသည်။ လောလောဆယ်တော့ အခြေအနေ မဆိုးသေးဟု ထင်ရသည်မို့ ဒီအတိုင်း မသိမသာလေးပဲ ထားလိုက်ရမလား။ တခြား တစိမ်းတယောက် လိုးထားသည့် သူ့မိန်းမ ကို အခု သူက လိုးချင်စိတ်တွေ တအားပြင်းပြ နေရသည်က ဘာသဘောလဲ ၊ သူ့ရဲ့ အတွင်းစိတ်တနေရာမှာပဲ ကပ်ကိုး ဖီး ရှိလို့လား၊ 

တကယ်တော့ ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော်  က ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် တခြားတယောက် နှင့် ဖေါက်ပြားတာကို ခွင့်လွှတ်ပါသည်။ သူကိုယ်တိုင် လည်း အပြင်မှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ကဲသူမို့၊ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ကိုလည်း သူမ စိတ်ခံစားမှု လွှတ်လပ်ခွင့်ကို သူပေးချင်ပါသည်။ သို့သော် အိမ်မှ အလုပ်သမား နှင့် ဆိုတော့ ပတ်သက်မှု က တခါထဲ ပြတ်မသွား အမြှင်မပြတ်ပဲ ငြိတွယ် နေသည်ကို သူသဘောမကျ၊ အထူးသဖြင့် ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် စိတ်ထဲ ဘယ်လို သဘောထားမှာလဲ၊ တသက်လုံး အဲလို နေသွားမှာလား၊ တချိန်ကျရင် ဇာတ်လမ်းသိမ်းဖို့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိလား၊ အဲဒါတွေကို သူသိချင်၊ မေးချင် ဆွေးနွေးချင်နေမိသည်။ 

ထို့ကြောင့်လည်း ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ကို ထိုကိစ္စ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ရင်ဆိုင် ဖွင့်မေး၊ ဆွေးနွေးတော့မည်ဟု ဆုံးဖြတ်ချက် နောက်ဆုံး ချလိုက်မိတော့သည်။ ထိုအခါမှ ပဲ ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော်  လည်း စိတ်ထဲ ပေါ့သွားကာ ရေမိုးချိုး အဝတ်အစားလဲ ပြီး အလုပ်ကိစ္စတို့ လုပ်စရာရှိတာကို စတင်လုပ်ကိုင်လေတော့သည်။

..................................................................................................................................

အခန်း ( ၈ )

ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော် နေ့ခင်းဘက်အိမ်ပြန်လာပြီးတော့ အိပ်ယာပေါ် လှဲချလိုက်တာနှင့် တုံးကနဲ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။ မအိပ်ခင်တော့ အိပ်ယာခင်းကို သေခြာ ကြည့်လိုက်သေးသည်။ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် အိပ်ယာခင်း အသစ်လဲ ထားတာသေခြာသည်။ အနံ့အသက် ဘာမှ မရှိ။ အဝတ်လျှော်စက်ထဲ မှာပဲ အိပ်ယာခင်းအဟောင်း ဆပ်ပြာရည်စိမ်လျှက် တွေ့ရသည်။ထို့ကြောင့်လည်း စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် အိပ်ယာပေါ် လှဲကျကာ အိပ်ပျော်သွားခြင်းသာ။

ရေချိုးခန်းထဲ ရေပန်းက ရေကျနေသံကြားတော့မှ ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော် နိုးလာခဲ့သည်။ ဘယ်လောက်တောင် အိပ်ပျော်သွားသည်မသိ။ မိန်းမ တောင်ပြန်ရောက်လို့ ရေချိုးနေပြီ။ အိပ်ယာထဲ ခနထပ်နှပ်နေလိုက်သည်။ ခနနေတော့ ရေသံပိတ်ပြီး ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် မျက်နှာသုတ်ပုဝါတခု ကိုယ်မှာ ပတ်၊ နောက်တခု ဖြင့် ခေါင်းက ဆံပင်တွေကို သုတ်ရင်း ထွက်လာသည်။

"ဟော ကိုကို နိုးနေပလား"

"အင်း ဖြူလေး၊ ရောက်တာ ကြာပလား"

"အင်း ခုနပဲ ကိုကို ၊ ကိုကိုရော အတော်ပင်ပန်းသွားလား အိပ်လိုက်တာမှ တကယ် နှစ်နှစ်ချိုက်ချိုက်ပဲ"

သူမ ခေါင်းမှ ဆံပင်အုပ်ထူထူကို ခြောက်အောင် သုပ်နေသော ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ၏ လက်မောင်းအိုးဖြူဖွေးဖွေးတွေ၊ ရေနွေးပူပူ နှင့် ချိုးပြီးကာစမို့ နီတာတာ မျက်နှာလေး နှင့် နုဖတ်နေသော သူ့မိန်းမကို ကြည့်ရင်း ညိုမဲနေသည့်အညာသား ဖိုးတုတ် က အားမနာလျှာမကျိုး သုံးစွဲနေသည့် ဗီဒီယိုများကို ပြန်မြင်ယောင်လာမိပြီး ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော် လီးက စောင်အပါးအောက်က ထောင်ထလာခဲ့သည်။ အိပ်ခါနီးဝတ်ထားသည့်လုံချည်က ခါးမှာ ကွင်းလုံးတက်လှိမ့်ပတ်နေပြီမို့ စောင်အောက်က ထောင်ထလာခြင်းမှာ သိသိသာသာကြီး ဖြစ်နေလေသည်။

"လာပါအုံး ဖြူလေးရဲ့ ဒီကို"

ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် က ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော် ၏ မျက်နှာ အမူအယာနှင့် စောင်အောက်မှ ဖေါင်းနေတာကို မြင်သည်။ သို့သော်လည်း သူမ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ်နွမ်းနေပုံဖြင့်၊

"အာ ကိုကို ဒီနေ့ ဆေးရုံ မှာ အလုပ်တအားများလို့ ဖြူလေး နုံးနေတယ် လှုပ်တောင်မလှုပ်ချင်တော့ဘူး"

ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော် စိတ်ထဲ ထောင်းကနဲ ဖြစ်သွားမိသည်။ မနေကညက လည်း ဖိုးတုတ်ဆော်ထားပြီး မနက်အစောကြီးထတော့လည်း တချီ၊ အခု ကိုယ့်ယောက်ျား ကျတော့ အလုပ်ပင်ပန်းလို့တဲ့။ ဒေါသဖြင့် ပါးစပ်က တခုခု ပြောမလို့ ကြံလိုက်ပြီးမှ ဘရိတ်အပ်လိုက်ရသည်။ ဒီည အရေးကြီးတာ ဆွေးနွေးဖို့ ရှိသည် မဟုတ်ပါလား။

"အင်း ပါ ဒါဆိုလည်း တခုခု စားကြစို့လေ၊ အပြင်ထွက်စားမလား၊ အိမ်မှာ ရှိတာပဲ စားကြမလား"

"အိမ်မှာ ဘာမှ တော့ ဖွယ်ဖွယ်ရာရာ မရှိဘူးကိုကို"

"ဒါဆိုလည်း ဖြူလေး ကြိုက်တဲ့ ထိုင်းစာ သွားစားကြမယ်လေ"

"အင်း သွားလေ"

သူတို့ နှစ်ယောက် အဝတ်အစား များလဲလှယ်လိုက်ကြပီး ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော် ကားဖြင့် ထွက်ကာ ထိုင်း ရက်စတောရင့် တွင် ညနေစာ သွားစားကြသည်။ ခါတိုင်း တယောက်နှင့် တယောက် ပြောစရာ အများကြီး ရှိနေကြသော လင်မယားနှစ်ယောက် စကား နည်းနေကြသဖြင့် တယောက်ယောက်က ဘာစပြောမလဲ ဆိုတာကို စောင့်နေသလို ဖြစ်နေကြသည်။ ထိုသို့ဖြင့် စားပြီး သောက်ပြီးတော့ အိမ်သို့ ပြန်လာကြသည်။

အိမ်ရောက်လို့ ညဝတ်အင်္ကျီ လဲ သွားတိုက် သန့်ရှင်းရေးလုပ် ပြီး အိပ်ယာပေါ်သို့ တက်ပြီး ဘေးချင်းယျဉ်လျှက် လှဲမိသည့် အချိန်တွင် ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော် က၊

"ဖြူလေး ကို ကိုကို ပြောစရာ ရှိတယ်"

"ပြောလေ ကိုကို"

"ဖြူလေး ဖိုးတုတ် နဲ့ ဇာတ်လမ်းကို ဘယ်အထိ ဆက်မယ် စိတ်ကူးထားလဲ"

"ဟင်"

ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် မျက်နှာတခုလုံး သွေးဆုပ် သလို ဖြူသွားပြီး မျက်နှာလည်း အရမ်းပျက်သွားခဲ့လေသည်။ သို့သော် အတင်းဟန်ဆောင် တင်း၍၊

"ကို...ကို.....ဘာ....ဘာ...ကိုဆိုလိုတာလဲ"

ဟု မေးလိုက်သည်။ ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော် က၊

"ကိုကို ဘာဆိုလိုသလဲ ဖြူလေး သိပါတယ်ကွာ၊ ဟန်ဆောင်မနေပါနဲ့တော့၊ ကိုကို စိတ်မဆိုးပါဘူး"

ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် မှာ မျက်နှာတခုလုံး ပြိုမည့်မိုး ကဲ့သို့ အုပ်ဆိုင်းသွားရင်းက၊ ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော် နှင့် မျက်လုံးချင်းမဆိုင်ရဲပဲ ခေါင်းအုံးပေါ် မျက်နှာအပ်ကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုလေတော့သည်။ ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော် က ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ငိုနေသည်ကို ခနတာ အရှိန်သေအောင် လွှတ်ထားပေးလိုက်ပြီးတော့မှ ပုခုံးလေးကို ပွတ်ကာ၊ 

"မငိုပါနဲ့ ဖြူလေးရယ် ကိုကို စိတ်မဆိုးပါဘူးဆို"

"ဖြူလေး အမှားပါကိုကိုရယ်၊ အဟီးးးးးဟင့် ရွှတ်.. ကိုကို ကြိုက်သလို အရေးယူပါ၊ ဖြူလေးကို သတ်ချင်လည်းသတ်လိုက်ပါ၊ ဖြုလေးကို အိမ်ပေါ်က နှင်ချချင်လည်း ဖြူလေး ဆင်းပေးပါ့မယ်၊ ဟီးးးးဟင့်......ရွှတ်..."

"အိုကေ ဖြူလေး ငိုလို့ အားရရင် ကိုကို တို့ စကားပြောရအောင်၊ ဖြူလေးကို လည်း မသတ်ဘူး၊ အိမ်ပေါ်ကလည်း နှင်မချဘူး ဟုတ်လား၊ ကိုကိုတို့ အရွယ်ရောက်ပြီးသူတွေ အချင်းချင်း စကားပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောကြရအောင်"

ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် က ခေါင်းအုံးပေါ် မှောက်ရက် ငိုကျွေးနေရာမှ ခေါင်းမော့ပြီး ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော် တယောက် တကယ်ပြောနေတာလား ဆိုတာကို မယုံရဲ အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော် တယောက် တကယ်စိတ်ဆိုးသည့်ပုံ မပေါ်ပဲ အေးအေးဆေးဆေး ဖြင့် သူမကို ပြန်ကြည့်နေတာတွေ့ရတော့ ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော် ရင်ဘတ်ပေါ် သူမ မျက်နှာကို အပ်၍ ငိုကြွေးပြန်လေသည်။ 

ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော် က သူ့ရင်ဘတ်ပေါ် မျက်နှာအပ်ကာ ငိုနေရှာသော ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ကိုယ်လုံးလေးကို အသာထွေးပွေ့ထားရင်း ကျောပြင်လေးကို သူ့လက်ဖဝါးဖြင့် ပွတ်သတ်ပေးနေလိုက်သည်။ ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော် ၏ တည်ငြိမ်သော အပြုအမှုကြောင့် ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် လည်း တဖြည်းဖြည်းဖြင့် စိတ်အနည်းငယ်ပေါ့ပါးလာခဲ့ရသည်။ အတော်ကြာကြာလေး ငိုနေရာမှ ရှိုက်သံလေး နည်းနည်းပါးပါးလာပြီး ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော် မျက်နှာကို မော့ကြည့်ကာ၊

"ကိုကို တကယ်ပဲ စိတ်မဆိုးဘူးလား၊ ခွင့်လွှတ်နိုင်လို့လား"

"မဟုတ်ပဲ နဲ့ ကိုကို က အခုလို နေပါ့မလား၊ ဒါပေမဲ့ ကိုကို တို့ သေခြာ ဆွေးနွေးရမယ်လေ၊ ကိုကို တို့မှာ သမီးကြီး နဲ့ သားငယ်လည်း ရှိတယ်၊ ကိုကို တို့ ဖြူလေးတို့ အသိုင်းအဝိုင်းကလည်း ရှိသေးတယ် "

ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော် ပြောသည်မှာ အချက်ကျ မှန်ကန်သည်မို့ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် တယောက် မျက်နှာ အတည်လေးဖြင့် ကုတင်ပေါ်မှာ ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော် ရှေ့ ကြုံ့ကြုံ့လေး ထိုင်လိုက်သည်။ပြီးတော့ ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော် ကို ကြည့်ကာ၊

"ကဲ အဲဒီတော့ ကိုကို က ဘာကို ဆွေးနွေး ပြောချင်တာလည်း"

"ပထမဆုံးက ကိုကို တို့ တယောက်နဲ့ တယောက် ပွင့်လင်းရမယ်၊ လျို့ဝှက်ချက်မထားရဘူး၊ ပြီးတော့ အနာဂါတ်မှာ ကိုကို တို့ ဘယ်ပန်းတိုင်ကို သွားဖို့ ဘယ်လို ဆုံးဖြတ်မယ် ဆိုတာကို ပါ ဆွေးနွေးရမယ်"

"အင်း"

"အဲတော့ ပထမဆုံး က ပြီးခဲ့တာတွေကိုလည်း ပြန်လည်သုံးသပ်ဖို့ နားလည်သဘောပေါက်အောင် ကိုကို မေးတာ နည်းနည်းဖြေပေးမလား"

"အင်း"

"ဖိုးတုတ် နဲ့ ဖြူလေး နဲ့ ဘယ်က နေဘယ်လို စဖြစ်သွားတာလဲ"

ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော် ၏ အမေး က ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် မျက်နှာလေး ကို ရှက်သွေးဖြန်းကာ နီးမြန်းသွားစေလေသည်။ 

"အာ ကိုကို ကလည်း ဘာတွေ လျှောက်မေးနေတာလဲ၊ အဲဒါက ဘာဆိုင်လို့လဲလို့"

"မသိဘူးလေ ဖြူလေး ရယ် ဆိုင်ချင်လည်း ဆိုင်မှာပေါ့၊ ကိုကို တို့ တယောက်ကို တယောက် မလိမ်မညာ ပွင့်လင်းရမယ်လို့ အစကတည်းက ပြောထားတယ် မဟုတ်လား"

"ကိုကို ဖြူလေး ကို တကယ် စိတ်မဆိုးဘူးနော်"

"မဆိုးပါဘူး ဆိုမှ ကွာ၊ ကိုကို တို့ ဒီ လို ဆွေးနွေး တဲ့ အဆင့်တောင် ရောက်နေကြမှတော့ ဘယ်လို စိတ်ဆိုးရမှာလဲ၊ ကိုကို တို့ အဖြေရှာကြရတော့မှာလေ"

"အင်း ကိုကို ရယ် အစအဆုံး ဒီတေးတော့ ဖြူလေး မပြောချင်တော့ဘူးကွာ၊ အကြမ်းပဲ ပြောမယ် ဖြူလေး ရှက်တယ်"

ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော် မှာ ဖြစ်ပျက်ပုံ အစုံကို သူသိပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ဘယ်လို ပြောမလဲ သိချင်သဖြင့် မေးခြင်းသာ ဖြစ်လေသည်။

" အင်းပါကွာ အကြမ်းဖျဉ်းပဲ ပြော ဘယ်နေ့က စဖြစ်တာလဲ ဘယ်အဆင့်လောက်ထိတောင် ရောက်နေပြီလဲ"

"အွန်း လွန်ခဲ့တဲ့ တလလောက်က ကိုကို စစ်ဆင်ရေးနဲ့ တပတ်လောက်ကြာအောင် သွားတဲ့ အချိန်တုန်းက ပေါ့။ ဖိုးတုတ် နဲ့ ဖြူလေးတို့ အမှတ်မထင်မှားမိကြတယ်လေ၊ ဒီထက်ပိုမမေးနဲ့တော့ကွာ၊ နောက်တော့ ဆားငံရည် လို ပဲ သောက်မပြေ ဖြစ်သွားကြတာပေါ့"

ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် မှာ ခေါင်းကို ငုံ့ထားပြီး မျက်နှာတခုလုံးလည်း နီမြန်းကာ သူမ ခြေသည်းလေး များကို သူမ လက်သည်းကလေး များဖြင့် ကုတ်ခြစ်နေလေသည်။ ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော် မှာ သူလိုချင်သော အဖြေ မဟုတ်သော်လည်း ဖိုးတုတ်က မုဒိန်းကျင့်လို့ ဟု ပြောလျှင် သူဒေါပွမည်စိုး လို့ ဖိုးတုတ်ကို ကာကွယ်တာပဲ ဖြစ်မည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

"အဲဒီနောက်တော့ ဖြူလေး တို့ နေ့တိုင်း လိုလို ပဲလား"

"နေ့တိုင်း တော့မဟုတ်ပါဘူး ကိုကို ရယ်၊ တပတ်မှ တခါ နှစ်ခါလောက်ပါ"

ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ဘာလို့ လိမ်ပြောတာလည်း ဟု ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော် တွေးနေမိသည်။ သူကြည့်ခဲ့ရသည့် ဗီဒီယို ကလစ်တွေ အရတောင်မှ ပထမ သုံးလေးရက် ဖိုးတုတ် နသား ပါယား ဆက်တိုက်ကျင့် ပြီး နောက်ပိုင်း သူမ က အလိုတူ အလိုပါသည့် အချိန် နေ့တိုင်း ဆေးရုံသွားကာနီး လုပ်သည်။ သူမရှိတဲ့ ညနေမှာသူတို့ လင်မယားကုတင်ပေါ် ခေါ်သိပ်သည်။ ထိုလို ညမျိုးမှာ ဆို ဖိုးတုတ်က သုံးချီလောက် အမြဲဆွဲလေ့ရှိသည်။ သူ ရက်ရေကြည့်သလောက်က မလုပ်သည့် ရက်ပင် မရှိသလောက်ပင်။ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် သူ့ကို လိမ်ပြောနေမှန်းသိတော့ ဘာအကြောင်းကြောင့်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် သူ့ရင်မှာ နည်းနည်းတော့ ထိခိုက်ရသည်။ သို့သော်လည်း သူကိုယ်တိုင်က သမီးမာလာ နှင့်ကိစ္စ ကို ထိန်ချန်ထားခဲ့သေးတာပဲ၊ ကိုယ့်အလှည့်ကျတော့ ခံပေါ့သီဟ ဟု စိတ်ထဲ ပြောနေလိုက်မိသည်။

"အင်း ထားပါတော့ အဲဒီတော့ ဖိုးတုတ်ကို ဖြူလေးက ချစ်လို့လား၊ ဘယ်တော့လောက် ဖြတ်မယ်လို့ စိတ်ကူးထားလဲ"

ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် မျက်နှာ မှာ ရဲရဲတွတ်သွားပြန်သည်။ ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော် နှင့် မျက်နှာချင်း မဆိုင်ရအောင် ခေါင်းကို အတင်းငုံ့ပြီး ငြိမ်သက်နေသည်။ အတွေးထဲ နစ်နေတာလား ဘာဖြေရမည်မသိတာလား။ 

"ပြောလေ ဖြူလေး အဲဒါက ကိုကို တို့ မိသားစု ရဲ့ နောင်ရေး အနာဂတ် နဲ့ ဆိုင်နေတယ်၊ ဖြူလေး ဆီက အဖြေသိရမှ ကိုကို တို့ ဘယ်လို လမ်းဆက်လျှောက်မယ်ဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်လို့ ရမယ်၊ ဖြူလေးရဲ့ စိတ်ရင်းကို ပဲ သိချင်တယ်၊ ကိုကို က အတင်းဖြတ်ခိုင်းတာလည်း မဟုတ်ဘူး၊ ဖြူလေးကို အိမ်ပေါ်က နှင်ချတာလည်း မဟုတ်ဘူး၊ ဖြူလေးဘာလုပ်မှာလဲ ဆိုတာကို သိချင်တာတခုပဲ ရှိတယ်"

"ဖြူလေး မပြောတတ် ဘူးကိုကို"

..................................................................................................................................

အခန်း ( ၉ )

"ဟင် မပြောတတ်ဘူး ဆိုတာက၊ ဖိုးတုတ်ကို ဘယ်တော့ ခေါက်ရမယ် ဆိုတာ မသိဘူး အဲလို လား"

"ကိုကို စိတ်မဆိုးနဲ့ နော်၊ ကိုကို ဖြူလေးကို ဘယ်အတိုင်းအတာထိ ခွင့်လွှတ်နိုင်မလဲ"

"ဖြူလေး က ဘယ်လောက်အထိ လွှတ်လပ်မှု လိုချင်လို့လဲ"

"ကိုကို ဖြူလေး တို့ ဖြစ်နေတာကို ဘယ်လိုသိလဲ"

ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော် ကထောက်လှမ်းရေးသမား ပီပီ သူ့လျို့ဝှက်ချက်ကိုတော့ ထုတ်မပြောချင်၊ သို့ဖြင့်၊

"ကိုကို က ထောက်လှမ်းရေးတပ်မှုးလေ ဖြူလေး မေ့နေပလား၊ မျက်စေ့တွေ နားတွေ အများကြီး ရှိတယ်"

"ဖြူလေး ရဲ့ လွှတ်လပ်မှု ကတော့ ဖြူလေး အပေါ်မှာ အဲဒီ မျက်စေ့တွေ နားတွေကို ပိတ်ထားစေချင်တယ်။ ဖြူလေး ပရိုက်ဗိတ်ဆီ လိုချင်တယ် ဒါပဲ ကိုကို ပေးနိုင်ရင်တော့ အဲဒါတွေ ဖြူလေး လိုချင်တယ်"

"အိုကေ အဲလိုလွတ်လပ်ခွင့်ရပြီးရင် ဖြူလေးက ဘယ်တော့လောက် ဖိုးတုတ်နဲ့ ဇာတ်လမ်းဆုံးဖို့ ရည်ရွယ်ထားလဲ"

"ဖြူလေးကို ကိုကို က အဲလို ယုံကြည်မှုထားရင် ဖြူလေး ကိုကို သိက္ခာကျအောင်၊ သားသမီးတွေ မျက်နှာပျက်အောင် ဘယ်တော့မှ မလုပ်ဘူး၊ကိုကို့ ကိုလည်း ဖြူလေး လွတ်လပ်ခွင့် ဖြူလေး နည်းတူပေးမယ်၊ ကိုကို လုပ်ချင်တာလုပ်၊ မိသားစု မပြိုကွဲသွားရင်ရပြီ၊ ဖြူလေး ဇာတ်လမ်းကို ဖြူလေး ဘာသာ တနေ့ကျရင် ရှင်းပြစ်လိုက်မယ်၊ ဘယ်လိုလဲ"

ခုထိ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် တယောက် ဖိုးတုတ် နှင့် ပတ်သက်ပြီး ပြတ်ပြတ်သားသား မပြောနိုင်သေးဟု ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော် တွေးလိုက်မိသည်။ အင်း နှင်းဖြူ မပြောနိုင်သေးရင် လည်း စောင့်ကြည့်လိုက်ဖို့ ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော် က ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဖိုးတုတ် လောက်က တော့ တခုခု ဖြစ်လာတာ နှင့် သူက အကုန်ရှင်းလို့ ရတာပဲလေ၊ ဟု တွေးလိုက်သည်။ တခုပဲ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် က တောင်းဆိုသည့် လွတ်လပ်ခွင့်၊ ပရိုက်ဗိတ်ဆီ၊ ထိုအရာကိုတော့ သူချိုးဖေါက်ဖို့ မရဲဖြစ်နေသည်။ လုံးဝ ကြီးလည်း လွတ်မပေးချင်၊ ကိုယ့်ဂတိကို လည်း ကိုယ်မဖျက်ချင်၊ ဒီကြားထဲက ထိုဂတိကို သူချိုးဖေါက်မှန်း သိသွားပါကလည်း သူ့စကားကို ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် တသက်လုံး ယုံကြည်မှာ မဟုတ်တော့။ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ကိုယ်တိုင်က လည်း သူ့အပေါ်မှာ မရိုးသား မပွင့်လင်းတာ သူသိပြီးနေပြီ။ သို့သော်လည်း သူ့ဘက်က ချိုးဖေါက်တာကိုတော့ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် လုံးဝ မသိစေခြင်။ 

"အိုကေလေ၊ ဒါဆိုလည်း ဖြူလေး ကို ကိုကို ကလွတ်လပ်ခွင့်ပေးထားတယ် ဆိုတာကို သူများကို ဖြူလေး က မပြောရဘူး၊ ဖြူလေး လုပ်နေတာတွေက ကိုကို့ ရဲ့ ခွင့်ပြုချက်နဲ့ လုပ်နေတယ် ဆိုတာကို သူများတွေကို အသိမပေးရဘူး၊ အဲဒါတော့ သဘောတူတယ်မလား"

"အင်း အဲဒါက တော့ ကိုကို့ ရဲ့ သိက္ခာအတွက် ဖြူလေး သဘောတူပါတယ်"

"အိုကေ လေ ဒါဆိုလည်း အဲဒီ နေရာက ပဲ စကြတာပေါ့၊ ဖြူလေး အကူညီလိုရင်တော့ အချိန်မရွေး ကိုကို့ ကို ပြောနော် ဘာမှ နှောင့်နှေးမနေနဲ့"

ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော် က ပြောလိုက်ရင်းက ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် မေးလေးကို လှမ်းကိုင်ကာ နူတ်ခမ်းချင်းစုပ်ဖို့ ပြင်လိုက်သည်။ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် က သူမ ခေါင်းလေးကို နောက်သို့ ခွာလိုက်ပြီး၊

"ကိုကို စိတ်မရှိရင် ဖြူလေး တို့ အဲတာလေး ပါ ခန နားလို့ ရမလား"

"ဟင် ကိုကို တို့ က လင်မယားလေကွာ"

"သိပါတယ် ဒါပေမဲ့ ခနလေး ဘရိတ် ပေးလို့ ရမလား ကိုကို ဖြူလေးကို စိတ်မဆိုးနဲ့နော်၊ ခနလေးပါ ဖြူလေးကို အချိန် နည်းနည်းလေး ပေးပါ"

"အင်းအင်း ဖြူလေး သဘောပါပဲ"

ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော် တယောက် နည်းနည်းတော့ စိတ်ပျက်သွားသည်။ သူ့ခေါင်းအုံးပေါ် လှဲချလိုက်ရင်းက စောင်ကို ခေါင်းမြီးခြုံကာ အိပ်ဖို့ ကြိုးစားတော့သည်။ သို့သော်လည်း သူကခေါင်းထဲမှာက အတွေးတွေ ပလန်တွေက ရှုတ်ပွလျှက်။

....................................................................................................................

ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော် တယောက် မနက်ဆို ရုံးရောက်လျှင် ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ကို သူဂတိပေး ထားသဖြင့် သူ့အိမ်မှ လုံခြုံလေး ကင်မရာ ရီကော့ဒင်းကို ဖွင့်မကြည့်ဖြစ်အောင် စိတ်ကို ထိန်းချူပ်ထားနေရသည်။ သူ့အလိုလို ရီကော့ဒ်ဒင်း လုပ်ထားမှာ မို့အချိန်မရွေး ပြန်ဖွင့်ကြည့်နိုင်သည်ကို လည်း သူသိထားသဖြင့် စိတ်ကို ထိန်းနိုင်ခြင်းလဲ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါသည်။ တတ်နိုင်သလောက် စိတ်ကို အလုပ်ထဲ နှစ်မြုပ်ထားလိုက်သည်။ ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော် အိမ်ပြန်တော့လည်း လောလောဆယ် စိတ်ထဲ ခိုးလို့ခုလု၊ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ကလည်း လောလောဆယ် သူ့ကို ခွင့်လွတ်ပေးဖို့တောင်းပန်ထားသဖြင့်၊ မိန်းမ နဲ့ အတူတူ အိပ်နေပေမဲ့ ဟိုဟာ လုပ်လို့ မရ။ သူအိမ်ပြန်လာမအိပ်ရင်လည်း သူ့အိပ်ယာ ဖိုးတုတ်လာအိပ်မည်ဆိုတာကို သိသဖြင့် မသိချင်ယောင်ဆောင်က အိမ်ကို စောစောပြန်လာကာ ဘယ်မှ မသွားပဲ နေလေသည်။ ညဘက် ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် မသိအောင် အိပ်ဆေးသောက်အိပ်လေသည်။ ဒီလို နှင့် တပတ်အချိန်ကုန်သွားသည်။

ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော် ဒီမနက်ရုံးရောက်တော့ အရေးတကြီး စစ်ဆင်ရေးတခု အတွက် တပ်မှုး များ အစည်းအဝေးခေါ်သဖြင့် သွားရလေသည်။ ယခု မူယစ်ဆေး ကုန်သွယ်မှု လမ်းကြောင်းမှာ အိမ်နီးချင်း နိုင်ငံ များက ဂိုဏ်းကြီး နှစ်ခု တို့ ပူးပေါင်း ပြီး လုပ်ဆောင်နေကြတာ ဖြစ်သဖြင့် အဆမတန် အားကောင်းပြီး အထူးလည်း လျို့ဝှက်ကြောင်း သူတို့ အေးဂျင့် တချို့ကို နိုင်ငံခြားသို့ အန်ဒါကာဗာ အဖြစ်ပို့ပြီး တချို့ကို နယ်စပ်ဒေသတို့ တွင် လှုပ်ရှား ခိုင်းရမည် ဖြစ်ကြောင်းဆွေးနွေးကြပြီး ပါဝင်ကြမည့် တပ်မှုးတို့ ပဲ သီးသန့် ဆွေးနွေး ဖို့ သပ်သပ် ခွဲပြီး ဆက်ဆွေးနွေးကြသည်။ ထို တပ်မှုး များထဲတွင် သူ့သမီး မာလာရဲကျော် ၏ တပ်မှုးလည်း ပါဝင်ပြီး မာလာရဲကျော် ကို နယ်စပ်ဒေသ လွှတ်ဖို့ စဉ်းစားထားကြောင်း ထိုတပ်မှုးက ပြောလေသည်။ ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော် စိတ်ထဲ တွင် ကန့်ကွက်ချင်သော်လည်း မာလာ့ အရည်အချင်းကို ယုံကြည်တာက တကြောင်း သူကန့်ကွက်ကြောင်း သိသွားပါက မာလာ က သူ့ကို အရမ်းစိတ်ဆိုးမည်ဖြစ်ကြောင်းသိသဖြင့် အသာ ငြိမ်နေလိုက်ရ လေသည်။ သူတို့ စစ်ဆင်ရေး က အရေးကြီးသဖြင့် အင်ဖေါ်မေးရှင်း များကို ဂရုတစိုက်ဖတ်ကာ ဘယ်လို လုပ်ဆောင်မည် စသဖြင့် အသေးစိတ်ဆွေးနွေးကြရာ မနေ့က ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် နှင့် သူပြောခဲ့တာတွေတောင် မေ့လျှော့ သွားခဲ့ရသည်။ ညနေစောင်း တွင် ခနနားကြပြီးညှိနိူင်းပွဲကို မနက်ဖြန်ဆက်ကြရန် သဘောတူလိုက်ကြသည်။ ထိုအချိန်မှာမှ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ဆီက ဖုံးဝင်လာလေသည်။

"ကိုကို ဖြူလေး တို့ ခရီးထွက်မလားလို့ "

"ဟင် ကိုကို မအားဘူး အခု စစ်ဆင်ရေး အရေးကြီး နေလို့၊ ကိုကိုတောင် ခရီးထွက်ရင် ထွက်ရမယ်"

"ထွက်လေ ကိုကို ဖြူလေး ပြောတာက ဖြူလေး သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ပြောတာ၊ ဖိုးတုတ်ကို ပါခေါ်သွားမယ်လေ"

ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော် ရင်ထဲ နှင့်ကနဲ တော့ ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော်လည်း သူလည်း ခွင့်ပြုထားပြီးပြီ မဟုတ်လား ဘာထူးမှာလဲ နှင်းဖြူ ပျော်ရင် ပြီးတာပဲ ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ 

"ဖြူလေး တို့က ဘယ်ဘက်သွားကြမှာလဲ"

"ဖြူလေး တို့ က မေမြို့ လားရှိုးဘက် တက်မလားလို့ ရတနာလည်း ပါမယ်လေ"

ရတနာဆိုတာက ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည်၊ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် နှင့် ကျောင်းကတည်းက ငယ်သူငယ်ချင်း၊ သူ့ယောက်ျား ဒေါက်တာမြကြည်မှာ လည်း အထူးကု ဆရာဝန်ကြီးတဦး။ ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော် နှင့်လည်း ရင်းနှီးနေတော့၊ ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော် စိတ်ထဲ နည်းနည်းထူးဆန်းသလို ဖြစ်မိသည်။

"အော် ဒေါက်တာမြကြည်ပါ ပါမှာလား"

"ဟင့်အင်း မပါပါဘူး"

"အော်"

ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော် ဆက်မမေးတော့ တော်ကြာ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် က ပရိုက်ဗိတ်စီ လိုသည်ဟု ပြောထားပြီးသား၊ သူအရမ်းစပ်စု သည်ဖြစ်အုန်းမည်။ ဒီအခြေရောက်မှ တော့ မထူးပြီ။ 

"အင်း ကိုကို လည်း ခရီးထွက်ရင် ထွက်ရလိမ့်မယ်၊ သမီးတို့ တပ်က အကူညီလိုလို့"

"အင်း သမီးတောင် မတွေ့တာ အတော်ကြာသွားပြီ၊ သူ့ကို ခွင့်လေးဘာလေး ရအောင် ကိုကို ပြောပေးလိုက်လေ"

"အင်းပါ ဒီတခါစစ်ဆင်ရေးပြီးရင် ပြောပေးပါ့မယ် သူတို့ အခု အရေးကြီးနေလို့ ခွင့်ရမှာ မဟုတ်ဘူး"

"အင်း ကိုကို ဖြူလေး တို့ မနက်ဖြန်ထွက်မယ်နော် အိမ်က လန်ခရူဇာပဲ ယူသွားလိုက်မယ်"

"အင်း"

.......................................................................................................

တကယ်က မေမြို့ လားရှိုးလို့ သာ ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော် ကို ပြောလိုက်ပေမဲ့ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ပလန်က မန္တလေး၊ ညှောင်ရွှေ၊ အင်းလေး ကလောတောင်ကြီး လွိုင်ကော် ပြီးမှ လွိုင်ကော်က နေပြည်တော် ရန်ကုန် ပြန်ကြမှာ ဖြစ်သည်။ စုစုပေါင်း တပတ်လောက်ကြာမည့် ခရီးစဉ် ဖြစ်လေသည်။

မနက်စောစော ပင်ထပြီး ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် တို့ က ကားဖြင့် ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် ကို ဝင်ခေါ်ကာ နောက် ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် အဖေါ် မောင်ရန်နိုင်ဝင်း ဆိုသူကို ဝင်ခေါ်ပြီး မြို့ထဲမှ ထွက်ခဲ့ကြလေတော့သည်။ 

ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် တယောက် ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် နှင့် ခရီးသွားဖို့အကြံ ရလာသည်မှာ ဤသို့ ဖြစ်လေသည်။ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ဖိုးတုတ် နှင့် မဖြစ်မှီကာလ အတွင်းကဖြစ်သည်။ သူမ နှင့် ငယ်ကတည်းကကျောင်းနေဖက်၊ အခု အလုပ်မှာ လည်း ဆေးရုံတခုတည်း လုပ်နေသူ ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် တယောက် သူနှင့် နေ့လည်စာစား အလုပ်လုပ်ချိန်တို့ တွင် ငေးငေး မှိုင်မှိုင် နှင့် အမူအယာပျက်နေသည်မှာ သူငယ်ချင်းအရင်းမို့ သူရိပ်မိလေသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း တနေ့တော့ နေလည်စားချန် လွတ်လပ်သောသီးသန့်အခန်းရှိသည့် ထမင်းဆိုင်တခု သို့ ခေါ်ကာ သွားစားရင်း က သူငယ်ချင်း မ ကို သူဘာကူညီရမလည်း ဆိုတာကို မေးမြန်းလေသည်။ ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် က သူ့သူငယ်ချင်းကို သူကအဖြစ်အပျက်တို့ ကိုဖွင့်ပြောပြလေသည်။ 

ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် က အခု သူမ မှာ အိမ်ထောင်ရေး ဖေါက်ပြားမှု ဖြစ်နေမိကြောင်း၊ သူမ ခင်ပွန်းလည်း မသိကြောင်း၊ သူမ နှင့် ယခု ဖြစ်နေသူမှာ သူမ သား၏ သူငယ်ချင်း ဖြစ်ကြောင်း၊ သူမတို့ မှာ သားတယောက်တည်း ဖြစ်ပြီး သားက ကျောင်းပြီးတော့ စင်္ကာပူ အလုပ်ထွက်လုပ်ချင်သည် ဆိုသဖြင့်လွတ်လိုက်ရကြောင်း၊ မောင်ရန်နိုင်ဝင်း မှာ စင်္ကာပူတွင် သူ့သား နှင့် အတူနေသော အခန်းဖေါ် ဖြစ်ကြောင်း၊ အဖေ က ကျန်းမာရေး မကောင်းသဖြင့် ခနခန ပြန်ပြန်လာလေ့ရှိကြောင်း၊ ပြန်လာတိုင်း သူမတို့ သားက ပေးလိုက်သော လူကြုံ ပစ္စည်းတွေ ယူလာပေးလေ့ရှိကြောင်း၊ ရန်ကုန်ရောက်လျှင် သူ့မိဘ အိမ် နှင့် သူမ တို့ အိမ် နှစ်နေရာသာ သူက သွားကြောင်း၊ ဒေါက်တာဦးမြကြည် နှင့် သူမ တို့ က ဂျူတီ ချိန်မတူ ကြသဖြင့် သူမ အားသည့် အချိန်များတွင် မောင်ရန်နိုင်ဝင်း နှင့် စားစရာ သွားစား၊ သားအတွက် အကြုံ ထည့်ပေးလိုက်ချင်သည့် ပစ္စည်းကလေးများ စားစရာကလေးများ  ကို အတူတူ သွားဝယ်ဖြစ်ကြသည်။ ထိုသို့ ဖြင့် လက်ပွန်းတတီးနေ တော့ စိတ်တွေက ဖေါက်ပြန်လာကြပြီး ကော်ဖီဆိုင်တခု ၏ ချောင်ကောင်းကောင်းဒေါင့်လေး တခု မှာ အတူထိုင်ရင်း သူမကို ဖက်နမ်းတာခံလိုက်ရကြောင်း၊ သူမ က စိတ်ဆိုးပြီး မခေါ်တော့ဘူး လုပ်သဖြင့် မောင်ရန်နိုင်ဝင်း က စိတ်ထိခိုက်နေပြီး နောက်ပိုင်း သူတို့ အိမ်ဘက်မလာတော့ကြောင်း ၊ ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် ကိုယ်တိုင်လည်း နောက်တော့ မနေနိုင်သဖြင့် ပြန်ဆက် သွယ်လိုက်မိရာ၊ နောက်ဆုံး တော့ ဟော်တယ်သွားကာ အတူတူ အိပ်ဖြစ်သည့် အထိ လွန်ကျူး မိသွားကြကြောင်း။ ခုတော့ ဆုပ်လည်း စူး စားလည်း ရူး ဘဝ ရောက်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်းရင်ဖွင့်ဖူးလေသည်။ 

ယခင်ကတော့ ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် ကို ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် က တတ်နိုင်လျှင် ဒေါက်တာဦးမြကြည် မသိခင် အမြန်ဆုံး ဇာတ်လမ်းအဆုံးသတ်ဖို့ အကြံပေးခဲ့လေသည်။ နောက်ပိုင်း  သူမ နှင့် ဖိုးတုတ်တို့ ဇာတ်လမ်းဖြစ်၊ ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော် က ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ၏ ဖေါက်ပြန်မှုကို သိကာ သူတို့ နှစ်ယောက်စကားပြောဆို ဆွေးနွေး ပြီး သဘောတူညီ ပြီးသည့် နောက်ဗိုလ်မှုးသီဟရဲကျော် က သူမ ကို လွတ်လပ်ခွင့်ပေးလိုက်တော့ သူမ အိုင်ဒီယာက တမျိုးပြောင်းသွားတော့သည်။

သူမဇာတ်လမ်းကို  ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် ကို ပြောပြလိုက်တော့ ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် ခမြာ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်သွားရသည်။ ယခု တခေါက် မောင်ရန်နိုင်ဝင်း မြန်မာပြည်ပြန်လာလျှင် ဇာတ်လမ်းအဆုံးသတ်မည်ဟု ကြံထားသော်လည်း ၊ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ၏ ဇာတ်လမ်းကြောင့် သူတို့ နှစ်စုံတွဲ ခရီး ထွက်ကြဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ သို့ဖြင့် သူတို့ ၏ ပျားရည်ဆမ်း ခရီးစဉ်စလေတော့သည်။

................................................................................................................

အခန်း ( ၁၀ )

ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် တို့ မှာ အဓိက က ခရီးသွားဖို့ ထက် သူတို့ ကို လူမသိသည့် နေရာဒေသ များတွင် လွတ်လွတ်လပ်လပ် ကဲ ဖို့သာ မို့ သိပ်ခရီးရောက်ဖို့ မလောကြပါ။ ပထမဆုံးည က နေပြည်တော်မှ ဟော်တယ်ကြီး တခု တွင် ဝင်ညအိပ်ကြလေသည်။ ဟော်တယ်တွင်လည်း မတော်တဆ အသိဘာညာ နှင့် တိုးနေလျှင် ဖြေရှင်းရ လွယ်အောင် ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် နှင့် ဒေါက်တာဒေါ်နီလာမြကြည် တို့က တခန်း၊ မောင်ရန်နိုင်ဝင်း နှင့် ဖိုးတုတ်တို့ က တခန်းယူကြသည်။ မောင်ရန်နိုင်ဝင်း ကို ဒေါက်တာဒေါ်နီလာမြကြည် ၏ တူအဖြစ်လည်းကောင်း၊ ဖိုးတုတ်က သူတို့ ဒရိုင်ဘာ အဖြစ် လည်းကောင်း လူရှေ့တွင် နေပြကြသည်။

ဟော်တယ် ရောက်ရောက်ချင်း ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် နှင့် ဒေါက်တာဒေါ်နီလာမြကြည် တို့ နှစ်ယောက် အခန်းထဲ မှာ နေကြပြီး ဖိုးတုတ် နှင့် မောင်ရန်နိုင်ဝင်း ကို အပြင်ထွက်ကာ အစားအသောက် ဝယ်ခိုင်းလိုက်လေသည်။ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် နှင့် ဒေါက်တာဒေါ်နီလာမြကြည် တို့လည်း ယခု မှ အချင်းချင်း ရင်ဖွင့် ကြရလေသည်။

ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် က သူမ ကို သူမ ယောက်ျား က ဖွင့်မေးလာတော့ သူမလည်း ဗြောင်ဖွင့်ပြောလိုက်ရာ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် သူမကို ခွင့်ပြုပေးခဲ့ကြောင်း၊ သူမ ကိုသာ သားသမီးတွေ မျက်နှာ ကြောင့် တဖြည်းဖြည်းချင်းတော့ ဖြတ်ဖို့ ပြောခဲ့ကြောင်းပြောပြသည်။ ဒေါက်တာဒေါ်နီလာမြကြည် က သူမ ယောက်ျား ဘယ်လို စိတ်ထားမည်ဆိုတာကို မသိသဖြင့် ကြောက်မိကြောင်း၊ သူမ က မောင်ရန်နိုင်ဝင်း ကို ဖြတ်ပြစ်တော့မည်ဟု စဉ်းစားနေဆဲ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် အကြောင်းသိရသဖြင့် ယခု တချီ နောက်ဆုံးပဲ ဖြစ်ဖြစ် စွန့်စား ကာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် အရသာခံစားလိုက်မည်ဟု ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် တို့ နှင့် လိုက်လာခဲ့သည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြလေသည်။ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် က၊

"ကဲ ပါ အဲဒီ အကြောင်းတွေ လောလောဆယ် မေ့ထားလိုက်တော့ ခု လမ်းမှာ တို့ လုံး ဝ ကို အပြည့် ခံစားသွားမယ်ကွာ ဟုတ်ပလား"

"အင်းပါ ငါတော့ ရင်အရမ်းခုန်တာပဲ သိလား၊ ဒါပေမဲ့ ကားပေါ်ရောက်ပြီး ခရီးသွားရတော့ ပျော်လာတယ်ကွ"

"အင်း နင့်ကောင်လေး ကဘယ်လိုလဲ အလိုးကောင်းလား"

"ဟယ် နင်က လည်း စကားပြောကြမ်းလိုက်တာ ခစ်ခစ်။ အေးပါ ကောင်းတယ်ပဲ ထားပါတော့ ၊ သူက နည်းနည်း တော့ ကင်ကီ ဖြစ်တယ်၊ နည်းနည်း ထူးဆန်းတဲ့ ဖီးတွေ ရှိတယ်ကွ"

"ဘယ်လို မျိုးတွေလဲ ပြောပြပါအုံး ငါလည်း ဗဟုသုတ ရတာပေါ့"

"အေးပါ ငါပြောပြမှာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ကောင်မရယ် နင့်ကို ငါ့ကိစ္စ ဖွင့်ပြောတုန်းက နင်က ငါ့ကို မကောင်းပါဘူး၊ မြန်မြန်ဖြတ်လိုက်ပါ အကြံညဏ်ပေးပြီးတော့ နင်ကျတော့ အိမ်က ကားဒရိုင်ဘာ နဲ့ မှ ဖြစ်ရတယ်လို့၊ ပြီးတော့ ယောက်ျား ကလည်း သိသွားတယ်၊ ပြီးတော့ လွတ်လပ်ခွင့်ပေးထားတယ်။ အရမ်းထူးဆန်းတာပဲ ၊ ငါ့ကို နားလည်အောင် ရှင်းပြစမ်းပါအုံးဟ"

"ဒီလို ဟာ မထူးတော့ပါဘူး ငါ နင့်ကို တော့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြမယ်၊ ငါဘယ်သူ့ကို မှ မပြောဘူး ငါ့စိတ်ထဲ ထားထားတာ၊ ငါ့ယောက်ျား ကိုတောင် ငါမပြောပြဘူး။ ကိုကိုက  ငါ့ ကို ဖိုးတုတ်နဲ့ ဖြစ်နေသလားလို့ မေးတော့ ငါက ဟုတ်တယ်ပဲ ဝန်ခံလိုက်တယ်။ သူကလည်း ဘယ်လို ဖြစ်သလဲ မမေးဘူး၊ မေးရင်လည်း ငါညာဖြေမှာပဲ၊ တကယ်တော့ ငါ မုဒိန်းအကျင့်ခံရတာဟ"

"ဟယ်.. တကယ်..ဟောတော့ အဲဒါကို နင်က ဟို ဆက်ခ်စာအုပ်တွေ ဇာတ်လမ်းတွေထဲက လိုပဲ ကြိုက်သွားတယ်ပေါ့"

"ဟဲ့ ကောင်မရဲ့ ဖြည်းဖြည်း ပြောပါဟ၊ ငါလည်း အဲဒါကို နင့်ကို ရှင်းပြမလို့"

"အင်း"

"ငါက နင် နဲ့ မောင်ရန်နိုင်ဝင်း တို့ ဖြစ်နေတဲ့ အကြောင်းကြားရတော့ ပထမတော့ စိတ်ထဲ ရွံမိသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ မသိစိတ်ကလား မသိဘူး ဖီးတမျိုးလာနေတယ်။ အဲဒါနဲ့ ငါ အင်တာနက်ထဲ မှာ အဲလို ဇာတ်လမ်း ဆန်ဆန် စတိုရီတွေ ဗီဒီယိုတွေ လိုက်ဖတ်၊ လိုက်ကြည့်လုပ်မိတော့ တဖြည်းဖြည်း အဲဒီ လိုင်းထဲ စိတ်ဝင်စားလာတယ်။ ကောင်လေး တွေက သူတို့ အန်တီမမ တွေအပေါ် ဘယ်လို ဖီးလာသလဲ ဆိုတာ ရေးထားတာတွေ၊ နောက် သူတို့ ရဲ့ အားကောင်းမောင်းသန်နဲ့ လိုးတာတွေကို ငါတို့ အရွယ် မိန်းမ တွေက အလွန့် အလွန်ကောင်းဆိုပြီး အရသာ တွေ့နေကြတာတွေ။ အဲဒါတွေ ဖတ် ကြည့် ပြီး ဖီးတက်လာတယ်။ ရှင်းရှင်းပြောရရင် ရွလာတယ်ပေါ့။ အဲလို နဲ့ အွန်လိုင်း ပွန်ဆိုက်တွေ တော်တော်များများ ကို မွေမိလာတယ်။ ကုလား ဆိုက်တွေဆို ပိုဆိုးသေးတယ်။ သူတို့ မှာ ကပ်ကိုး တို့ အင်းစက် တို့၊ သူများကို သိက္ခာအရှက် ကျအောင်လုပ်ပြီး ဆက်ဆန်တာတို့ အဲဒါမျိုးတွေ ရှောက်ဖတ်မိလာတယ်။ ဖတ်ပြီးတိုင်းလည်း ကိုယ့်ဘာသာ ကိုယ်ပွတ်ပြီး အာသာ ဖြေခဲ့မိတယ်။ နောက်ပြီး ဒရိုက်ဗာ က သူတို့ ဘော့စ် သူဌေးမ ကို လိုးတာတွေလည်း အများကြီး။ အဲဒီ အချိန် ငါ ဖိုးတုတ် ကို လေ့လာကြည့်တော့ အတော်ရိုးတာ တွေ့ရတယ်။ သူက အဲလို လုပ်ရဲမဲ့သူ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာ ငါသိတယ်။ အဲတော့ ငါလည်း စိတ်ကူးယဉ် ဇာတ်လမ်း ကိုယ့်ဘာသာ ကိုယ် ဖန်တီးရင်း နဲ့ သူ့ကို နည်းနည်း ပါးပါး ရှိုးမိတယ်။ သူ့ရှေ့မှာ အောက်ခံ ဘရာ မရှိပဲ အပေါ်က အင်္ကျီပါးပါး လေး တထပ်ထဲ ဝတ်နေတာတို့၊ အိမ်နေရင်း ပေါင်လည်လောက် ပဲ ရှည်တဲ့ ဂါဝန်တိုတို တွေ ဝတ်ပြီး ငါ့ပေါင်လုံး တွေ ရှိုးတာတို့ လုပ်တာပေါ့။ သူ့ပုဆိုးအောက် က လီးတောင်နေတာ သတိထားမိတော့ ငါ့ ပိပိလေး မှာလည်း အရည်စို ရွဲပေါ့ကွာ။ ညဖက် ငါ့ယောက်ျား လိုး ရင် တခါတလေ ဖိုးတုတ် လိုးနေတယ်လို့ မှန်းခဲ့ မိတယ်။ နောက်ပြီး မီးဖိုတဲ ချက်ပြုတ်လို့ သူနဲ့ ပူးပူး ကပ်ကပ် မထိခလုပ်ထိခလုပ်ဆို ငါ့ပိပိမှာ လည်း အရည်စို၊ သူကပုဆိုး အောက်မှာ လဲ ထိုးထိုးထောင်ထောင်တွေ့နေရတယ်။ သူက မနက်ငါရေချိူးရင်ချောင်းပြီး ဂွင်းထု တာတော့ ငါမသိဘူး။ သူနဲ့ ဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်း မှ သူပြောပြတာ"

"အင်း နင်တို့ စဖြစ်တာက ..."

" တနေ့ တော့ ငါက ဆေးရုံ သွားမလို့ အဝတ်အစားလဲနေတာကို သူက ချောင်းနေတုန်း ငါလူရိပ်တွေ့တာ နဲ့ တံခါးကို သွားဆွဲဖွင့်တာ၊ ပက်ပင်းမိပါလေရော၊ အဲဒီ မှာ ငါလည်း ဒေါပွပြီး အလုပ်ဖြုတ်ပြစ်မယ်၊ ဟိုတိုင်မယ် ဒီတိုင်မယ် ဆိုပြိး ချိန်းခြောက်လိုက်တာ သူအကြောက်လွန်သွားတယ်။ အဲဒါ နဲ့ သူနဲ့ ငါနဲ့ ရုန်းရင်း ဆန်ခတ်ဖြစ် သွားကြတယ်။ အဲဒီမှာ ငါနည်းနည်း ကြောက်သွားတယ်။ တကယ်လို့ သူက အကြောက်လွန်ပြီး ငါ့ကို သတ်လိုက်ရင် ဒုက္ခပဲ ဆိုပြီး အရမ်းကြောက်သွားတယ်။ သူက လည်း ငါကြောက်သွားတဲ့ ဖီလင်ကို သိတယ် ဆိုတော့ ငါ့ပေါ် အတင်းတက်ပြီး လုပ်တော့တာပဲ။ အဲဒီ အချိန်မှာ ငါ့ရဲ့ အောင်းနေတဲ့ ဖန်တက်ဆီတွေက ပေါ်လာတယ်။ ငါ့ပိပိလေး မှာ အရည်တွေလည်း ရွဲလာပြီး သူ လိုးနေတာကို တုန့်ပြန်နေမိတယ်။ သူကလည်း သိတယ်လေ။ နောက်ပြီး သူ့ဟာကြီးက လည်း ငါ့ယောက်ျား ထက် တုတ်ပြီး ရှည်တယ်။ ဆိုတော့ ငါ တချီ ပြီးသွားတဲ့ အထိ ကို မျှောသွားတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို တောင် ကွန်ထရိုး မရှိတော့ဘူး။ ငါလည်း ပြီးသွားမှ နောင်တ ရသွားတယ်။ သူက တော့ ငါ ခိုက်သွားတယ် ဆိုတာ သိသွားတယ်။ ငါက စိတ်ထဲ ချီတုံ ချတုံ နဲ့ သူ့ကိစ္စ ကို ဘယ်လို ရှင်းရမှန်းမသိဘူး။ အဲဒီ အချိန် ကိုကို ကလည်း စစ်ဆင်ရေး နဲ့ ခရီးသွားနေတာ။ နောက်နေ့လည်း သူ က ထပ်ကျင့်တယ်။ အစပိုင်း ငါက ရုန်းကန် ငြင်းဆိုပေမဲ့ လီးဝင်လာတော့ ပြန်တုန့်ပြန်မိတာပေါ့။ သူက လည်း သိတယ်လေ။ အဲတော့ နေ့တိုင်းလိုလို ငါ့ကို လိုးတယ်။ နောက်ပိုင်း ငါလည်း ဟန်မဆောင်တော့ပါဘူး၊ မထူးတော့ဘူး ဆိုပြီးတော့ တခါတလေ ငါက ပဲ စပေးလိုက်တယ်။ ခစ်ခစ် ခုတော့ နင်မြင်တဲ့ အတိုင်းပဲလေ"

"အင်း နင့် ဖိုးတုတ် က တုတ်လည်း တုတ် ရှည်လည်း ရှည်ဆိုတော့ ခစ်ခစ် ကြားရတာနဲ့ တင် ကြက်သည်းထ လိုက်တာအေရယ်"

"နင့် ဟာ လည်း ပြောစမ်းပါအုံး၊ နင့်သားသူငယ်ချင်း နဲ့မှ ဖြစ်ရတယ်လို့"

"အေးဟာ သူက သားနဲ့ အတူတူ နေတယ်လေ၊ သူပြန်လာတိုင်း သားဆီက လူကြုံ ယူယူလာတယ်၊ ပြန်သွားရင်လည်း ငါတို့ သားအတွက် ထည့်ပေးလိုက်တာတွေ ကို မငြီးမငြူယူသွားတယ်ကွာ၊ အဲတော့လည်း ငါက ကျေးဇူးတင်တာပေါ့၊ မြန်မာပြည်ရောက်တုံးလေး အစားအသောက်တွေ လိုက်ကျွေး၊ ယောက်ျားလေး တွေ ဆိုတော့ဈေး မဝယ်တတ် မပြုတတ်တော့၊ ပစ္စည်းလေး ဘာလေး လိုက်ဝယ်ပေး၊ ကိုမရကြည်က လည်း အားတာ မဟုတ်တော့ ငါပဲ ပေါ့။ အဲလို ယောင်္ကျား လေး နဲ့ မိန်းခလေး နှစ်ယောက်ထဲအတူသွားအတူလာ ဆိုတော့ အထိအတွေ့ အနံ့အသက်တွေက ဖိုမ သဘာဝ အရ စွဲဆောင်လာတာပေါ့။ သူငါ့အပေါ်မှာ သိသိသာသာ ကြီးကို ကပ်လာတာ ငါက မိန်းခလေးပဲ သိတာပေါ့၊ ငါ ကိုယ်တိုင် ကလည်း သာယာသလို ဖြစ်မိတယ်။ သူနဲ့ အပြင်သွားရင် ပြင်ပြင်ဆင်ဆင်လည်း ဝတ်မိတာပေါ့။ အဲဒါ တနေ့တော့ ကော်ဖီ ဆိုင်လေး တခုမှာ ထိုင်ဖြစ်တယ်၊ ကော်ဖီဆိုင်ကလည်း ဈေးကြီးတဲ့ ဆိုင်ဆိုတော့ လူက တော်တော်ရှင်းတယ် နောက်ပြီးတော့ ဘု ကလေးရှိတယ် နံရံကပ်ခုံတန်းရှည်လို မျိုးမှာ၊ ထိုင်တော့ သူက မျက်နှာချင်းဆိုင် မထိုင်ပဲ နဲ့ ငါ့ဘေး ဝင်ထိုင်တယ်။ နောက်တော့ စားပွဲထိုးလေး တွေ အလစ်မှာ ငါ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး တော့ပါးကို ရွှတ်ကနဲ လာနမ်းတယ်။ အန်တီ့ ကို ချစ်မိနေပြီတဲ့။ ငါလည်း နည်းနည်းရှက်သွားတယ်၊ စိတ်ထဲမှာ သာယာမိပေမဲ့ မသင့်တော်ဘူး ဆိုပြီး၊ မင်းဘယ်လို လုပ်တာလဲ ဘာညာနဲ့ ဟောက်မိတယ်။ အဲဒီနေ့က ငါလည်း သူနဲ့ လွတ်လွတ်လပ်လပ်သွားရအောင် ဆိုပြီးကားမယူသွားခဲ့မိဘူး။ အပြန် ကျတော့ ငါ့ကို တက်ဆီ နဲ့ လိုက်ပို့ပေးမယ် ဆိုပြီး အဲယားကွန်းတက်ဆီ သူပဲ ငှားလိုက်တယ်။

အဲဒီ တက်ဆီ ပေါ်မှာ အနောက်ဖက်မှာအတူတူကပ်ထိုင်တယ်။ လမ်းပေါ်မှာ ပဲ သူက ငါ့နူတ်ခမ်းတွေကို လာကစ်ပေး တယ်။ဘယ်လို မှန်းတော့ မသိဘူး ငါအရည်ပျော်သွားတယ်ပဲ ပြောရမလား၊ မကောင်းဘူးထင်တယ်နော်လို့ ပြောနေရင်းပဲ ငါသူ့ကို ကစ်စ် ပြန်ပေးနေမိတယ်။ နောက် ငါ့အိမ်ရောက်တော့ နေပူသေးတယ် အေးဆေးပြန်လို့ငါကပဲပြောလိုက်လို့သူအိမ်ထဲလိုက်ဝင်လာတယ်။ ကိုမြကြည်လည်း မရှိရောက်သေး တော့ သူ့ကို အအေးတဗူး ထုတ်ပေးပီး ငါ အိမ်နေရင်း အဝတ်အစားလဲလိုက်အုံးမယ် ဆိုပြီး အခန်းထဲဝင်လာခဲ့တယ်။ အပြင်သွားတဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ချွတ်ပြီး အိမ်နေရင်းလဲ မလို့ ပြင်နေတုန်း ဗြုံးဆိုပြီး သူအခန်းထဲ ဝင်လာတယ်။ အခန်းတံခါးကို အထဲက လော့ချပြီး မမ ကျွန်တော်မစောင့်နိုင်တော့ဘူးဗျာဆိုပြီး အတင်းဖက်နမ်းတော့တာပဲ။ ငါလည်း အလိုလို ပျော့ခွေသွားပြီး တုံ့ပြန်မိတယ်။ငါတို့ လင်မယား အိပ်တဲ့ ကုတင်ကြီးပေါ်မှာ ပဲ သူ့အလိုးကို ခံလိုက်ရတော့တယ်။ အဲဒီ နေ့ခင်းက နေ ကိုမြကြည် ပြန်လာခါနီး ညအထိကို ငါ့အပေါ် အချစ်ကြမ်းသွားခဲ့တယ် အဟီး၊ နောက်ပိုင်းတော့ နင့်ကို ငါပြောခဲ့သလိုပဲပေါ့"

"အေးပါ။ ဒါနဲ့ နင်ပြောတဲ့ သူ့ရဲ့ ကင်ကီ ဆိုတာတွေက ဘာတွေတုန်း"

"အဲဒါက နောက်ပိုင်းမှ ငါသိလာရတာ၊ ငါနဲ့ သူနဲ့ ချစ်ရည်လူး ပြီး အတော်လည်း ရင်းနှီးလာတော့သူက ရိုးပလေး တွေ လုပ်တာ အတော်ဖီးလာမှန်းသိလာရတယ်။ တခါတလေ ငါတို့ ပွန်ကားတကား ကို အတူူတူ ကြည့်ပြီးရင် အဲဒီထဲက ဇာတ်လိုက် မင်းသား နဲ့ မင်းသမီးလို သရုပ်ဆောင်ကြတယ်။ တယောက် နဲ့ တယောက်လည်း တစိမ်း ဖြစ်လိုက် အမျိုးဖြစ်လိုက်၊ လူပေါင်းစုံ ပြောင်းပြီး ရိုးပလေး လုပ်ကြတယ်။ နောက်ဆုံးကတော့ သားအမိ ရိုးပလေးပေါ့ကွာ၊ အဲဒီ မှာ တော်တော်ဆိုးတာ၊ သူက ငါ့သား ကိုလည်း သိနေတော့ ငါ့သားနေရာကနေ၊ ရိုးပလေး လုပ်တာ ငါ တော်တာ် မျက်နှာပူတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဖီးကလည်း တမျိုးပဲလေ။ နောက်ပိုင်း အသားကျသွားတော့ အဆင်ပြေသွားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းသူက မေးနေတာက တကယ်လို့ သာ ငါ့သားက သူ့လို မျိုး ငါ့အပေါ် ဖီလင်ရှိနေရင် ဘယ်လို လုပ်မလဲ ဘာညာ နဲ့ စနေတယ်၊ အဟီး။ အဲဒါပါပဲ သူ့ရဲ့ နော်မယ်မဟုတ်တဲ့ စိတ်ကူး တွေ ရှိတဲ့ လူတယောက်ဆိုတာ"

........................................................................................................................

သူတို့နှစ်ယောက် ဟော်တယ်ခန်းထည်း စကားပြော နေကြစဉ်၊ မောင်ရန်နိုင်ဝင်း နှင့် ဖိုးတုတ် တို့လည်း စားသောက်ဆိုင်တွင် မှာထားသော အကြော်အလှော်တို့ကို စောင့်ရင်း စားပွဲတလုံးတွင် ထိုင်ကာ ဘီယာတလုံးစီ ဖေါက်သောက်ကြကာ စကားပြောနေကြလေသည်။ 

"ခင်ဗျား ကတော့ဗျာ ကျွန်တော့် အိုင်ဒိုး လို့တောင် ပြောလို့ ရမယ်၊ ကိုယ့်ရဲ့ ဘော့စ်မ ဖြူဖြူဖွေးဖွေး ကြီး ကို အိမ်မှာ ဆွဲနေရတာ၊ အမိုက်ပဲ ဗျာ အဟီး၊ "

"ခင်ဗျား လည်း ကျွန်တော် အားကျပါတယ်ဗျာ၊ ကိုယ့်သူငယ်ချင်း အမေ ဆိုတာ က ကျွန်တော်တို့ တောမှာကတော့ ကိုယ့်အမေလို ပဲ သဘောထားတာဗျ။ ဟဟ၊ နောက်ပြီးတော့ အန်တီရတနာ က ညိုစိမ့်စိမ့် နဲ့ လုံးကျစ်နေတာ ပဲ မျက်နှာက လည်း တမျိုးဆက်ဆီ ကျတာ"

"ဟင်းဟင်း ခင်ဗျား ပြောသလိုပဲ ဗျ၊ ကျွန်တော်လည်းပထမတော့ ကိုယ့်သူငယ်ချင်း အမေ က ကိုယ့်အမေလိုပါပဲ ဗျာ၊ ဒါပေမဲ့ တဖြည်းဖြည်းချင်း နဲ့ တပူးတွဲတွဲ နေလိုက်တော့ သံလိုက်ဓါတ်လိုပဲ ဆွဲဆောင်လာတာဗျ။ နောက်ပြီး သူတို့က လည်း အသက်လေးဆယ်ကျော်သာ ပြောတာ ကိတ်တာက ချာတိတ်မတွေ မမှီဘူးလေ၊ အဟီး။ နောက်ပြီး ကျွန်တော်က ရိုးပလေး ဝါသနာပါတော့ သားအမိ ရိုးပလေး လည်း လုပ်လို့ကောင်းတာပေါ့ဗျာ ဟားဟား"

ဖိုးတုတ်မှာ မောင်ရန်နိုင်ဝင်း ပြောလိုက်သော ရိုးပလေး ဆိုတာကို နားမလည်သဖြင့်၊ 

"ရိုးပလေး ဆိုတာ ဘာလဲ ဗျ"

ဟုမေးလိုက်သည်။ မောင်ရန်နိုင်ဝင်း က၊

"ရိုးပလေး ဆိုတာ တကယ်တော့ စိတ်ကူးယဉ်တာပေါ့ဗျာ၊ ခင်ဗျား နဲ့ ခင်ဗျား စော်နဲ့ လုပ်နေရင်းက ခင်ဗျားက တခြားလူတယောက်ယောက်လို့ဟန်ဆောင်မယ်၊ ခင်ဗျားစော်ကိုလည်း တခြားလူတယောက်ယောက်လို့ မှန်းမယ်။ လူ တယောက်ထဲက သူ့စိတ်ကူးထဲ ပုံဖေါ် ပြီး လုပ်နေမယ် ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ က မှန်း တာလို့ ပြောမှာပေါ့။ လူနှစ်ယောက်စလုံး က စိတ်တူကိုယ်တူ နဲ့ ဆိုရင်တော့ ရိုးပလေး လို့ ပြောရမှာပေါ့။ ဥပမာ ကျွန်တော်နဲ့ မမနီလာတို့ သားအမိ ရိုးပလေး လုပ်မယ်ဆိုရင် မမနီလာ က တော့သူကိုယ်တိုင် ကျွန်တော်က သူ့သားနေရာက နေ သူ့ကို လိုးနေတယ်လို့ သရုပ်ဆောင်ပြီး လိုးမယ်ဗျာ။ အဲတော့ သားအမိ အင်းစက် ကို တကယ်မလုပ်ပဲ စိတ်ကူးယဉ်နဲ့ လုပ်ကြတာပေါ့။ ကျွန်တော်က သူ့ကို ကျွန်တော့် အမေနေရာ သရုပ်ဆောင်ခိုင်းရင်လည်း ရိုးပလေးပဲပေါ့ဗျာ။ "

...............................................................................................................................

အခန်း ( ၁၁ )

မောင်ရန်နိုင်ဝင်း က ဆက်ပြောလေသည်။ 

"နောက်တခု ကျွန်တော်ဖီးရှိတာက ကပ်ကိုး ဗျ။ အဲဒါကတော့ ဗျာ ကိုယ့်မယားကို တခြား ယောက်ျား တယောက်က လိုးနေတာကြည့်ပြီး ကို ဖီးတက်နေတဲ့စိတ် ကို ပြောတာဗျာ။ ကျွန်တော့်မှာ တော့ မယား မရှိသေးပေမဲ့ အခု စော်ကြီးကိုလည်း သူများ လိုးတာ ကြည့်ချင်တဲ့ စိတ်ရှိတယ်ဗျ။ သူများ ကသူ့ကို လိုးနေရင် သူ ဘယ်လို ဖီးတက်နေမလဲ ဆိုတဲ့ သူ့မျက်နှာလေးကို ကြည့်ချင်တာလည်း တခု ပေါ့ဗျာ။ နောက်တခါ ဆွင်းဂင်း ပေါ့၊ အဲဒါက ကိုယ့်မယားသူ့ပေး သူ့မယား ကိုယ်ယူ လင်မယား ဖလှယ်ပြီး လိုးကြတာပေါ့။ အဲဒီကောင်ကျတော့ ကပ်ကိုးလည်း ဖြစ်၊ ကိုယ်က သူများ မယားကို လုပ်ရလို့ ဘူးလည်း ဖြစ်ပေါ့"

"ခင်ဗျား ရိုးပလေး ကိုတော့ ကျွန်တော် သေသေခြာခြာ မခံစားတတ်သေးပေမဲ့ အခု ပြောတဲ့ ကပ်ကိုးတို့ ဆွင်းဂင်း တို့ ကျတော့ ကျွန်တော်လည်း စမ်းချင်တယ်ဗျ။ ကိုယ့်မှာ မိန်းမ မရှိသေးတော့ ခင်ဗျား ပြောသလိုပေါ့။ ကိုယ့်စော်ကြီးကို မိန်းမလို့ သဘောထားပြီး လုပ်ကြည့်ချင်တယ် ဟားဟား"

"ဟား ၊ အဲဒါဆို ကိုက်ပြီဗျို့  ၊ ကျွန်တော်က တော့ တော်တာ်လေး စည်းရုံးထားပြီးသား၊ ကျွန်တော့် စော်ကြီးက ရိုးပလေး မှာ အသားကျနေပြီမို့ ကပ်ကိုး နဲ့ ဆွင်း ကသိပ်မခက်တော့ဘူး။ ခင်ဗျား စော်ကြီးသာ အဓိက ထား စည်းရုံးပေး၊ ကျွန်တော်တို့ ရန်ကုန်ပြန်မရောက်ခင် ဆွင်းဖြစ်သွားရင် အရမ်းကောင်းမှာ၊ ခင်ဗျား စော်လို ဖြူဖြူထွားထွားကြီးကို အရမ်းဆော်ချင်နေတာဗျို့"

"ကျွန်တော်လည်း ခင်ဗျားစော် ညိုညို လုံးကျစ်ကျစ် လေးကို ဆော်ချင်နေတယ်ဗျ၊ အပြောင်းအလဲပေါ့"

နောက်တော့ သူတို့မှာထားသော အကြော်အလှော်များလည်း ရသဖြင့် စားစရာ၊ သောက်စရာ များကို ယူပြီး ဟော်တယ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြတော့သည်။

...........................................................................................................

ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် တို့ ဟော်တယ်ခန်းသို့ ရောက်ကြသည်နှင့် အထုပ်များဖြည်ကာ သူတို့ အတွက် ဝယ်လာသော ဂျော်နီဝါကား ဒဗယ်ဘလက် နှင့် အမျိုးသမီးတွေ အတွက် ဝိုင် အနီ ထည့်ကာ သောက်စားကြလေသည်။ ဟော်တယ်ခန်းမှာ တခန်းစီ တွင် ကုတင် နှစ်လုံး စီ ပါ ပြီး အခန်းယူတုန်းက မိန်းမ နှစ်ယောက်က တခန်း၊ ယောက်ျား နှစ်ယောက်က တခန်းဟု ပြောကာ ယူထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်မှ ကိုယ့်ဘာသာ အခန်းပြောင်းကာ ကိုယ့်အတွဲ နှင့် ကိုယ်နေမည်ဟု တိုင်ပင်ထားကြလေသည်။ 

ယခု စားသောက်နေသည့် အခန်းတွင် ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် နှင့် ဖိုးတုတ်တို့ နေကြမည်ဖြစ်ပြီး နောက်တခန်းတွင် ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် နှင့် မောင်ရန်နိုင်ဝင်း  တို့ နေကြမည်ဟု ပလန်ချထားကြသည်။ ဟော်တည်ခန်းထဲတွင် စားပွဲတလုံး နှင့် ကုလားထိုင် နှစ်လုံးသာ ရှိသဖြင့်စားပွဲနားက ကုတင်ပေါ်တွင် ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် နှင့် မောင်ရန်နိုင်ဝင်း  တို့ ထိုင်နေကြပြီး ကုလားထိုင် တလုံးစီ တွင် ဖိုးတုတ် နှင့် ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် တို့ တယောက်တလုံးစီ ထိုင်နေကြကာ စားသောက်နေကြ ရင်း စကားပြောနေကြလေသည်။ အသောက်အစား အရှိန်ရလာတော့ မောင်ရန်နိုင်ဝင်း  က သူ့ ဘေးမှ ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် ကို ခါးလေး လှမ်းဖက်လိုက်သလို ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် ကလည်း မောင်ရန်နိုင်ဝင်း  ရင်ခွင်ထဲ ခပ်စောင်းစောင်းလေး မှီထားလိုက်သည်။ 

သူတို့ကို ကြည့်လိုက်ရင်း ဖိုးတုတ် က ပြုံးကာ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ကို သူ့ဆီလာဖို့ ခေါ်လိုက်သည်။ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် က လည်း ထလိုက်ပြီး ဖိုးတုတ် ပေါင်ပေါ်သို့ သွားထိုင်လေသည်။ ဖိုးတုတ် က ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ကို နောက်မှ သိုင်းဖက်ပြီး သူ့လက်ဖဝါး နှစ်ဖက်ဖြင့် ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ရင်သား များကို အင်္ကျီပေါ်မှ အုပ်ကိုင်ထားရင်း ဆုပ်ညှစ်နေလေသည်။ မောင်ရန်နိုင်ဝင်း  လည်း အားကျမခံ ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် ရင်သားတဖက်ကို သူ့လက်ဖဝါးဖြင့် အုပ်ကိုင်ကာ ဆုပ်ညှစ်လိုက်တော့ ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် က မောင်ရန်နိုင်ဝင်း  ပေါင်ကို ဆွဲဆိပ်လိုက်ကာ၊

"ဘယ်လို ဖြစ်နေလဲ ဟို နှစ်ယောက် ရှိနေတယ်လေ"

ဟု ပြောလိုက်သည်။ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် က ပြုံးလိုက်ရင်း ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် ကို ၊

"အမလေး အချင်းချင်းတွေ ပဲ ရှက်နေရမဲ့သူတွေမှ မဟုတ်တာ"

ဟု ပြောလိုက်သည်။ ဖိုးတုတ် က မောင်ရန်နိုင်ဝင်း  ကို မျက်စေ့တဖက်မှိတ်ပြလိုက်သည်။ ဖိုးတုတ် လည်း မောင်ရန်နိုင်ဝင်း  နှင့် စားသောက်ဆိုင်မှာ ပြောထားကတည်းက သွေးကနွေးနေပြီမို့ တခြားလူ တွေရှေ့ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ကို လိုးလိုက်ရရင် ဟု တွေးပြီး လီးကြီးက မာတောင်နေလေပြီ။ မောင်ရန်နိုင်ဝင်း  က ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် မေးလေးကို ကိုင်ကာ နူတ်ခမ်းချင်း ငုံစုပ်လိုက်သည်။ ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် မှာ မောင်ရန်နိုင်ဝင်း  စည်းရုံး ထားသဖြင့်  စိတ်တက်ကြွနေသော်လည်း  သူများအတွဲရှေ့မှာ ပထမဦးဆုံး အကြိမ် လှုပ်ရှားရမှာမို့ ရှက်သလို ဖြစ်မိလေသည်။ ကာမဆန္ဒက ကြွလာနေပြီမို့  ပြန်လည် ဖက်တွယ် နမ်းလိုက်သည်။ နောက်တော့ အရှိန်ရလာကြသည်။ 

မောင်ရန်နိုင်ဝင်း  က ကုတင်ပေါ်တွင် ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် ကို ကျောချကာ လှဲစေပြီး သူက အပေါ်မှ တက်ကာ ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် နူတ်ခမ်းတွေကို နမ်းစုပ်ရင်း လက်တွေက ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် အင်္ကျီကြယ်သီး တို့ကို တဖြောက်ဖြောက်ဖြင့်ဆွဲဖြုတ်လိုက်သည်။ ကျောအောက် လက်နိူက်ကာ ဘရာဇီယာဂျိတ်ကို ဖြုတ်တော့ ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် က သူမကျောလေးကို ကော့ပေးသည်။ ခနအတွင်း ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် ကိုယ်အပေါ်ပိုင်း အဝတ်အစားမရှိတော့ခြေ။ ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် မှာ ကိုယ်လုံး သွယ်သော်လည်း နို့လုံးကြီးများ မှာ လုံးဖု ဖေါင်းကြွနေလေသည်။ သူမ နို့ကြီးများမှာ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် နှင့် အလုံး အထည်မကွာခြေ။အသားညို သူ ဖြစ်သဖြင့် အသားအရည်မှာ ချောမွတ်နေသလို ဖြစ်နေရသည်။ အတွင်းသားများကတော့ ဝင်းနေသည်ဟု ပြောရပေမည်။ 

နို့သီးခေါင်း ညိုတုတ်တုတ် ကလေးများမှာ မောင်ရန်နိုင်ဝင်း  လက်ချောင်းထိပ်ကလေးများ ဖြင့်ပွတ်သတ်ခြေပေးနေလို့ မာထောင် တောင့်တင်းနေသည်။ မောင်ရန်နိုင်ဝင်း  က သူ့အနမ်းတွေကို ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် နူတ်ခမ်းများမှ တဆင့် မေးစေ့လည်တိုင် တို့ ရှိရာ တရွေ့ရွေ့ အောက်ဆင်းလာပြီး နို့သီးခေါင်း ညို ညို လေး များကို စို့နေလေသည်။ မောင်ရန်နိုင်ဝင်း  က ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် နို့တွေကို စို့နေရင်းက လက်တဖက်က ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် ထမိန်ကို ဖြည်ချကာ အတွင်းခံဘောင်းဘီ ပျော့ပျော့လေး ထဲ လက်နှိူက်ပြီး စောက်ဖုတ်ကို ပွတ်နေလေသည်။ ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် တယောက် အသက်ရှုသံပြင်းပြင်း နှင့် မျက်လုံးလေး စင်းကာ မောင်ရန်နိုင်ဝင်း  ခေါင်းက ဆံပင်များကိုဆုပ်ကိုင်ထားလေသည်။ သူမ တို့ ကုတင်ဘေး ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေကြသည့် ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် တို့ အတွဲကြောင့်လည်း စိတ်တွေ ပိုတက်ကြွနေရပြီ။ ဖိုးတုတ် နှင့် ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် တို့ အတွဲလည်း သူတို့ ရှေ့ကုတင်ပေါ် မှ လိုက်ဖ်ရှိုးကို ကြည့် ရင်း ဖီးတွေ တက်လာသဖြင့် ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် အင်္ကျီကြယ်သီး တို့ကို ဖြုတ်နေလေပြီ၊  

မောင်ရန်နိုင်ဝင်း  တယောက် ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် နို့တွေကို စို့တာ ဝသွားတော့ ဗိုက်သားလေး များကို နမ်းကာ အောက်သို့ လျှောဆင်းလာရင်း ထမိန် နှင့် ပင်တီလေး တို့ကို ပါ ညိုဝင်းချောမွတ်သည့် ပေါင်တန်တို့ မှ ဆွဲကာ ချွတ်ပြစ်လိုက်သည်။ ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် တယောက် တကိုယ်လုံး အဝတ်အစား မရှိ၊ ညိုဝင်းမွတ်နေသော အသားအရည်၊ အချိုးအဆက်ကျလှပြီး သူ့နေရာ နှင့် သူ အမို့အဖေါင်း အဖု၊ အကျင် တို့ ရှိနေသည့် ခန္ဓာကိုယ်လေး က ကုတင်ပေါ်မှာ လှလွန်းလှသည်။ မောင်ရန်နိုင်ဝင်း  က ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် ပေါင်နှစ်လုံးကြား ခွဆုံ နေရာ ကို မျက်နှာအပ်လိုက်တော့ ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် က သူမ ပေါင်နှစ်လုံးကို ထောင်ကာ ကားပေးလိုက်သည်။ ပေါင်ခွဆုံတွင် အမွှေးအမြှင်မရှိ တောင်ကတုံးလေး လို မို့ဖေါင်းနေသော စောက်ဖုတ်ကြီး၏ နူတ်ခမ်းသားညိုညိုတွန့်တွန့်လေး တွေကြား နီတာရဲရဲ အတွင်းသား များက အရည်ကြည်တို့ ဖြင့် စိုရွဲနေသည်။ မောင်ရန်နိုင်ဝင်း  က ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် ၏ စောက်စေ့နေရာလေးကို လက်ချောင်းထိပ်ကလေး ဖြင့် ဖိပွတ်ခြေပေးရင်း သူ့လျှာကြီးဖြင့်စောက်ဖုတ် နူတ်ခမ်းသားတွေကို ရက်လိုက်သည်။ ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် အသံလေး ထွက်အောင် ငြီးရင်း သူမ ဖင်ကြီးတွေ အိပ်ယာပေါ်မှ ကြွတက်လာရသည်။ 

"အင်း...အီးးးးး ကျွတ်စ်..ကျွတ်စ်.."

ကုလားထိုင်ပေါ် ထိုင်နေသော ဖိုးတုတ်မှာ ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် ၏ ကိုယ်လုံးတီး အလှကို ကြည့်ပြီး လီး က မတရား မာတောင် တောင့်တင်းလာသည်။ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် က သူမ ဖင်ကြီးဖြင့် ဖထိုင်ထား သဖြင့် နာကျင်လာသည်။ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ခါးကို ကိုင်ကာ မပြီး သူ့ပေါင်ပေါ်မှ ထစေကာ၊ 

"အား မမ ကျွန်တာ့်ဟိုဟာ က ဖိထိုင်လို့မရတော့ဘူးနာနေပြီ "

ဟုပြောသည်။ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် က လည်း ထရပ်လိုက်ပြီး ဖိုးတုတ် ပုဆိုးအောက်မှ ထောင်ထနေသည်ကို ကြည့်ရင်း ခစ်ကနဲ ရီလိုက်သည်။ ဖိုးတုတ်က သူမလက်ကို ဆွဲကာ ကုလားထိုင်နား ကြမ်းပြင်ပေါ်ထိုင်ခိုင်းရင်း တဖက်က သူ့ပုဆိုးကို ဖြည်ချလိုက်ကာ၊

"မမ ကျွန်တော့် လီးကို စုပ်ပေးတော့ အရမ်းပူနေပြီ မမ အာငွေ့လေး ပေးမှ ရတော့မယ်"

ဟု ပြောလိုက်သည်။ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် လည်း ဆန္ဒတွေ ပြင်းပြနေပြီမို့ ကုလားထိုင်ဘေး ဒူးထောက်ထိုင်ရင်း ဖိုးတုတ် လီးကြီးကို သူမ လက်ကလေး ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ တချက် နှစ်ချက် ဆောင်ပေးလိုက်သည်။ ပြီးမှ ခေါင်းကို ငုံ့၍ သူမ နူတ်ခမ်းကလေး ဖြင့် ဒစ်ဖူးကို ငုံ စုပ်ပေးလိုက်သည်။ 

ဖိုးတုတ် က သူ့ရှေ့တွင် မောင်ရန်နိုင်

ဝင်း  စောက်ဖုတ်ရက်ပေးနေတာကို ပက်လက်လှန်ကာ ဖင်ကြီး ကော့ကော့ ပေးရင်း ဇိမ်ခံနေသော ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် ကလည်း သူမ တို့ ကုတင်ဘေး ကုလားထိုင်ပေါ်ထိုင်နေသည့် ဖိုးတုတ်ကို လီးစုပ်ပေးနေသည့် ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ကို ကြည့်ရင်းက ဖိုးတုတ် မျက်နှာကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက် မျက်လုံးချင်း ဆုံ သွားတော့ တယောက်ကို တယောက် စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေကြရင်း မျက်လုံး အရောင်တွေ တောက်လာရသည်။ ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် က သူမ ဖင်ကြီးကို ကော့ရင်း မောင်ရန်နိုင်ဝင်း  ဆံပင်ကို ဆုပ်ကိုင် ဆွဲကာ သူမ စောက်ပတ် နှင့် မောင်ရန်နိုင်ဝင်း  ပါးစပ်ကို ဖိပွတ်ဆွဲပြစ်လိုက်သည်။ ဖိုးတုတ်ကလည်း ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ဆံပင်အုပ်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဆွဲရင်း သူ့လီးကြီးဖြင့် ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် အာဂေါင်ကို ထိုးထည့်ပြစ်လိုက်သည်။ သူတို့ နှစ်ယောက် တယောက်ကို တယောက် မျက်လုံး ချင်း စူးစိုက်ကြည့်ရင်း မှ စိတ်တွေ ပိုသောင်းကျန်းလာကြသည်။ 

မောင်ရန်နိုင်ဝင်း  က စောက်ဖုတ်ရက်ရတာ ဝသွားတော့ ခေါင်းကို မော့လိုက်ရာ ဘေးနားက ကုလားထိုင်မှာ ဖိုးတုတ် လီးကို စုပ်ပေးနေသော ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဟေး ဟို နှစ်ယောက် ဒီလာပါလား ကုတင်ပေါ်မှာ နေရာ အကျယ်ကြီး ရှိသေးတယ်"

ဟု လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ ဖိုးတုတ်လည်း မတ်တတ်ထ ရပ်ပြီး ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် လက်ကို လှမ်းဆွဲကာ ကုတင်တခြား တဖက်ကို ခြေရင်းမှ ပတ်လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ကုတင်ပေါ်မှာ ယခုတော့ မောင်ရန်နိုင်ဝင်း  က သူ့အဝတ်အစားတွေ ချွတ်ပြစ်လိုက်ကာ ပက်လက်လှန် လိုက်သည်။ လီးကို မိုးပေါ်ထောင်ကာ လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင် ပြီး တချက်နှစ်ချက်ထုလိုက်သည်။ ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် က မောင်ရန်နိုင်ဝင်း  လီးကြီးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူမ ပါးစပ်ဖြင့် ငုံခဲလိုက်သည်။ ဖိုးတုတ်လည်း အဝတ်အစား အမြန်ချွတ်ချကာ ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် ပေါင်နှစ်လုံးကြား မျက်နှာအပ်ပြီး ယခု မှ မြင်ဖူးသည့် စောက်ဖုတ်ညိုဝင်းဝင်းလေးကို ကုန်းရက် လိုက်သည်။ သူ့လက်ကလည်း ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ကို မလွတ်ပဲ ဆွဲထားရင်းက သူ့လီးကို ဆက်စုပ်စေသည်။ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် လည်း ကုတင်ပေါ်တက်ကာ ဖိုးတုတ် လီးကို ကုံးစုပ်တော့ သူမ ဖင်ကြီးက မောင်ရန်နိုင်ဝင်း  မျက်နှာနားရောက်လေသည်။ မောင်ရန်နိုင်ဝင်း  က သူမ ပေါင်လုံး ဖြူဖွေးဖွေး ကြီး တွေကို သူ့မျက်နှာနား ဆွဲယူလိုက်သည်။ သူမ စောက်ဖုတ်ကို သူ့ပါးစပ်နားသို့ ရောက်အောင် ဆွဲချလိုက်သည်။ စောက်ဖုတ်ဖြူဖွေးဖွေး ကြီးက လည်း အရည်တွေ စိုရွဲနေပြီမို့ မောင်ရန်နိုင်ဝင်း  လည်း အားရပါးရ ရက်လေသည်။ 

အခုတော့သူတို့လေးယောက်သား ကုတင်တလုံးထဲ ပေါ်တွင် စက်ဝိုင်းလို ပတ်ပြီး တဦး ပစ္စည်း တဦး မြိန်ရည်ယှက်ရည် ရက်စုပ် နေကြလေသည်။ ခနနေတော့ လေးယောက်စလုံး အမှုတ်အစုပ်များ ကို နားလိုက်ကြသည်။ မောင်ရန်နိုင်ဝင်း က ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် လက်ကို ဆွဲကာ၊ 

"ကျွန်တော် အန်တီနှင်းဖြူကို လိုးချင်တယ်ဗျာ၊ ကိုဖိုးတုတ် မမရတနာကို လိုး ဟိုဘက်ကုတင်မှာ၊ ဘယ်လိုလဲ ဒီအခန်းထဲ ကုတင် နှစ်လုံး ရှိတာပဲဟာ နောက်အခန်းကူး မနေပါနဲ့တော့"

ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် က မျက်နှာလေး နီမြန်းပြီး ဖိုးတုတ်ကို လှမ်းကြည့်သည်။ ဖိုးတုတ် က သဘောတူကြောင်းခေါင်းညှိမ့် ပြလိုက်ပြီး၊ ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် လက်ကို ဆွဲကာ နောက်ကုတင်တလုံးဖက်ဆီ သို့ လျှောက်သွားသည်။ 

မောင်ရန်နိုင်ဝင်း က ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ကိုယ်လုံးကို ဖက်ရင်း နူတ်ခမ်းချင်းစုပ်နမ်းလိုက်သည်။ 

"အန်တီနှင်းဖြူ လို ဖြူဖြူဖွေးဖွေး အကိတ်ကြီးကို အရမ်းလိုးချင်နေတာ အခု မှ ပဲ ဆန္ဒပြည့်ရတော့မယ်"

ဟု ပြောလိုက်သည်။ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် က ရှက်သွေးဖြန်းရင်း၊

"အိုး စကားပြောတာ ကြမ်းလိုက်တာ အဲလို မသုံးပါနဲ့"

မောင်ရန်နိုင်ဝင်း က တဖက်ကုတင်ပေါ်တွင် ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် အပေါ် တက်ခွပြီး ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် နှင့် နူတ်ခမ်းချင်း စုပ်နမ်းနေသည့် ဖိုးတုတ်ကို လှမ်းကြည့်ရင်း၊

"ကိုဖိုးတုတ် ရေ ခင်ဗျား ဒုတ်ကြီး နဲ့ ကျွန်တော့် မယားကြီးကို ညှာညှာတာတာ လိုးပါဗျာနော်၊ ကွဲပြဲထွက်သွားအောင်တော့မလုပ်လိုက်ပါနဲ့"

ဟု လှမ်းနောက်လိုက်သည်။

..........................................................................................................................................

အခန်း ( ၁၂ )

မောင်ရန်နိုင်ဝင်း လက်က ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ၏ ဖြူဖွေးဝင်းဝါကာ အကြောစိမ်း လေးများပင် ယှက်သန်းနေသည့် နို့ကြီး နှစ်လုံးကို အားရပါးရ ဆုပ်နှယ်နေရင်းက နို့သီးခေါင်း ညိုညို တုတ်တုတ် ကြီးများကို ငုံ့ကာ စို့လိုက်သည်။  မောင်ရန်နိုင်ဝင်း ၏ ပွင့်လင်း လှသော အပြောအဆို များက ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ကို စိတ်ထဲ တမျိုးဖြစ်စေသော်လည်း သူမ နှင့် သူမ ငယ်သူငယ်ချင်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ကိုယ်လုံးတီးဖြင့် မိမိ တို့ သားအရွယ်လောက်ရှိသည့် ကောင်လေး နှစ်ယောက်က လိုးတာခံဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေကြသည်ကို တွေးရင်း  ဖီးအရမ်းတက်နေလေသည်။ သူမ ပေါင်လုံးကြီးများကို ကားကာ မောင်ရန်နိုင်ဝင်း ပေါင်နှစ်လုံးကို ညှပ်ရင်းက ပေါင်အတွင်းသားများနှင့် ဆီးခုံပေါ် ထိုးထောက်နေသည့် လီးကြီး ကို စောက်ဖုတ်ဝ ရောက်အောင် လမ်းကြောင်းပေးနေလေသည်။ 

ဖိုးတုတ်က လည်း ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည်  နို့ကြီးများကို စို့ရင်း လက်က ပေါင်ခွဆုံ ကိုစမ်းကာ စောက်ဖုတ် ဖေါင်းဖေါင်းကြီးကို ဖိပွတ်ချေမွနေသည်။ သူ့လက်ဖဝါးမှာတော့ ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် စောက်ဖုတ်မှ စိမ့်ထွက်လာသည့် စောက်ရည်တွေ ဖြင့် ရွဲနေလေပြီ။ ဖိုးတုတ်က ထိုစောက်ရည်တို့ကို သူ့လီးကြီးတွင် လိမ်းလိုက်ပြီး လီးကြီးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် စောက်ဖုတ်ဝတွင် တေ့လိုက်သည်။ ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် က လည်း သူမ လက်ဖြင့် ဖိုးတုတ်ခါးကို ကိုင်ကာ သူမဖင်ကို ကော့ပေးလိုက်သဖြင့် ဖိုးတုတ် ဒစ်ဖူးက စောက်ဖုတ်နူတ်ခမ်းဝကို တိုးဝင်သွားသည်။ ဖိုးတုတ်က သူ့ကိုယ်ကို နှိမ့်ချပြီး ဖင်ကို ကော့ဖိ ကာ လီးကြီးကို ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် စောက်ဖုတ်ထဲ ထိုးသွင်းချလိုက်သည်။

"အ.....ရှီးးးးး ကျွတ်စ်ကျွတ်စ်...."

"အို့.....အီးးးးးးးး ကျွတ်စ် ကျွတ်စ်.."

ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် ငြီးသံ နှင့် အတူ ဘေးကုတင်မှ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ၏ ငြီးသံလည်းတပြိုင်ထဲ ထွက်လာရလေရာ၊ ဖိုးတုတ်က ဘေးကို ငှဲ့ကြည့်လိုက်မိသည်။ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ပေါင်ဖွေးဖွေးကြီး နှစ်လုံးမှာ မောင်ရန်နိုင်ဝင်း ခါးကို ညှပ်ထားလျှက်၊ မောင်ရန်နိုင်ဝင်း က ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ပုခုံးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲကာ ဆောင့်လိုးချနေသည်ကို တွေ့နေရလေသည်။ သူကိုယ်တိုင်းလည်း သူ့အောင်မှ ပက်လက်ကလေး ဖြစ်နေသည့် ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် ကို လိုးနေပြီ မဟုတ်လား။ 

"ဖတ်...ဖတ်...ဖွတ်..ဖြွတ်.."

"ဖတ်...ဖတ်...ဖွတ်..ဖြွတ်.."

ဟော်တယ်အခန်းထဲတွင် အတွဲ နှစ်တွဲ တက်ညီလက်ညီ တပြိုင်ထည်း လိုးနေကြသည့်အသံများ၊ အသက်ရှုသံ ပြင်းပြင်းများဖြင့် သာ ဖုံးလွှမ်းနေတော့သည်။ 

"ကောင်းလိုက်တာ အန်တီနှင်းဖြူရယ်၊ စောက်ဖုတ်ကြီးက စေး နေလိုက်တာ ခလေးအမေလို့ ကို မထင်ရဘူး"

ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် က စကားပြန်မပြောနိုင်တော့ ဖီးခံရင်းကသူမ ဖင်ကြီးကို မောင်ရန်နိုင်ဝင်း ၏ ဆောင့်ချက် နှင့် အညီ ကော့ကော့ပေးကာ အလိုးခံနေလေသည်။ 

ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် ကတော့ ဖိုးတုတ် ကျောကြီးကို သိုင်းဖက်ကာ ဖိုးတုတ် လီးတုတ်တုတ်ကြီး ၏ အားပြင်းပြင်း ဖြင့် သူမ စောက်ဖုတ်ထဲ ဝင်ထွက်နေသည်ကို အံလေးကြိတ်ကာ မှိန်းခံနေလေသည်။ 

ဖိုးတုတ် နှင့် မောင်ရန်နိုင်ဝင်း တို့ နှစ်ယောက်မှာ မိမိ လိုးနေသော စော်ကြီး ကို ဘေးမှာ ထားလျှက် သူမ သူငယ်ချင်း စော်အကိတ်ကြီးကို လိုးနေရခြင်း၊ မိမိ စော်ကြီးကို လည်း တခြား ဘဲတဗွေက မိမိ တို့ဘေး ကုတင်မှာ လိုးနေသည်ကို တွေ့နေရခြင်း တို့ ကြောင့် ပထမဆုံး အချီမှာ သိပ်မကြာလိုက်ခြေ။ အီးအီး အားအား ငြီးကာ စောက်ဖုတ်ထဲ လရည်တွေ တဖျစ်ဖျစ် ပန်းထုတ်ထည့်လိုက်ရင်း ပြီးသွားကြရတော့သည်။ 

နှစ်တွဲစလုံး တချီအပြီး ကိုယ့်ပါတနာကို ကိုယ်ဖက်လျှက် နှပ်နေကြပြီး နောက် တယောက်တလှည့် စီ ရေချိုးခန်း ဝင် သန့်ရှင်းရေး လုပ်ကြကာ၊ အစားအသောက် စားပွဲတွင် ဝိုင်းထိုင်လျှက် အဆာပြေ စားသောက်ကြရင်း စကားပြောကြသည်။ ထိုအခါတွင်တော့ အတွဲချင်း ပြန်မလှဲသေးပဲ မောင်ရန်နိုင်ဝင်း က ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ကို သူ့အနားမှာပဲ ထိုင်ခိုင်းထားသလို ဖိုးတုတ်က လည်း ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် ကို သူ့အနားထိုင်ခိုင်းထားကာ ဖက်ထားလိုက်သည်။ 

မောင်ရန်နိုင်ဝင်း ကထုံးစံအတိုင်း စကားအသုံးအနှုံးများကို ခပ်ကြမ်းကြမ်းပင်သုံးလေသည်။ ပထမပိုင်းမှာ အမျိုးသမီး နှစ်ဦးစလုံးက ရှက်သလိုလို ဖြစ်နေသော်လည်း နောက်တော့ အသားကျသလို ဖြစ်လာရသည်။ ဖိုးတုတ် နှင့် မောင်ရန်နိုင်ဝင်း တို့က သူမတို့ ရှေ့တွင် မင်းစော်ကြီး ငါ့စော်ကြီး ဟု ပြောနေသည်ကို ပင် ခပ်ပြုံးပြုံး ပင် ခံနေကြလေသည်။

မောင်ရန်နိုင်ဝင်း က သူ နှင့် စလုံး တွင် အတူနေသော ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် ၏ သားအကြောင်းကို စကားစလေသည်။ ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် ၏ သားအမည်မှာ ဝေယံမြကြည် ဖြစ်ပြီး သူတို့ နှစ်ယောက် စလုံးတွင် တခန်းထဲနေကြသည်မှာကြာပြီ ဖြစ်သည်။ 

"ဒီကောင်က ကျနော့်လိုပဲ ဗျ။ အရွယ်ရောက်ပြီး ပြည့်ပြည့်ဖြိုးဖြိုး စော်ကြီးတွေကိုပဲ ဖီးလာတာ"

ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် က ဖိုးတုတ် ရင်ခွင်ထဲမှ နေ၍ မောင်ရန်နိုင်ဝင်း ကို မျက်စောင်းလှမ်းထိုးလိုက်သည်။ ဖိုးတုတ်က ပြုံးရင်း ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် နို့တွေကို သူ့လက်ဖဝါးဖြင့် အုပ်ကိုင်ကာ ဆုပ်နှယ်ပေးနေလိုက်သည်။ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ကတော့ အသစ်အဆန်းမို့ မောင်ရန်နိုင်ဝင်း ကို မြှောက်ပေးရင်း၊

"ပြောစမ်းပါအုံး အဲတော့ သူ့မှာလည်း စော်ရှိနေပလား အဲဒီမှာ"

"ရှိပါ့ဗျား၊ အဲမှာ၊ သူ့အလုပ်က စူပါဗိုက်ဇာ အန်တီ နဲ့ ဖြစ်နေတာ"

ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် ကတော့ မောင်ရန်နိုင်ဝင်း သူမ ကို ခနခန ပြောဖူးသဖြင့် ဘာလာတော့မည် ဆိုတာကို ကြိုသိနေပြီမို့နားမထောင်တော့ခြေ။ ဖိုးတုတ်လီးကြီးကို သာ သူမ လက်ကလေးဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်းဂွင်းထု ပေးနေလိုက်သည်။ ဖိုးတုတ် လီးမှာ ပြီးထားတာ မကြာသေးသဖြင့် မပျော့မမာလေး ဖြစ်နေသည်။ နောက်တော့ ဖိုးတုတ် လီး ကြီးကို သူမ ပါးစပ်လေး ဖြင့် ငုံကာ စုပ်ပေးရင်း က လက်ဖြင့်လည်း ထုပေးနေလေသည်။ မောင်ရန်နိုင်ဝင်း ကတော့ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် နို့ကြီးတွေကို သူ့လက်ဖဝါးတွေဖြင့် အုပ်ကိုင် ပွတ်သတ်ရင်းက သူ့စတိုရီကို ဆက်ပြောလေသည်။

"အဲဒီ အန်တီက မြန်မာပြည်ကပဲ သူက စလုံး စစ်တီဇင် ဖြစ်နေပြီ သားတယောက်ရှိတယ်၊ စလုံးမှာပဲ မွေးတာ။ ယောက်ျား ကလည်း ကုမ္ပဏီကြီး တခု မှာ အလုပ်လုပ်တယ်။ ဝေယံမြကြည် က ဘုန်းကြီးကျောင်း သွားသွားနေရင်းက တွေ့လာတာ။ အန်တီ ကလည်း အလှူတအားလုပ်တယ်။ ဝိအန်းတိုင်း သူက သွားနေပြီးတော့ အလှူတွေမှာ ဝိုင်းကူလုပ်ပေးရင်း နဲ့ အန်တီ နဲ့ ရင်းနှီးသွားတယ်၊ အလုပ်ထဲ မှာတုန်းက တော့ ခပ်တန်းတန်း"

ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် မှာ သူမ သိပြီးသား မို့ ဖိုးတုတ် လီးကိုသာ အာရုံစိုက် ကာ ပုလွေပေးနေသော်လည်း ဖိုးတုတ် နှင့် ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် တို့မှာ မောင်ရန်နိုင်ဝင်း ပြောနေသော ဇာတ်လမ်းကို စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေလေသည်။ 

"အဲတော့ အန်တီက လည်း လုပ်စာ ရှိရင် ဝေယံမြကြည် ကို ခေါ်တယ်၊ ရုံးမှာသာ အထက်လူကြီး နဲ့ လက်အောက်ငယ်သားလို ဆက်ဆန်တာ ဘုန်းကြီးကျောင်းတို့ အပြင်က တခြားပွဲတို့မှာ ဆုံရင်တော့ တူအရီးလို ဆက်ဆန်တာ။ အဲကောင်က လည်း အန်တီ့ ဆိုရင် ခိုင်းသမျှ လုပ်ပေးတာ၊ ဘာလို့လဲ ဆိုတော့သူက စိတ်ထဲက ကြိတ်ခိုက်နေတာကိုး၊ အဟီး။ သူက အန်တီ က ဆိုရင် အချိန်မရွေးပဲ အန်တီ လိုတယ် ဆိုတာနဲ့ သူ့အားလပ်ချိန်တောင် ဂရု မစိုက်ဘူး ဆိုတော့ အန်တီက လည်း သူမှ သူပေါ့။ အန်တီ အမျိုးသားက လည်း အလုပ်များတော့ အချိန်မပေးနိုင်၊ သားက လည်း ကျောင်းသားဆိုတော့ အန်တီက ဒီကောင်နဲ့ ပဲ အတူသွားအတူလာ အချိန်တော်တော်များများ အတူတူ ဆိုတော့ မိန်းမ နဲ့ ယောက်ျား လေ။ တခြား ဒီတေးတော့ ဒီကောင်က မပြောပြပေမဲ့ အန်တီနဲ့ သူနဲ့ ငြိ သွားပြီ ဆိုတာပြောလာတယ်"

မောင်ရန်နိုင်ဝင်း မှာ သူဆုပ်နှယ်နေသည့် ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ၏ နို့သီးခေါင်းကြီးများ မာတောင်လာသဖြင့် ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် သူ့ဇာတ်လမ်းပေါ်မှာ ဖီး ဖြစ်နေပြီ ဆိုတာ သူသိလိုက်သည်။ 

"ပထမတော့ အဲဒီ အန်တီက မကောင်းပါဘူး နင်က ငါ့သားထက် နည်းနည်းပဲ ကြီးတာ ဘာညာ နဲ့ နောက်တော့ ကျနော်တို့ အခန်းရောက်လာတာပါပဲ၊ ပထမ သူ အန်တီကို အခန်းခေါ်ခေါ်လာတဲ့အချိန်ဆို ကျနော်က ကြိုရှောင်ထားပေးရတယ်၊ အန်တီ ရှက်မှာစိုးလို့၊ နောက်ပိုင်းကျတော့ မလိုတော့ပါဘူး၊ သူအန်တီခေါ်လာလို့ ကျနော်ရှိနေလည်းအေးဆေးပါပဲ၊ ကျနော်တို့ သုံးယောက် အတူတူ စားသောက်ကြ၊ ကျနော့်ရှေ့မှာ သူတို့ က ချစ်သူ နှစ်ယောက်လိုပဲ၊ နောက် ကျနော့်ကို အပြင်မှာ ထားခဲ့ပြီး သူတို့ အိပ်ခန်းထဲဝင်သွားကြတာပဲ၊ နောက်တော့ ကျနော်က ချောင်းကြည့်ချင်တယ်လို့ သူ့ကို ပြောတော့ သူက ချောင်းကြည့်လေတဲ့ ဆိုတာနဲ့ တနေ့ သူတို့ လိုးနေတာကို အခန်းထဲက အဝတ်ဘီဒိုထဲ ပုန်းနေရင်းက ချောင်းဖြစ်တယ်။ အားရစရာကြီးဗျာ လိုးကြတာ။ အန်တီ ကလည်း ဒီအတိုင်းဆို ဘယ်လိုမှ ထင်ရက်စရာ မရှိဘူး တော်တော်ထန်တာ"

ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် မှာ စိတ်တွေ ကြွလာပြီမို့ သူမ မျက်နှာ ကို မောင်ရန်နိုင်ဝင်း ပေါင်ခြံသို့ အပ်ပြီး မောင်ရန်နိုင်ဝင်း လီးကြီးကို စပြီး စုပ်ရက်တော့သည်။ မောင်ရန်နိုင်ဝင်း ကလည်း သူ့အကြံ ရှိသည်မို့ ဇာတ်လမ်းကို ဆက်ပြောလေသည်။

"နောက်တော့ သူတို့ ရိုးပလေး ကစားရင်း လိုးကြတာကို ပြောပြတယ်ဗျ။ အန်တီ က ကျနော့်ကို သူ့ယောက်ျား နေရာက နေ သရုပ်ဆောင်ခိုင်းပြီး သူနဲ့ ဝေယံမြကြည် နဲ့ လိုးနေတာကို အခန်းတံခါးက နေ ချောင်းခိုင်းတယ်၊ ကျနော့်ကို ပေးတော့ မလုပ်ဘူး၊ အဟီး။ နောက်တခါ ဝေယံမြကြည် က သူ့သားနေရာကနေ သရုပ်ဆောင်ပြီး အန်တီ့ ကို လိုးတယ်။ တခါတလေ သူ က အန်တီ့ကို သူ့အမေ မမရတနာ အဖြစ် သရုပ်ဆောင်ခိုင်းပြီးလိုးတယ်"

ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် တယောက် သူမကို မောင်ရန်နိုင်ဝင်း က ပြောပြောပြနေသော ဇာတ်လမ်းဖြစ်သော်လည်း တခြား စုံတွဲ ရှေ့မှာမို့ မျက်နှာ နီမြန်းသွားရသည်။ ဖိုးတုတ် လီးကြီးကိုလည်း အားရပါးရ စုပ်လိုက်မိရာ ဖိုးတုတ်မှာ စစ်ကနဲ လီးတန်အတွင်းမှာ ခံစားလိုက်ရပြီး အ ကနဲ ပင် ပါးစပ်မှ အသံထွက်သွားရသည်။ ဖိုးတုတ်က ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် ပေါင်ခွဆုံ ကို လှမ်းစမ်းလိုက်ရာ၊ စောက်ရည်များ ရွဲနေသည်ကို စမ်းမိလေသည်။ ဖိုးတုတ်က သူ့လီးကြီးကို ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် ပါးစပ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး၊ ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် ပေါင်နှစ်လုံးကြားမှာ နေရာယူပြီး လီးကြီးကို စောက်ဖုတ်ဝတွင် တေ့လိုက်သည်။

မောင်ရန်နိုင်ဝင်း က သူ့ဇာတ်လမ်းကို ဆက်ပြောနေသည်။

အဲတော့မှ ပဲ အန်တီ့ကို ကျနော်သတိထားကြည့်မိတယ်။ အန်တီက မမရတနာ နဲ့ အတော်ဆင်တာပဲ၊ ကိုယ်လုံး ကိုယ်ပေါက်တင်မက၊ မျက်နှာကပါ နည်းနည်းလေး ဆင်နေတယ်။ အဲဒါနဲ့ ကျနော်လည်း မနေနိုင်လို့ မေးလိုက်တယ်။ ဟေ့ကောင်မင်းက မင်းမာမီ ကို တကယ်လိုးချင်နေလို့ အန်တီကို ဖန်တက်ဆီ ရိုးပလေး လုပ်နေတာလားလို့၊ ဆိုတော့ ၊ အင်းတဲ့၊ တကယ် ဖြစ်နိုင်ရင် တော့ လိုးချင်တာပေါ့တဲ့"

ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် က မောင်ရန်နိုင်ဝင်း လီးကို စုပ်ပေးနေရာမှ ထလိုက်ပြီး မောင်ရန်နိုင်ဝင်း ကို မျက်နှာချင်းဆိုင်ကာ ပေါင်ပေါ်တက်ထိုင်လိုက်သည်။ ပေါင်ပေါ် မရောက်မှီ လီးကို ကိုင်ကာ သူမ စောက်ဖုတ်ဝတွင် တေ့ပြီးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုင်ချလေသည်။ ဖိုးတုတ် ကလည်း ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် ကိုယ်ပေါ်မှောက်ကာ သူ့လီးကြီးကို ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် စောက်ခေါင်းထဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း အရသာခံကာ ထိုးသွင်းရင်းက နူတ်ခမ်းချင်းကပ်ကာ၊

"မာမီက သားလိုးတာကို ခံချင်တာလား"

ဟု ဝေယံမြကြည် အသွင်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် ခမြာ မျက်နှာလေး နီမြန်းပြီး ဖိုးတုတ် ရင်ခွင်ထဲ သူမ မျက်နှာကို ဖွက်လိုက်ပြီး ဖိုးတုတ် ကျောကုံးကို သူမ လက်သည်းတွေ ဖြင့် ကုတ်ခြစ်လိုက်လေသည်။ ဖိုးတုတ်လီးကြီးကို အုပ်ငုံထားသော သူမ စောက်ခေါင်း အတွင်းသားတွေက ပွစေ့ပွစေ့ ဖြင့် ဆုပ်ညှစ်သလို လုပ်ပေးလာသဖြင့် သူမ ဖီးအရမ်းတက်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်းဖိုးတုတ် သိလေသည်။ ဖိုးတုတ် က ပြုံးရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း လီးတန်ကြီးကို အသွင်းအထုတ်ဖြင့် လိုးလေသည်။ 

မောင်ရန်နိုင်ဝင်း က ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ကို ဒေ့ါကီ စတိုင် လေးဘက်ထောက်ခိုင်းရင်း အနောက်မှ လိုးကာ ဖိုးတုတ် ကို စကားလှမ်းပြောလေသည်။

"အဲတော့ ကျနော်က ဟေကောင် ငါ ရန်ကုန်သွားရင်း မင်းမာမီ ကို စည်းရုံး ပေးလို့ ရမယ်ဆိုရင် မင်းလုပ်မလားလို့ မေးလိုက်တယ်။ ဒီကောင်က ရလို့ကတော့ ဟေ့ကောင် မင်းကို ငါ့အန်တီပေးလိုးလိုက်မယ် တဲ့ ဟားဟား"

ဖိုးတုတ်က ဖီးအရမ်းတက်ပြီး အသက်ရှုသံ အရမ်းမြန်လာနေသည့် ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် နားနားကို ကပ်ကာ၊ 

"မာမီ သား မာမီ့ကို ဒေါ့ကီ လိုးချင်တယ် လေးဘက်ထောက်ပေးပါလား"

ဟု ပြောလိုက်ရာ၊ ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် မှာ ရှက်တက်တက်လေးဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး မွေ့ယာပေါ်တွက် လေးဖက်ထောက်ပေးလေသည်။ ဖိုးတုတ်လည်း ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် ဖင်လုံးကြီးနှစ်လုံးအောက်မှ ပြူးထွက်လာသော စောက်ဖုတ်ကြီးအဝတွင် သူ့လီးကြီးကို တေ့ကာ ဆောင့်လိုးချလိုက်လေတော့သည်။

"အ.... အီးးးးးးးးးး"

"ဖွတ်.....ဖတ်....ဖတ်.....ဖလွတ်....ဖြွတ်....ဖတ်...."

နောက်တော့ သူတို့ ဘုတ်ကင်လုပ်ထားသည့် နောက်တခန်းသို့ ပင် မသွားတော့ပဲ နှစ်တွဲစလုံး ထို ဟော်တယ် အခန်း တခုထဲ တွင်သာ အိပ်ကြတော့သည်။

...................................................................................................................

အခန်း  ( ၁၃ )

နောက်တနေ့ည မန္တလေး ရောက်တော့လည်း ဟော်တယ် တခုတွင် အခန်း နှစ်ခန်းငှားလိုက်သည်။ မနက်ပိုင်း ဘုရားဖူး၊ ဈေးသွား လျှောက်လည်ကြပြီး နေ့ခင်းဘက် ပြန်လာကာ ဖိုးတုတ် နှင့် ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် တို့က တခန်း၊ မောင်ရန်နိုင်ဝင်း နှင့် ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် တို့ တခန်းစီ သွားကာ အနားယူ အိပ်စက်ကြသည်။ 

ကုတင်ပေါ်၌ ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် မှာ မောင်ရန်နိုင်ဝင်း ရင်ခွင်ထဲ ဝင်မျက်နှာအပ်ကာ မောင်ရန်နိုင်ဝင်း ခါးကို ဖက်ထားရင်း၊

"သူ့ကို သားက ပြောတယ် ဆိုတာ တကယ်လား လုပ်ဇာတ်လား"

"အော်ကွာ မမရတနာက လည်း တကယ်ပေါ့၊ မောင်က ဘာလို့ လိမ်ပြောရမှာလည်း၊ မမရတနာ့ သားက သူ့စော် အန်တီ့ ကို လိုးတာတောင် မာမီ မာမီ နဲ့ ခေါ်လိုးနေတာ"

"အို အဲဒါက စိတ်ကူးယဉ်တာဖြစ်မှာပေါ့၊ တကယ်တမ်းကျတော့ ဘယ်ဖြစ်နိုင်မလဲ သားအမိချင်းက"

"မမ ကလည်း နှစ်ယောက်စလုံး က အရွယ်ရောက်ပြီးသားတွေလေ၊ နှစ်ဦးသဘောတူ ရင် ဘာလို့ မဖြစ်နိုင်ရမှာလဲ"

"အို ဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် တခုခု ကြောင့် အဲဒီ သတင်း ပေါက်ကြား သွားရင် တို့ တော့ သေပြီပဲ၊ ကိုမြကြည်မျက်နှာလည်း ဘယ်သွားထား မလဲ၊ တဆွေလုံး တမျိုးလုံး သိက္ခာ ဘယ်လို ပြန်ဆယ်ရတော့ မှာလဲ"

"နှစ်ဦးစလုံး လည်း သဘောတူတယ် ကိုယ့်အိမ်တွင်း ကိုယ်ဖြစ်တယ် ဆိုရင် ဘယ်သူက သိလို့ပေါက်ကြားရမှာလဲ၊ မောင့်ကို တော့ စိတ်ချ၊ မမ သိက္ခာကျဖို့ က မမ သား နဲ့ ဖြစ်မှ မဟုတ်ဘူး၊ မောင် နဲ့ ဖြစ်နေတယ် ဆိုတာတောင် ပေါက်ကြားသွားလို့ကတော့ မမ သိက္ခာ ပြန်ဆည်ဖို့ လွယ်မှ မလွယ်တာ"

"အင်း ဟုတ်တော့ ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူက စပြီး ဘယ်လို ဖြစ်မှာလဲလို့"

"အဲဒီ အတွက် မပူနဲ့ မောင် ကြားထဲကနေလုပ်ပေးမယ်၊ ပိုပြီး လုံခြုံစိတ်ချ ချင်ရင် စလုံးကို လာခဲ့ပါလား၊ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး၊ မောင်တို့ အခန်းမှာ ပဲအိပ်။ မောင် တနေရာ သွားအိပ်မယ်၊ မမ သား နဲ့ မမ အိမ်ခန်းမှာ စိတ်ကြိုက်သာနေ ဘယ်လိုလဲ"

ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် အသက်ရှု တွေ မြန်လာပြီး၊ မောင်ရန်နိုင်ဝင်း ကို တိုးခွေ့ကာ တင်းတင်း ကျပ်ကျပ် လေး ဖက်တွယ်လာသည်။ မောင်ရန်နိုင်ဝင်း လည်း ဖြစ်နိုင်ခြေ ကို တွေးမိပြီး လီးတောင်လာခဲ့သည်။

"မာမီ မာမီ့ကို သားချစ်ချင်နေတာ ကြာပါပြီ၊ သားကို ချစ်ခွင့် ပြုပါလားမာမီရယ်"

မောင်ရန်နိုင်ဝင်း က ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် မေးစေ့လေးကို လက်ဖြင့် ပင့်မရင်း အသံတိုးတိုးလေး ဖြင့် ပြောကာ နူတ်ခမ်းချင်းစုပ်နမ်းလိုက်သည်။ သူ့လက်တွေက ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် ထမိန်ကွင်းကို ဖြေချရင်း ပေါင်ခွဆုံ ကို နိူက်လိုက်ရာ စောက်ဖုတ်ကြီးက စောက်ရည်တွေ စိုရွဲနေလေပြီ။ ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် မှာ အသက်ကို မဝတဝ ရှုရင်း၊

"မာမီ ကြောက်တယ် သားရယ် ဒိပြင်လူတွေသိကုန်ရင် မာမီတို့ ကိုယ်ကျိုးနည်းရခြေရဲ့"

ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် မှာ မျက်စေ့ကို စုံမှိတ်ထားရင်း ပြောနေသဖြင့် သူမ စိတ်ထဲမှာ မိမိ ကို သူမ သားအဖြစ် မှန်းနေပြီ ဆိုတာ မောင်ရန်နိုင်ဝင်း သိလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ဝေယံမြကြည် ဟု အသွင်ဆောင်ကာ ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဇိမ်ခံကာ လိုးလေတော့သည်။ သူ့လီးကြီးကို တချက်ထည်း အဆုံး ထိ ဆောင့်လိုးထည့်လိုက်ပြီး ခနတာ စိမ်ထားလိုက်သည်။ ပြီးတော့ ြဖ်ည်းဖြည်းချင်း ဒစ်နားအထိ ပြန်ဆွဲထုတ်ကာ အပေါက်ဝတွင် တေ့ထားကာ၊

"မာမီ သား မာမီ့ စောက်ဖုတ်ထဲ လီးကြီး ဆောင့်လိုးထည့်လိုက်တော့မယ်နော်"

"အင်း ဆောင့်ကွာ၊သား နာနာ သာဆောင့်ပါတော့"

နေ့ခင်း အနားယူ အိပ်စက်မည်ဆိုပြီး ကုတင်ပေါ်တက်လှဲနေသည့် စုံတွဲ တတွဲက တော့ အိပ်မပျော်နိုင်ပဲ ချစ်တိုက်ပွဲတပွဲကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် စနွဲကြလေပြီ။

နောက်တခန်းမှာလည်း ထိုနည်း ၎င်း ပင်။ ဖိုးတုတ် မှာ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ကို ထွေးဖက်ထားရင်း သူလက် က ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် တကိုယ်လုံးကို ပွတ်သတ်ပေးနေလေသည်။

"မိန်းမ ဟို မမရတနာ ကို ဘယ်လိုထင်လဲ"

ဖိုးတုတ် နှင့် ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် တို့ မှာ သူတို့ နှစ်ယောက်ထဲ ဆိုလျှင် ဖီးလာသလို ခေါ်ကြလေသည်။

"ဘာကို ဘယ်လို ထင်ရမှာလဲ ယောက်ျားရဲ့"

"သူက သူ့သားကို တကယ်ဖီးနေတာလား"

"ပြောတတ်ဘူးလေ ခစ်ခစ်၊ သူ့စိတ်ထဲကဟာ ကိုယ်ဘယ်သိမလဲ"

"မိန်းမ ရော မိန်းမ ရဲ့ သား က အဲလို ဖီးရှိတယ် ဆိုရင် ဘယ်လို သဘောရလဲ"

"အို ကြံကြီးစည်ရာ၊ မဖြစ်နိုင်တာတွေ"

"ဘာလို့ မဖြစ်နိုင်ရမှာပဲ ယောက်ျား က မိန်းမ ရဲ့ သားနဲ့ အသက်မတိမ်းမယိမ်းပဲလေ"

"အဲဒါ ဘာဆိုင်လဲ ယောက်ျား က ယောက်ျား ၊ သားက သားပဲလေ တူမှ မတူတာ"

"ဒါပေမဲ့ သားက ဖီးလာလို့ ယောက်ျား က မိန်းမကို လုပ်သလို သူကလည်း မိန်းမကို အတင်းတက်လုပ်ရင်ရော"

"လုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

"မောင်ရန်နိုင်ဝင်း မနေ့ညက ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် ရဲ့ သား ဇာတ်လမ်းကို ပြောပြနေတော့ မိန်းမ ဖီးတက်နေတာ ယောက်ျား သိပါတယ်နော် ဟွန့်"

"စိတ်ကူး နဲ့က တော့ တက်တာပေါ့လို့ တော်တော့ ယောက်ျားရယ် မျက်နှာပူစရာကြီးတွေ"

"ဟော ကြည့် ပြောရင်းနဲ့ တောင် စောက်ရည်တွေက တောက်တောက်ကျနေပြီ"

"အိုဒါက သူမှ လက်အငြိမ်မနေပဲဟာ၊ ယောက်ျားနော် ဟွန်း"

"အို.........."

"မာမီရယ် ချစ်ချင်တယ်ကွာ"

"ဟင့်အင်း.....အီးးးး ....အင်း....."

ဖိုးတုတ် လီးကြီး သူမ စောက်ဖုတ်ထဲ ဝင်လာတော့ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် မှာ ငြီးသံသာ ပေးနိုင်တော့သည်။ အချစ် ပင်လယ်ကို ကူးခပ်ဖို့ ရယ်ဒီ ဖြစ်နေပြီလေ။

.......................................................................................................................

ညနေပိုင်းကျတော့ ထုံးစံအတိုင်း ဖိုးတုတ် နှင့် မောင်ရန်နိုင်ဝင်း တို့ စားစရာသောက်စရာများ သွားဝယ်ကြသည်။ နေ့လည်ပိုင်းက တချီစီ ဆွဲပြီး အိပ်ပျော်သွားကြကာ ညနေမှ တရေးနိုးသဖြင့် အားလုံး အိပ်ရေးတွေ ဝ ကာ အားအင်ပြည့်နေကြသည်။ မနေ့ကအတိုင်းစားကြသောက်ကြသည်။ အမျိုးသမီး နှစ်ယောက်စလုံးမှာ အောက်ခံ ဘရာ၊ ပင်တီ မပါပဲ အပေါ်က တကိုယ်လုံးတဆက်တည်း ဂါဝန် ပွပွကြီး များဝတ်ထား ကြသည်။

သောက်စားပြီး အရှိန်ရလာကြတော့ မောင်ရန်နိုင်ဝင်း က ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် ကို နူတ်ခမ်းချင်းနမ်း ရင်း  တိုးတိုးလေး တခုခု ပြောကာ ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် ဘေးမှ ထလာပြီး ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် လက်ကို ဆွဲကာ ကုတင်ပေါ်တက်လိုက်သည်။ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် က ဖိုးတုတ်ကို လှမ်းကြည့်တော့ ဖိုးတုတ် က လိုက်သွားလိုက်ပါဟု အမူ အယာ ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ကုတင်ပေါ်တွင် မောင်ရန်နိုင်ဝင်း က ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ဂါဝန်ကြီးကို အနားမှ မကာ ခေါင်းပေါ်မှ ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ကလည်း လက်မြှောက်ပေးလိုက်သည်။ အောက်မှာ ဘာမှ မဝတ်ထားသဖြင့် ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ၏ ဖြူဖွေး ဝင်းမွတ်နေသော ကိုယ်လုံး တီးအလှက ပေါ်လာခဲ့သည်။ မောင်ရန်နိုင်ဝင်း က ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ကို နူတ်ခမ်းချင်း စုပ်နမ်း ၊ နို့တွေကို စုပ်နမ်းပြီးမှ သူက ကုတင်ပေါ်လှဲအိပ်လိုက်ကာ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ကို သူ့ကို ကျောပေးလျှက် သူ့မျက်နှာ ကိုခွ ဒူးထောက်ထိုင်စေသည်။ 

မောင်ရန်နိုင်ဝင်း မျက်နှာပေါ်တွင် ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ဖင်လုံးဖွေးဖွေးကြီးနှင့် စောက်ဖုတ်ဖေါင်းဖေါင်းကြီးတို့ တည့်နေမှ ခါးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆွဲချကာ စောက်ဖုတ်ကို ပါးစပ် ပေါ်တည့်တည့် ထိုင်ချစေသည်။ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် က ရှေ့ကို နည်းနည်းလေး ကုံးပြီး ထိုင်ချလိုက်တော့ စောက်ဖုတ် နှင့် မောင်ရန်နိုင်ဝင်း ပါးစပ်တို့ ထိလေသည်။ ပထမတော့ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် က သူမ ကို ဆစ်စတီနီုင်းလုပ်ခိုင်းမည်ထင်သေးသည်။ သို့သော်လည်း သူမ တို့ နေရာချနေစဉ်မှာပင် ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် က သူမ ဂါဝန်ကိုလည်း ခေါင်းပေါ်မှ မချွတ်ကာ ကုတင်ပေါ်တက်လာပြီး မောင်ရန်နိုင်ဝင်း ပေါင်နှစ်လုံးကြား ဝင်ကာ ထောင်မတ်နေသော လီးကြီးကို လာကိုင်ကာ ထုလေသည်။ မောင်ရန်နိုင်ဝင်း ပါးစပ်က သူမ စောက်စေ့ ကို စုပ်လိုက် လျှာက စောက်ဖုတ် နူတ်ခမ်း အတွင်းသား တို့ကို ရက်လိုက် လုပ်ပေးနေသဖြင့် အရသာခံရင်း ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် က မောင်ရန်နိုင်ဝင်း ၏ လိးကို စုပ်ပေးနေသော ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် ကို ကြည့်နေလေသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် အနောက်မှ ဖိုးတုတ်က ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် စောက်ဖုတ်ကို သူ့လီးကြီး တတ်ကာ လိုးတော့သည်။ 

အစားအသောက်သွားဝယ်ကတည်း က ဖိုးတုတ် နှင့် မောင်ရန်နိုင်ဝင်း တို့ လမ်းမှာ တိုင်ပင်လာခဲ့ကြသည်။ စော်ကြီးတွေကို တူးအင်ဝမ်း ဆွဲကြမည်လို့။ ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် မှာ အစကတည်းက မောင်ရန်နိုင်ဝင်း သူမကို ပြောထားသဖြင့် တူးအင်ဝမ်း ဆွဲမည်ဆိုသည်ကို သိလေသည်။ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ကသာ ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် တယောက် ပါးစပ်က လီးတချောင်းကို စုပ်ရင်း နောက်က လီးတချောင်း သူမကို လိုးပေးတာ ခံနေသည်ကို ကြည့်ရင်း သူမ ကိုယ်တိုင်လည်း ခံစားချင်လာမိသည်။ သူမ စောက်ဖုတ်ကို ရက်ပေးနေသော မောင်ရန်နိုင်ဝင်း ကြောင့် သူမလည်း ဖီးတွေ တက်လာသဖြင့် ရှေ့သို့ ကိုင်းကာ ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် စုပ်နေသော မောင်ရန်နိုင်ဝင်း လီး ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။ ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် က သူမ ကို ပြုံးပြကာ လီးကိုပါးစပ်မှ ချွတ်ကာ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ကို ပေးလိုက်သည်။ သူမ က လဥတွေကို ဆွဲကာ ငုံစုပ်လေသည်။ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် လည်း မောင်ရန်နိုင်ဝင်း ၏ လီးကို ငုံ့စုပ်လေသည်။ 

ထိုသို့ ခနတာ လုပ်နေကြပြီးနောက် မောင်ရန်နိုင်ဝင်း က ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ကို သူ့မျက်နှာပေါ်မှ ခနထ စေပြီး ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် ကို ဂျိုင်းမှ မကာ သူ့ကိုယ်ပေါ် တက်လျှက် သူ့လီးကို ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် စောက်ဖုတ်တွင် တေ့စေလိုက်သည်၊ ဖိုးတုတ်လည်း ကြိုတင် တိုင်ပင်ထားသည်မို့ စားပွဲပေါ်မှ ကွန်ဒန်ကို ယူကာ သူ့လီးကြီးတွင် စွတ်လိုက်သည်။ ဂျယ်ဗူးကို လည်း ယူကာ ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် ဖင်ဝတွင် ညှစ်ထည့်လိုက်သည်။ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် လည်း သူမ ရှေ့တွင် ဘာဖြစ်တော့မည်ကို သိသဖြင့် စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်နေလေသည်။ ဖိုးတုတ်က ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် ဖင်ထဲသို့ ဂျယ်များကို ညှစ်ထည့်ပြီး လက်ညိုး လက်ခလည်တို့ ဖြင့် ခနတာ ထိုးသွင်း ကာ ဖင်ပေါက်ကို အသားကျစေပြီးမှ သူ့လီးကြီးကို ထိုးထည့်ကာ လိုးတော့သည်။ ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် မှာ သူမ အတွက် ပထမဦးဆုံး အကြိမ် စောက်ဖုတ် နှင့် ဖင်ကို လီးတချောင်းစီ ဖြင့် တပြိုင်ထည်း လိုးတာ ခံဘူးခြင်း ဖြစ်ရာ အသံမျိုးစုံ ထွက်ငြီးရင်း အရသာတွေ တွေ့နေရလေသည်။ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ကတော့ ကုတင်ပေါ်မှ ယောက်ျား နှစ်ယောက် က မိန်းမ တယောက်ကို တပြိုင်ထဲ လိုးနေတာ အနီးကပ်ကြည့်ရင်း သူမ စောက်ဖုတ်ကို လက်ဖြင့် ဖိပွတ်နေမိရှာသည်။ 

ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် မှာ သူမ အတွက် ပထမဦးဆုံး အရသာမို့ ခနလေးဖြင့် ကိုယ်လုံးလေး တောင့်တက်ကာ ပြီးသွားရှာသည်။ ယောက်ျား နှစ်ယောက်က တော့ အခုမှ အရှိန်တက်တုံးမို့ ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် ကို ခနဖယ်ခိုင်းကာ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ကို သူမ အစား ဝင်ခိုင်းလေသည်။ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် လည်း သူမ ဘဝ အတွက် ပထမဆုံး ယောက်ျား နှစ်ယောက် တပြိုင်ထဲ လိုးသည်ကို ခံစားရလေသည်။ 

နောက်တော့ မောင်ရန်နိုင်ဝင်း နှင့် ဖိုးတုတ်တို့လည်း အရှေ့အနောက်လဲ ခြင်းဖြင့် လည်းကောင်း၊ မိန်းမ လဲခြင်း ဖြင့် လည်း ကောင်း ထိုတည တာ ကာမ အရသာကို ပြည့်ပြည့်ဝဝ ခံစား ကြလေတော့သည်။ 

နောက်တနေ့ တောင်ကြီး သို့ ထွက်ခွာလာကြလေသည်။

..................................................................................................

အခန်း ( ၁၄ )

ဗိုလ်မှူးသီဟရဲကျော် မှာ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် တို့ ခရီးထွက်သွားတော့ အနောက်မှ ရှဲဒိုး ထည့်ပေးလိုက်ချင်သော်လည်း သူ ပေးထားသော ဂတိကို ဖျက်သလို ဖြစ်နေမှာမို့ လွတ်ပေးလိုက်လေသည်။ ထို့ အပြင် မူးယစ်ဆေးဝါး များ နိုင်ငံတကာသို့ ဖြန့်ချီပေးနေသော ဂိုဏ်း က လည်း တော်တော့်ကို ဆိုးလာသည်မို့ သူအလုပ်အတော်ရှုတ်ရ သည်။ မာလာ့ ကိုလည်း အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံ သို့ လွတ်ထားရသဖြင့် စိတ်ထဲ တွင် တထင့်ထင့် နှင့်၊ သူ တို့ နှစ်ယောက် အပင်ညာ ကိစ္စ သွားစဉ်က သူတို့ အိပ်ခန်းကို ဆာဗေးလန့်လုပ်ထားခဲ့သည့် ဗီဒီယို မှာ အပင်ညာ့ လူတွေ လက်ထဲ မှာ ရှိနိုင်လေသည်။ အကယ်၍ သာ အပင်ညာ့ လူတွေထဲမှ သူ့ဆရာအတွက် လက်စားခြေလို သူတွေ ရှိပါက မာလာ့ အတွက် အန္တရာယ် မကင်းခြေ။ မာလာ မှာ လုံးဝ အန်ဒါကာဗာ မဟုတ်ပဲ ထိုင်း ထောက်လှမ်းရေး အဖွဲ့တခု နှင့် တွဲလုပ်နေရသည်မို့ သူ အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရလေသည်။ 

ထိုဂိုဏ်း မှာ ရွေတြိဂံ နယ်မြေနားမှ တဆင့် မြန်မာ၊ လားအို နှင့်ယိုးဒယားတို့ ကို ဖြတ်ကာ နိုင်ငံတကာ သို့ မူးယစ်ဆေးဝါးတို့ကို ပို့ဆောင်နေတာကို သိကြပေမဲ့ သူတို့ လမ်းကြောင်း နှင့် ဘယ်လို ဘယ်နည်းထွက်သည်ကို မသိကြ ခြေ။ အတော်ပင် အတွင်းကျကျ ထိ ရောက်သွားသော မြန်မာထောက်လှမ်းရေးမှ အန်ဒါကာဗာ အေးဂျင့် နှစ်ယောက် အသတ်ခံလိုက်ရပြီး တော့ သူတို့ ရထားသော သတင်း အဆက်အသွယ်များ မှာ အစအန ပျောက်သွားခဲ့ရသည်။ ယခု နောက်ပိုင်း အင်ဖော်မက် တို့ ဆီ မှ ရသော သတင်းအရ မြန်မာပြည်တွင်းသို့ ဝင်လာပြီးမှ နယ်စပ်မှာတွင် ယိုးဒယား ဘက် ပြန်ထွက် သည်ဟု သိလာရသဖြင့် လမ်းကြောင်းကျရာ နေရာ များဖြစ်သည့် ကျိုင်းတုံ တာချီလိပ် တို့ ဘက်တွင် သူတို့ အေးဂျင့်များ၊ အင်ဖော်မက် များကို နေရာ အနံ့ ချထားပြီး စောင့်ကြည့်နေလေသည်။ တဖက်ကမ်းက ထိုင်းနယ်စပ်တွင်လည်း မာလာရဲကျော် အပါအဝင်၊ မြန်မာထောက်လှမ်းရေး များနှင့် ထိုင်း ထောက်လှမ်းရေးတို့ ခြေကျင်းလိမ် ကာ လှုပ်ရှားနေကြသည်။ 

မြန်မာပြည်တွင်း ထောက်လှမ်းရေး အဖွဲ အတွက် ဗိုလ်မှူးသီဟရဲကျော် တာဝန်ယူထားရသဖြင့် တောင်ကြီးသို့ သွားကာ အရေးပေါ် ဟက်ကွာတာ ဖွင့် ပြီး စီစဉ်ညွှန်ကြားဖို့ လိုအပ်လာသည်။ ချက်ချင်းပင် တောင်ကြီးသို့ တပ်မှ ရဟတ်ယာဉ် ဖြင့် ထွက်လာခဲ့သည်။ တောင်ကြီးမြို့ပေါ် ရောက်တော့ သူတို့ ယာယီ ဖွင့်ထားသော ဟက်ကွာတာမှ သတင်းများ ကို ရယူခြင်း၊ လိုအပ်သည့် စီစဉ်ညွှန်ကြားမှုများ လုပ်ခြင်း တို့ကို တောက်လျှောက်လုပ်ရလေသည်။ မာလာ့ ဆီမှ လည်း အရေးကြီးသော မက်ဆေ့ကို ရလေသည်။ 

မာလာ က ယခု လှုပ်ရှားနေသော ဂိုဏ်း မှာ ယခင်က အပင်ညာ့ လူတချို့ ပါကြောင်း၊ ယခင် က သူတို့ အန်ဒါကာဗာ အနေဖြင့် သွားခဲ့ကြစဉ်က ရထားသော ဓါတ်ပုံ များ ပင်ထိုလူတွေ ဆီမှာ ရှိကြောင်း၊ သူမ ကတော့ ယခု ရုပ်ဖျက်ထားတာက တကြောင်း၊ သူမ ကိုလည်း ထိုအခါက ပင်မည်သူမှ ထောက်လှမ်းရေးက လို့ မထင် ယာယီခေါ်လာသော ကြေးစားဖြစ်မည်ဆိုဟု တွက်ထားကာ၊ ဗိုလ်မှူးသီဟ ကိုပဲ အာရုံစိုက်နေကြကြောင်း။ ပြင်သစ် နိုင်ငံ ပါရီ မြို့တွင် နိုင်ငံခြားရေး ဝန်ကြီး လုပ်ကြံခံရချိန် လွတ်သွားတော့ ဗိုလ်မှူးသီဟ ပုံ များမှာ အင်တာနေရှင်နယ် တီဗီသတင်း များမှာပါရှိပြီး သူတို့ က မှတ်မိသွားသဖြင့် ဗိုလ်မှူးသီဟ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ သူတို့ သိနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဒက်ဒီ အထူးသတိထားရန် လိုကြောင်း ၊ စသဖြင့် စိတ်ပူစွာ မက်ဆေ့ကို ပို့လာလေသည်။ 

ပထမ က သူတို့ ယာယီဟက်ကွာတာကို တာချီလိပ်တွင် သွားလုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်သော်လည်း လုံခြုံရေး စိတ်မချရသဖြင့် တောင်ကြီးမှာပင်ဆက်ထားမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။ ယာယီဟက်ကွာတာမှာ သူအမြဲတမ်း ရှိနေစရာ မလိုသော်လည်း အရေးပေါ်ပါက သူချက်ချင်း သွားရောက်ကာ စီစဉ်ညွှန်ကြားနိုင်ဖို့ အနီးနားရှိ သူတို့ ထောက်လှမ်းရေး ဆေ့ဖ်ဟောက်စ် တခု တွင် သူနေလေသည်။ 

တနေ့ မနက်ပိုင်း အနီးအနား လဘက်ရည်ဆိုင်တခု သို့ အရပ်အဝတ်အစားဝတ် ထားသည့် ဗိုလ်ကြီး တယောက် နှင့် အတူ မနက်စာ သွားစားကြသည်။ စားပြီး သူနေသောနေရာသို့ ပြန်လာကြသည့်လမ်းတွင် သူ့အိမ်က လန်းခရူဇာကို အနောက်မှ လှမ်းမြင်လိုက်ရလေသည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင် ထူးဆန်းသွားသည်။ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် သူ့ကို ပြောတော့ မေမြို့ လားရှိုးဘက်တဲ့။ အခုတော့ သူ့ကားကို တောင်ကြီးမြိုပေါ်မှာ တွေ့လိုက်ရသည်။ ကားမောင်းနေသည့် ဗိုလ်ကြီးကို ထိုကားနောက်သို့ ခပ်ခွာခွာ မှ လိုက်ခိုင်းလိုက်သည်။ ဗိုလ်ကြီးမှာ ရှမ်းပြည်နယ်မှ ဖြစ်သဖြင့် ထို လန်းခရူဇာကို သူ့ကားမှန်းမသိပေ။သူခိုင်းသည့်အတိုင်းသာ အနောက်မှ ခပ်ခွာခွာ လိုက်ခဲ့ရာ၊ ဟော်တယ်တခု သို့ ဝင်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"တပ်မှူး ဟော်တယ်ထဲ လိုက်မလား"

ဗိုလ်မှူးသီဟရဲကျော် ခန စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူ့ကိစ္စကို ဒီဗိုလ်ကြီးလေး မသိစေချင်။ ဒီဗိုလ်ကြီးက တာဝန်ဖြင့် နေ့လည် ကျိုင်းတုံသို့ သွားရမည်ဆိုတာ သူသိပြီး ဖြစ်သည်။

"မလိုက်တော့ဘူး၊ ကိုယ်က အစက ကိုယ်ထင်တဲ့ ကားလားလို့ တကယ်တော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ခုကိုယ့်ကို ဟက်ကွာတာ ပို့ပေး ကိုယ်လုပ်စာလေး နည်းနည်းရှိလို့၊ ဗိုလ်ကြီး ဒီနေ့ ကျိုင်းတုံ သွားမှာမ ဟုတ်လား၊ ကိုယ့်ကို အရပ်သုံး ကားလေး တစီး ထားထားပေးလိုက်"

"ဟုတ်ကဲ့ တပ်မှူး"

ဟက်ကွာတာ ရောက်တော့ သူ့ကို ထားပြိး ဗိုလ်ကြီး ပြန်ထွက်သွားသည်။ သူသုံးဖို့ ကားတစီး တပ်သားတယောက်လာပို့ပေးလိမ့်မည်ဟု ဆိုသည်။ ဗိုလ်မှူးသီဟ သူ့လန်ခရုဇာ ဝင်သွားသည့် ဟော်တယ် တည်ရှိသည့် ဧရိယာတခုလုံး က ငါးမိုင်ပတ်လည်အတွင်းရှိ ဟော်တယ်များမှ ဧည့်သည်စာရင်း ကော်ပီများ ယူခိုင်းလိုက်သည်။ နောက်တနာရီ အကြာတွင် သူ့စားပွဲပေါ်တွင် ဟော်တယ် ဆယ့်ငါးခုလောက် တို့မှ ဧည့်စာရင်း လစ် စာရွက်များ ရောက်နေလေပြီ။ သူက ဟိုလှန်ဒီလှန်သလို လုပ်ရင်းက ဖိုးတုတ်တို့ ဝင်သွားသောဟော်တယ်ကို သာ ရွေးယူကာ ကြည့်လိုက်လေသည်။ 

စာရင်း လစ်စ် ထဲတွင် ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် နှင့် ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် ကတခန်း၊ မောင်ရန်နိုင်ဝင်း နှင့် ဖိုးတုတ်က တခန်းယူထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဗိုလ်မှူးသီဟရဲကျော် နည်းနည်းတော့ စိတ်ချမ်းသာ သွားတယ် အနည်းဆုံးတော့ ဖိုးတုတ် နှင့် ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် တို့ ဖြစ်နေသည်ကို ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် မသိလောက်ဘူးပေါ့ဟု လျှော့တွေးလိုက်သည်။ သို့ပေမဲ့ မောင်ရန်နိုင်ဝင်း က ဘယ်သူလည်း ဆိုတာ သူစဉ်းစားလို့ မရ။ ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် မှာ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ၏ ငယ်သူငယ်ချင်းမို့ ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် ၏ ယောက်ျား ရော သားကို ရော သူသိလေသည်။ ယခုက တစိမ်းတယောက် ဆိုတော့ ဘာများလဲ ကွက်ရှင်းမှတ်ခ် သူ့ခေါင်းထဲ ပြနေလေသည်။ 

သူ့ဖုံးကို ထုတ်ကာ ထိုဟော်တယ်သို့ ဖုံးဆက်ပြီး အခန်းတခန်း ကို ဘုတ်ခ် လုပ်လိုက်သည်။ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် တို့ အခန်းနှင့် ကပ်နိုင်သလောက်ကပ်သည့် အခန်းကို တောင်းလိုက်သည်။ ရသည်နှင့် သူ နောက်တနာရီလောက်ရောက်မည်ဟု ပြောလိုက်လေသည်။ 

သူရောက်သွားတော့ ဟော်တယ် ကားပတ်ကင်မှာ သူတို့ လန်ခရုဇာ ကား မရှိခြေ။ ထို့ကြောင့် ရီဆက်ရှင်းဝင်ပြီး သူ့အခန်းသော့ ယူကာ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် တို့ ယူထားသည့် အခန်းရှိရာ အထပ်သို့ တက်လာခဲ့လေသည်။ နေ့ခင်းဘက် အခန်းများကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပြီးချိန်မို့ ဟောဝေးတွင် မည်သူမှ မရှိရှင်းနေသည်။ သူ့မှာ ရှိသည့် ဂတ်ဂျက် တို့ဖြင့် ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် အခန်းကို ဖွင့်ကာ ဝင်လိုက်သည်။ သူတို့ လည်း ပစ္စည်းများ ချထားပြီး ချက်ချင်း ပြန်ထွက်သွား ကြပုံ ရသည်၊ ဗိုလ်မှူးသီဟ က ခြေရာလက်ရာ မပျက်စေပဲ အခန်းတွင်း စပိုင်ကင်မရာမိုက်ကရိုဖုံးတို့ကို ဝှက်ထား လိုက်သည်။ ဖိုးတုတ် တို့ အခန်းကို လည်း ထိုအတိုင်းပင် ဝင်ကာ ကင်မရာများ တပ်ခဲ့ပြီး  သူ့အခန်းသို့ ပြန်ခဲ့လေသည်။ 

ဗိုလ်မှူးသီဟရဲကျော် အခန်းထဲက ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလိုက်ပြီး နားနေလိုက်သည်။ စိတ်ထဲမှာတော့ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် တယောက် သူ့ကို လိမ်သွားသည်ကို သိပ်မကျေနပ်မိခြေ၊ သို့သော်လည်း သူ လိုက်ကြည့်နေမှာစိုး လို့ လိမ်တာ ဖြစ်မှာပါဟု ဖြေသိမ့်လိုက်မိသည်။ ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် ကိုလည်း သူမ ဘယ်လို များ ပြောသလဲ ၊ ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် က သူမ ဖေါက်ပြန်တာကို သိလား မသိဘူးလား၊ သူတို့ နှင့် တွဲပါလာသည့် ကောင်လေး မောင်ရန်နိုင်ဝင်း ဆိုတာကရော ဘယ်လို ပတ်သက်နေလဲ၊ အတွေးတွေ ယောက်ယက်ခတ်ရင်း အဲယားကွန်း အရှိန်လေး နှင့် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။ 

ဖြတ်ကနဲတရေးနိုးလာတော့ ညနေစောင်းလေးလို ဖြစ်နေသည်။ ဘေးအခန်းက တဟားဟား ရီမောသံတို့ ကြောင့် နိုးလာခြင်း ဖြစ်သည်။ အသင့်ဖွင့်ထားသော လက်တော့ကို ပါဝါအွန်လိုက်တော့ ကွန်ပြူတာ စခရင်မှာ ပေါ်လာတာက ကင်မရာ လေးလုံး မှ ပုံများ ဖြစ်သည်။ လူအကုန်မြင်နေရာသည့် ကင်မရာမှ ဝင်းဒိုးကို အကျယ်ချဲ့လိုက်တော့ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် တို့ အခန်းမှာ လူလေးယောက် အစားအသောက်များ စားပြီး စကားပြောဆို နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ 

ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် မှာ ဖိုးတုတ် ရင်ခွင်ထဲ မှီထိုင်နေသလို ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် ကလည်း နောက်ကောင်လေး တယောက် ရင်ခွင်ထဲမှာ၊ မောင်ရန်နိုင်ဝင်း ဆိုတာ ဒီကောင်လေး ပဲ ဖြစ်မှာပဲ ဟု ဟော်တယ် ဧည့်စာရင်း ကြည့်ထားသော ဗိုလ်မှူးသီဟရဲကျော်က တွက်လိုက်လေသည်။ နောက်တော့ ပွဲက ကြမ်းလာကြသည်။ အတွဲနှစ်တွဲ မှာ အချင်းချင်း ရှေ့မှာပင် မရှက်မရွံ့ နို့တွေကိုင် လီးတွေကိုင် ကစ်စ် တွေပေး နှင့် လုပ်လာကြသည်။ ဗိုလ်မှူးသီဟရဲကျော် ပင် ကြည့်ရင်း ကလီးတောင်လာခဲ့ရ သည်။ နောက်ပိုင်း ကိုယ်တုံးလုံးတွေ ဖြစ်ပြီးတော့ တူးဘိုင်ဝမ်းတွေ ဆွင်းကင်းတွေ လုပ်လာကြတော့ ဗိုလ်မှူးသီဟရဲကျော် သူ့လီးကို သူကိုင်ကာ ထုနေမိသည် အထိ စိတ်တက်ကြွလာရလေသည်။ 

ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် ကိုယ်လုံးတီး အလှကို လည်း အခုမှ မြင်ဖူးတော့ စိတ်ထဲ တွင်တော့ တေးထားသည် တခါလောက်တော့ ရအောင် ဆွဲအုန်းမည်ဟု။ ကြည့်ရင်း ထုရင်း ပင် ဗိုလ်မှူးသီဟရဲကျော် တယောက် လရည်တွေ ပန်းထွက် ပြီး တချီပြီးသွားသည်။ ဟိုဖက်ခန်းက ကောင်တွေက တော့ ဆွဲတုန်းပင်။ လူငယ်ခြေသွက်တွေမို့ အားကောင်းမောင်းသန် လရည်လည်း ပြန်အပြည့် မြန်သလားမသိ။  ဗိုလ်မှူးသီဟရဲကျော် ပင် လရည်ထွက် ပြီး တချီ ပြီးသွားတော့ ဆက်မကြည့်ချင်တော့၊ သူ့ကင်မရာ များက ရီကော့လည်း လုပ်ထားသည်မို့၊ နောက်မှ အေးဆေး ပြန်ကြည့်တော့မည်ဟု တွေးရင်း အိပ်ယာပေါ် ခနလှဲလိုက်တော့ အိပ်ပျော်သွားလေသည်။

ဒီတခါတရေးနိုးတော့ ညရောက်နေလေပြီ။ သူ့လက်တော့စခရင်လည်း မှောင်နေတာမို့ ထိုအခန်းမှာ လူမရှိတာလား လှုပ်ရှားမှု မရှိတာလား ဟု တွေးရင်း မယ်နူရယ်ဖြင့် ကင်မရာကို လှမ်းဖွင့်လိုက်တော့ .ကုတင်ပေါ်တွင် ဖိုးတုတ် ရင်ခွင်ထဲ အိပ်ပျော်နေသော ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နောက်တတွဲကို တော့ မတွေ့ရတော့ခြေ။ တခြား အခန်းပဲ သွားနေသလားဟု ထိုအခန်းတွင် တတ်ထားသော ကင်မရာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ လည်း အခန်းထဲ မှာ မည်သူမှ မရှိ။ 

သူ လက်ထောက်တယောက်ကို ခေါ်ပြီး သူဒီည ဆေ့ဖ်ဟောက်စ် မှာ ပြန်အိပ်မည် မဟုတ်ကြောင်း အရေးပေါ် ပါက သူ့ဖုံးကို ခေါ်ဖို့ ပြောထားလိုက်သည်။ ဗိုက် နည်းနည်းဆာသလို ရှိသည်မို့ ဟော်တယ် ကောင်တာကို ဖုံးဆက်ပြီး စားသောက်စရာ ဘာရှိလဲ ဟု မေးလိုက်ရာ၊ အောက်ထပ် ရက်စတောရင့်မှာ လိုချင်တာ မှာလို့ ရကြောင်းပြောသဖြင့် စားစရာ အနည်းအကျဉ်းမှာလိုက်သည်။ ခနနေတော့ သူ့အခန်းတံခါးလာခေါက်ကာ ပို့ပေးလာသည်။ 

ဗိုလ်မှူးသီဟရဲကျော် သူ့အခန်းထဲမှာပင် ရေမိုးချိုးပြီး စားသောက်ကာ တီဗီကြည့်နေစဉ်၊ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် နှင့် ဖိုးတုတ် တို့ နိုးလာကြပြီး တယောက် နှင့် တယောက် နမ်းနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ 

"မိန်းမ ဘိုက်ဆာတယ်ကွာ လူလည်း နည်းနည်းညှောင်းနေပြီ ရေမိုးချိုးပြီး တခုခု စားကြရအောင်"

"အင်းလေ၊ မနက်က ဈေးတွေ ထဲ လမ်းလျှောက်၊ နေ့ခင်းလည်း တနေ့ခင်းလုံး လိုး နေပြီး အခု ညနေစောင်းအထိ အိပ်နေကြတာကိုး၊ ခစ်ခစ်။ နဲတောင်နဲသေး၊ ယောက်ျားကလည်း"

အောင်မယ် သူတို့ က တယောက်နဲ့ တယောက် မိန်းမ ယောက်ျား နဲ့ တယ်ဟုတ်နေကြပါလား၊ ဟု ဗိုလ်မှူးသီဟရဲကျော် ကတွေးလိုက်ရင်း ဒေါသဖြစ်ရမည့်အစား လီးတောင်လာသည်ကို သူ့ဘာသာ အံ့ဩနေမိသည်။ ဖိုးတုတ် မှာ လီးတန်းလန်းဖြင့် ထကာ ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်သွားပြီး ရေချိုးနေသံကြားရလေသည်။ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ကအိပ်ယာပေါ် မှာ လူးလိမ့်ရင်း နှပ်နေတာကို တွေ့နေရသည်။ သူ့မိန်းမ ၏ ဖြူဖွေး ဝင်းမွတ်နေသော ကိုယ်လုံးတီး အလှကို ကြည့်ရင်း ဗိုလ်မှူးသီဟရဲကျော် တယောက် လီးကို လက်ဖြင့် ပွတ်နေမိသည်။ ကိုယ်အနှစ်နှစ်ဆယ်ကျော် လိုးလာခဲ့ရသည့် မိန်းမ ကို အခု တော့ တစိမ်းမိန်းမ တယောက်လိုပင် ချောင်းကြည့်ရင်း ဖီးတက်နေရသည်မှာ ထူးဆန်းသလို ဖြစ်နေသည်။ ခနနေတော့ ရေသံပိတ်သွားပြီး ဖိုးသက် တယောက် ကိုယ်ကို မျက်နှာသုတ်ပုဝါဖြင့်သုတ်ရင်း ရေချိုးခန်းထဲကထွက်လာလေသည်။ လီးကတော့ တန်းလန်းပျော့ပျော့ ပင်။ ကုတင်ပေါ် မှောက်ရက် အိပ်နေသည့် ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ဖင်ကို ဖြန်းကနဲ ရိုက်လိုက်ရင်း၊

"မိန်းမ ထတော့ သွား ရေမိုးချိုး တခုခု စားရအောင် မောင်ရန်နိုင်ဝင်း တို့က ဘယ်အချိန်ပြန်လာမှာတဲ့လဲ"

ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် လည်း အိပ်ယာပေါ်မှ ထရင်း ရေချိုးခန်းဘက်လျှောက်သွားရင်းက၊

"မသေခြာဘူး၊ သူတို့ အသိတယောက်ဆီ သွားတာ ညနက်ရင် နက်မယ်တဲ့ မနက်မှ လည်း ပြန်လာဖြစ်ရင် ပြန်လာမှာတဲ့၊ ဒီမှာ နေ့ခင်းက ကျန်တဲ့ဟာ ပဲ စားမလားအပြင်ထွက်ဝင်အုံးမလား "

"အင်း ကြည့်တာပေါ့၊ သွားသွား ရေမိုးချိုးလိုက်အုံး"

ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်သွားချိန်တွင် ဗိုလ်မှူးသီဟရဲကျော် ဖုံးက မြည်လာသည်။ 

"တပ်မှူး အရေးကြီးလို့....."

ဗိုလ်မှူးသီဟရဲကျော် က ဖုံးထဲက ပြောနေတာကို နားထောင်ပြီး မှာစရာရှိတာကို မှာကာ၊ သူ့ဘောင်းဘီ အင်္ကျီတို့ကို ကောက်ဝတ်နေလေသည်။ 

ကွန်ပြူတာစခရင်တွင် ရေချိုးခန်းက ထွက်လာသော ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ကို ဖိုးတုတ်က ဖက်ရမ်း နမ်းရှုံ့လိုက်ပြီး တယောက်နား တယောက် တိုးတိုး ကပ်ပြောရင်း ရီမောနေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။ နောက်တော့ ကုတင်ဘေးမတ်တပ်ရပ်နေသော ဖိုးတုပ် ရှေ့တွင် ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် က ဒူးထောက်ထိုင်ပြီး မပျော့ မမာ လီးကြီးကို စုပ်ပေးနေသည်ကို တွေ့နေရလေသည်။ ဖိုးတုပ်လီးကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်း မာတောင်လာပြီး ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ပါးစပ် နှင့် မဆန့်မပြဲ ဖြစ်နေသည်ကို ကြိုးစားစုပ်နေတာတွေ့ရတော့ ဗိုလ်မှူးသီဟရဲကျော် လီးကလည်း ဘောင်းဘီအောက်မှာ တင်းဖေါင်းလာရသည်။ ထို အချိန်မှာပင်၊

"ခွမ်း...ချလွမ်"

"ဖေါက်"

ဟူသော အသံနှင့် ဖိုးတုတ်ခေါင်းမှာ ပွင့်ထွက်ပြီး သွေးများ ဖြာကနဲ ထွက်ကျသွားကာ လဲကျသွားသလို၊ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ၏ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သံက ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရတော့သည်။

..................................................................................................................................

အခန်း ( ၁၅ )

ဗိုလ်မှူးသီဟရဲကျော် က ဘာဖြစ်သလဲ ဆိုတာကို ချက်ခြင်း သိလိုက်သည် ။

ဗိုလ်မှူးသီဟရဲကျော် က ဘာဖြစ်သလဲ ဆိုတာကို ချက်ခြင်း သိလိုက်သည် ။ ထို့ကြောင့် သူ့အခန်း မှလက်တော့ စသည့် ပစ္စည်းများကို အမြန်သိမ်းသေတ္တာထဲထည့်လိုက်သည်။ အခန်းတံခါးဖွင့်ထွက်ပြီး ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် တို့ အခန်းတံခါးကို ဆွဲဖွင့်ကာ ဝင်လိုက်သည်။ အခန်းထဲ တွင် စိတ်ကယောင်ခြောက်ခြား ဖြစ်ကာ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်နေသော ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ကို ပါးခပ်ပြင်းပြင်းလေး ရိုက်ပြီး ကိုယ်ကို ကိုင်လှုပ်ကာ၊ အနားရှိ မျက်နှာသုပ်ပုဝါ ဖြင့် သူမ ကိုယ်လုံးကို ပတ်၊ အတင်းဆွဲခေါ်လာပြီး သူ့အခန်းထဲ ထည့်လိုက်သည်။ အသံမထွက်ဖို့ အခန်းထဲ မှာ နေဖို့ ခနထားခဲ့ကာ သူ့အခန်းထဲမှ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။ 

ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် တို့ အခန်းရှေ့မှာ ဟော်တယ် မန်နေဂျာ နှင့် တည်းခိုသူ အချို စုရုံးနေကြသည်။ ဗိုလ်မှူးသီဟရဲကျော် က မန်နေဂျာကို သူ စစ်ထောက်လှမ်းရေးမှ ဖြစ်ကြောင်း တံဆိပ်ပြကာ ပြောပြီး ခနနေလျှင် ထောက်လှမ်းရေးမှ လူများ လာမည်ဖြစ်ကြောင်း ၊ တည်းခိုသူများ ကိုယ့်အခန်းကိုယ်ပြန်သွားကြရန် ပြောလိုက်သည်။ သူ့ဖုံးဖြင့် အရေးကြီးသည့် လူများကို ခေါ်ပြီး အစီစဉ်ဆွဲလိုက်သည်။ ဟော်တယ်မန်နေဂျာ နှင့် တည်းခိုသူများလည်း ဗိုလ်မှူးသီဟရဲကျော် ပုခုံးစလွယ်သိုင်း မှ ၉ မီလီမီတာကို တွေ့သဖြင့် အသာကုတ်ပြီး ပြန်သွားကြသည်။ 

ဗိုလ်မှူးသီဟရဲကျော် ကအခန်းထဲ ဝင်ပြီး ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် နှင့် ဆိုင်သည့် ပစ္စည်းတွေ အားလုံးကို သိမ်းဆည်းကာ သူမ ခရီးဆောင်သေတ္တာထဲ ထည့်လိုက်သည်။ နောက် သဘက်တထည်ကို ရေစွတ်ကာ မာတောင်နေသော ဖိုးတုတ်လီးကြီးကို ရေစို သဘက်ဖြင့် သုတ်ပြီး သဘက်ကို ပလတ်စတိတ်အိပ်ထဲ ထည့်ကာ အကုန် သူ့အခန်းပြန်ယူလာခဲ့သည်။ ဖိုးတုတ်လီးပေါ်မှ သူ့မိန်းမ ဒီအန်အေ ကို သူများ တွေ့မသွားစေလိုပေ။ နောက်ဆယ်မိနစ်လောက်အကြာတွင် ထောက်လှမ်းရေးမှာ လူများ ရောက်လာကြပြီး ဖိုးတုတ်အလောင်းကို သယ်ကာ အခန်းကို ခေတ္တချိတ်ပိတ်ထားလိုက်ကြသည်။ ထို အတောအတွင်း ဗိုလ်မှူးသီဟရဲကျော် က ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ကို ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် တို့ ဘယ်သွားလဲမေးပြီး ဟော်တယ်ကို ပြန်မလာကြဖို့ ဖုံးဆက်ခိုင်းလိုက်သည်။ 

ဗိုလ်မှူးသီဟရဲကျော် က သူ့လက်ထောက်ဗိုလ်ကြီး တယောက်ကို သူတို့ နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ဟော်တယ်မှာ ယခုည တည်းသည့် နိုင်ငံခြားသား ပတ်စပို့ နှင့် လူမှန်သမျှ အကုန် စစ်ခိုင်းပြီး မရှိသော လူဆိုလျှင် ပတ်စ်စပို့ကော်ပီ များကို ကားဆိပ်ရထားဆိပ် လေယာဉ်ဆိပ်တို့မှာ ဆွဲထားဖို့ ဖြန့်ထားခိုင်းလိုက်သည်။ 

ဗိုလ်မှူးသီဟရဲကျော် တယောက် သူမိန်းမ ဖိုးတုတ် နှင့် ဒီဟော်တယ် ခန်းတည်း အတူတူ အိပ်သည်ဆိုသည့် အထောက်အထားများကို အတော်ဖျောက်ဖျက်ပြစ်လိုက်ရသည်။ ကံကောင်းချင်တော့ သူလည်း အဲဒီ ညမှာ ထိုဟော်တယ်မှာ ရှိနေသည့်အတွက် ဖြစ်လေသည်။ ညတွင်းချင်းပင် ကျိုင်းတုံ ဘက်သွားသည့် ကားတစီး ဖြင့် နိုင်ငံခြားသား တယောက် ထွက်သွားသည်ဆိုတာပဲ သတင်းရလိုက်သည်။ သူတည်းသွားသည့် ဟော်တယ် မှ ရသည့် လုံခြုံရေးကင်မရာများမှ တွေ့ရသည့် ပုံကို သူတို နက်ဝက် ဒေတာဘေ့စ်များ မှ လိုက်ရှာလိုက်တော့၊ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် အဆက်ရှင်း သို့မဟုတ် ငွေကြေးဖြင့် လူသတ်ပေးသူ ရုရှား လူမျိုး ဗလာဒီမာဂရက်ကော့ဗ် ဆိုသူ ဖြစ်ကြောင်းသိလိုက်ရသည်။ 

ဗိုလ်မှူးသီဟရဲကျော် က ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ၏ လုံခြုံရေးအတွက် သူတို့ သား တာဝန်ထမ်းဆောင်နေသည့် မြို့ သို့ လစာမဲ့ ခွင့်ဖြင့် ခေတ္တ သွားနေစေပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း သူတို့ အဖွဲ့ လှုပ်ရှား နေသည့် ကျိုင်းတုံ ဖက်သို့ ယာယီစခန်းရွှေ့ကာ စစ်ဆင်ရေး ကို ကြပ်ကြပ်မတ်မတ် ဦးစီးတော့သည်။

ဗိုလ်မှူးသီဟရဲကျော် ကို လုပ်ကြံမှူ တွင် ဗိုလ်မှူးသီဟရဲကျော် အစား ကားဒရိုက်ဗာ ဖိုးတုတ် သေသွားသည်ကို သူတို့ စစ်ဆင်ရေးအဖွဲ့မှ အရာရှိတချို့သာ သိရှိကြပြီး မည်သူ့ကို မှ အသိမပေးကြခြေ။ ဗလာဒီမာ ဆိုသည့် ရုရှားကြေးစား တယောက် မြန်မာပြည်ထဲ ဝင်လာပြီး ဗိုလ်မှူးသီဟရဲကျော် ကို လုပ်ကြံဖို့ ကြိုးစား ကာ မအောင်မြင်ပဲ ပြန်ထွက်သွားသည်ဆိုတာကို သာ သူတို့ အော်ပရေးရှင်း အေးဂျင့်များကို အသိပေးထား ကြသည်။ 

ဗိုလ်မှူးသီဟရဲကျော် က လည်း လူမမြင်အောင် ပုန်းကွယ်ရုပ်ဖျက်ကာ နေလိုက်သဖြင့် မူးယစ်ဆေး ဂိုဏ်းမှ လူများလည်း သေခြာ မသိကြခြေ။ သူတို့ ကလည်း ဗိုလ်မှူးသီဟရဲကျော် အသတ်ခံရသည်ကို မြန်မာထောက်လှမ်းရေး တို့က ဖုံးဖိထားသည်ဟု သာ ထင်ကြသည်။ 

..............................................................................................................................

မာလာရဲကျော် လက်ထဲက ဘီယာခွက် နှင့် မယ်လနီ့ ဘီယာခွက် ကို ခွပ်ကနဲ မြည်အောင် တိုက်လိုက်ပြီး ချီးယားစ် လုပ်ကာ သောက်လိုက်သည်။ မယ်လနီ ဆိုတာက ဘန်ကောက်က ဂျင်းတမန်းကလပ်မှာ တိုင်ပတ်အက လုပ်နေသူ နိုက်ဂျီးရီးယားသူလေး၊ အမဲမ ပေမဲ့ အမေရိကန်က အမဲမ တွေလို အရပ်အမြင့်ကြီးမဟုတ် မာလာရဲကျော် နှင့် အရပ်တူတူလောက်ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း အမဲမ တို့ ထုံးစံ တုတ်တုတ်တောင့်တောင့်တင်းတင်း ကြီး ဖြစ်လေသည်။ မယ်လနီမှာ တကယ်တော့ အင်တာပို ခေါ် အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ ပုလိပ်အဖွဲ့ ၏ အင်ဖေါ်မာ ဖြစ်လေသည်။ မယ်လနီက သော ကလပ်မှာ လူစုံ လာသလို သူမ ကိုလည်း စားပွဲတွင် အတူတွဲထိုင်ဖို့ကပ်စတန်မာ များက ခေါ်လေ့ ရှိသဖြင့် မယ်လနီ မှာ သတင်းစုံ ရလေသည်။ ယခုလည်း သူမ ဆီသို့ လွန်ခဲ့သည့် တပတ်လောက်က ပုံမှန်လာပြီး ရစ် နေသူ တယောက်မှာ ရုရှားမှ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် အဆက်ဆင် တယောက် ဖြစ်သည်ဆိုသည်ကို မာလာရဲကျော်တို့ သိထားပြီးဖြစ်သည်။ 

သို့သော်လည်း မြန်မာပြည်ထဲ သို့ ဝင်ပြီး သူမ အဖေကို လုပ်ကြံခဲ့သည် ဆိုတော့ မာလာရဲကျော် အတွက် ပါစင်နယ် ဖြစ်လာလေပြီ။ သူမ က ဗိုလ်မှူးသီဟရဲကျော် အလုပ်ကြံခံရကြောင်း သတင်းကြားကြားခြင်း သူမ အဖေကို ဖုံးလှမ်းဆက်သော်လည်း မရ သူမ တပ်မှူးကို မေးသော်လည်း တော့စီးခရက် ဆိုပြီး မပြော၊ တခြား ဘာသတင်းမှ မကြားသဖြင့် စိတ်တော့ ပူလာသည်။ သူမ နှင့် သားအဖ ဆိုတော့ စစ်ဆင်ရေးကာလ အတွင်း တခုခု ဖြစ်လည်း သူမကို ဖွင့်ပြောမည်မဟုတ်ကြောင်း၊ တကယ်ဖြစ်ခဲ့ရင် သေခဲ့လျှင် သူမ ကို မြန်မာပြည်သို့ ပြန်ခေါ်မည် ဆိုတာကို သူမ တွက်ထားသဖြင့်၊ သိပ်တော့လည်း အစိုးရိမ်ကြီးမဖြစ်ပါ။ တခုခု ဖြစ်သွားသည် ဆိုတာကိုတော့ သူမ သိနေသည်။ 

ထို့ကြောင့်လည်း သတင်းစုံသော အင်ဖေါ်မာလေး မယ်လနီ နှင့်သွားတွဲကာ နိုင်ငံခြားသား များကို ခြူစားသည့် အာရှသူ ကက လေး တယောက်ပမာ ဟန်ဆောင်နေခဲ့လေသည်။ 

ဗလာဒီမာ မှာ သူ့ကန်ထရိုက်ပြီးသွားပြီဟု ဆိုကာဘန်ကောက်သို့ ပြန်ဝင်လာပြီးဆုငွေလာထုပ်လေသည်။ ရုရှားသို့ မပြန်ခင် မယ်လာနီ့ကို လာပြီး ရင်းလေသည်။ မယ်လနီ ကို ဒီနေ့ ဂျူတီပြီးပါက သူ့အိပ်ခန်း လိုက်ခဲ့ဖို့ ခေါ်သည်။ မယ်လာနီ့ကို လည်း မာလာရဲကျော် က ဗလာဒီမာ သူမကို ကွန်တက်လုပ်ပါက ပြောရန် ပြောထားရာ၊ မယ်လာနီက မာလာရဲကျော်ကို ဖုံးဆက်သည်။ မယ်လာနီ က မာလာရဲကျော်ကို ဖရန်စစ် ဟု သောအမည်ဖြင့် ယိုးဒယား  ထောက်လှမ်းရေးမလေး တဦးအဖြစ်သာ သိထားသည်။

"ဟေ့ ဖရန်စစ် ရေ ငါ့ကို ဗလာဒီမာ က ဒီည သူ့အခန်းလိုက်အိပ်ဖို့ ခေါ်နေတယ်၊ အောင်ပွဲခံမလို့ လို့ပြောတယ်၊ ငါက အခြေအနေကြည့်အုံးမယ်လို့ ပြောထားတယ်။ ငါ့ ဘဲ လာခေါ်ရင်တော့ မရဘူးလို့၊ မင်း အောင်ပွဲခံဖို့ စော်ချောချော လေး လိုချင်ရင် တော့ ငါ့သူငယ်ချင်းလာရင် မိတ်ဆက်ပေးမယ်ပြောထားတယ်။ ဒီကောင့်ကြည့်ရတာ ရက်စက်မဲ့ ရုပ်နော် သူငယ်ချင်း မင်း ဖြစ်ပါ့မလား"

"ရတယ် မယ်လနီ ငါ့အတွက် စိတ်မပူနဲ့ ငါညဘက်လာခဲ့မယ်"

ညဘက် မာလာရဲကျော် မယ်လနီ ကသည့် ကလပ်ကို ရောက်သွားတော့ လူအတော်စည်နေလေပြီ၊ မယ်လနီ တပွဲကပြီး အောက်ဆင်းလာတော့ ဘားမှာ ကော့တေးတခွက်သောက်နေသည့် မာလာရဲကျော်အနားရောက် လာသည်။ မာလာရဲကျော်က ကြိုးတချောင်းသေးသေးလေး ပုခုံးပေါ်ချိတ်ထားပြီး ရင်ညွှန့်မှ ပေါင်ရင်း နားအထိလောက်သာ ရှည်သော အလတ်စတစ်ကိုယ်ကျပ် ဒရက်စ် အမဲကို ဝတ်ထားကာ လေးလက်မခွဲလောက် မြင့်သည့် ဒေါက်ဖိနပ် ကိုလည်း ဝတ်ထားသဖြင့် အရမ်းကို ဆက်ဆီ ဖြစ်နေလေသည်။ မာလာရဲကျော့် ပေါင်တန်တွေက အားကစားလုပ်ထားသူမို့ ကြွက်သား များဖြင့် သန်မာသော်လည်း ဖြောင့်စင်းနေကာ၊ အသားမှာ လည်း ဖြူဝင်းနေသဖြင့် အနက်ရောင် ဒရက်စ်အောက်မှာ ထင်းလွန်းနေသည်။

"အား ဖရန့်စစ် ငါ့သူငယ်ချင်းက ဆက်ဆီ ဖြစ်လိုက်တာ ဝူးးး ငါ့စိတ်တွေတောင် ထလာပြီ၊ လှလိုက်တဲ့ ပေါင်တန်လေးတွေ ကျွတ်စ်ကျွတ်စ်"

"နောက်မနေ စမ်းပါနဲ့ကွာ နင့်လို မျိုး ဆက်ဆီ ပေါင်တန်တွေမှ ယောက်ျားတွေက ပိုက်ဆံပေးပြီး ကြည့်ချင်ကြတာပါကွ ခစ်ခစ်"

"တကယ်ပြောတာပါဟ နင်သာ စင်ပေါ်တက်ကြည့်လိုက်ပါလား ငါတို့ တွေ အကုန်ထမင်းငတ်ကုန်မှာ ခစ်ခစ်"

"အေးပါကွာ နင်အဲလိုမြှောက်ပြောပေးတာကိုလည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

"ဒီမှာ နင်စင်ရှေ့ ဘယ်ဘက်အစွန်က စားပွဲမှာ တယောက်ထဲ ထိုင်နေတဲ့ ငတတွေ့လား အဲဒါ ဗလာဒီမာပဲ"

မာလာရဲကျော် က မယ်လနီ့ ပုခုံးပေါ်မှ အသာလေး မသိမသာ မျက်လုံးစွေကာ ကြည့်လိုက်သည်။ ဆံပင်တိုတို နှင့် လူထွားကြီးတယောက် သူမ တို့ နှစ်ယောက်ဆီ လှမ်းကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မာလာရဲကျော် ကြည့်နေတုန်းပဲထိုလူထွားကြီးက သူ့နေရာမှ ထကာ သူမတို့ နှစ်ယောက်ရှိရာသို့ လျှောက်လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ 

"ဟေး နဲ့ ဘဲကြီး ငါတို့ ဆီ လျှောက်လာနေပြီ"

မယ်လနီ က ခေါင်း နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့ ဆီ လမ်းလျှောက်လနေသော ဗမာဒီမာ ကို လက်လှမ်းပြလိုက်သည်။ ဗလာဒီမာ က သူမ တို့ ရပ်နေသည့်နားသို့ လျှောက်လာပြီး မယ်လနီကို လှမ်းဖက်ကာ နူတ်ခမ်းချင်း စုပ်နမ်းလိုက်သည်။ 

"ဟာနီ ကိုယ်မင်းကို လွမ်းနေတာ၊ ဘယ်လိုလဲ ဒီည အဆင်ပြေမလား"

"ဗလာဒီမာ ငါ့ဘဲ ဒီည လာခေါ်လိမ့်မယ်၊ ငါတို့ သမီးရီးစား အန်နီဗာဇရီ ဆိုတော့ ငါဖျက်လို့ မကောင်းဘူး၊ ဒီမှာ ငါပြောပြောနေတဲ့ ငါ့သူငယ်ချင်း ဖရန့်စစ် တဲ့၊ ဖရန်စစ်၊ ဒါက ဗလာဒီမာလေ လူချောလူကြမ်းကြီးပေါ့ ခစ်ခစ်"

"ဟဲလို ဖရန်စစ်"

"ဟိုင်းဗလာဒီမာ"

ဗလာဒီမာ မာလာ့ ကို ကြည့်လိုက်ရင်းက ချက်ချင်း လီးတောင်သွားသည်။ လှလိုက်တဲ့ အေးရှားမလေး၊ အသားလေးက ဝါဝင်းနေတာပဲ၊ ဝါး၊ ယိုးဒယားမ နဲ့တူပေမဲ့ ယိုးဒယားမမဟုတ်နိုင်ဘူး ဟု စိတ်ထဲ တွေးလျှက်၊

"ဟေး နင် အရမ်းချောတာပဲ ဘာလူမျိုးလဲ နင့်အင်္ဂလိပ် ကလည်း တော်တော်ကောင်းတာပဲ"

မာလာ က ဒီကောင့်ကို လိမ်လို့ မလွယ်ကြောင်းသိသည်။ အမှန်တဝက်မုသားတဝက်လောက် ရောမှ ရပေမည်။

"ငါက မြန်မာနဲ့ ထိုင်း စပ်ထားတာ၊ ငါ့အမေက ထိုင်း အဖေ က မြန်မာလေ"

"အော် ထင်သားပဲ အာ့ကြောင့် နင်က တော်တော်လှနေတာ"

နောက်တော့ မယ်လနီက မာလာ့ ကို စိတ်မချတချ ဖြင့် ထားခဲ့ပြီး သူမ ကဖို့ အလှည့်ရောက်လာတော့ စင်ဘက် ပြန်ထွက်သွားသည်။ ဗလာဒီမာ နှင့် မာလာ တို့ စကားလက်ဆုံ ကျပြီး မကြာခင်မှာပင် ဗလာဒီမာ လက်တွေက မာလာ့ ပေါင်ပေါ် ရောက်လာခဲ့သည်။ မာလာ ကဗလာဒီမာ့ လက်များကို ပြန်ပွတ်ပေးနေလိုက်သည်။

"ဖရန်စစ် ရေ ဒီမှာ နားငြီးတယ်ကွာ ကိုယ်တို့ အေးအေးဆေးဆေး တနေရာ သွားရအောင်"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။ မာလာရဲကျော်က လည်း ၊

"အင်း သွားလေ"

သူတို့ နှစ်ယောက် ကလပ်ထဲ မှ ထထွက်လာကြသည်။

........................................................................................................................

အခန်း ( ၁၆ )

မာလာရဲကျော် မှာ တကယ်တော့ သူမ အဖေ ကိစ္စကို သေခြာသိချင်သဖြင့် သူမ ဘာသာ သူမ စွန့်စားလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဗလာဒီမာဂရက်ကော့ဗ် မှာ နာမည်ကြီး ကြေးစားမို့ လွယ်လွယ် ဖြင့် ချည်းကပ်လို့ ရမည်မဟုတ်ကြောင်းသိသည်။ ထို့ အပြင် သူမ ကို ဘက်ကပ် နှင့် ရှဲဒိုး တို့ လိုက်ခိုင်းပါက ဒီကောင် ရိပ်မိသွားသည်နှင့် သူမ အသက်အန္တရာယ်ရှိနိုင်ကြောင်းကို ကောင်းကောင်းသိထားသည်။ သူမ အခုလို သွားမည်ဆိုတာကို သူမတို့ အဖွဲ့မှ သိသွားလျှင်လည်း သူမ ကို ခုလို သွားခိုင်းမှာ မဟုတ်သည်ကို သိသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သူမ တယောက်ထဲ လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။ 

ဗလာဒီမာ က သူ့ဟော်တယ်ခန်းတွင်းသို့ ရောက်သည်နှင့် မာလာရဲကျော်ကို ဆွဲဖက်ကာ နူတ်ခမ်းချင်း ကြမ်းကြမ်း စုပ်နမ်းလိုက်သည်။ မာလာရဲကျော် က လည်း သူမ လက်တွေဖြင့် ဗလာဒီမာ့ လည်ပင်းကို သိုင်းဖက်ကာ ရမက်ပြင်းပြင်း အနမ်းတွေဖြင့်တုံ့ ပြန်ပေးလေသည်။ ဗလာဒီမာ့ ဘောင်းဘီအောက်မှ ဖောင်းထနေသော ကောင်ကြီးက သူမ ဘိုက်သားလေးကို လာဖိနေရာ နည်းနည်းနောနော အကောင်ကြီးမဟုတ်မှန်း မာလာရဲကျော် သိနေရလေသည်။ ဗလာဒီမာက သူ့လက်ဖဝါးကြီးများဖြင့် မာလာရဲကျော် ဖင်သား တွေကို ဒရက်စ် ပေါ်မှ ပင်အုပ်ကိုင်ကာ ဆုပ်နှယ်နေသည်။ 

နောက်တော့ နှုတ်ခမ်းချင်း ခွာလိုက်ကာ ဗလာဒီမာက သူမကို ကုတင်နားသို့ လက်ဆွဲခေါ်လာလေသည်။ ကုတင်နား အရောက်တွင် မာလာရဲကျော် လက်ကို ရုတ်တရက် နောက်ပြန် လိမ်လိုက် ရာ မာလာရဲကျော် ခမြာကျောလေး ကော့သွားရသည်။ သူမ အင်းစတင့် က ဗလာဒီမာ့ ခြေထောက်ကို သူမ ဒေါက်ဖနပ် ဖြင့် ဆောင့်နင်းလိုက်ပြီး အားနေသော ဘယ်ဘက်လက်က ဗလာဒီမာ့ ဂွေးဥကို နောက်ပြန်ထုလိုက်ဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေသော်လည်း ယခုအချိန်အထိက ဘာမှန်းမသိသေးသဖြင့် ဘာမှ မလုပ်တတ်သည့် ကောင်မလေး လို၊ 

"အား...အို့ နာတယ်ကွာ၊ ဟေ့ငါ့လက်ကျိုးတော့မယ် လွတ်ပါ အီးးးးးးးရွတ်"

ဟု ဆိုကာ ငိုငြီးပြလေသည်။ ဗလာဒီမာက နောက်လက်တဖက်ကို ပါ ဆွဲယူကာ သူမ လက်ကောက်ဝတ် နှစ်ဖက်ကို သူမ ခါးနောက်မှာ စု လျှက် လက်ထိပ်ခတ်လိုက်လေသည်။ မာလာမှာ ယခု မှ ကိုယ့်ကိုယ် ကျိမ်ဆဲနေမိလေသည်။ ငါတော့ ဒီတခါ သွားပြီ ထင်တယ်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ဒီကောင် က ဆိုက်ကိုကြီးများလား၊ ငါ့အကြောင်းကတော့ ဒီကောင် ဘယ်လို မှ သိစရာ အကြောင်းမရှိဘူး၊ ငါ့ရုပ်ကလည်း ဖျက်ထား၊ တာ ငါ့ပရိုဖိုင်း ကလည်း ဒီလောက် နာမည်မကြီးသေးတော့ ဘယ်မှာမှ မရှိသေးဘူး၊ စောင့်ကြည့်တာပေါ့ ဟု တွေးနေလိုက်သည်။

ဗလာဒီမာက မာလာ့ ကို လက်နောက်ပြန် လက်ထိပ်ခတ်လျှက်က ကုတင်ပေါ် တွန်းချလိုက်ရာ မာလာမှာ ကုတင်စောင်းတွင် မှောက်လျှက် ကျလေသည်။ မာလာ မှာ တဟင့်ဟင့် နှင့် ဟန်ဆောင် ငိုကြွေးနေလေသည်။

"ဗလာဒီမာ ငါ့ကို ဘာလို့ အဲလို လုပ်ရတာလဲ ပြန်လွတ်ပါကွာ ငါက ကြေးစား ဖာသည်မ လည်းမဟုတ်ပါဘူး၊ နင်က မယ်လာနီ့ သူငယ်ချင်း ဆိုလို့ ငါ့သူငယ်ချင်းပဲ ဆိုပြီးလိုက်လာတာပါ အဟီးးးး ဟင့်၊ ငါအိမ်ပြန်ပါရစေတော့ကွာ "

ဗလာဒီမာက မာလာ့ စလင်းဘက်အိပ်ကို ယူကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ မှောက်ချပြီး အထဲမှ ထွက်ကျလာသော နူတ်ခမ်းနီမိတ်ကပ် မိန်းခလေး အသုံးအဆောင်များကို တခုချင်း သေခြာစွာကြည့်လေသည်။ စလင်းဘက်ထဲ မှ မာလာ့ ပိုက်ဆံအိပ်ကလေးကို ထုတ်ပြီး မာလာ့ အိုင်ဒီ ( ဖရန်စစ်လင်း အိုင်ဒီ ) ကို သေခြာကြည့်သည်။ အိပ်ထဲ ပါသည့် ပိုက်ဆံ ခရက်ဒစ်ကဒ် တို့ကို သေခြာ လေ့လာပြီးမှ အကုန်ကောက်ကာ ဆလင်းဘက်ထဲ စံနစ်တကျ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး ဘေးနားက ကုလားထိုင် နောက်မှီတွင် ချိတ်ထားလိုက်သည်။ 

"ဟားဟား နင့်ပုံ က ဖာသည်မ ပုံလည်း မပေါက်ပါဘူး၊ ချောကလည်း ချော လူက လည်း အပျံစား ဆိုတော့ ငါ က ငါ့ကိုယ်ငါ အဲလို ကံကောင်းတတ်တဲ့ လူလို့ ဘယ်တော့မှ မတွက်ထားဘူးလေ၊ အာ့ကြောင့်ပါ၊ သဘောရိုး နဲ့ ဆိုရင်လည်း ငါတို့ ဒီည ပျော်ကြရအောင်ပါကွာ ဟုတ်ပလား"

ဗလာဒီမာ က ပြောပြောဆိုဆို မာလာမှောက်ခုံ ဖြစ်နေသည့်နားသို့ လျှောက်လာလိုက်သည်။ မာလာမှာ ကုတင်ပေါ် ကိုယ်အပေါ်ပိုင်း မှောက်ရက် ဖြစ်နေပြီး လက်နှစ်ဖက်မှာ အနောက်ဖက်မှ လက်ထိပ်ခပ်ခံထား ရလေရာ လှုပ်လို့ မရဖြစ်နေရသည်။ ဗလာဒီမာ က မာလာ့ အနောက်ဖက်ကြမ်းပြင်မှာ ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်ရင်းက မာလာ့ ခြေသလုံးလေးများကို သူလက်ဖဝါးကြီးဖြင့် ပွတ်သတ်ပေးရင်းက သူ့လျှာကြီးနင့် ရက်လိုက်သည်။မာလာ့ ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်မှာ စတီလက်တို သို့မဟုတ် ပန်ဆယ်ဟီး ဟု ခေါ်မလား ထိပ်ဖျားက ခဲတန်လို ၊ အီတလီ လို စတီလက်တို ဟု ခေါ်သော ဒါးချွန်လို ချွန်မြ သည့် ဟီး ဖြစ်လေသည်။ အမြင့်မှာ လေးလက်မခွဲလောက် ရှိပြီး ခြေကျင်းဝတ်ကို သားရည်ကြိုးများဖြင့် ရစ်ပတ်နွယ်ထားသော ဒီဇိုင်းဖြစ်လေသည်။ ဗလာဒီမာက ထို သားရည်ကြိုး တို့ စိတ်ရှည်လက်ရှည် ဖြေကာ ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်ကို ချွတ်လိုက်သည်။ မာလာရဲကျော် ခြေဖမိုး ခြေချောင်းလေးများကို ယုယုယယ ပွတ်သတ် ပေးရင်း က၊

"နင့်ခြေထောက်လေးက လည်း လှလိုက်တာ ပြောစရာမရှိဘူး ချောမွတ်နေတာပဲ"

မာလာရဲကျော် ဒေါက်ဖိနပ် နှစ်ဖက်စလုံးကို ချွတ်ပေးပြီးတော့ ဗလာဒီမာ က မာလာ့ ပေါင်လုံး နှစ်လုံးကို သူ့လက်ဖဝါးတို့ ဖြင့်တဖက် တလုံးစီကိုင်ကာ ပွတ်ပေးရင်း ဖြင့် ဒရက် ကို မတင်လာခဲ့သည်။ မာလာရဲကျော် ဝတ်လာသည့် ဒရက်စ် အနက်ရောင်ကလေး က အသားက အလက်စတစ်၊ အရှည်က လည်း ပေါင်လည်လောက်သာ ရောက်တာမို့ မာလာရဲကျော် ကုတင်ပေါ် မှောက်ရက် ကျကတည်းက ဖင်လုံးလေးနားအထိ လန်တက်နေလေပြီ။ ဗလာဒီမာ က ဒရက်စ်အနားစလေးကို ခါးနားထိ လှန်တင်လိုက်ပြီ။ လုံးကျစ်နေသော မာလာရဲကျော် တင်ပါးလေးတွေကို ဆုပ်နှယ်လိုက်သည်။မာလာရဲကျော်က၊

"ဟေ့ နင် ငါ့ကို လက်ထိပ်ချွတ်မပေးသေးဘူးလား၊ တော်တော့ကွာ မစနဲ့တော့"

"ဖြည်းဖြည်းပေါ့ဟာ မင်းလေးက လည်း ခု မှအစပဲ ရှိသေးတာ၊ မင်းရဲ့ အလှလေး တွေကို သေခြာ ကြည့်ပါရစေအုံး"

ဗလာဒီမာက မာလာရဲကျော် ဝတ်ထားသည့် ဗစ်တိုးရီးယား စီးခရက်အတွင်းခံ ပင်တီ အနက်ကလေးကို ဆွဲကာ ချွတ်လိုက်သည်။

"ကျွတ်စ်ကျွတ်စ် လှလိုက်တဲ့ စောက်ဖုတ်လေးကွာ၊ ငါ သွားရည်တောင် ကျလာပြီ အဟီးးး"

ဗလာဒီမာက မာလာရဲကျော် ပေါင်လုံး နှစ်လုံး ကြား ဝင်လိုက်ကာ မာလာရဲ့ကျော် ဖင်လုံးကြီးတွေကို ကုတင်စောင်း ဆွဲယူလိုက်သည်။ သူက ကုတင်ဘေးတွင် ဒူးထောက်ထိုင်လျှက် ဖြစ်တာမို့ မာလာရဲကျော် စောက်ဖုတ်ကြီးက ပေါင်နှစ်လုံး ကြားမှ ဖေါင်းကား ထွက်နေသည်နှင့် သူ့မျက်နှာ နှင့် တန်းနေလေသည်။ 

ဗလာဒီမာ ၏ လျှာကြီး မာလာရဲကျော် စောက်ဖုတ်ပေါ်ကို စိုစို စွတ်စွတ် နှင့် နွေးနွေးကြီး ရောက်လာတော့ မာလာရဲကျော်ခမျာ တွန့်ကနဲ ဖြစ်သွားရလေသည်။ သူမ မှာ ဒက်ဒီ နှင့် နောက်ဆုံး အတူနေ ခဲ့ကြပြီး တခြား ယောက်ျား နှင့် ထိတွေ့ခဲ့ရခြင်း မရှိသည်မှာ လည်း ကြာပြီမို့ စောက်ဖုတ်ကို လျှာဖြင့် အရက်ခံရသည့် အချိန် မှာ စိတ်တွေ ထလာရပြီး စောက်ရည်တွေက တစိမ့်စိမ့် ကျလာရလေသည်။

"အင်း...အီး...အိုးကွာ..ဗလာ့ ငါ့ကို လက်ထိပ်ချွတ်ပေးတော့ကွာ ငါမနေတတ်ဘူး"

"ခနလေး ပါကွာ မင်းကလည်း အဲလို လေး ပဲ နေစမ်းပါ၊ ငါကပဲ ပြုစုပေးပါရစေ"

ဗလာဒီမာ ၏ လျှာကြီး ဖြင့် တပြတ်ပြတ် ရက်ပြီး လက်ချောင်းထိပ်ကလေး ဖြင့် သူမ စောက်စေ့ ကို ဖိခြေ ပွတ်သပ်နေတော့ မာလာရဲကျော် ခမြာ လူးလိမ့်နေရလေပြီ။ဗလာဒီမာ က မာလာရဲကျော် ကို အော်ဟစ် ငြီးငြူ ရင်း တချီပြီးသွားအောင် စောက်ဖုတ်ကို ရက်ပလိုက်သည်။ မာလာ ကိုယ်လေး တုံခါ ပြီး တချီ ပြီးသွားမှ ဒူထောက်နေရာမှ ထကာ မာလာ ရဲကျော် လက်တွင် ခပ်ထားသော လက်ထိပ်ကို ဖြေပေးလိုက်လေသည်။ မာလာ ရဲကျော်မှာ တချီပြီးသွားသဖြင့် သူမ လက်ကို လက်ထိပ်ဖြုတ်ပေးလိုက်သော်လည်း မထသေးပဲ အိပ်ယာ ပေါ်တွင် ပက်လက်လှန်ကာ ဗလာဒီမာကို ကြည့်နေလိုက်သည်။ ဗလာဒီမာ က အခု မှ သူ့အဝတ်အစားတွေကို ချွတ်နေသည်။ ကိုယ်ခန္ဓာတခု လုံး ကြွက်သား တွေ အရစ်ရစ် ထလျှက် ရင်အုပ်ကျယ်ကျယ် ထောင်ထောင် မောင်းမောင်း နှင့် မျက်နှာလေးထောင့်စပ်စပ် ဗလာဒီမာ ကို ကြည့်ရင်း ခုနက သူမ ကို ပြီးသည်အထိ စောက်ဖုတ်ရက်ပေးခဲ့တာ ပြန်တွေးမိပြီး ဖီးတက်လာသည်။ မာလာရဲကျော်မှာ ဗိုလ်မှူးသီဟရဲကျော် နှင့်သာ အတွေ့အကြုံ ရှိခဲ့ဘူးသေးတာမို့ သူမ ကာမ ဆန္ဒတွေက ဘာဂျာလောက် နှင့် မပြည့်ဝနိုင်သေးခြေ။ ဗလာဒီမာ က သူ့ဘောင်းဘီ နှင့် အတွင်းခံကို ချွတ်လိုက်တော့ မာလာရဲကျော် ပါးစပ် အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရသည်။ 

အရပ်ခြောက်ပေလောက် ရှိသည့် သူ့အရပ် နှင့် လိုက်အောင် ပင် လီးကြီးက ရှည်လျှားလှပြီး သူ့ကျယ်ပြန်သော ရင်အုပ်ကြီးများ လို တုတ်ခိုင်သော လီးကြီးက မြွေပါးပြင်းထောင်သလို ထောင်ထ နေသည်။ ပြီးတော့ လီးကြီးက အတည့် မဟုတ်ပဲ ဘေးကို နည်းနည်း ကောက်သလို ဖြစ်နေသေးသည်။ နည်းတဲ့ လီးကြီးမဟုတ်ဘူး ငါခံနိုင်ပါ့မလားမသိဘူး ဟု စိုးရိမ်အတွေးလေး ဖြင့် ကြက်သည်းပင်ထမိသည်။ 

"Oh my god you are so big, I don't even know I handle this monster"

ဘုရား ဘုရား နင့်ကောင်ကြီးက ကြီးလှ ခြေလား ငါခံနိုင်ပါ့မလားတောင် ငါ့ကိုယ်ငါမသေခြာဘူး၊ ဟု မာလာရဲကျော် ပါးစပ်မှ အသံထွက်သွားခဲ့သည်။ ဗလာဒီမာက သဘောကျစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး 

"ဒုန့်ဝါရီ ယူဝယ်"

ဟု ပြောကာ ကုတင်ပေါ်တက်လာခဲ့လေသည်။ ပက်လက် အိပ်နေသော မာလာရဲကျော် ကိုယ်ပေါ် မှောက်တက်လာပြီး နူတ်ခမ်းချင်း အရင် စုပ်နမ်းလိုက်သည်။ ပြီးမှ မာလာရဲကျော် ဒရက်စ်ကို အနားမှ မကာ ခေါင်းပေါ်ကျော်ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။ ဘရာဂျိတ်ကို လည်း ဖြုတ်ကာ ၊ 

"ဟား မင်း နို့လေး တွေက အရမ်းလှတာပဲ၊ နို့သီးခေါင်းလည်း သေးသေးလေး တွေ မိုက်တယ်"

ဟု ဆိုကာ ငုံ့စို့ ရင်း လက်တဖက်က လည်း ဆုပ်နှယ်နေသည်။ မာလာရဲကျော်လည်း ဗလာဒီမာ့ခေါင်း မှ ဆံပင်အနက်ထဲသို့ သူမ လက်ချောင်းတွေထိုးသွင်းကာ ကုတ်ခြစ်နေလိုက်ရင်း၊ ဒီကောင် ရွှေရောင် ဆံပင်ကို အနက်ရောင် ဆိုးထားတာပဲ ဟု သတိထားမိလိုက်သည်။ နောက်တော့ ဗလာဒီမာက သူမ ရင်ဘတ်ကို ခွတက်လာကာ သူ့လီးကြီး ကို သူမ ပါးစပ်နားလာတေ့လေသည်။ ဒီအခြေအနေရောက်မှ တော့ မထူးတော့ပြီ မို့ မာလာရဲကျော်လည်း ဗလာဒီမာ့ လီးကြီးကို လက်တဖက်ဖြင့် ဂွင်းထုပေးရင်းက ဒစ်ဖူးကို စုပ်လိုက်လေသည်။ ဗိုလ်မှူး သီဟရဲကျော် သင်ပြပေးထားမှုကြောင့် သူမ ပုလွေပညာက တော့ မဆိုးပါ။ ဗလာဒီမာ တယောက် မျက်လုံးလေး မှေးကာ ဇိမ်တွေ့နေသည်။ လီးကြီးက တုတ်ကာ ရှည်သဖြင့် သူမ အာညှောင်းတာတခုပဲ ပြောစာ ရှိသည်။ နောက်တော့ ဗလာဒီမာက ကျေနပ်သွားပြီး သူမ ပေါင်နှစ်လုံးကြား ဝင်ကာ ပေါင်နှစ်လုံးကို ဖြဲကားလျှက် သူ့လီးကြီးကို စောက်ဖုတ်ဝတွင် တေ့ကာ ဖိသွင်းတော့သည်။

"အား..ဖြည်းဖြည်း ..ငါ အဲလောက်ကြီးတဲ့ လီးမျိုးနဲ့ တခါမှ မခံဖူးဘူး"

"အေးပါ ငါသိပါတယ် ဖြည်းဖြည်းပါ နာရင်ပြော"

စောက်ဖုတ် ဆိုတာက လီးဘယ်လောက်ကြီးကြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း နှဲ့သွင်းက ဝင်သည့်ထုံးစံအတိုင်း မကြာခင်မှာပင် ဗလာဒီမာ့ လီးကြီးက မာလာရဲကျော် စောက်ဖုတ်ထဲ စုံးစုံးမြုပ်လေသည်။ ဗလာဒီမာ က မာလာရဲကျော် ပေါင်နှစ်လုံးကို ထမ်းကာ အားရပါးရ ဆောင့်လိုးလေရာ မာလာရဲကျော် နောက်တခါ ပြီးရပြန် သည်။ ဗလာဒီမာ က မာလာရဲကျော် ပြီးသွားသည်ကို သိသဖြင့် ခနနားပေးလိုက်သည်။ ပြီးမှ မာလာရဲ့ကျော်ကို လေးဘက်ထောက်ခိုင်းကာ ဒေါ့ကီ ဆွဲပြန်သည်။ မာလာရဲကျော် မှာ သွေးသားတွေ နောက်တခါ ဆူလာရပြန်သည်။ ဆောင့်အားကောင်းသော လီးတုတ်တုတ် ရှည်ရှည်ကြီးကြောင့် မာလာရဲကျော်ခမြာ နာလည်းနာ အောင့်လည်းအောင့် ကောင်းလည်း ကောင်းဖြစ်ရလေသည်။ ဒီတခါတော့ နှစ်ဦး စလုံး တပြိုင်နက် ပြီး သဖြင့် ဗလာဒီမာ့ လရည်တွေ မာလာ့ စောက်ဖုတ်ထဲ တဖြစ်ဖြစ် ပန်းထုတ်ထည့်တာ ခံစားလိုက်ရသည်။ လရည်တွေက နွေးနွေး ကြီး နှင့် တအားကို ပန်းထုတ်တာကြောင့် စောက်ဖုတ် အပြင်ဖက်သို့ ပင် လျှံကျလာရသည်။ 

နှစ်ဦးစလုံး မောပန်းသွားသဖြင့် မာလာ့ကို အနောက်ဖက်မှ ဖက်ပြီး နားနေသော ဗလာဒီမာ မှာ စားပွဲပေါ်မှ ဖုံးမြည်သံကြောင့်ဖုံးကို လှမ်းယူလေသည်။ မာလာမှာ ကုတင်ဘေး စားပွဲကို မျက်နှာပြုကာ တစောင်းအိပ်နေတာ ဖြစ်ပြီး ဗလာဒီမာက သူမ အနောက်မှ ဇွန်းချင်းထပ်သလို ထပ်ကာ အိပ်နေသည် ဖြစ်ရာ မာလာ့ ပုခုံးပေါ်မှ ကျော်၍ ဖုံးကို လှမ်းယူလိုက်တာ ဖြစ်သည်။ ဖုံးမှာ ဗလာဒီမာ ယူလိုက်မှ အသံပျောက်သွားသည်။ ဗလာဒီမာ က ဘယ်သူခေါ်တာလဲ ကြည့်ချင်သဖြင့် ဖုံးမှ လော့ပက်တန် ကို ဆွဲကာ ဖွင့်လိုက်သည်။ မာလာရဲကျော် မှေးထားသော မျက်လုံး မှ ဗလာဒီမာ့ ဖုံး Lock Pattern ကို မြင်လိုက်ရသည်။ 

ဗလာဒီမာ က ဖုံးကို စားပွဲပေါ် ပြန်ချရင်း မာလာရဲကျော်ကို ကျော်ခွကာ ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။ နောက်တော့ ရေချိုးခန်းဘက်သို့ လျှောက်သွားလေသည်။ မာလာရဲကျော်က ကုတင်ပေါ်မှ အမြန်ဆင်းကာ ဗလာဒီမာ့ ဖုံးမှ လော့ပက်တန်ကို ဆွဲပြီး ဖွင့်လိုက်သည်။ သူနောက်ဆုံးပို့ထားသော မက်ဆေ့များကို ကြည့်လိုက်ရာ ၊ ဓါတ်ပုံများ တွေ့လေသည်။ ထိုဓါတ်ပုံများကို တွေ့လိုက်တော့ မာလာရဲကျော် ခေါင်းမှာထူပူ သွားပြီး သွေးခုံနှုံးလည်း မြန်လာလေသည်။ ဓါတ်ပုံများ မှာ အဝေးမှန်ဘီလူးကောင်းသည့်ကင်မရာဖြင့် ဆွဲရိုက်ထားသည်များ ဖြစ်ပြီး၊ ဗိုလ်မှုသီဟရဲကျော် ၏ လင်းခရုဇာ ဖြစ်နေသည်။ ကားပေါ်တွင် မိန်းမ နှစ်ယောက် အနောက် မှာ ထိုင်ပြီး ရှေ့မှာ ယောက်ျား နှစ်ယောက်ပါသည်။ ယောက်ျား တယောက် မှာ မျက်နှာကို မြင်ရသော်လည်း သူမ မသိခြေ၊ နောက်တယောက်မှာ တော့ ပုံစံအရ ဖိုးထူး ဖြစ်နိုင်လေသည်။ 

နောက်ပုံများမှာ ဟော်တယ် ပြတင်းပေါက်မှ အခန်းတွင်းသို့ ရိုက်ထားပံဖြစ်သည်။ မိန်းမ တယောက် ကိုယ်လုံးတီး နှင့် ယောက်ျား တယောက်ပေါ် တက်ထိုင်ကာ မြင်းစီးနေပုံ ဖြစ်သည်။ ပုံကို ချဲ့ကြည့်လိုက်တော့ သူမ မာမီ ဒေါက်တာဒေါ်နှင်းဖြူရဲကျော် ဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဒါဆိုရင်တော့ ကုတင်ပေါ်က ယောက်ျား က ဒက်ဒီ ပဲဟု သူမ စိတ်ထဲ ထင်လေသည်။ နောက်တော့ ယောက်ျား က မတ်တတ်ရပ်လျှက် မိန်းမ ခေါင်းကလေးကို သာ မြင်ရရာ သူမ မာမီ လီးစုပ်နေသည်လို့တွက်လိုက်မိသည်။ နောက်တော့ ထို အမျိုးသား ကြမ်းပေါ်သို့ မှောက်ရက် ကျနေပုံ၊ မာမီ က ကိုယ်တုံးလုံးဖြင့် မတ်တပ်ရပ်ကာ သူမ ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် ဖုံးရင်း ကြောက်လန့်တကြားအော်နေပုံ၊ ထိုအမျိုးသား ခေါင်းဘက်မှာ သွေးနီနီတွေ၊ မာလာရဲကျော်မွန်ထူသွားသည်။ ဒီကောင် ဒက်ဒီ့ကို လုပ်ကြံလိုက်သည်ဆိုသည်မှာ တကယ်ပါလားဟု တွေးမိပြီး သွေးနထင်တက်ကာ မွန်ထူလာလေသည်။ ထိုအချိန်တွက် သူမ အနောက်ဘက်မှ ဗလာဒီမာက၊

"ဟေ့ နင် ငါ့ဖုံးကို ဘာလုပ်နေတာလဲ"

ဟု လှမ်းမေးသံ နှင့်အတူ သူမနောက်နားသို့ ကပ်လာသည်ကို သိလိုက်ရသည်။

...........................................................................................................................

အခန်း ( ၁၇ )

မာလာရဲကျော်ကို သာမန် ကက မလေး တယောက်ဟု ထင်ထားခဲ့သဖြင့် သူ့ဖုံးကို ဆော့နေသည် ဟု စိတ်ထဲ ထောင်းကနဲ မပြင်မဆင် ဒေါသ ဖြင့် အနောက်မှ ချဉ်းကပ်လာသည့် ဗလာဒီမာ့ ဂွေးဥ ကို မာလာရဲကျော် နောက်ပေါက်ကန်ချက် က ပြင်းထန်စွာ ထိသွားသည်။

"အု...အီးးးးးး ဂျစ်"

ဗလာဒီမာ မှာ ကိုယ်တုံးလုံးလည်း ဖြစ် မာလာရဲကျော် ဖနောင့်ကလည်း သူ့ဘောကို အရှိန်ပြင်းပြင်း ဆောင့်ကန်လိုက်တာ ခံလိုက်ရတော့ ဂစ်ကနဲ ဖြစ်သွားပြီး  မာလာ့ အနားတွင် ဘောကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ကိုင်ကာ ဒူးထောက်ရက် ကျလေသည်။ မာလာက ကုတင်ဘေး မှ သူမ ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်ကို ကောက်ကိုင်ယူလိုက်ကာ ဒေါက်မှ အပေါ်ယံစွတ်ထားသည့် ပလတ်စတစ်ကို ဆွဲချွတ်လိုက်ပြီး ဖိနပ်ကို ကိုင်ကာ ဗလာဒီမာ့ လည်ပင်းကို ထိုးသွင်း ပြစ်လိုက်လေသည်။ ( အဖြစ်အပျက်မှာ စက္ကန့်ပိုင်းသာကြာလိမ့်မည်။ စာရေးထားသည်မှာက အဖြစ်အပျက်ထက် ပိုကြာသလို ဖြစ်နေရသည်။ ။ ဤကား စကားချပ်။) မာလာရဲကျော် ဒေါက်ဖိနပ် ၏ ဒေါက်မှာ အတွင်းမှ စတီး ဖြင့် လုပ်ထားသော စူးချွန်ဖြစ်ပြီး အပေါ်မှ အမဲရောင် ပလတ်စတစ် ကို စွတ်ထားသည်သာ ဖြစ်သည်။ 

ထို့ကြောင့်လည်း အဖျားက ချွန်မြနေပြီး အရင်းက လက်မလုံးခန့်တုတ်ကာ လေးလက်မခွဲ အရှည် ရှိ စတီးစူးချွန်မှာ ဗလာဒီမာ့ လည်ချောင်း သွေးကြောကို ထိုးဖေါက်ကာ လည်ချောင်းရိုးအဆစ်ကြားထိ ဝင်သွားတော့သည်။ ဗလာဒီမာ လေပြွန်ပါပေါက်သွားသဖြင့် အသံပင်မထွက်နိုင် သွေးတွေ တဖြီးဖြီး ဖြင့် ပေါက်ထွက်ကာ ကြမ်းပေါ်သို့ ခွေကနဲ ကျသွားတော့သည်။ မာလာရဲကျော် က သူမ ဒေါက်ဖိနပ်ကို ဆွဲယူလိုက်တော့ သွေးများ ထိုအပေါက်မှ ပန်းထွက်လာပြီး ဗလာဒီမာ့ မျက်လုံးကြီးများမှာ ပြူးထွက်လာကာ ကိုယ်လုံးကြီး အကြောဆွဲသလို ဖြစ်ပြီး မှ ငြိမ်ကျသွားတော့သည်။ 

မာလာရဲကျော်က သူမ ဒေါက်ဖိနပ်စူးချွန်မှ သွေးများကို အိပ်ယာခင်းဖြင့်သုတ်လိုက်ပြီး အပေါ်မှ ပလတ်စတ်စ်ကာဗာကို ပြန်စွတ်လိုက်သည်။ သူမ အဝတ်အစား တွေကို ပြန်ဝတ် ဖိနပ်ကို သေခြာ ပြန်စီး ပြီး မှ ဗလာဒီမာ့ ဖုံးကို လည်း ကောက်ယူပြီးသူမ စလင်းဘက်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ ဗလာဒီမာ့ ခရီးဆောင်အိပ် ကို ဖွင့်လိုက်တော့ မှန်ဘီလူး များနှင့် အက်စ်အယ်အာ ကင်မရာ ကိုတွေ့ရသည်။ စနိုက်ပါ သေနပ်ကို တစစီ ဖြုတ်ကာ ဘူးများဖြင့် ထည့်ထားသည်ကို လည်းတွေ့ရသည်။ SLR ကင်မရာ အတွင်းမှ မယ်မိုရီ စတစ်ကို ဖြုတ်ယူလိုက်သည်။ 

မာလာရဲကျော် က သူမတို့ စစ်ဆင်ရေးအဖွဲ့ကို လှမ်းအကြောင်းကြားလိုက်ပြီးမှ ထိုအခန်းမှ ထွက်လာခဲ့လေသည်။ သူမ အခန်းပြန်ရောက်တော့ ဖုံးထဲမှ သူမ မာမီ့ ကိုယ်လုံးတီးပုံများကို ဖျက်လိုက်သည်။ ထိုဖုံးကို သူတို့ စစ်ဆင်ရေးအဖွဲ့မှ လိုအပ်မည်ဖြစ်ကြောင်းသိသည်။ သို့သော်လည်း မာမီ့ကိုယ်လုံးတီးပုံများတော့ သူတို့ တွေ့မသွားစေလိုပေ။ 

ဗလာဒီမာ့ SLR ကင်မရာထဲ မှ ထုတ်လာသည့် မယ်မိုရီ ကဒ်ကို သူမ လက်တော့ထဲ ထည့်ပြီး ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ ပုံအတော်များများ မှာ ဗိုလ်မှူးသီဟရဲကျော် ၏ လင်ခရူဇာ ကို လိုက်ရိုက်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး ထိုကားပေါ်တွင် စုံတွဲ နှစ်တွဲပါသည်။ သူမ သေခြာ ကြည့်လိုက်တော့ တခြား အမျိုးသမီးမှာ သူမ မာမီ့ငယ်သူငယ်ချင်း ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် ဆိုတာ သူမ မှတ်မိသွားသည်။ သူမ နှင့် အတူပါလာသော အမျိုးသားကိုတော့ သူမ မမှတ်မိ၊ ထိုကားပေါ်မှ လေးယောက်မှာ သူမ ဒက်ဒီမပါဘူး ဆိုတာတော့သိသည်။ ကားမောင်းသည့်သူကို မျက်နှာသေခြာ မမြင်ရသော်လည်း ခေါင်းနှင့် ကိုယ်လုံး အနေအထားအရ ဖိုးတုတ် ဟု သူမ သိလိုက်သည်။ သူမ ကိုယ်တိုင်ပင် နားမလည်နိုင်၊ ဒက်ဒီ့လို အတွေ့အကြုံ ရှိသည့် အေးဂျင့်တယောက်က သူစီးနေကြ ကားဖြင့် မိသားစု ကို ခေါ်ကာ တကယ့် အန္တရာယ်များသည့် ဒေသသို့ ဘာလို့ လာတာလဲ၊ တကယ်ဆိုလျှင် ဆေ့ဖ်ဟောက်စ်လို နေရာမျိုးမှာပဲ နေရမှာ၊

နောက်ဓါတ်ပုံတွေမှာ ကျတော့ ဗိုလ်မှူးသီဟရဲကျော် ကားကလေး တစီး ဖြင့် ဟော်တယ် ပတ်ကင်တွင် ရပ်ကာ ဟော်တယ်ထဲလမ်းလျှောက်ဝင်သွားသည်ကို တွေ့ရလေသည်။ ဒက်ဒီက ဘယ်ကကား နဲ့ ဘယ်ကနေလာတာလဲ၊ မာလာရဲကျော်တွေးနေရင်း နောက်ပုံတွေ ဆက်ကြည့်နေတော့ ညနေပိုင်းလောက်မှ သူမ တို့ အိမ်မှ လန်ခရူဇာပြန်ရောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ 

နောက်ပိုင်း ပုံတွေက တော့ သူမ မာမီ့ ကိုယ်လုံးတီးပုံများ၊ နောက်တော့ လိင်ဆက်ဆံနေကြပုံများ ၊ မာလာရဲကျော်ဓါတ်ပုံတွေကို သေခြာလေ့လာရင်းက ထို ယောက်ျား မှာ သူမ ဒက်ဒီမဟုတ်မှန်း သိလာခဲ့သည်။ သူမ ၏ လေ့ကျင့်ထားသော မျက်လုံး၊ သူမ ၏ ရင်းနှီးနေသော ဒက်ဒီ ဘော်ဒီ၊ စသည်တို့ကြောင့် သူမ အနေဖြင့် ထိုသူမှာ သူမ ဒက်ဒီမဟုတ်ကြောင်းသိလာရသည်။ တဆက်တည်းမှာပင် သူမ စိတ်တွေ အရမ်းလှုပ်ရှားသွားရသည်။ ဒါဆိုရင် အဲဒီ အမျိုးသားက ဘယ်သူလဲ၊ အဲဒီ အမျိုးသားက ဖိုးတုတ် လား ဆိုသည့်အတွေးက သူမ စိတ်ကို လှုပ်ရှားစေလေသည်။ ထို့အပြင် သူမ ဒက်ဒီက လည်း ဒီဟော်တယ်ထည်းကို တခြား ကားတစီး ဖြင့် ဝင်လာသည်ဆိုတော့ သူ ကိုယ်တိုင်က သူ့မိန်းမ ဖေါက်ပြန်နေတာကို သိနေလို့လား၊ မာလာ့ ခေါင်းထဲ မေးခွန်းတွေ များစွား ဖြစ်ပေါ်လာနေရသော်လည်း သေသွားသော ထို အမျိုးသား မှာ သူမ ဒက်ဒီမဟုတ်ကြောင်းသေခြာနေသည်မို့ စိတ်တော့ အနည်းငယ်အေးသွားရသည်။ ယခုလောက် ဆိုရင်တော့ သူမ ဒက်ဒီ တော့ ဗလာဒီမာကို သူမ သတ်လိုက်တာ သိနေလောက်ပြီဟု တွေးလိုက်မိသည်။ 

ထိုအချိန်မှာပင် သူမ ဖုံးက မြည်လာခဲ့ရသည်။ ဖုံးကောက်ကိုင်လိုက်တော့ ဗိုလ်မှူးသီဟရဲကျော်အသံ ထွက်လာခဲ့သည်။

"စုလေး ဘာဖြစ်သေးလဲ ဒက်ဒီသတင်းကြားလို့"

သူမ ကို ဒက်ဒီ က စုလေး ဟု ခေါ်တာက ကုတ်နိမ်း လို ဖြစ်နေလေပြီ။ 

"ဘာမှ မဖြစ်ဘူးဒက်၊ ဒီလိုင်းက စိတ်ချရလား"

"စိတ်ချရတယ်စု ပြော၊ ဒက်ဒီ တခြား အပြင်က ဖုံးတခု နဲ့ ယူပြီးပြောတာ လွတ်လွတ်လပ်လပ်ပြောလို့ရတယ်"

"စု သူ့ဆီက ဖုံးရော ၊ ကင်မရာထဲက မယ်မိုရီရောရထားတယ်၊ ခု စစ်ဆင်ရေးအဖွဲ့လက်ထဲ မအပ်ခင် မာမီ့ နျူ့ ဖိုတိုတွေ ကို ဖျက်ပြစ်နေတာ"

"အော် ဟုတ်လား ဒီကောင် ဒက်ဒီတို့ လန်ခရူဇာနောက်ကို လိုက်နေတာဖြစ်မယ်"

"အင်းပေါ့ အဲဒါလည်း ဒက်ဒီ့ကို မေးမလို့၊ ဖိုးတုတ် နဲ့ မာမီ နဲ့ ကိစ္စ ကို ဒက်ဒီသိနေတာလား၊ မာမီတို့က ဘာလို့ အဲဒီ စစ်ဆင်ရေးနယ်မြေထဲကို ဒက်ဒိ့ကားနဲ့ လာရတာလည်း"

ဗိုလ်မှူးသီဟရဲကျော် က မာလာရဲကျော်ကို အဖြစ်အပျက် အကုန် ရှင်းပြလိုက်သည်။ ထိုအခါကျမှ မာလာရဲကျော်လည်း သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ 

"အင်း ကံကောင်းတယ် ဒီကောင့်ကို မာလာရှင်းပြစ်လိုက်လို့ နို့မို့ဆို မာမီ ရော ဒက်ဒီပါ စောက်ရှက်ကွဲမှာ"

"စု သိတယ် အာ့ကြောင့် မာမီ့ ကိုယ်လုံးတီးပုံတွေ ဖျက်ပြစ်နေတာ"

"အင်း ဒီကောင်တွေက ဒက်ဒီ ကြွသွားပြီလို့ ထင်နေတာ၊ အဲဒါကြောင့် ဒက်ဒီတို့က သတင်းကို မှောင်ချထားတာ"

"အင်းလေ အဲဒါကြောင့်လည်း စု က စိတ်ပူနေတာ"

"အင်း မပူနဲ့တော့ ဒက်ဒီက စုကို စိတ်ပူနေတာ အဲဒီကောင်က နာမည်ကြီး အရမ်းလည်း လျှင်တယ်"

"အင်းဒက်ဒီလည်း မပူနဲ့တော့ အဲကောင်ကို ရှင်းပြစ်လိုက်ပြီ အဟိ၊ နည်းနည်းတော့ ရင်းလိုက်ရတာပေါ့"

"ဒက်ဒီ စု ကို လွမ်းနေတာ၊ ဖြစ်နိုင်ရင် အခုတောင်တွေ့ချင်နေတယ် စုလေးရယ်"

"အင်း စုလည်း တူတူပါပဲ၊ စု ဒီစစ်ဆင်ရေး ပရောဂျက်ပြီးတာနဲ့ ဒက်ဆီ အပြေးလာခဲ့မယ်သိပလား"

"အင်းပါ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဂရုစိုက်နော် ဘယ်ဟာမှ အသေးအမွှားလေး ဆိုပြီး မျက်စေ့မမှောက်စေနဲ့ ဒက်ဒီတို့ စုတို့ အလုပ်က အသက်ကို ရင်းပြီးလုပ်နေရတာ"

"အင်းပါ ဒက်လည်း ဂရုစိုက်နော်"

သူတို့ သားအဖ နှစ်ယောက် တယောက် နှင့် တယောက် မွမွ လုပ်ပြီးတော့ ဖုံးချလိုက်သည်။ မာလာရဲကျော် တယောက် လည်း ခု မှ တကိုယ်လုံး နူံးချိ သလို ဖြစ်သွားပြီး ရေချိုးခန်းထဲ ဝင် ဘပ်တပ်မှာ ဆပ်ပြာ နှင့် ရေနွေးဖြည့်ကာ ရေပူပူထဲ ဝင်လှဲလျှောင်းနေလိုက်သည်။ မျက်စေ့လေးကို မှေးပြီး ဗလာဒီမာ သူမ ကို လိုးခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်တွေးမိနေသည်။ သူမ လက်တွေက အလိုလို ပိပိလေး ပေါ် ရောက်သွားပြီး အစေ့လေးကို ဖိပွတ်မိလေသည်။

"အ.."

သူမ ပါးစပ်မှ အသံလေး ပင်ထွက်သွားရသည်။ အရှိန်ရလာတော့ စောက်စေ့လေးကို နာနာဖိပွတ်ပေးနေရင်းက ကျင်တက်သွားပြီး အရသာ အထွတ်အထိပ်ရောက်သွားတော့သည်။ ရေနွေးပူပူ စိမ်ပြီး ကိုယ်လုံးကို သဘက်ဖြင့်သုပ်အခြောက်ခံကာ အိပ်ယာပေါ် လှဲချလိုက်သည်နှင့် တုန်းကနဲ အိပ်မောကျသွားတော့သည်။

.........................................................................................................................................

"တီ..တီ.."

သူမ ဖုံးမှ ရင်းသံ တိုးတိုးလေး နှင့် ဗိုင်ဘရေးရှင်းကြောင့် မာလာရဲကျော် အိပ်ယာမှ နိုးလာသည်။ ဖုံးကို လှမ်းယူလိုက် ရင်း နာရီ ကြည့်လိုက်တော့ ညနေတောင်စောင်းနေပြီ။ ဖုံးမှာ ပြနေတဲ့ နံပါတ်က မယ်လာနီ့ နံပါတ်မို့ အစိမ်းရောင် ဖုံးပုံစံလေးကို နှိပ်လိုက်ရင်း နားနား ကပ်ထောင်လိုက်သည်။ သူမ ဖုံးမှာ အရေးကြီးသူတွေကို နာမည်တွေ နှင့် မှတ်မထား၊ 

"ဟေး မယ်လနီ ဘယ်လိုလဲ မနေ့က နင့်ဘဲ နဲ့ အဆင်ပြေလား"

"ငါက ပြေတယ် နင် ဘယ်လို ဖြစ်တာလဲ၊ အခြေအနေကောင်းရဲ့လား ငါက စိုးရိမ်နေတာ အခု နင့်အသံကြားလိုက် ရမှ စိတ်အေးရတယ်"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ ဟဲ့"

"အင် နင် သတင်းမဖတ်ရသေးဘူးထင်တယ်၊ အပြင်ရောက်မှ သတင်းစာ ဖတ်ကြည့်လိုက်"

"အိုကေ"

"နင်ဒီည ကလပ်လာအုံးမှာလား ငါပြောစရာရှိလို့၊ ပြောရရင်တော့ သတင်းလို့ ပြောလို့ ရမယ်"

"အင်း ငါ လာတော့ လာချင်တယ် အခြေအနေကြည့်လိုက်အုံးမယ် ၊ ငါပြန်ဆက်မယ်လေ ဟုတ်ပလား"

"အိုကေ"

မယ်လနီ ဖုံးချသွားတော့ လက်တော့ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး သတင်းစာ ခေါင်းစီး ကို အွန်လိုင်းမှာ ရှာကြည့်လိုက်သည်။ ရှရှားမှ ဒုစရိုက်သမားတဦး ဟော်တယ်ခန်းတွင် အသတ်ခံရပြီး သေဆုံးနေကြောင်း၊ ဂိုဏ်းအချင်းချင်း သတ်ကြသည်ဟု ယူဆရကြောင်း စသည့် သတင်းကို တွေ့ရသည်။ သေဆုံးနေသူမှာ ဗလာဒီမာဂရက်ကော့ဗ် ဆိုသူ ဖြစ်ကြောင်းနှင့် သတင်း ရေးသားထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း မယ်လာနီ သူမ အတွက် စိတ်ပူနေတာ ဖြစ်ကြောင်းသိလိုက်သည်။ သူမ အနေဖြင့်လည်း ထိုနိုက်ကလပ်ကို ယာယီတော့ ရှောင်နေရတော့မည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ တယောက်မဟုတ် တယောက်က သူမ နှင့် ဗလာဒီမာ တို့ နှစ်ယောက်အတူတူ ထွက်သွားသည်ကို မြင်မိ ပြီး သူမ ကို လိုက်ရှာနေပါက ပြဿနာရှိနိုင်သည်။ သူမ ကို သိသူက မယ်လာနီ တယောက်သာရှိသည်။ ကျန်သူတွေက မြင်ဘူးသည်ဆိုတာသာ ရှိမည် မည်သူမှန်းမသိနိုင်၊ မယ်လာနီပင်လျှင် သူမကို ဖရန်စစ်လင်း အနေဖြင့်သာ သိထားသည်။ မယ်လာနီ သူမ ကို ပြောစရာ ရှိတယ်၊ အင်ဖေါ်မေးရှင်း ဆိုတာကိုတော့ စိတ်ဝင်စားသည်။ 

အိပ်ယာပေါ်မှ ထပြီး မနေ့က ဗလာဒီမာ အခန်းမှ သူမ ယူလာသော ပစ္စည်းတို့ကို ဘောက်စ်လေးတခုတွင် ထည့်လိုက်သည်။ သူမ အပြင်ထွက်ရင်း မှ သူတို့စစ်ဆင်ရေး ယာယီရုံးချူပ်မှာ ဝင်ပို့လိုက်မည်ဟု စိတ်ကူးလိုက်သည်။ နောက်တော့ ဘရာဇီယာ ပင်တီ ဝတ်၊ အပေါ်က ရင်ဘတ်မှာ BUFU ဆိုတဲ့စာတမ်းနဲ့ ခါးတို တီရှပ် အဖြူရောင်၊ အောက်က အလတ်စတစ်စကင်နီ ဂျင်း အပြာဖျောဖျော မှာမှ ပေါင်ရှေ့သားတွေ မှာ အဖြူနီးပါး စတုံးဝပ်ရှပ် လုပ်ထားပြီး ပေါင် တဝိုက်မှာ ကန့်လန့် အပြဲလေးတွေ နဲ့ဟာ ဝတ်လိုက်တယ်။ ခြေအိပ်လေးစွတ်ပြီး  နိုက်ကီ စနိကာ အပျော့လေး ဝတ်လိုက်တယ်။ 

"ဒေါက် ဒေါက်"

ရုတ်တရက် တံခါးခေါက်သံထွက်လာလို့၊ ကုတင်ဘေး စားပွဲ၊ အံဆွဲထဲက Glock27 ကိုထုတ်ပြီး ဆေ့ဖ်တီးခလုပ်ကို ဖြုတ်လိုက်တယ်။ ပြီးမှ တံခါးနားကို ကပ်သွားလိုက်တယ်။

................................................................................................................................

အခန်း ( ၁၈ )

တံခါးပေါ်က ချောင်းကြည့်မှန်ဘီလူးလေးက နေကြည့်လိုက်တော့ အပြင်ဘက်မှာ သူတို့ စစ်ဆင်ရေး က ထိုင်းထောက်လှမ်းရေး အေးဂျင့် ပွန်းယ နှင့် တခြား သူမ တခါမှ မမြင်ဘူးသေးသော ယောက်ျား တယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ ကိုယ်ကို တံခါး ရှေ့မှာ မနေပဲ နံရံနားမှာ ကပ်၍ လှမ်းအသံပေးလိုက်သည်။

"ဟေး ဘယ်သူလဲ"

"ငါပါ... xxx ... ပါ"

ပွန်းယ က ပတ်စ်ဝပ် နာမည် ပြောလိုက်သဖြင့် သူ နှင့် အတူလာသူမှာ မိမိ တို့ လူဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ မာလာက သေနပ်ကို ကျောဘက် ခါးကြားသို့ ထိုးထည့်လိုက်ပြီး တံခါးကို ဂျက်ဖြုတ်ကာ ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။  

"ဟေး မာလာ နင် ဒီမှာ နေလို့ မရတော့ဘူး နင်တို့ နိုင်ငံ ထဲကို နယ်စပ်က နေ ပြန်လစ်တော့၊ နင်နဲ့ ဗလာဒီမာ ညက ထွက်သွားတာကို တွေ့တဲ့လူတွေ ရှိနေတယ်၊ သူနဲ့ လိုက်သွားလိုက် သူက နယ်စပ် ဒေသ တာဝန်ခံ ဗီးတား ပဲ"

မာလာ က ဗီးတား ဆိုသူကို ခေါင်းငြိမ့် နူတ်ဆက်လိုက်ပြီး ပွန်းယကို သူမ တွင် ရှိနေသည့် ‌ဒေါ့ကုမန့် များ လက်ပြောင်းပေးလိုက်သည်။ သူမ အဆင်သင့် ပြင်ထားပြီးသော ခရီးဆောင် အိပ်ကလေးကို သာ ဆွဲယူ လျှက် ဗီးတား နဲ့ အတူ ထွက်လိုက်လာခဲ့တော့သည်။ 

ဗီးတားက သူ့ကားလေး ဖြင့် ယိုးဒယား မြောက်ပိုင်း မြန်မာပြည်နယ်စပ်ရှိရာသို့ တောက်လျှောက် မောင်းလာခဲ့လေသည်။ လမ်းမှာ သူတို့ ဆေ့ဖ် ဟောက်စ်မှာသာ တညအိပ်ပြီးတာချီလိပ် ထိ လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။ တာချီလိပ်မှ ဗိုလ်မှုး သီဟ စခန်းချထားတာ ကျိုင်းတုံဖက်သို့ လာကြိုသည့် အေးဂျင့် တဦး ဖြင့် လိုက်လာခဲ့လေသည်။ 

ဗိုလ်မှူး သီဟ မှာ သူ့သမီးကို ကိုယ်တိုင် တွေ့လိုက်ရမှ စိတ်ပူနေခြင်း သက်သာသွားရတော့သည်။ 

"သမီး ကို ဒက်ဒီ က စိတ်ပူနေတာ ရုရှား တွေက အရမ်းဆိုးတယ် သမီး ပုရွက်အုံ ဒုတ်ထိုးသလို ဖြစ်သွားမှာ စိုးလို့ ဒက်ဒီ  ချက်ချင်း ပြန်ခေါ် လိုက်တာ"

"ဒက်ဒီကလည်း ဒက်ဒီ့ သမီးပဲ ဟာ ခြေရာ ပျောက်ပါတယ် သူတို့ ဘယ်သူမှန်းသိလိုက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

"မထင်နဲ့ သမီး ဒီကောင် က ထိပ်တန်း လုပ်ကြံ‌ရေးသမား တော်ရုံ လူက သတ်ဖို့ ဆိုတာ မလွယ်ဘူး စပါယ်ရှယ် ထရိန်းထားတဲ့ သူမှန်း သူတို့ သိမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘာပဲ ပြောပြော မြန်မာပြည်ထဲ မှာတော့ လုံခြုံပါတယ် ယိုးဒယားမှာ သာ စိတ်မချရတာ"

...................................................................................................................

ညနေဘက်ထမင်းစား ပြီးတော့ သားအဖ နှစ်ယောက် ဧည့်ခန်းထဲ တီဗီထိုင်ကြည့်ရင်း မာလာ့ အတွေ့အကြုံများကို သီဟ က မေးမြန်းနေသည်။ နောက်တော့ သီဟ က အိပ်တော့မည်ဟု ဆိုတာ သူ့အိပ်ခန်းထဲ ဝင်သွားလေသည်။ သီဟ ကုတင်ပေါ် မှာ လှဲနေတုန်း အမှောင်ထဲ မှာ သူ့အိပ်ခန်း တံခါး ပွင့်လာပြီး လူတယောက်ဝင်လာသည်။ 

"စု လား"

"ဘယ်သူရှိသေးလို့တုန်း အချစ်ကြီးနော် ဟွန့် စု ကွယ်ရာမှာ ဘယ်သူတွေနဲ့ ဖြစ်သေးလဲ"

"မဖြစ်ရပါဘူးကွာ စုလေးကို ပဲ သတိရနေတာပါ"

ဗိုလ်မူး သီဟ မှာ အထူးစစ်ဆင်ရေး ဖြင့် ‌ရော က်နေတာ ဖြစ်ပြီး သူ့ကို တခါလာလုပ်ကြံလိုက်တာ ခံရပြီးကတည်းက သူ့အိမ်မှာ လုံခြုံရေး အထူး တင်းကြပ်ထားသည်။ အိပ်ခန်း အိမ်သာရေချိုးခန်း များမှ လွဲပြီး ကျန်အခန်းများ တွင် လုံခြုံရေး ကင်မရာများ တပ်ဆင်ထားသည်။ သူတို့ သားအဖ နှစ်ယောက်စလုံးက လည်း သိသည်မို့ ဧည့်ခန်း ထဲတွင် ဟန်မပျက် နေကြပြီး ညအမှောင်မှ အခန်းကူးလာခြင်း ဖြစ်လေသည်။

"စု ကလည်း ယောက်ျား ကို သတိရတာပေါ့  ယောက်ျား အလိုး မခံရတာကြာပြီလေ"

"အင်း စိတ်ချ စု စောက်ဖုတ်လေးထဲက ကို လီးကို မချွတ်တော့ဘူး လိုးပေးမယ် ကဲ ဘယ်လိုလဲ ခိခိ"

မာလာ မှာ ဗိုလ်မူး သီဟ အိပ်ယာထဲ တိုးဝင်လိုက် ပြီး ဗိုလ်မူးသီဟ ကို လှမ်းဖက်လိုက်သည်။ ဗိုလ်မူးသီဟ ကလည်း မာလာ့ကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်း ရင်း က မာလာ့ နူတ်ခမ်း ဖူးဖူး လေးကို ငုံစုပ်လိုက်သည်။ 

မာလာမှာ ညဝတ် အင်္ကျီကို အောက်က ဘာမှ မခံပဲ ဝတ်ထားသဖြင့် ခါးစည်းကြိုးလေး ဖြည်လိုက်သည်နှင့် သူမ အရှေ့ပိုင်းမှာ လုံးဝ ပွင့်ထွက်သွားလေသည်။ ဗိုလ်မူးသီဟ မှာလည်း ညဝတ် ဝတ်ရုံကို ချွတ်လိုက် ပြီး သူ့ အောက်ခံ ဘောင်းဘီ အပွကို ကန်ချွတ်လိုက်သည်။ မာလာ က မာတောင် တောင့်တင်း နေသည့် ဗိုလ်မူးသီဟ လီးကြီး ကို သူမ လက်ကလေး ဖြင့် ကိုင်ကာ ပွတ်သတ်ပေးရင်းက၊

"ဒီအချစ်ကြီးကို တောင် မစုပ်ရတာ ကြာပြီ"

ဗိုလ်မူးသီဟ မှာ မာလာ၏ ကျွမ်းကျင်လှသော လီးစုပ် ပညာကြောင့် သူ့ကိုယ်သူ ကြာကြာ ထိန်းနိုင်မည်မဟုတ် မှန်း သိနေသဖြင့်၊

"လာတော့ကွာ စုလေး ကို မလိုးရတာကြာပြီ တော်ကြာ ပါးစပ်ထဲ ပြီးသွားဦးမယ်"

ဟု ဆိုကာ မာလာ့ ကိုယ်လေးကို ဆွဲယူလိုက်လေသည်။ ထိုည က သူတို့ သားအဖ နှစ်ဦး လွမ်းနေတာကို အတိုးချ ပြီး ပုံစံ မျိုးစုံ ဖြင့် လိုးကြလေသည်။ လိုး လို့ တချီပြီးတိုင်း ဖက်ကာ နားကြရင်း မာလာ က သူမ အမေ အကြောင်းကို မေးသည်။ ဗိုလ်မူး သီဟ ကလည်း သူ့မိန်းမ ဒေါက်တာနှင်းဖြူ နှင့် ဖိုးတုတ် တို့ အကြောင်းကို ပြောပြလိုက်သည်။ 

"အဲကောင်က မာမီ့ကို မုဒိန်းကျင့်တာလား၊ စုသာ အဲဒီအချိန်က သိလိုက်လို့ကတော့ အဲကောင် အဲဒီကထည်းက သေနေပြီဟွန့်"

"အင်း ဒက်ဒီလည်း တကယ်တော့ အဲဒီ ဗီဒီယိုကို တော်တော်လေး နောက်ကျမှ တွေ့ရတာကိုး၊ ဒက်ဒီ သိရတဲ့ အချိန်မှာ သမီး မာမီက အဲဒီကောင်ကို စွဲနေပြီ၊ အဲကောင် နဲ့ တော်တော့်ကို အရသာတွေ့နေပြီလေ၊ အဲဒီ အချိန်ကျမှ ဆိုတော့ ဘာထူးတော့မှာလဲ၊ ဒက်ဒီက လည်း သမီးနဲ့ မှားထားတာရှိတော့ သူလည်း သူ့ဘာသာ အင်ဂျိုင်း ဖြစ်ပါစေလေ ဆိုပြီး လွတ်ထားလိုက်တော့တယ်"

"ယောက်ျား က မာမီ့ ကို ဖိုးတုတ် ပုံစံမျိုး စုံနဲ့ လိုးနေတာကို ဗီဒီယို ကလစ်တွေ ပြန်ကြည့်ရင်း လီးတောင်နေတယ် ဆိုတော့ ယောက်ျား မှာလည်း ကပ်ကိုး ဖီးလ် ရှိတယ်ထင်တယ် ခစ်ခစ်၊ ဒီမိန်းမ ကိုရော တခြားသူ လိုးတာ ကြည့်ချင်သေးလား"

"အာ အဲလို မဟုတ်ပါဘူးကွာ၊ အောကား ကောင်းကောင်း ကြည့်ရသလို ပဲ ခံစားရတာပါ၊ မင်းသမီးက ကိုယ့် မိန်းမ ဖြစ်နေတာ တခု ပါပဲ ခိခိ၊ ဒီမယားလေးကိုတော့ သူများ ထိတာ မခံနိုင်ပါဘူး"

"ဟုတ်လို့လား ယောက်ျားရယ်"

"အဟုတ်ပါကွာ"

မာလာ မှာ ဗိုလ်မူး သီဟ အိမ်တွင် နှစ်ပတ်လောက် နေလိုက်သည်။ သူတို့ နှစ်ယောက် ခွဲခွာနေခဲ့ရသည်များကို အတိုးချပြီး ညတိုင်း လိုးဖြစ်ကြသည်။ ပြီးမှ မာလာ့ကို ခွင့်ရက် ရှည် ပေးကာ သူမ မိခင် ဒေါက်တာ နှင်းဖြူရဲကျော်  ရှိရာ မြိုံသို့ လိုက်သွား စေလေသည်။

......................................................................................

ဒေါက်တာနှင်းဖြူရဲကျော် မှာ ပထမ တော့ ဘာဖြစ်သွားမှန်းပင်မသိ၊ သူမ ပါးစပ်ထဲ မှ လီးကြီးမှာ တောင့်ကနဲ ဖြစ်ပြီး လရည်တချို့ ပန်းထွက်လာပြီး ဖိုးတုတ် ကိုယ်လုံးကြီး ကြမ်းပေါ် လဲကျသွားတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ နောက်တော့ သွေးတွေ သွေးတွေ ၊ သူမ ကိုယ်သူမ ပင် ကွန်ထရိုး မရှိတော့ ၊ ပါးစပ်မှ အသံကုန်အော်ဟစ် နေမိပြီး သူမတို့ အခန်းတခါး ဗြုန်းကနဲ ပွင့်လာကာ လူတယောက်ဝင်လာတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ နောက်တော့ မှတ်မိလိုက်တာက သူမ ယောက်ျား၊ ဗိုလ်မှူးသီဟ။ နောက်ပိုင်းက တော့ သူမ ကို ကပ်ရက်အခန်းခေါ် သွားပြီး ဆေး တချို့ တိုက်သည်။ သူမ ကိုယ်တိုင် ဆရာဝန်မို့ စိတ်ငြိမ်ဆေးမှန်းသိသည်။ ဆေးသောက်ပြီး သော်လည်း တခါမှ မကြုံဖူးသော အတွေ့အကြုံကြောင့် ကိုယ်လုံးမှာ တဆတ်ဆတ်တုံလို့နေသည်။ သို့သော် သူမ ယောက်ျား ရှိနေသည်မို့ အနည်းငယ် စိတ်ထဲ လုံခြုံစိတ်ချမှုတော့ ရလာရသည်။ 

နောက်ပိုင်း တော့ ဗိုလ်မှူးသီဟ ပြောကြားချက်အရ သူနှင့် လူချင်းမှားကာ  ဖိုးတုတ်ကို လုပ်ကြံလိုက်ကြခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ထိုအခါမှ မိမိ ခင်ပွန်း ဖြစ်သူ နှင့် သမီး ဖြစ်သူတို့၏ အလုပ်မှာ အလွန်တရာ အန္တရယ်ကြီးတာပါလား ဆိုတာကို သူမ သဘောပေါက်လာခဲ့ရသည်။ ယခုတော့ သားဖြစ်သူ တာဝန်ကျနေ သော မြို့ငယ်လေး တခု တွင် အေးအေး ဆေးဆေး လာနေခဲ့လေသည်။ သူမ အလုပ် ကို အရေးပေါ် ခွင့်အပြင် လစာမဲ့ ရက်အကန့်အသန့် မရှိ နေလို့ ရစေရန် ဗိုလ်မှူး သီဟ တပ်မှုး မှ စီစဉ်ပေး ထားသဖြင့်လည်း အလုပ်အတွက် စိတ်ပူ စရာ မလိုတော့ခြေ။

အစပိုင်းမှာသာ ဒေါက်တာနှင်းဖြူရဲ‌ကျော် တယောက် စိတ်တွေ ဂဏှာမငြိမ် အမြဲတမ်း ခြောက်ခြား နေခဲ့ရသော်လည်း အေးချမ်း တိပ်ဆိတ်လှသည့် မြို့ကလေး နှင့် အနီးတဝိုက်က သဘာဝ တောတောင် ရူခင်းများက သူမ စိတ်ကို တဖြည်းဖြည်းချင်း အေးချမ်း လာစေခဲ့ရလေသည်။ မြို့ကလေးမှာ တောင်တန်းကြီးများ ဝန်းရံ ကာထားသည့် အပြင် မြို့အလယ်ခေါင်တည့်တည့် မှ လည်း ကြည်လင်အေးမြသည့် တောင်ကျချောင်းလေး ဖြတ်သွားလေရာ ဘယ်နေရာ သွားသွား အလွန်အေးချမ်းလှပသည့် ရူခင်း များကိုသာ တွေ့ရလေသည်။ သူမ သား ဆေးရုံ သို့ အလုပ်ဆင်း သွားသည့် အချိန်တွင်း အနီးတဝိုက်သို့ လမ်းလျှောက်လျှက် တောသူတောင်သား တို့ နေ့တဓူဝ သွားလာ လှုပ်ရှားနေသည်ကို စိတ်ဝင်တစား လိုက်ကြည့်ရင်းက ပုံမှန်အနေအထားသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

တနေ့တွင် သူမ သူငယ်ချင်း ဒေါက်တာရတနာမြကြည် နှင့် ဖုံး အဆက်အသွယ်ရလေသည်။ တယောက်နှင့် တယောက် သတင်း မေး ပြောကြရင်း ဖြင့် ဖိုးတုတ် နှင့် နောက်ဆုံး အကြိမ် သူတို့ ခရီးစဉ် အကြောင်း ရောက် သွားခဲ့ရာ ဒေါက်တာနှင်းဖြူရဲကျော် က စိတ်မသက်မသာ ပြန်ဖြစ်ရလေသည်။ သို့သော်လည်း သူမ သူငယ်ချင်း ဒေါက်တာရတန်ာမြကြည်၏ နောက်ဆက်တွဲ ပြောဆိုမှု က သူမ စိတ်တွေကို လှုပ်ရှား တက်ကြွလာစေခဲ့ လေသည်။

"ဟဲ ကောင်မ ရေ နင် အခု မောင်သူရ နဲ့ နှစ်ယောက်ထဲ နေနေတာလား"

"ဟုတ်တယ်လေ၊ ကိုကို က ငါ့ကို သူတို့ အော်ပရေးရှင်း မပြီးသေးခင် ခန နေလိုက်ဦးတဲ့၊ ငါ ဒီမှာ ရှိနေတာလည်း ဘယ်သူမှ မသိစေနဲ့တဲ့၊ နင်တယောက်ပဲ ငါ့ သူငယ်ချင်းအရင်း မို့ သူက ပေးဆက်သွယ်တာဟဲ့"

"အင်း ကောင်းပါ့ဟယ်၊ ငါက အဲလို အခွင့်အရေးမျိုး လိုချင်နေတာ ခစ်ခစ်"

"ဟင် နင်က ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

"သားနဲ့ နှစ်ယောက်ထဲ နေရတဲ့ ဟာကို ပေါ့ လို့"

"အင် နင့်လေ သံက တမျိုးပါလား ရှင်းရှင်းပြောစမ်းပါဦးဟ"

"ခစ် နင် ငါတို့ ဖိုးဆမ်း ဆွဲတုံးက ရန်နိုင်ဝင်း ပြောတာ မှတ်မိလား"

"အင်း နင့် ကို ဝေယံ က လုပ်ချင်နေတယ် ဆိုတာလား"

"အေးပေါ့ ငါ က လက်တွေ့ သွားစမ်း ပြီးပြီ"

"ဟယ်တော့ တကယ်ကြီး"

"တကယ်ပေါ့၊ နင်တို့ အဖြစ်အပျက်လည်း ဖြစ်ပြီးရော ငါလည်း စိတ်တွေ ဂယောက်ဂရက်နဲ့ ဆိုတော့ ငါ့ကို အလုပ်က ခနနားနေဖို့ ငါ့ယောက်ျား က ပြောတယ် အာ့တာနဲ့ ငါလည်း သားဆီ ခနလိုက်သွားမယ်လို့ ဆိုတော့ အိုကေ ဆိုတာနဲ့ သားဆီ ထွက်သွားလိုက်တာ"

"အော် ဒါကြောင့် နင် ငါ့ဆီ မဆက်သွယ်တာပေါ့ အကြာကြီး"

"မဆက်သွယ်တာက ကိုသီဟ က မှာထားလို့ ဟ သူက ပြောတယ် ငါ့လုံခြုံရေး ရော နင့်လုံခြုံရေး အတွက်ပါ စိတ်ချရအောင် ခနစောင့်ပါဦးတဲ့ သူက ရပြီလို့ ပြောတဲ့ အချိန်ကျမှ ဆက်ပါဆိုလို့ပါဟဲ့"

"အော်"

"အော် မနေနဲ့ တော့ ခုမှ ခစ်ခစ်၊ အဲဒါနဲ့ ငါ သားတို့ ဆီ လိုက်သွား တော့ သူတို့ က အခန်းတခန်း ရှင်းပေးပြီး ငါ့ ကို နေခိုင်းတယ်၊ သူတို့ အိမ်မှာ ငါရယ် ရန်နိုင်ဝင်းရယ်၊ သား ဝေယံ ရယ် သုံးယောက်ပဲ ရှိတာပေါ့"

"အင်း"

"ရန်နိုင်ဝင်း က သားကို ပြောထားပြီးသားမို့ သားက ငါနဲ့ ရန်နိုင်ဝင်း ဖြစ်တာကို သိနေတယ်"

"ဟယ်၊ ခုခေတ် ကလေး တွေများ အံ့ သြစရာ ကြီးနော်"

"အေး ဟ ငါတို့ ခေတ်နဲ့ တခြားစီပဲ"

..............................................................................................................................

အခန်း ( ၁၉ )

"အင်း အဲတော့ "

"အေးလေ ငါ က ပြောချင်လွန်းလို့ နင့်ကို ခေါ် တာ အေးဆေး ပြောပြမယ် နင် ကြားက ဖြတ်ဖြတ်မဖေါက်နဲ့ "

ဒေါက်တာရတနာမြကြည်

ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် တယောက် ဖိုးတုတ် ကို လူမှားအလုပ်ကြံခံရသည့် အချိန် အလွန်ပင် ထိပ်လန့် ‌ခြောက်ခြားသွားခဲ့ရသည်။ သို့သော်လည်း  ဗိုလ်မှုးသီဟ တို့က သူတို့ ခရီးစဉ်အကြောင်း ရေလုံ နူတ်ပိတ် နေခိုင်း လိုက်သဖြင့် အနည်းငယ်တော့ စိတ်သက်သာရခဲ့ရသည်။ မိမိ နှင့် ရန်နိုင်ဝင်း တို့ အကြောင်း လူသိရှင်ကြား ဖြစ်သွားမှာ ကြောက်ခြင်းက သူမ စိတ်တွေကို ပို ပြီး ဒုက္ခပေးလေသည်။ သို့နှင့် သူတို့ ပတ်ဝန်းကျင် တွင် ဒေါက်တာနှင်းဖြူရဲကျော် တို့ ဒရိုင်ဘာလေး ကားအက်စီးဒန့် ဖြင့် သေဆုံးသွားသည်ဟု သာ သတင်းလွှင့်ထားခဲ့ လေသည်။ အလုပ်ထဲ တွင် ဒေါက်တာနှင်းဖြူရဲကျော်လည်း မရှိ၊ သူမ ကိုယ်တိုင်လည်း စိတ်တွေ လေနေပြီး လူနှင့် စိတ်မကပ်ဖြစ်နေရသည်။ နောက်တော့  သူမ ယောက်ျား ကို သားဆီ သွားလည်မည်ဟု ပြောကာ သားရှိရာ စလုံး သို့ ထွက်ခွာလာခဲ့ လေသည်။ 

စင်္ကာပူ လေဆိပ်တွင် သူမကို သားဖြစ်သူ ဝေယံမြကြည် နှင့် မောင်ရန်နိုင်ဝင်း တို့ လာကြိုလေသည်။ မောင်ရန်နိုင်ဝင်း က ဝေယံ ရှေ့တွင် သူမကို ဖက်ပြီး ပါးကို ရွတ်ကနဲ နမ်းလိုက်ရာ အငိုက်မိ သွားသော ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် တယောက် ခေါင်းနပန်းကြီးသွားလေသည်။

"ဟယ်"

မောင်ရန်နိုင်ဝင်းကို အမြန်တွန်းလွှတ်လိုက်ပြီး သားဖြစ်သူကို လှည့်ကြည့်တော့ ရီဖြဲဖြဲ လုပ်နေတာကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။ ဝေယံက၊ 

"ဟေ့ကောင် နည်းနည်းပါးပါး စိတ်ကို ထိန်းပါဦး ငါတယောက်လုံး ရှိတယ်လေကွာ"

ဟု ပြောရင်း သူ့သူငယ်ချင်းကျောကို လှမ်းရိုက်လိုက်သည်။ ဒေါက်တာ‌ဒေါ်ရတနာမြကြည် မှာဘာပြောရမှန်းမသိ ရှိုးတိုးရှန့်တန့် ဖြစ်ပြီး သားဖြစ်သူကို မျက်လုံးချင်းဆိုင် မကြည့်ရဲ ပဲ လေဆိပ်မှ ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်ကြည့် နေလိုက်ရသည်။ 

သူတို့ နေသည့်အခန်းသို့  တက္ကစီငှား ပြီး သွားကြတော့ သူမ အထုပ်အပိုးများကို ကားနောက်ဖက် ထရန့်မှာ ထည့်ပြီး ဝေယံမြကြည်က ဒရိုင်ဘာဘေး ရှေ့ခန်းမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်သဖြင့် ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည်နှင့် မောင်ရန်နိုင်ဝင်းတို့ နှစ်ယောက် ကားနောက်ခန်းမှာ အတူထိုင်ကြရလေသည်။ ဝေယံ က သူ့အဖေ အကြောင်း သူတို့ အမျိုးအဆွေ တွေ အကြောင်း မေးမြန်း ပြောဆိုနေသဖြင့် သားအမိ နှစ်ယောက်စကား လက်ဆုံကျ နေကြချိန်တွင် မောင်ရန်နိုင်ဝင်း လက်တွေက ‌ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် ပေါင်တွေကို ပွတ်သတ်ပေး နေသည်။ ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် က မောင်ရန်နိုင်ဝင်း လက်တွေကို တွန်းဖယ်ပြစ်ရင်း သူမ သားဖြစ်သူ မမြင်အောင် မျက်စောင်းထိုးလေသည်။ မောင်ရန်နိုင်ဝင်း က သူ့လက်တွေကို တွန်းဖယ်လာသော ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် လက်ကို ဖမ်းဆွဲကာ သူ့ဘောင်းဘီပေါ် တင်ပေးလိုက်သည်။ သူ့ဘောင်းဘီ အတွင်းမှ မာတောင် ထနေသော လီးတန်ကြီး ကြောင့် ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် မျက်နှာကလေး နီမြန်းသွား ရသည်။ ကားရှေ့ခန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း မည်သူ မှ မမြင်နိုင် သဖြင့် သူမ လက်ဖဝါးကလေး ဖြင့် ဆက်ပွတ်သတ်ပေးနေလိုက်မိသည်။

သူတို့ တိုက်ခန်းရောက်တော့ ဝေယံ နှင့် ရန်နိုင်ဝင်း တို့ က ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် အတွက် ပြင်ဆင်ထားသည့် အိပ်ခန်းထဲ သို့ အထုပ်အပိုးများ လိုက်ပို့ပေးသည်။ 

"မာမီ ခနနားလိုက်ဦး ၊ သားလည်း ရေချိုးလိုက်ဦးမယ်၊ ပြီးမှ တနေရာ သွားပြီး စားကြတာပေါ့၊ ဘိုက်ဆာနေပလား"

"ဟင့် အင်း မဆာပါဘူး၊ လေယဉ်ပေါ် မှာ ဟိုစား ဒီစား စားထားလို့၊ သွားသွား အေးဆေး ပါ"

ဝေယံမြကြည်က သူတို့ အခန်းရှိရာသို့ ထွက်သွားသည်။ ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် က သူမ အထုပ်အပိုးများကို ကုတင်ခြေရင်းမှာ လှဲချရင်း ဖွင့်လိုက်သည်။ သူမ အတွက် နေ့စဉ်သုံး လိုအပ်မည့် အလှပြင်ပစ္စည်း အထုပ်တို့ကို ယူပြီး ကုတင်ခေါင်းရင်း ဘေး မှ စားပွဲလေးပေါ် တင်လေသည်။ ထိုစဉ် တံခါးဝမှ အသံကြားသဖြင့် လှည့်ကြည့်ရာ မောင်ရန်နိုင်ဝင်း အခန်းထဲ ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မောင်ရန်နိုင်ဝင်း ပြုံးစေ့စေ့ ဖြင့် အခန်းတွင်းဝင်လာပြီး အခန်းတံခါးကို ပိတ်ကာ အတွင်း မှ လော့ချလိုက်သည်။ 

"ဟယ် မောင်ရန်နိုင်ဝင်း သား ရှိတယ်လေ အပြင်မှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ"

ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် က အထိပ်တလန့် ပြောလိုက်သော်လည်း မောင်ရန်နိုင်ဝင်း  က အေးအေးဆေးဆေး ပင်၊

"ဝေယံ က ရေသွားချိုးနေပါပြီ မိန်းမ ရဲ့  နောက်ပြီးတော့ သူက သူ့မာမီ နဲ့ ဒီက သူ့သူငယ်ချင်း က ချစ်သူရီးစား လင်မယား ဖြစ်နေကြတယ် ဆိုတာ သိပြီး နေပါပြီ"

"ဟင် ဘယ်လို ဘယ်လို"

"ယောက်ျား က မိန်းမရဲ့ သားကို အကုန်ပြောပြထားပြီးပါပြီ ကွာ မိန်းမ ကလည်း ခုထိ သဘောမပေါက်သေးဘူးလား"

"ဟင် ဒါဆို သူက ဘာ... ဘာ... ပြော..."

"သူက ဝမ်းတောင် သာသေးတယ် လို့ ပြောတာပဲ၊ သူ့မာမီ ကိုယ်ပိုင် လွတ်လပ်ခွင့် နဲ့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ကိုယ့်အခွင့်အရေးနဲ့ ကိုယ်၊ ကိုယ့် သာယာမှု ကိုယ်ရှာတာ သူဘာမှ ပြောခွင့်မရှိပါဘူးတဲ့၊ မြန်မာ နိုင်ငံက ရှေးဟောင်းထုံးစံ ကနေ ကျော်လွန်ပြီး အောက်အော့သည်ဘောက်စ် ကို ရဲရဲဝန့်ဝန့် ကျင့်သုံးရဲတာကိုတောင် သူက ဂုဏ်ယူမိပါသေးတယ်တဲ့"

"အင်း ဒါပေမဲ့ သား နဲ့ တအိမ်ထဲ နေပြီး သူ့အဖေ မဟုတ်တဲ့သူနဲ့ ဟိုဟာဒီဟာလုပ်ဖို့ တော့ စိတ်မသန့်ပါဘူးကွာ"

"အာ မိန်းမ ကလည်း တော်တော့ ဒီမှာ ယောက်ျား က လွမ်းနေရပြီ တွေ့လား အပိုတွေ မပြောနဲ့တော့ကွာ"

မောင်ရန်နိုင်ဝင်း က ပြောပြော ဆိုဆို သူတို့ အခန်းပြန်‌ရောက်ပြီး မှ လဲဝတ်ထားသည့်ပုဆိုးကို ကွင်းလုံးဖြည်ကာ ကြမ်းပေါ် သို့ ချွတ်ချလိုက်သည်။ အောက်ခံဘောင်းဘီလည်း ဝတ်မထားသဖြင့် မာတောင် တောင့်တင်း နေသော လီးကြီးမှာ ဖြောင်းကနဲ ထွက်လာလေသည်။ 

ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် က သူမ ကို လိုးနေကျ  လီးကြီးကို ကြည့်ရင်း စိတ်တွေ လှုပ်ရှားနေမိသည်။ ခါတိုင်း မောင်ရန်နိုင်ဝင်း မြန်မာပြည်ပြန်လာတိုင်း သူမ ကို လိုးနေကျ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါကတော့ တမျိုးမဟုတ်လား၊ သူ့ကို လိုးနေသူက သူမ သားဖြစ်သူ၏ သူငယ်ချင်း ဖြစ်ရုံမက အခု တော့ အိမ်တအိမ်ထဲမှာ သူမ သားက အပြင်မှာ ရှိနေတုံး အလိုးခံရတော့မည်။ 

ငေးတေးငိုင်တိုင်ဖြစ်နေသော ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် လက်ကို ဆွဲကာ သူ့ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ပြီး မောင်ရန်နိုင်ဝင်း က နူတ်ခမ်းချင်း ဖိကပ်ကာ စုပ်နမ်းလိုက်သည်။ ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် လည်း မတွေ့ရတာ ကြာပြီ ဖြစ်သော ချစ်သူမို့ သူ့ကိုယ်ခန္ဓာက အလိုလို တုန့်ပြန် နမ်းစုပ်နေမိသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက် နူတ်ခမ်းချင်း အတန်ကြာစုပ်နမ်း ပြီး တော့မှ မောင်ရန်နိုင်ဝင်း က ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် ပုခုံးကို အသာဖိချကာ သူ့ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ထိုင်စေပြီး၊

"မိန်းမ ရေ ယောက်ျား လီး က မိန်းမ အာငွေ့လေးကို မခံစားရတာ ကြာပြီတဲ့ကွာ"

ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် က မောင်ရန်နိုင်ဝင်း ကို မျက်စောင်းလှလှလေး တချက်ထိုးလိုက်ရင်းက မောင်ရန်နိုင်ဝင်း လီးကြီးကို သူမ လက်ကလေး ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ရင်း ဂွင်းတချက်နှစ်ချက်ထုပေးလိုက်သည်။ သူမ မျက်နာရှေ့တည့်တည့်မှာ ဖေါင်းကား နေသည့်ဒစ်ဖူးညိုညိုကြီးကို သူမ လျှာကလေး ဖြင့် လျှက်လိုက်သည်။ လီးဒစ်ဖူး ထိပ်အကွဲကြောင်းမှ စိမ့်ထွက်နေသည့် အရည်ကြည်လေးတို့ကို ပါ လျှက်ရင်း ဖြင့် လီးတန်ကြီးကို သူမ ပါးစပ်တွင်းသို့ သွင်း ကာ ဖွဖွလေး စုပ်ပေးလေသည်။ 

သူတို့ အခန်း တွင်းရှိ နိုးစက် နာရီအတွင်း တပ်ထားသည့် လျို့ဝှက်ကင်မရာမှ သူတို့ လှုပ်ရှားမှုကို မှတ်တမ်းတင် နေသည်ဆိုတာကိုတော့ ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် တယောက် မသိရှာခြေ၊ ဝေယံ နှင့် မောင်ရန်နိုင်ဝင်း တို့ အတူတူ ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် မလာခင်ကတည်းက ကြိုတင်တပ်ဆင်ထားတာ ဖြစ်သဖြင့် မောင်ရန်နိုင်ဝင်း က သူတို့ နှစ်ယောက် လှုပ်ရှားမှုကို ကင်မရာမြင်ကွင်းတွင် သေသေခြာခြာ ပေါ် စေရန် နေရာ နှင့် အနေအထားကို တမင် ရွေး ချယ် လှုပ်ရှားလေသည်။

အိမ်ထဲ မှ တခြားအခန်းထဲ က ကွန်ပြူတာပေါ် တွင် မြင်နေရသည့် သူ့မာမီ နှင့် သူငယ်ချင်း ဖြစ်သူတို့၏ ချစ်ရည်လူးပွဲကို ထိုင်ကြည့်ရင်း ဂွင်းထုနေသူကတော့ ဝေယံမြကြည် ပင် ဖြစ်ပါတော့သည်။ 

မောင်ရန်နိုင်ဝင်း မတ်တပ်ရပ်လျှက် က သူ့ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ထိုင်က သူ့လီးကြီးကို စုပ်ပေးနေသော ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် ခေါင်းကို ကိုင်ကာ သူမ ပါးစပ်ကို ‌စောက်ဖုတ်အလား သဘောထားပြီး ဖင်ကို ကော့ကာ‌ကော့ကာ ဖြင့် လိုးပေးနေသည်။ ထိုသို့ လုပ်နေရင်း က ကင်မရာဘက်ကို ကြည့်ကာ တဖက်ခန်းတွင် သူတို့ ကို ကြည့်နေမည်ဖြစ်သော သူ့သူငယ်ချင်းကို မျက်စေ့တဖက် မှိတ်ပြလိုက်သေးသည်။ 

ဝေယံမှာ ကွန်ပြူတာ စခရင်ပေါ် တွင် မြင်နေရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် လီးက မတရား မာတောင် နေလေရာ ဂျယ်လေး လက်ဖဝါးပေါ် အနည်းငယ် ထည့်ပြီး ဂွင်းထုနေရသည်။ သူ့မာမီ မှာ လေဆိပ်က သူတို့ကြိုလာခဲ့သည့် အဝတ်အစား ပင် မလဲရသေး။ ပန်းခရမ်းရောင် ရင်ဖုံးလက်ရှည်၊ လည်ပင်းက လေးထောင့်စပ်စပ် မော်ဒန်စတိုင် အဟိုက်လေးနှင့်၊ အောက်က အသား ချောချော ဇင်းမယ်ထမိန် ဒေါင်လိုက် အစင်းလေး တွေနင့် နန်းဆန်ဆန် လေး ကျက်သရည်ရှိလှသည့် ဆံထုံးမြင့်မြင့် နှင့် သူ့မာမီ၊ ဆရာဝန်မကြီး ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် တယောက်။ သူ့သူငယ်ချင်း ရှေ့ ကြမ်းပြင်မှာ ဒူးထောက်ထိုင်ပြီး၊ သူ့သူငယ်ချင်း လီးကြီးကို အားရပါးရ စုပ်ပေးနေသည်ကို ကြည့်နေရသည်မှာ ဘာနဲ့မှ မတူသည့် ခံစားမှုတို့ကို ခံစားနေရပြီး လီးကြီးမှာ သံချောင်းကြီး တချောင်းလို မာတင်းနေရသည်။ သူနည်းနည်းလေး ဖိညှစ်လိုက်လျှင် လရည်တွေ ပန်းထွက်ပြီး ပြီးသွားမှာ စိုးသဖြင့် ဖွဖွလေး အုပ်ကိုင်ကာ ထုနေရသည်။ 

မောင်ရန်နိုင်ဝင်း မှာ လီးအစုပ်ခံနေရင်း က စိတ်တွေ တအားထလာတော့ သူ့လီးကြီးကို ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် ပါးစပ်မှ ပလွတ်ကနဲ ဆွဲထုတ်ကာ ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်လျှက် ကုတင်ဆီသို့ ခေါ် သွားလေသည်။ ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် ရင်ဖုံးအင်္ကျီ မှ ကြယ်သီးများကို တလုံးချင်း ဖြုတ်ပြီး ကိုယ်ပေါ် မှ ချွတ်ခွာလိုက်သည်။ ညိုဝင်းမွတ်နေသည့်အသားလေးများမှ မို့မေါက်တက်နေသည့် ရင်သား အစုံမှာ အတွင်းမှ အသားရောင် ဘရာဇီယာလေး က မနိုင်မနင်း ထိန်းထားနေရသည်။ မောင်ရန်နိုင်ဝင်း က ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် ၏ ဘရာဇီယာဂျိတ်ကို သူမ ဂျိုင်းအောက်မှ လက်နှစ်ဖက်လျိုကာ ဖြုတ် ပေးလိုက်သည်။ ဘရာဇီယာလည်း ကိုယ်ပေါ် မှ ကွာသွားတော့ အပေါ် ပိုင်းဗလာ အောက်ပိုင်း ထမိန်သာကျန်တော့သည့် သူ့မာမီ၏ လှပသော နို့လုံးကြီးများကို မြင်လိုက်သည့် ဝေယံတယောက် စိတ်မထိန်းနိုင် တော့ပဲ လီးကြီးကို တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်ပြီး ထုလိုက်မိသဖြင့် လရည်များ ပန်းထွက် ကုန်တော့သည်။

"အ....အီးးးးးး...ဖတ်ခ်..."

မောင်ရန်နိုင်ဝင်း က ကုတင်စောင်းတွင် မတ်တတ်ရပ်လျှက် ကုတင်စောင်းမှာ ထိုင်နေသည့် ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် နို့ကြီးများကို ငုံ့ကာ စို့လေသည်။ လက်တဖက်က လည်း နောက် နို့တလုံးကို ဆုပ်နှယ်ချေမွ ပေးနေသည်။ ဒေါက်တာဒေါ်ရတနာမြကြည် က မျက်စေ့လေးကို မှေးရင်း မောင်ရန်နိုင်ဝင်း ခေါင်းမှ ဆံပင်တို့ကို သူမ လက်ချောင်းကလေး များဖြင့် ထိုးဖွရင်းက ဖီးခံနေလေသည်။